४८. मैले जिम्मेवारी लिने आँट नगर्दा मलाई के कुराको चिन्ता थियो?
२०२३ को अप्रिलमा, लेखन-पठनको काम हेर्ने सुपरिवेक्षकलाई ख्याति र हैसियतको पछि लागेको र लेखन-पठनको काममा अवरोध र बाधा पुऱ्याएकाले पदबाट हटाइयो। मलाई नयाँ सुपरिवेक्षकका रूपमा चुनियो। धेरै वर्षअघि मलाई परमेश्वरमा विश्वास गरेको भन्दै चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीले पक्रेको कुरा मैले सम्झेँ। प्रहरीले मलाई एउटा गेस्टहाउसमा थुनेर दश दिनसम्म गोप्य रूपमा केरकार गरेको थियो। आफूलाई जोगाउन मैले आफूसँगै पक्राउ परेका दुई जना सिस्टरहरूलाई घात गरेँ, र यसरी अपराध गरेँ। मलाई आफू यस्तो महत्त्वपूर्ण कर्तव्यका लागि अयोग्य छु भन्ने लाग्यो, त्यसैले मैले आफ्ना सन्देह व्यक्त गरेँ। अगुवाले मसँग परमेश्वरले मानिसको क्षणिक अपराधलाई हेर्नुहुन्न, बरु उसका कार्यको परिवेश र प्रकृतिअनुसार बृहत् रूपमा मूल्याङ्कन गर्नुहुन्छ भन्नेबारे सङ्गति गर्नुभयो। मुख्य कुरा त व्यक्तिले साँच्चै पश्चात्ताप गरेको छ कि छैन भन्ने हो। उहाँले मलाई आफ्नो अपराधलाई सही तरिकाले हेर्न भन्नुभयो। त्यतिबेला म निकै प्रभावित भएँ, र म तालिमको यो अवसरलाई कदर गर्न इच्छुक पनि भएँ। नसोचेको कुरा के भयो भने, मैले यो कर्तव्य थालेको केही दिनमै, अर्की सुपरिवेक्षक, सुन च्यालाई पनि ख्याति र हैसियतको पछि लागेको र सिद्धान्तअनुसार आफ्नो कर्तव्य पूरा नगरेको भन्दै बर्खास्त गरियो। त्यसपछिका केही दिनसम्म, मेरो हृदयमा ठूलो ढुङ्गाले थिचेजस्तो महसुस भयो। “मैले भर्खरै यो कर्तव्य थालेकी छु र मलाई कामबारे राम्ररी थाहा पनि छैन। हामीसँग लेखन-पठनका कामदारहरूको कमी छ, केही ब्रदर-सिस्टरहरू खराब स्थितिमा छन्, र काममा प्रगति भइरहेको छैन। काममा यति धेरै समस्या हुँदा, मेरो जस्तो क्षमता भएको व्यक्तिले काम वहन गर्न सक्छ र? विगत केही वर्षदेखि मैले लेखन-पठनको कर्तव्य पूरा गरिरहेकी भए तापनि, सुपरिवेक्षक हुनु फरक कुरा हो। त्यसका लागि राम्रो क्षमता र कार्य सामर्थ्य हुनैपर्छ, अनि सिद्धान्तहरू पनि बुझेको हुनैपर्छ। तर मेरो क्षमता र कार्य सामर्थ्य दुवै औसत छन्, र ममा व्यावसायिक ज्ञानको पनि कमी छ। म यस्तो महत्त्वपूर्ण काम कसरी सम्हाल्न सक्छु र? मैले एउटा गम्भीर अपराध गरिसकेकी छु, र यदि मैले काममा थप बाधा वा हानि पुऱ्याएँ भने, म यो जिम्मेवारी उठाउन सक्नेछैनँ। यदि समस्या गम्भीर छ भने, मैले राम्रो परिणाम वा गन्तव्य नपाउन सक्छु।” यो सोच्दा, मलाई सास फेर्नै गाह्रो भएजस्तो भयो, र यति चिन्तित भएँ कि राति निदाउनै सकिनँ। त्यसपछिका केही दिन, मैले आफ्नो कर्तव्यप्रति कुनै उत्साहसमेत जुटाउन सकिनँ, र हातमा भएका कामहरू निष्क्रिय रूपमा मात्रै पूरा गरिरहेकी हुन्थेँ। सुस्केरा हालेर दिनहरू बिताइरहेकी मलाई देखेर अगुवाले मेरो स्थितिबारे सोध्नुभयो। मैले उहाँलाई आफ्ना स्थिति र कठिनाइहरूबारे बताएँ, अनि उहाँले परमेश्वरका वचनहरूलाई आधार बनाउँदै मसँग सङ्गति गर्नुभयो। मेरो स्थितिमा केही सुधार आयो।
उपासनाको दौरान, मैले आफ्नो स्थितिलाई सम्बोधन गर्ने परमेश्वरका वचनहरू खोजेर हेर्न थालेँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “जब नूहले परमेश्वरले निर्देशन दिनुभएबमोजिम गरे, तब उनलाई परमेश्वरका अभिप्रायहरू के हुन् भन्ने थाहा थिएन। उनलाई परमेश्वरले के पूरा गर्न चाहनुहुन्छ भन्ने थाहा थिएन। परमेश्वरले उनलाई एउटा आज्ञा मात्रै दिनुभएको थियो र उनले के गर्नुपर्छ भनी निर्देशन दिनुभएको थियो, तर धेरै व्याख्या भने गर्नुभएको थिएन, अनि नूह अघि बढे र त्यो गरे। उनले परमेश्वरका चाहनाहरू के हुन् भनी गोप्य रूपमा अनुमान गर्ने प्रयास गरेनन्, उनले परमेश्वरको प्रतिरोध गरेनन्, र उनको भक्ति पूर्ण हृदयको भन्दा कम थिएन। उनी बस अघि बढे अनि शुद्ध र सरल हृदयले त्यो गरे। परमेश्वरले उनलाई जे गर्न लगाउनुभयो, उनले त्यही गरे, र परमेश्वरको वचनमा समर्पित हुनु र त्यो सुन्नु नै उनका कार्यहरूको आधारभूत विश्वास थियो। उनले परमेश्वरको आज्ञालाई त्यसरी नै सोझो र सरल रूपमा लिए। उनको सार—उनका कार्यहरूको सार समर्पणता, कुनै शङ्का नगर्नु, प्रतिरोध नगर्नु, र यसबाहेक, आफ्नै हित वा आफ्नो लाभ र हानिबारे नसोच्नु थियो। अझ, जब परमेश्वरले उहाँले जलप्रलयद्वारा संसारलाई नष्ट गर्नुहुनेछ भनेर भन्नुभयो, तब नूहले कहिले भनेर सोधेनन् वा थप खोतल्ने प्रयास गरेनन्, अनि उनले परमेश्वरलाई उहाँले संसारलाई ठ्याक्कै कसरी नष्ट गर्नुहुनेछ भनेर त झन् सोध्दै सोधेनन्। उनले परमेश्वरले निर्देशन दिनुभएबमोजिम मात्रै गरे। परमेश्वरले उनलाई जहाज कसरी बनाउने—र कुन सामग्रीले बनाउने—भनी जसरी निर्देशन दिनुभयो, उनले त्यसरी नै गरे, र परमेश्वरले आज्ञा दिनेबित्तिकै उनले कदम चाले। उनले परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्ने चाहनाको मनोवृत्ति लिएर परमेश्वरका निर्देशनहरूअनुसार कार्य गरे। के उनी आफूलाई प्रकोपबाट बच्न मद्दत गर्नका लागि यो गरिरहेका थिए? थिएनन्। के उनले परमेश्वरलाई संसार नष्ट हुन अब कति समय बाँकी छ भनेर सोधे? सोधेनन्। के उनले परमेश्वरलाई जहाज बनाउन कति समय लाग्छ भनेर सोधे वा के उनलाई यो कुरा थाहा थियो? उनलाई त्यो पनि थाहा थिएन। उनले केवल समर्पण गरे, सुने, र सोहीअनुसार काम गरे” (वचन, खण्ड २। परमेश्वरलाई चिन्ने विषयमा। परमेश्वरको काम, परमेश्वरको स्वभाव र परमेश्वर स्वयम् १)। नोआको अनुभवलाई मनन गर्दा, म प्रभावित र लज्जित दुवै भएँ। जब नोआले जहाज बनाउने परमेश्वरको आज्ञा स्वीकार गरे, उनले जहाज कस्तो हुन्छ भनेर कहिल्यै देखेका पनि थिएनन्। उनलाई जहाज बनाउने प्रक्रियामा धेरै कठिनाइहरू हुनेछन् भन्ने थाहा थियो, तर परमेश्वरको आज्ञा आफ्नो सामुन्ने हुँदा, नोआले यी कुराहरूलाई विचार गरेनन्, न त उनी कठिनाइमा फसे, न रोकिए नै। बरु, उनी समर्पित भई आज्ञा पालन गरे, र उनले परमेश्वरका मागअनुसार जहाज बनाउनका लागि सामग्रीहरू तयार पारे। नोआले आफ्नो व्यक्तिगत लाभ वा हानिलाई विचार गरेनन्; उनले परमेश्वरका मागअनुसार सकेसम्म छिटो जहाज कसरी बनाउने भनेर मात्र विचार गरे ताकि परमेश्वरको हृदयले सान्त्वना पाउन सकोस्। नोआको चरित्र साँच्चै असल थियो! परमेश्वरको आज्ञाप्रति नोआको सरल समर्पणको मनोवृत्तिले मलाई आफ्ना अवगुणहरूप्रति लज्जित र शर्मिन्दा बनायो। मैले आफ्नो कर्तव्यमा कठिनाइहरू सामना गर्दाको आफ्नो मनोवृत्ति, र नोआको मनोवृत्तिसँग त्यसलाई कत्ति पनि तुलना गर्न सकिन्न भन्नेबारे सोचेँ। काममा केही वास्तविक कठिनाइहरू भए तापनि, ती समाधान गर्न नसकिने थिएनन्। उदाहरणका लागि, लेखन-पठनका कामदारहरूको कमीलाई अन्य मण्डलीहरूसँग समन्वय गरेर समाधान गर्न सकिन्थ्यो; लेखन-पठनका कामदारहरूको खराब स्थितिलाई उनीहरूसँग परमेश्वरका वचनहरूमा सङ्गति गरेर समाधान गर्न सकिन्थ्यो; र मेरो औसत क्षमता र कार्य सामर्थ्यको कमीलाई अगुवा र मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग सहकार्य गरेर सम्बोधन गर्न सकिन्थ्यो। यी सबै कठिनाइहरू समाधान गर्न सकिन्थ्यो। तर यी कठिनाइहरूको सामना गर्दा, मैले तीसँग सिधै जुझेर काम अगाडि बढाउन तिनलाई व्यावहारिक रूपमा समाधान गरिनँ। बरु, म काममा ढिलाइ गर्छु र अन्त्यमा जिम्मेवार ठहरिन्छु कि भनेर चिन्तित भएँ। मैले आफ्नो व्यक्तिगत लाभ र हानिलाई मात्र विचार गरेँ। मैले परमेश्वरको अभिप्रायलाई कत्ति पनि विचार गरिनँ, न त मेरो कर्तव्य र जिम्मेवारी के हो भनेर नै विचार गरेँ। मेरो मानवता साँच्चै खराब थियो! मेरो जस्तो मानवता बोकेर, म यस्तो महत्त्वपूर्ण काम लिनका लागि योग्य नै थिइनँ। मलाई निकै आत्मग्लानि भयो, र मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, मेरो कर्तव्यमा यी कठिनाइहरूको सामना गर्दा मेरो हृदयमा कमजोरी हुन्छ। कृपया मलाई मार्गदर्शन गर्नुहोस्, विश्वास र सङ्कल्प दिनुहोस्। म यो अनुभव गर्नका लागि तपाईँमा भर पर्न इच्छुक छु।” प्रार्थना गरेपछि, मैले तुरुन्तै विभिन्न मण्डलीहरूबाट लेखन-पठनका कामदारहरू खोजेँ। केही समयपछि, लेखन-पठनको कामका लागि कर्मचारीहरू आधारभूत रूपमा पुनः नियुक्त गरियो, र अगुवाहरूले मसँग सहकार्य गर्ने नयाँ सुपरिवेक्षक खोजिदिनुभयो। सबैको वास्तविक सहकार्यमार्फत, लेखन-पठनको काममा बिस्तारै सुधार आयो।
तर ती राम्रा दिनहरू धेरै टिकेनन्। केही समयपछि, कामका नतिजा खस्कन थाले। ठीक त्यही बेला, मैले अगुवाहरूबाट एउटा पत्र पाएँ, जसमा हामीले मानिसहरूलाई संवर्धन गर्नमा ध्यान केन्द्रित नगरेको, र सम्पादन गरिएका पछिल्ला प्रवचनहरूको गुणस्तर पनि त्यति राम्रो नभएको कुरा औँल्याइएको थियो। हामीलाई समस्याहरूको स्रोत विश्लेषण गर्न भनिएको थियो। अगुवाहरूको पत्र देखेर, मेरो मन एक्कासि तनावग्रस्त भयो। “अहिले काममा यति धेरै समस्याहरू खुलासा भएका छन्। यो मैले, सुपरिवेक्षक भएर, राम्रोसँग अगुवाइ नगरेको वा अन्तिम जाँच राम्ररी नगरेकाले हो। लाग्छ यो कामको बोझ उठाउनका लागि मेरो क्षमता अझै पनि धेरै खराब छ!” त्यसपछि मैले अघिल्लो सुपरिवेक्षकका बारेमा सोचेँ, जसलाई ख्याति र हैसियतको पछि लागेर काममा अवरोध र बाधा पुऱ्याएको भनी पदबाट बर्खास्त गरिएको थियो। मैले जानाजानी अवरोध र बाधा नपुऱ्याएकी भए तापनि, यदि मेरो खराब क्षमताले कामलाई नै ठप्प पारिदियो भने, के त्यो पनि अपराध हुने थिएन र? जति धेरै सोचेँ, म त्यति नै नकारात्मक भएँ, र मलाई शरीरभरि नै कमजोरी महसुस भयो। मैले आफू साँच्चै सुपरिवेक्षक बन्ने खालको मान्छे नै होइनँ, बरु पदबाट हटेर अझ योग्य व्यक्तिलाई काम सम्हाल्न दिनुपर्छ भन्ने निधो गरेँ। त्यसले कम्तीमा केही आत्म-सचेतना त देखाउने थियो। म ती दिनहरू सम्झन्थेँ जब म केवल एक टोली सदस्य थिएँ, जतिबेला सुपरिवेक्षकले सबै कुराको चिन्ता लिन्थे र मैले कुनै जिम्मेवारी लिनु पर्दैनथ्यो। यस्ता विचारहरू गलत हुन् भन्ने मलाई थाहा भए तापनि, मैले आफ्ना सोचहरूलाई नियन्त्रण गर्न सकिनँ। त्यतिबेला, एउटा पत्रको तुरुन्तै जवाफ दिनुपर्ने थियो, तर म आफ्नो मनलाई शान्त पार्न नसकेर कम्प्युटरमा हेरिरहेँ। समय बित्दै गएको देखेर, मलाई यस्तो स्थितिमा जिउँदा काममा असर पर्छ भन्ने महसुस भयो, त्यसैले मैले तुरुन्तै परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, काममा यति धेरै समस्या र विचलनहरू देखेर, म निरन्तर पछि हट्न चाहन्छु। मलाई थाहा छ यो तपाईँको अभिप्रायअनुसार छैन। कृपया मलाई आफूलाई बुझ्न र यो गलत स्थितिबाट बाहिर निस्कन मार्गदर्शन गर्नुहोस्।”
प्रार्थना गरेपछि, मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “वास्तविकतामा, मानिसले पूरा गर्ने आफ्नो कर्तव्य भनेको मानिसभित्र अन्तर्निहित रहेका सबै कुराहरूको उपलब्धि हो, भन्नुको अर्थ, जुन कुरा मानिसको लागि अन्तर्निहित रूपमै सम्भव छ। त्यसपछि उसको कर्तव्य पूरा हुन्छ। जहाँसम्म मानिसको सेवामा देखिने कमीकमजोरीहरूको कुरा छ, यी कुराहरू प्रगतिशील अनुभव र ऊ न्यायबाट गुज्रने प्रक्रियामार्फत विस्तारै घटाइन्छन्; तिनले मानिसको कर्तव्यलाई बाधा दिँदैन वा प्रभाव पार्दैनन्। आफ्नो सेवामा कमीकमजोरीहरू हुन सक्छन् भन्ने डरले सेवा गर्न छोड्ने वा हार मानेर पछि हट्ने मानिसहरू नै सबैभन्दा कायरहरू हुन्। यदि मानिसहरू सेवाको अवधिमा व्यक्त गर्नुपर्ने कुरा व्यक्त गर्न सक्दैनन् वा तिनीहरूका लागि अन्तर्निहित रूपमै सम्भव भएका कुराहरूलाई हासिल गर्न सक्दैनन्, र यसको सट्टामा झारा टार्छन् भने, तिनीहरूले सृजित प्राणीमा हुनुपर्ने प्रकार्य गुमाएका हुन्छन्। त्यस्ता मानिसहरू ‘मामुली’ भनेर चिनिन्छन्; तिनीहरू काम नलाग्ने रद्दी हुन्। त्यस्ता मानिसहरूलाई कसरी साँचो अर्थमा सृजित प्राणी भन्न सकिन्छ? के तिनीहरू सडेका कुरा होइनन् र, जो बाहिर चम्कन्छन् तर भित्र कुहिएका हुन्छन्? … आफ्नो कर्तव्य पूरा नगर्ने मानिसहरू परमेश्वरको विरुद्धमा अत्यन्तै विद्रोही हुन्छन्, र उहाँप्रति धेरै ऋणी हुन्छन्, तैपनि तिनीहरू त्यसविपरित परमेश्वर नै गलत हुनुहुन्छ भनेर चर्को आलोचना गर्छन्। त्यस्तो व्यक्ति कसरी सिद्ध पारिनका लागि योग्य हुन सक्छ? के यो हटाइनु र दण्डित हुनुको अग्रिम लक्षण होइन र? परमेश्वरको अघि आफ्नो कर्तव्य पूरा नगर्ने मानिसहरू पहिले नै अति दुष्ट अपराधको दोषी भइसकेका हुन्छन्, जसको निम्ति मृत्यु समेत पनि अपर्याप्त दण्ड हुन्छ, तैपनि तिनीहरू परमेश्वरसँग तर्क गर्ने र उहाँसँग प्रतिस्पर्धा गर्ने दुस्साहस गर्छन्। त्यस्ता मानिसहरूलाई सिद्ध पार्नुको औचित्य के छ र? जब मानिसहरू आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न असफल हुन्छन्, तिनीहरूले दोषी र ऋणी भएको महसुस गर्नुपर्छ; तिनीहरूले आफ्ना कमजोरी र अनुपयोगितालाई, आफ्ना विद्रोह र भ्रष्टतालाई घृणा गर्नुपर्छ, र त्यसभन्दा पनि बढी, तिनीहरूले परमेश्वरलाई सबै कुरा, आफ्नो जीवनसमेत अर्पण गर्नुपर्छ। त्यसपछि मात्रै तिनीहरू परमेश्वरलाई साँचो रूपमा प्रेम गर्ने सृजित प्राणीहरू हुन्छन्, र त्यस्ता मानिसहरू मात्रै परमेश्वरका आशिष र प्रतिज्ञाहरूमा रमाउनका लागि, र उहाँद्वारा सिद्ध पारिनका लागि योग्य हुन्छन्” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। देहधारी परमेश्वरको सेवकाइ र मानिसको कर्तव्य बीचको भिन्नता)। परमेश्वर भन्नुहुन्छ, मानिसहरूको कर्तव्यमा विचलन र त्रुटिहरू हुनु सामान्य हो, र जबसम्म उनीहरूले ती कुरालाई चिनेर समयमै सुधार्न सक्छन्, उहाँले तिनीहरूलाई त्यसका लागि दोषी ठहराउनुहुनेछैन। तर यदि कोही कर्तव्यमा विचलन र त्रुटिहरू देखा पर्दा डरले पछि हट्छ, वा झन् विकृत तर्कहरूको थुप्रो लगाउँछ र आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न छोड्छ भने, यस्तो व्यक्तिमा मानवता र समझ हुँदैन र ऊ परमेश्वरका लागि घृणित हुन्छ। यदि उसले पश्चात्ताप गरेन भने, ऊ अन्ततः परमेश्वरद्वारा हटाइनेछ। परमेश्वरको न्यायका वचनहरूले मेरो हृदय चस्स भयो। मैले काम राम्ररी नगरेर काममा हानि पुऱ्याइसकेकी थिएँ, र अब समस्याहरू खुलासा हुँदा पनि, मैले तिनलाई समाधान गर्न र विचलनहरू सुधार्न हतारो गरिनँ। बरु, मेरो हृदयले मेरो व्यक्तिगत हितलाई मात्र विचार गरिरहेको थियो, कामलाई ठप्प पारेकोमा जिम्मेवार ठहरिने डरले, मैले तातो आलु फाल्न खोजेझैँ आफ्नो कर्तव्यबाट पन्छिन चाहेँ। म अति स्वार्थी र नीच थिएँ! वास्तवमा, लेखन-पठनको कामको नतिजा खस्किएको थियो, र जब अगुवाहरूले काममा भएका समस्या र विचलनहरू औँल्याउनुभयो, त्यो उहाँहरूले काम कसरी गर्ने भनेर मलाई व्यावहारिक रूपमा सिकाइरहनुभएको थियो। मैले कामलाई अगाडि बढाउन सबैजनासँग मिलेर यी समस्या र विचलनहरूमाथि चिन्तन गरी त्यसको सारांश निकाल्नुपर्थ्यो। तर मैले न चिन्तन गर्ने र सारांश निकाल्ने काम गरेँ, न आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा नगरेकोमा दोषी र आत्मग्लानि महसुस नै गरेँ, बरु मनमनै प्रतितर्क पनि गरेँ, र परमेश्वरले मलाई राम्रो क्षमता नदिनुभएको सोचेर, अनि अझ योग्य व्यक्तिका लागि पद छोड्ने बहाना पछाडि लुकेर आफ्नो कर्तव्यबाट पन्छिन खोजेँ। म आफूमा आत्म-सचेतना छ भन्ने समेत सोच्थेँ। तर अहिले हेर्दा यो अलिकति पनि आत्म-सचेतना हुनु थिएन। म त केवल निर्लज्ज बनेर आफ्नो कर्तव्य त्यागिरहेकी थिएँ! मैले अगुवाहरूले हामीले मानिसहरूलाई संवर्धन गर्नमा ध्यान केन्द्रित गरेनौँ भनेर औँल्याएकोबारे सोचेँ, जुन एक तथ्य थियो। ब्रदर-सिस्टरहरूले भर्खरै तालिम सुरु गरेका थिए र सिद्धान्तहरू बुझेका थिएनन्, त्यसैले हामीले सँगै अध्ययन र सङ्गति गर्नुपर्थ्यो, एकअर्काको सबल पक्षबाट सिक्दै एकअर्काको कमजोरीको परिपूर्ति गर्नुपर्थ्यो। अगुवाहरूले हामीले सम्पादन गरेका प्रवचनहरूको गुणस्तर राम्रो नभएको भनेर औँल्याउनुभयो, त्यो पनि एक तथ्य थियो। सत्यताको मेरो आफ्नै बुझाइ सतही थियो, र मैले समस्याहरूको सारलाई छर्लङ्ग देख्न सकिनँ, त्यसैले तिनको समाधान गर्ने मेरो तरिका अप्रभावकारी थियो। अगुवाहरूले यो औँल्याउनु मेरा लागि एउटा सम्झौटो थियो! त्यसैले, मैले तुरुन्तै अगुवाले औँल्याएका समस्याहरूबारे ब्रदर-सिस्टरहरूसँग सङ्गति गरेँ। सबैले आफ्नो कर्तव्यमा भएका विचलन र त्रुटिहरूलाई पनि चिने र सुधार्न इच्छुक भए। त्यसबेलादेखि, हामीले हाम्रो कर्तव्यमा एक दिशा र लक्ष्य पायौँ।
मेरो आत्मिक भक्तिको क्रममा, मैले चिन्तन गरिरहेँ, “किन हरेक पटक काममा मैले कठिनाइ र समस्याहरू सामना गर्दा, मेरो मन यति धेरै खलबलिन्छ, र म आफ्नो कर्तव्यबाट भाग्न समेत चाहन्छु?” मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “कतिपय मानिसहरू आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा जिम्मेवारी लिन डराउँछन्। यदि मण्डलीले तिनीहरूलाई कुनै काम गर्न दियो भने, सुरुमा तिनीहरूले यो काम गर्दा जिम्मेवारी लिनुपर्छ कि पर्दैन भनेर विचार गर्छन्, र पर्छ भने, तिनीहरूले त्यो काम स्विकार्दैनन्। कर्तव्य निर्वाह गर्ने तिनीहरूका सर्त यस्ता हुन्छन्: पहिलो, यो फुर्सदिलो काम हुनुपर्छ; दोस्रो, यो व्यस्त हुने वा थकाउने हुनु हुँदैन; र तेस्रो, जे काम गरे पनि, तिनीहरूले कुनै जिम्मेवारी लिनुपर्ने हुनु हुँदैन। तिनीहरूले लिने एउटै मात्र कर्तव्य यही हो। यो कस्तो प्रकारको व्यक्ति हो? के यो चिप्ले र छली व्यक्ति होइन र? तिनीहरूले सानोभन्दा सानो जिम्मेवारी पनि लिन चाहँदैनन्। तिनीहरू रूखबाट पात खस्दा त्यसले तिनीहरूको खप्पर फुटाउँछ भनेर समेत डराउँछन्। यस्तो व्यक्तिले कस्तो कर्तव्यचाहिँ पूरा गर्न सक्छ र? परमेश्वरको घरमा तिनीहरू के काम लाग्छन् र? परमेश्वरको घरको काम शैतानसँग युद्ध गर्नु, साथै राज्यको सुसमाचार फैलाउनुसँग सम्बन्धित छ। कुन कर्तव्यमा जिम्मेवारी हुँदैन र? के तिमीहरू अगुवा बन्दा जिम्मेवारी लिनुपर्छ भनेर सोच्छौ? के तिनीहरूको जिम्मेवारी झन् ठूलो हुँदैन र, अनि तिनीहरूले जिम्मेवारी झनै लिनु पर्दैन र? तैँले सुसमाचार प्रचार गरे पनि, गवाही दिए पनि, भिडियो बनाए पनि, र त्यस्तै अन्य काम गरे पनि, तैँले जुनसुकै काम गरे पनि, त्यो सत्यता सिद्धान्तहरूसँग सम्बन्धित छ भने, यसमा जिम्मेवारी निहित हुन्छ। यदि तेरो कर्तव्य निर्वाह गर्ने शैली सिद्धान्तहीन छ भने, यसले परमेश्वरको घरको काममा असर गर्छ, र यदि तँ जिम्मेवारी लिन डराउँछस् भने, तैँले कुनै पनि कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्दैनस्। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा जिम्मेवारी लिन डराउने किसिमको व्यक्ति कायर हुन्छ, कि उसको स्वभावमा समस्या हुन्छ? तैँले यो भिन्नता छुट्याउन सक्नुपर्छ। वास्तवमा, यो कायरताको समस्या होइन। तिनीहरू धनी बन्ने कुरामा, वा आफ्नै फाइदाका लागि केही गरिरहँदा किन यति आँटिला हुन्छन्? तिनीहरूले यी कुराका लागि जुनसुकै जोखिम लिनेछन्। तर जब तिनीहरूले मण्डलीको लागि, परमेश्वरको घरको लागि काम गर्छन्, तबचाहिँ कुनै जोखिम लिँदैनन्। त्यस्ता मानिसहरू स्वार्थी र घृणास्पद हुन्छन्, र सबैभन्दा कुटिल हुन्छन्। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा जिम्मेवारी नलिने कुनै पनि व्यक्ति परमेश्वरप्रति रतिभर निष्कपट हुँदैनन्, उसको बफादारीको त कुरै नगरौँ। कस्तो व्यक्तिले जिम्मेवारी लिने आँट गर्छ? कस्तो प्रकारको व्यक्तिमा ठूलो बोझ लिने साहस हुन्छ? त्यस्तो व्यक्ति जो परमेश्वरको घरको कामको सबभन्दा निर्णायक क्षणमा अग्रसर हुँदै बहादुरीका साथ अघि बढ्छ, जसले सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण र निर्णायक काम देख्दा बहादुरीका साथ गह्रौँ बोझ लिन्छ र कठिनाइ र खतरा सहन डर मान्दैन। त्यो परमेश्वरप्रति बफादार व्यक्ति हो, ख्रीष्टको असल सिपाही हो। के आफ्नो कर्तव्यमा जिम्मेवारी लिन डराउने सबैले सत्यता नबुझेको कारण त्यस्तो भएको हुन्छ? होइन; तिनीहरूको मानवतामै एउटा समस्या छ। तिनीहरूमा इन्साफ वा जिम्मेवारीको कुनै बोध हुँदैन, तिनीहरू स्वार्थी र घृणास्पद मानिस हुन्, तिनीहरू परमेश्वरका सच्चा विश्वासी होइनन्, र तिनीहरूले कत्तिपनि सत्यता स्विकार्दैनन्। यो एउटै कारणले गर्दा, तिनीहरूले मुक्ति पाउन सक्दैनन्। परमेश्वरका विश्वासीहरूले सत्यता प्राप्त गर्न ठूलो मूल्य चुकाउनुपर्छ, र यो अभ्यास गर्दा तिनीहरूले धेरै बाधाहरू सामना गर्नेछन्। तिनीहरूले त्याग गर्नुपर्छ, आफ्ना देहगत हितहरू पन्छाउनुपर्छ, र केही कष्टहरू भोग्नुपर्छ। त्यसपछि मात्रै तिनीहरूले सत्यता अभ्यास गर्न सक्नेछन्। त्यसो भए, के जिम्मेवारी लिन डराउने यस किसिमको व्यक्तिले सत्यता अभ्यास गर्न सक्छ? सत्यता अभ्यास गर्न निश्चय नै सक्दैन, त्यो प्राप्त गर्ने त कुरै छाडौँ। तिनीहरू सत्यता अभ्यास गर्न, र आफ्ना हितहरूमा हानि खेप्न डराउँछन्; तिनीहरू अपमानित हुने, मानहानि गरिने र गलत ठहराइने डर मान्छन्, साथै तिनीहरू सत्यता अभ्यास गर्ने आँट गर्दैनन्। फलस्वरूप, तिनीहरू सत्यता प्राप्त गर्न पनि सक्दैनन्, र परमेश्वरमा विश्वास गरेको जति वर्ष भए पनि, तिनीहरूले उहाँको मुक्ति प्राप्त गर्न सक्दैनन्। परमेश्वरको घरमा कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्ने मानिसहरू मण्डलीको कामका सम्बन्धमा बोझको बोध भएको, जिम्मेवारी लिने, सत्यता सिद्धान्तहरूमा अडिग रहन सक्ने, र कष्ट भोग्न र मूल्य चुकाउन सक्ने हुनुपर्छ। यदि व्यक्तिमा यी क्षेत्रहरूको कमी छ भने, ऊ कर्तव्य निर्वाह गर्नका लागि अयोग्य हुन्छ, र उसले कर्तव्य निर्वाह गर्नका लागि चाहिने सर्तहरू पूरा गर्दैन। … यदि तँलाई केही आइपर्दा तँ सधैँ आफ्नै सुरक्षा गर्छस् र आफ्नो लागि पछाडिको ढोका र उम्कने बाटो खुला राख्छस् भने, के तैँले सत्यता अभ्यास गरिरहेको हुन्छस् र? यो सत्यता अभ्यास गर्नु होइन—यो धूर्त हुनु हो। तैँले अहिले परमेश्वरको घरमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको छस्। कर्तव्य निर्वाह गर्नुको पहिलो सिद्धान्त के हो त? यो के हो भने, तैँले सुरुमा त्यो कर्तव्य सम्पूर्ण हृदय लगाएर निर्वाह गर्नुपर्छ, कुनै कसर बाँकी छाड्नु हुँदैन, र यसरी परमेश्वरको घरको हितको रक्षा गर्नुपर्छ। यो तैँले अभ्यास गर्नुपर्ने एउटा सत्यता सिद्धान्त हो। आफ्नो लागि पछाडिको ढोका र उम्कने बाटो खुला राखेर आफैलाई रक्षा गर्नु भनेको गैरविश्वासीहरूले पछ्याउने अभ्यासको सिद्धान्त र तिनीहरूको सर्वोच्च दर्शन हो। यावत कुरामा, सबैभन्दा पहिले आफ्नै ख्याल गर्नु, अरू सबै कुराभन्दा अगाडि आफ्नै हितलाई राख्नु, र अरूका बारेमा नसोच्नु, परमेश्वरको घरको हित र अरूको हितको आफूसँग कुनै सम्बन्ध छैन भनी विश्वास गर्नु, आफ्नै हितको बारेमा सबैभन्दा पहिले सोच्नु र त्यसपछि आफ्नो उम्कने बाटोको बारेमा सोच्नु—के गैरविश्वासी भनेको त्यही होइन र? गैरविश्वासी भनेको ठ्याक्कै यही हो। यस प्रकारको व्यक्ति कर्तव्य निर्वाह गर्न लायक हुँदैन” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु आठ: तिनीहरूले अरूलाई सत्यता वा परमेश्वरप्रति नभई आफूप्रति मात्र समर्पित हुन लगाउनेथिए (भाग एक))। परमेश्वरका वचनहरूबाट मैले के जानेँ भने, काममा विचलन वा कठिनाइहरू देखा पर्दा मेरो मनमा यति ठूलो खलबली हुनुको कारण मुख्य गरी म आफ्नो कर्तव्यमा जिम्मेवारी लिन सधैँ डराउनु थियो; यो मेरो स्वार्थी र छली स्वभावले समस्या गराइरहेकाले थियो। कर्मचारीहरूको खटनपटन र काममा आइपर्ने कठिनाइ र समस्याहरूको सामना गर्दा, मेरो पहिलो सोचाइ के हुन्थ्यो भने लेखन-पठनको काम परमेश्वरको घरको एक महत्त्वपूर्ण काम हो, र यदि मैले एक सुपरिवेक्षकको कर्तव्य सम्हाल्न सकिनँ र काममा ढिलाइ गरेँ भने, मलाई जिम्मेवार ठहराइनेछ। मैले आफ्नो कर्तव्य त्याग्ने आँट नगरे तापनि, मेरो मनले सधैँ यो कर्तव्य धेरै जोखिमपूर्ण छ भन्ने महसुस गर्थ्यो। चिन्ता र कष्टको कुरा त छोडिदिऊँ, यदि कामका नतिजा खराब भए वा विचलन वा त्रुटिहरू आए भने, कम्तीमा पनि मलाई बर्खास्त गरिने थियो; यदि मैले धेरै अपराधहरू थुपारेँ भने, मैले राम्रो परिणाम र गन्तव्य पाउने थिइनँ। यो सोच्दा, मैले यो कर्तव्यलाई एक बोझ, एक भारीका रूपमा देखेँ, र यसबाट पन्छिन चाहेँ। ममा काममा भएका समस्या र कठिनाइहरू समाधान गर्ने कुनै इच्छा पनि थिएन। एक सुपरिवेक्षक भएर, मैले सक्रिय रूपमा आफ्नो जिम्मेवारी लिनुपर्थ्यो, र आफूले नबुझेको कुराबारे अगुवाबाट खोज्नुपर्थ्यो। मैले सही अभिप्राय राखेर सक्दो प्रयास गर्दासम्म, मैले गरेको काम महत्त्वहीन भए पनि र अन्ततः नतिजा त्यति राम्रा नभए तापनि, कम्तीमा मलाई कुनै पछुतो हुनेथिएन। तर जब मैले यो कर्तव्य निर्वाह गरेँ, त्यसबेला मेरो सोच जिम्मेवारी लिनबाट कसरी बच्ने भन्ने थियो। मेरो मन मेरो कर्तव्यमा पटक्कै थिएन। मैले आफ्नो कर्तव्यप्रति कुनै इमानदारी देखाइनँ, अर्पित हुने त कुरै छोडौँ। म साँच्चै नै धेरै स्वार्थी र नीच थिएँ! परमेश्वरको घरले मानिसहरूलाई संवर्धन गर्छ ताकि उनीहरूले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने क्रममा सत्यताका विभिन्न पक्षहरू बुझ्ने प्रयास गर्दै आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्न सकून्। मानिसहरूका लागि, यो व्यावहारिक तालिम हो। शुद्ध बुझाइ भएको जो कोहीले पनि आफ्नो कर्तव्यलाई कदर गर्नेछ। तर मेरो पछ्याइपछाडिको दृष्टिकोण गलत थियो। म आफ्नो कर्तव्यमा कुनै जिम्मेवारी लिन चाहन्नथेँ, र टोलीको साधारण सदस्य बनेर तोकिएको काम मात्र गरिरहन, र सुपरिवेक्षकले सबै कुराको बन्दोबस्त गरिदेओस् भनी पर्खिरहन चाहन्थेँ। वास्तवमा, त्यसरी आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्दा जिम्मेवारी लिनु नपर्ने भए तापनि, मैले कम तालिम र कम सत्यता पाउने थिएँ, र मेरो जीवन सुस्तरी अघि बढ्नेथियो। सुपरिवेक्षक हुने तालिम लिँदा, मैले धेरै समस्या र कठिनाइहरूको सामना गरेकी र दबाब पनि बढी रहेको भए तापनि, मैले धेरै कुरा प्राप्त पनि गरेँ। मैले सिद्धान्तहरू बुझ्ने, र मानिस र कामकुरालाई हेर्ने कुरामा केही उपलब्धिहरू हासिल गरेँ। साथै, कामको अनुगमन गर्दा, केही समस्याहरू यस्ता थिए जहाँ मैले सतही घटनाहरू मात्र देखेँ र कुराको चुरो समात्न सकिनँ, जसले गर्दा म सधैँ समस्याहरू समाधान गर्न असमर्थ भएँ। अगुवाहरूको मार्गदर्शनमार्फत नै मैले आफ्ना कमीकमजोरी पत्ता लगाएँ। सत्यता खोजेर, मैले समस्याहरूको प्रकृति र परिणामहरूलाई चिनेँ, र अभ्यासका सिद्धान्तहरू फेला पारेँ, र यसरी समस्याहरूलाई जडदेखि नै समाधान गरेँ। यी उपलब्धिहरू सबै मैले एक सुपरिवेक्षकको कर्तव्य गर्दा प्राप्त गरेका कुराहरू थिए। मैले के पनि बुझेँ भने परमेश्वरको घरमा जुनसुकै कर्तव्य पूरा गरे पनि, व्यक्तिले जिम्मेवारीको हिस्सा पनि उठाउनुपर्छ। यो जिम्मेवारी कुनै व्यक्तिले दिने होइन, परमेश्वरबाट आउने हो। यो बुझेपछि, मैले परमेश्वरसामु काममा जतिसुकै कठिनाइ भए पनि, म परमेश्वरमा भर पर्न र आफ्ना जिम्मेवारी वहन गर्न इच्छुक छु भन्ने सङ्कल्प गरेँ। म अब उप्रान्त नकारात्मक हुनेछैन, न त आफ्नो कर्तव्यबाट भाग्नेछु।
एक पटक, मैले एउटा अनुभवात्मक गवाहीको लेखमा उद्धृत मेरो स्थितिका लागि धेरै उपयुक्त परमेश्वरका वचनहरूको एक खण्ड पढेँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “कतिपय मानिसहरू परमेश्वरको घरले मानिसहरूलाई निष्पक्ष व्यवहार गर्छ भनेर विश्वास नै गर्दैनन्। तिनीहरू यस घरमा परमेश्वरले शासन गर्नुहुन्छ र यहाँ सत्यताले शासन गर्छ भन्ने विश्वास गर्दैनन्। तिनीहरू विश्वास गर्छन् कि कुनै व्यक्तिले चाहे जे कर्तव्य निर्वाह गरे पनि, यदि त्यहाँ केही समस्या पैदा भयो भने, परमेश्वरको घरले त्यस व्यक्तिलाई तुरुन्तै सम्हाल्नेछ, उसको कर्तव्य निर्वाह गर्ने योग्यता खोस्नेछ, उसलाई बाहिर पठाउनेछ, वा मण्डलीबाट निकाल्ने पनि गर्नेछ। के साँच्चै त्यस्तै हुन्छ त? पक्कै पनि हुँदैन। परमेश्वरको घरले हरेक व्यक्तिलाई सत्यता सिद्धान्तहरूअनुसार व्यवहार गर्छ। परमेश्वरले हरेक व्यक्तिलाई गर्ने व्यवहारमा उहाँ धर्मी हुनुहुन्छ। उहाँ व्यक्तिले एकपटक कस्तो व्यवहार गऱ्यो भन्ने कुरालाई मात्र हेर्नुहुन्न; उहाँले व्यक्तिको प्रकृति सार, उसको अभिप्राय, र उसको मनोवृत्तिलाई हेर्नुहुन्छ। विशेषगरी, उहाँले कुनै व्यक्तिले गल्ती गर्दा आत्म-चिन्तन गर्न सक्छ कि सक्दैन, ऊ पश्चात्तापी हुन्छ-हुँदैन, अनि उसले उहाँका वचनहरूका आधारमा समस्याको सार छर्लङ्ग बुझ्न सक्छ कि सक्दैन, र यसरी सत्यता बुझ्न, आफूलाई घृणा गर्न, अनि साँच्चै पश्चात्ताप गर्न सक्छ कि सक्दैन भनी हेर्नुहुन्छ। यदि कसैसित सही मनोवृत्ति छैन, अनि ऊ व्यक्तिगत अभिप्रायहरूले पूरै दूषित छ, यदि ऊ धूर्त षड्यन्त्रहरूले भरिएको छ र उसले भ्रष्ट स्वभावहरू मात्र प्रकट गर्छ, अनि, यदि समस्या पैदा हुँदा, उसले ढोँग, कुतर्क, आफूलाई सही साबित गर्ने काम समेत गर्छ, र जिद्दीपूर्वक आफ्ना गल्तीहरू स्विकार्न मान्दैन भने, त्यस्तो व्यक्तिले मुक्ति पाउन सक्दैन। उसले सत्यता बिलकुलै स्विकार्दैन, र ऊ सच्चा मानिस होइन; ऊ पूर्ण रूपमा प्रकाश भएको हुन्छ। जसले अलिकति पनि सत्यता स्विकार्दैनन् तिनीहरू सारमा अविश्वासी हुन् अनि तिनीहरूलाई हटाउन मात्र सकिन्छ। … मलाई भन, यदि कुनै व्यक्तिले गल्ती गरेको छ, तर ऊ साँचो बुझाइमा पुग्छ र पश्चात्ताप गर्न इच्छुक छ भने, के परमेश्वरको घरले उसलाई मौका दिँदैन र? परमेश्वरको छ हजार वर्षे व्यवस्थापन योजना समाप्त हुन लागेको बेला, निर्वाह गरिनुपर्ने कर्तव्यहरू धेरै छन्। तर यदि तँमा कुनै विवेक वा समझ छैन, र तँ आफ्नो उचित कार्यलाई ध्यान दिँदैनस् भने, यदि तैँले कर्तव्य निर्वाह गर्ने अवसर प्राप्त गरेको छस् तर यसलाई कदर गर्न जान्दैनस्, थोरै पनि सत्यता पछ्याउँदैनस्, र सबैभन्दा उपयुक्त समय त्यसै खेर फाल्छस् भने, तँलाई प्रकाश गरिनेछ। यदि तँ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नमा निरन्तर झाराटारुवा भइरहन्छस्, र काटछाँटको सामना गर्दा तँ पटक्कै समर्पित हुँदैनस् भने, के परमेश्वरको घरले अझै पनि तँलाई कर्तव्य निर्वाह गर्न प्रयोग गर्न सक्छ? परमेश्वरको घरमा, शैतानले होइन सत्यताले शासन गर्छ, र सबै कुरामा परमेश्वरले नै अन्तिम निर्णय गर्नुहुन्छ। मानिसलाई मुक्ति दिने काम उहाँले नै गर्दै हुनुहुन्छ, र उहाँ नै सबै थोकमाथि सार्वभौमिकता राख्नुहुन्छ। तैँले कुन सही र कुन गलत भनेर विश्लेषण गर्न आवश्यक छैन; तैँले सुन्ने र समर्पित हुने मात्रै गर्नुपर्छ। काटछाँट गराइको सामना गर्दा, तैँले सत्यता स्वीकार गर्नुपर्छ र आफ्ना गल्तीहरू सच्याउनुपर्छ। यदि तैँले त्यसो गरिस् भने, परमेश्वरको घरले कर्तव्य निर्वाह गर्ने तेरो योग्यता खोस्ने छैन। यदि तँ सधैँ आफूलाई हटाइएला भनेर डराउँछस्, सधैँ आफूलाई सही साबित गर्न खोज्छस्, सधैँ कुतर्क प्रयोग गरेर आफ्नो बचाउ गर्छस् भने, त्यो समस्या हो। तैँले अलिकति पनि सत्यता स्विकार्दैनस्, र तँ पूर्ण रूपमा असमझदार छस् भनेर अरूले देख्नेछन्। यसले समस्या निम्त्याउँछ, र मण्डलीले तँलाई तह लगाउनुपर्ने हुन्छ। तँ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा सत्यता पटक्कै स्वीकार गर्दैनस् र सधैँ प्रकाश हुने र हटाइने डर मान्छस्। तेरो यो डर मानव आशयले दूषित हुन्छ; यही डरभित्र भ्रष्ट शैतानी स्वभावहरू, साथै शङ्का, सतर्कता, र गलतफहमी हुन्छन्। यीमध्ये कुनै पनि मनोवृत्ति व्यक्तिमा हुनुहुँदैन” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्वरका वचनहरूमा मनन गर्दै, मैले आफूमाथि केही आइपर्दा म कसरी सधैँ परमेश्वरदेखि सतर्क रहन्थेँ र उहाँलाई गलत बुझ्थेँ, अनि प्रकट गरिने र हटाइने डर मान्थेँ भन्ने कुरा सम्झेँ। यो ममा परमेश्वरको धर्मी स्वभावको ज्ञान नभएकाले रहेछ। म सोच्थेँ मैले विगतमा गम्भीर अपराध गरेकी छु, र यदि मैले आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गरिनँ र मण्डलीको काममा बाधा र हानि पुऱ्याएँ भने, मैले अझ धेरै अपराधहरू गर्नेछु, र यदि ती गम्भीर भए भने, मलाई हटाइनेछ। वास्तवमा, मैले आफ्नो कर्तव्य सारा हृदय र शक्तिले निर्वाह गरे पनि, मेरो खराब क्षमताको कारणले म अक्षम भएँ भने, परमेश्वरको घरले मेरो क्षमताअनुसार मलाई अर्को उपयुक्त कर्तव्यमा खटाउने थियो, र यही कारणले मलाई हटाउने थिएन। केवल जानाजानी मण्डलीको काममा अवरोध र बाधा पुऱ्याउने र जतिसुकै सङ्गति गरे पनि पश्चात्ताप गर्न नमान्नेहरूलाई हटाइनेछ। जस्तै अघिल्लो सुपरिवेक्षकलाई हेरौँ। उनले आफ्नो ख्याति र हैसियतका लागि जानाजानी सिद्धान्तहरू उल्लङ्घन गरिन् र अवरोध र बाधा पुऱ्याइन्। त्यस अवधिमा, अगुवाले उनीसँग सङ्गति गरेर मद्दत गर्नुभयो, तर उनले पश्चात्ताप गरिनन्, र अन्ततः उनलाई पदबाट बर्खास्त गरी हटाइयो। परमेश्वरको घरमा मानिसहरूलाई व्यवहार गर्ने सिद्धान्तहरू छन्। यसले मानिसहरूको अपराधलाई हरेक व्यक्तिको फरक पृष्ठभूमि र अवस्थाअनुसार सम्हाल्छ, र सबैलाई एउटै डालोमा हाल्दैन। मेरो कर्तव्य पूरा गर्दा खुलासा भएका धेरै समस्याहरू, जसले कामको प्रगतिमा असर पारेको थियो, ती मुख्यतया म तालिम लिन थालेको छोटो समय मात्र भएकाले थियो। मसँग काम कसरी राम्ररी गर्ने भन्नेबारे कुनै दिशा वा मार्ग थिएन, र कहिलेकाहीँ म मुख्य बुँदाहरू बुझ्न सक्दिनथेँ। मैले जानाजानी अवरोध वा बाधा पुऱ्याउन चाहेकी थिइनँ। जब मैले आफ्ना विचलनहरू चिनेँ र समयमै सच्याएँ, परमेश्वरको घरले मलाई अझै पनि तालिमको अवसर दियो, र अगुवाहरूले पनि मलाई वास्तविक काम कसरी गर्ने भनेर मार्गदर्शन गर्नुभयो। मैले परमेश्वरबाट सतर्क रहनु वा उहाँलाई गलत बुझ्नु हुन्नथ्यो। ममा परमेश्वरको धर्मी स्वभावको ज्ञान थिएन र म परमेश्वरबाट सतर्क रहने र उहाँलाई गलत बुझ्ने अवस्थामै जिउँथेँ। मेरो आफ्नै जीवन प्रवेशमा हानि भयो, र यसले मेरो कर्तव्यलाई पनि असर गऱ्यो। यी सबै मैले सत्यता नखोज्नुका परिणामहरू थिए।
आँखा झिमिक्क नपार्दै, अक्टोबर महिना आयो। चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीको गिरफ्तारीका कारण, मण्डलीको कामका विभिन्न पक्षमा बाधा पुग्यो, र कामको नतिजा फेरि खस्कियो। मेरा ब्रदर-सिस्टरहरू पनि सामान्यतया कठिनाइहरूबीच जिइरहेका थिए। यस पटक, मैले पहिलेको जस्तो आलस्य गरिनँ वा नकारात्मक भइनँ, बरु मैले सहकार्य गरिरहेकी सिस्टरसँग विद्यमान समस्याहरू कसरी समाधान गर्ने भनेर छलफल गरेँ। यस समयमा, अगुवाहरूले पनि हाम्रो काममा केही विचलनहरू औँल्याउनुभयो, र अभ्यासका केही मार्गहरूबारे सङ्गति गर्नुभयो। अगुवाहरूको पत्र देखेर, म यस्तो नसोची बस्न सकिनँ, “अब पनि काम अघि बढेन भने के गर्ने? यदि काममा ढिलाइ भयो भने, म यो जिम्मेवारी उठाउन सक्ने छैनँ!” मलाई म फेरि आफूलाई जोगाउन खोजिरहेकी छु भन्ने महसुस भयो, त्यसैले मैले प्रार्थना गरेँ र खोजेँ। मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “इमानदार व्यक्तिका प्रकटीकरणहरू के-के हुन्? पहिलो, परमेश्वरका वचनहरूप्रति कुनै शङ्का नहुनु। यो इमानदार व्यक्तिको एउटा प्रकटीकरण हो। यसबाहेक, सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण प्रकटीकरण भनेको सबै कुरामा सत्यता खोजी र अभ्यास गर्नु हो—यो सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो। तँ आफू इमानदार छु भन्छस्, तर परमेश्वरका वचनहरूबारे कहिल्यै सोच्दैनस् र जे मन लाग्यो त्यही गर्छस्। के त्यो इमानदार व्यक्तिको प्रकटीकरण हो त? तँ भन्छस्, ‘मेरो क्षमता कम भए पनि मसँग इमानदार हृदय छ।’ तापनि जब तँमाथि कुनै कर्तव्य आइलाग्छ, तँ कष्ट भोग्नुपर्ला वा आफूले त्यो काम राम्रोसँग गरिएन भने, त्यसको जिम्मेवारी लिनुपर्ला भनी डराउँछस्, त्यसकारण तँ आफ्नो कर्तव्यबाट तर्किन बहानाहरू बनाउँछस् वा त्यो गर्न अरू कसैलाई सिफारिस गर्छस्। के यो इमानदार व्यक्तिको प्रकटीकरण हो र? स्पष्ट रूपमा, त्यो होइन। त्यसो भए, इमानदार व्यक्तिले कस्तो व्यवहार गर्नुपर्छ? तिनीहरू परमेश्वरका बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुनुपर्छ, आफूले निभाउनुपर्ने कर्तव्यमा अर्पित हुनुपर्छ, र परमेश्वरका अभिप्रायहरू पूरा गर्न लागिपर्नुपर्छ। यसले आफूलाई केही तरिकामा प्रकट गर्छ। एउटा तरिका हो, आफ्ना देहगत हितहरूलाई विचार नगरी आफ्नो कर्तव्य इमानदार हृदयले स्वीकार गर्नु, यसबारे आधा मनको नहुनु र आफ्नो फाइदाको लागि षड्यन्त्र नगर्नु। ती इमानदारीका प्रकटीकरणहरू हुन्। अर्को तरिका भनेको आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्नमा आफ्नो सारा हृदय र बल लगाउनु, परमेश्वरको घरले सुम्पेका कामहरू उचित रूपमा गर्नु, र परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्नको लागि आफ्नो कर्तव्यमा आफ्नो हृदय र प्रेम लगाउनु हो। इमानदार व्यक्तिसँग आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा हुनुपर्ने प्रकटीकरणहरू यिनै हुन्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्वरका वचनहरूबाट मैले के बुझेँ भने, एक इमानदार व्यक्तिले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्दा आफ्ना लागि दाउपेच गर्दैन वा आफ्नो हित सोच्दैन, बरु परमेश्वरका अभिप्रायलाई ख्याल राखी सारा हृदय र शक्तिले कर्तव्य पूरा गर्छ। मैले परमेश्वरका वचनहरूअनुसार अभ्यास गर्नुपर्छ र इमानदार व्यक्ति बन्नुपर्छ। अहिले ठूलो रातो अजिङ्गर आफ्नो मरणासन्न छटपटीमा छ, र उन्मत्त भई ब्रदर-सिस्टरहरूलाई पक्रँदैछ। यसको उद्देश्य मण्डलीको काममा बाधा दिनु हो। ठीक यही समयमा मैले आफ्नो सहकार्यलाई अझ बढाउनुपर्छ, र सबैजनासँग मिलेर हाम्रो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्नुपर्छ। त्यसैले, मैले सहकार्य गरिरहेकी सिस्टरसँग परमेश्वरका वचनहरू खाएँ र पिएँ, र तत्कालका कठिनाइ समाधान गर्ने बाटो खोजेँ। हामीले हाम्रा आगामी कार्ययोजनाबारे अगुवाहरूलाई रिपोर्ट पनि गर्यौँ, र त्यसपछि छुट्टाछुट्टै हाम्रा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग सङ्गति गर्यौँ, र काममा भएका कठिनाइ र समस्याहरूलाई व्यावहारिक रूपमा समाधान गर्यौँ। केही समयपछि, लेखन-पठनको काममा बिस्तारै सुधार आयो। सबैको वास्तविक सहकार्यको क्रममा, हामीले परमेश्वरको आशिष् र मार्गदर्शन देख्यौँ। लेखन-पठन कामको नतिजा झन् झन् राम्रो हुँदै गयो, र हामी सबै परमेश्वरप्रति धेरै आभारी भयौँ।
पहिले, मलाई सधैँ के लाग्थ्यो भने मेरो क्षमता राम्रो छैन र म सुपरिवेक्षकको कर्तव्य पूरा गर्न सक्दिनँ, र राम्रो क्षमता भएकाहरूले मात्र यो काम गर्न सक्छन्। तथ्यहरूले मेरो दृष्टिकोण गलत रहेको प्रमाणित गरे। मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “पवित्र आत्माको काम वा परमेश्वरको सुरक्षाविना आज को चाहिँ आज भएको स्थानमा पुग्न सक्थ्यो र? कुन चाहिँ काम आजको जस्तो अवस्थामा विकसित हुन सक्थ्यो? के तैँले आफू धर्मनिरपेक्ष संसारमा छु भन्ने सोचेको थिइस्? यदि धर्मनिरपेक्ष संसारको कुनै पनि समूहमा प्रतिभाशाली वा वरदानप्राप्त व्यक्तिहरूको टोलीको सुरक्षा हुँदैन भने, त्यसले आफ्ना कामहरू पूरा गर्न सक्दैन। तर परमेश्वरको घरको काम फरक छ। परमेश्वरको घरको कामलाई सुरक्षा दिने, डोऱ्याउने, र मार्गदर्शन गर्ने परमेश्वर नै हुनुहुन्छ। परमेश्वरको घरको काम कुनै एक व्यक्तिमा निर्भर छ भन्ने नसोच। यो असम्भव छ, र कुनै पनि व्यक्तिले यो गर्न सक्दैन। यदि कसैले साँच्चै यो विश्वास गर्छ भने, यो एक बेतुके दृष्टिकोण हो; यो एक अविश्वासीको दृष्टिकोण हो” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (१८))। “तेरो क्षमता उच्च भए पनि वा न्यून भए पनि र तँसँग जति नै धेरै प्रतिभा भए पनि, यदि तेरा भ्रष्ट स्वभाव समाधान भएनन् भने, तँलाई जुनसुकै पदमा राखिए पनि, तँ प्रयोग गर्न लायक हुनेछैनस्। यसको विपरीत, यदि तेरो क्षमता र सक्षमता सीमित छन्, तर तैँले तेरो कामको दायराभित्र तैँले बुझ्नुपर्ने र बोध गर्नुपर्ने सत्यता सिद्धान्तहरू लगायत विभिन्न सत्यता सिद्धान्तहरू बुझेको छस्, र तेरा भ्रष्ट स्वभाव समाधान भएका छन् भने, तँ प्रयोग गर्न लायक व्यक्ति हुनेछस्” (वचन, खण्ड ७। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (३))। परमेश्वरका वचनहरूसँग आफूलाई दाँज्दा, मैले आफूलाई दृष्टिहीन र अज्ञानी रहेको पाएँ, र मैले प्रकट गरेको कुरा एक अविश्वासीको दृष्टिकोण थियो। वास्तवमा, परमेश्वरको घरको काम कुनै एक व्यक्तिको क्षमता वा प्रतिभामा भर परेर राम्रोसँग गर्न सकिने कुरा होइन। सतहमा हेर्दा, परमेश्वरको घरको काम मानिसहरूले गरिरहेका हुन्छन्, तर वास्तवमा यो परमेश्वरले नै गरिरहनुभएको हो। यो पवित्र आत्माले नै अगुवाइ गरिरहनुभएको र सम्हालिरहनुभएको हो। मानिसको क्षमता राम्रो होस् वा खराब, यदि उसमा सरल र इमानदार हृदय हुन्छ, कामकुरा आइपर्दा ऊ सत्यता सिद्धान्तहरू खोज्न इच्छुक हुन्छ, आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरूअनुसार जिउँदैन, र आफ्नो कर्तव्यमा अर्पित रहन्छ भने, तबसम्म परमेश्वरले उसलाई आशिष् र मार्गदर्शन दिनुहुनेछ, र ऊ आफ्नो कर्तव्यमा केही नतिजा हासिल गर्न सक्छ। मैले के पनि देखेँ भने मेरो क्षमता औसत भए तापनि, जब सबैले एकै मन र हृदय भएर सहकार्य गर्दै हाम्रो कर्तव्य पूरा गर्यौँ, तब हामीले राम्रा नतिजाहरू हासिल गर्यौँ। यो सबै परमेश्वरको मार्गदर्शन थियो; यो परमेश्वरले आफ्नो काम कायम राख्नु थियो। सर्वशक्तिमान् परमेश्वरलाई धन्यवाद!
