मेरा मानिसहरूको भीडले मेरो जयजयकार गर्छ, मेरा मानिसहरूको भीडले मेरो प्रशंसा गर्छ; अनेकौँ मुखले एउटै साँचो परमेश्‍वरको नाउँ लिन्छन्, अनेकौँ मानिसले माथितिर हेर्छन्, मेरा कार्यहरू हेर्न टाढासम्म नियाल्छन्। राज्य मानिसहरूको संसारमाथि ओर्लिन्छ, मेरो व्यक्तित्व धनी र प्रशस्त छ। को चाहिँ यसमा खुसी हुँदैन र? को चाहिँ खुसीले नाच्दैन र? ए, सियोन! मेरो उत्सव मनाउन तेरो विजयको झन्डा उठा! मेरो पवित्र नाउँ उद्घोष गर्न तेरो विजयको गीत गा! पृथ्वीको अन्त्यसम्‍मका सबै सृष्टि! आफैलाई चाँडो शुद्ध पार ताकि तिमीहरूलाई मलाई भेटीका रूपमा चढाउन सकियोस्। माथिका अनेकौँ तारा! आकाशमण्डलमा मेरो शक्तिमान् शक्ति प्रकट गर्न आफ्‍नो स्थानमा तुरुन्तै फर्किहाल! म पृथ्वीका मेरा मानिसहरूको आवाज ध्यानपूर्वक सुन्न कान थाप्छु, जसले गीतमार्फत मेरो निम्ति आफ्नो असिम प्रेम र आदर बर्साउँछन्! आजको दिन, जब सबै सृष्टि पुनः जीवन्त हुन्छ, म मानिसहरूको संसारमा ओर्लिन्छु। यस क्षणमा, सबै फूल एकैपटक फक्रिन्छन्, सबै पक्षी एकै स्वरमा गाउँछन्, सबै थोक आनन्दले झुम्मिन्छन्! राज्यको तोपका सलामीबीच, शैतानको राज्य ढल्छ, राज्यको स्तुतिगानको गर्जनमा कहिल्यै नउठ्ने गरी सखाप हुन्छ!

पृथ्वीमा कसले खडा हुने र प्रतिरोध गर्ने आँट गर्छ? जब म पृथ्वीमा ओर्लिन्छु, म ज्वाला ल्याउँछु, क्रोध ल्याउँछु, सारा प्रकोपहरू ल्याउँछु। सांसारिक राज्यहरू अब मेरा राज्य हुन्! माथि आकाशमा, बादलहरू मडारिन्छन् र तरङ्गित हुन्छन्; आकाशमुनि, ताल र नदीहरू उर्लेर आउँछन् र खुसीका साथ एक भावनात्मक धुन निकाल्छन्। विश्राम गरिरहेका जनावरहरू आफ्नो ओडारबाट निस्किन्छन्, र मेरा अनेकौँ मानिसहरू मद्वारा निद्राबाट जगाइन्छन्। मेरा अनेकौँ मानिसहरूले पर्खेको दिन आखिरमा आइपुगेको छ! तिनीहरू आफ्ना सबैभन्दा सुन्दर गीतहरू मलाई चढाउँछन्!

यो सुन्दर क्षणमा, यो आनन्दको समयमा,

माथि आकाशमा अनि तल पृथ्वीमा चारैतिर प्रशंसा गुञ्‍जिन्छ। यसमा को उत्साहित हुँदैन र?

कसको हृदय फुरुङ्ग हुँदैन र? यो दृश्यमा नरुने को छ र?

आकाश पुरानो समयको आकाश होइन, अब यो राज्यको आकाश हो।

पृथ्वी त्यो पृथ्वी होइन जुन पहिले थियो, अब त यो पवित्र भूमि हो।

ठूलो वर्षा रोकिएपछि, त्यो फोहोर पुरानो संसार पूर्ण रूपमा नयाँ बनाइएको छ।

हिमालहरू परिवर्तन हुँदैछन् … जलहरू परिवर्तन हुँदैछन् …

मानिसहरू पनि परिवर्तन हुँदैछन् … सबै थोक परिवर्तन हुँदैछन्…।

हे, तिमी मौन हिमालहरू हो! उठ र मेरो लागि नाच!

हे, तिमी शान्त जलहरू हो, बगिरहनू!

सपना देखिरहेका मानिसहरू हो! बिउँझ र पछि लाग!

म आएको छु … म राजा हुँ…।

सबैले आफ्नै आँखाले मेरो अनुहार देख्नेछन्, आफ्नै कानले मेरो आवाज सुन्नेछन्,

राज्यको जीवन आफै जिउनेछन्…।

कस्तो मीठो … कति सुन्दर…।

अविस्मरणीय … बिर्सनु असम्भव…।

मेरो क्रोधको ज्वालामा, ठूलो रातो अजिङ्गर छटपटाउँछ;

मेरो प्रतापी न्यायमा, दियाबलसहरू आफ्नो साँचो रूप देखाउँछन्;

मेरा कठोर वचनहरूमा, सबै मानिस गहिरो लाज महसुस गर्छन्, र लुक्ने ठाउँ कहीँ पाउँदैनन्।

तिनीहरू विगतलाई सम्झन्छन्, तिनीहरूले कसरी मलाई गिज्याएका थिए र मेरो खिल्ली उडाएका थिए,

तिनीहरूले आफैलाई प्रदर्शन नगरेको कुनै समय थिएन, तिनीहरूले मेरो विरुद्धमा विद्रोह नगरेको कुनै समय थिएन।

तैपनि आज, को रुँदैन? कसले आफैलाई निन्दा गर्दैन?

सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड संसार रोदनले भरिएको छ …

आनन्दको आवाजले भरिएको छ … हर्षोल्लासपूर्ण स्वरले भरिएको छ …।

अतुलनीय आनन्द … तुलना नहुने आनन्द…।

सानो वर्षा टिपटिप गर्दैछ … हिउँका बाक्ला कणहरू फुरुरु झर्दैछन्…।

मानिसहरूभित्र, दुःख र आनन्द आपसमा मिसिँदैछन् … कोही हाँस्दैछन् …

कोही सुँक्कसुँक्क गर्दैछन् … र कोही आनन्द मानिरहेका छन्…।

मानौँ, सबैले बिर्सेका छन् … यो वर्षा र बादलहरू सहितको वसन्त हो,

कि फूलहरू फक्रिरहेको ग्रीष्म, प्रशस्त फसलहरूको शरद हो,

कि तुसारो र हिउँजस्तो चिसो हिउँद हो, कसैलाई थाहा छैन…।

आकाशमा बादलहरू बहँदैछन्, पृथ्वीमा सागरहरू मडारिँदैछन्।

मेरा पुत्रहरूको भीडले आफ्नो हात हल्लाउँछ … मेरा मानिसहरूको भीडले नाच्नका निम्ति आफ्नो खुट्टा चलाउँछ…।

स्वर्गदूतहरू काममा रहेका छन् … स्वर्गदूतहरू गोठालो गरिरहेका छन्…।

पृथ्वीमा रहेका सबै मानिस दौडधुप गरिरहेका छन्, र पृथ्वीका सबै थोक वृद्धि हुन्छन्।