मेरो सम्पूर्ण व्यवस्थापनको योजना, छ-हजार-वर्षे व्यवस्थापन योजनामा तीन चरण वा तीन युग समावेश छन्: सुरुवातको व्यवस्थाको युग; अनुग्रहको युग (जुन छुटकाराको युग पनि हो); र आखिरी दिनहरूको राज्यको युग। यी तीन युगमा मेरो काम हरेक युगअनुसार विषयवस्तुमा भिन्‍न छ, तर प्रत्येक चरणमा यो काम मानिसका आवश्यकताहरूअनुसार गरिन्छ—वा अझै सटिक रूपमा भन्दा, मैले शैतानविरुद्ध छेडेको युद्धमा शैतानले चाल्ने युक्तिहरूअनुसार यो गरिन्छ। उद्देश्य भनेको शैतानलाई पराजित गर्नु, मेरो बुद्धि र सर्वशक्तिमान्‌ता प्रकट गर्नु, शैतानका सबै युक्ति खुलासा गर्नु र त्यसमार्फत शैतानको शक्तिअन्तर्गत जिउने सम्पूर्ण मानवजातिलाई मुक्ति दिनु हो। यो मेरो बुद्धि र सर्वशक्तिमान्‌ता प्रकट गर्न, र शैतानको असहनीय कुरूपतामाथि प्रकाश पार्नका लागि हो; अनि त्योभन्दा पनि अझै बढी, यो सृजित प्राणीहरूलाई असल र दुष्टबीचको भेद छुट्ट्याउने, म नै यावत् थोकको सार्वभौम हुँ भनी जान्ने, शैतान मानवजातिको शत्रु हो, पतित, दुष्ट हो भनी स्पष्टसित देख्ने तुल्याउनका लागि हो, र तिनीहरूलाई पूर्ण स्पष्टताका साथ असल र दुष्ट, सत्यता र भ्रम, पवित्रता र फोहोर, अनि महान् र नीचका बीचमा भिन्‍नता छुट्याउन सक्षम तुल्याउनका लागि हो। यो मानवजातिलाई भ्रष्ट तुल्याउने म नभएको, र मानवजातिलाई मुक्ति दिने र मानिसहरूलाई तिनीहरूले आनन्द लिन सक्ने कुराहरू प्रदान गर्ने म—सृष्टिकर्ता—मात्रै भएको भनी मेरो गवाही दिन अज्ञानी मानवजातिलाई सक्षम तुल्याउनका लागि हो; यो तिनीहरूलाई म नै यावत् थोकको सार्वभौम भएको र शैतान मैले सृष्टि गरेको र पछि मलाई धोका दिने एउटा प्राणी मात्र भएको भनी थाहा दिनका लागि हो। मेरो छ-हजार-वर्षे व्यवस्थापनको योजनालाई तीन चरणमा विभाजन गरिएको छ, र सृजित प्राणीहरूलाई मेरो गवाही दिन, मेरा अभिप्रायहरू बुझ्न, र म नै सत्यता भएको भनी जान्न सक्षम तुल्याउने परिणाम हासिल गर्न म यसरी काम गर्छु। यसरी, मेरो छ-हजार-वर्षे व्यवस्थापनको योजनाको सुरुवाती कामको समयमा, मैले व्यवस्थाको काम गरेँ, जुन मानिसहरूलाई अगुवाइ गर्ने यहोवाको काम थियो। दोस्रो चरणको समयमा, मैले यहूदियाका गाउँहरूमा अनुग्रहको युगको सुरुवाती काम प्रारम्भ गरेँ। येशूले अनुग्रहको युगको सबै कामको प्रतिनिधित्व गर्नुहुन्छ; उहाँ देहधारी हुनुभयो र क्रुसमा टाँगिनुभयो, अनि उहाँले अनुग्रहको युगको सुरुवात पनि गर्नुभयो। उहाँ क्रुसमा टाँगिन र छुटकाराको काम पूरा गर्न आउनुभयो, अनि उहाँ व्यवस्थाको युगको अन्त्य गर्न र अनुग्रहको युग सुरु गर्न आउनुभयो, त्यसैले उहाँलाई “सर्वोच्च कमान्डर,” “पापबलि,” र “मुक्तिदाता” भनिन्थ्यो। फलस्वरूप, येशूको काम र यहोवाको काम सिद्धान्तमा एउटै भए पनि विषयवस्तुमा फरक थिए। यहोवाले पृथ्वीमा परमेश्‍वरको कामका लागि आधार—उद्गम बिन्दु—स्थापना गर्दै, र व्यवस्था र आज्ञाहरू जारी गर्दै व्यवस्थाको युग सुरु गर्नुभयो। उहाँले सम्पन्न गर्नुभएका दुई वटा काम यिनै हुन्, र यिनले व्यवस्थाको युगको प्रतिनिधित्व गर्छन्। अनुग्रहको युगमा येशूले गर्नुभएको काम व्यवस्थाहरू जारी गर्नु थिएन, बरु तिनलाई पूरा गर्नु, र यसरी अनुग्रहको युगको सुरुवात गर्नु र दुई हजार वर्षसम्म चलेको व्यवस्थाको युगको अन्त्य गर्नु थियो। उहाँ अनुग्रहको युग सुरु गर्न आउनुभएको अग्रदूत हुनुहुन्थ्यो, तर उहाँको काम मुख्यतः छुटकारामा केन्द्रित थियो। त्यसैले उहाँको कामको पनि दुइटा पक्ष थियो: नयाँ युगको सुरुवात गर्नु, र क्रुसमा टाँगिएर छुटकाराको काम पूरा गर्नु, जसपछि उहाँ प्रस्थान गर्नुभयो। अनि त्यसपछि व्यवस्थाको युगको अन्त्य गरियो र अनुग्रहको युग सुरु गरियो।

येशूले गर्नुभएको काम त्यस युगका मानिसका आवश्यकताहरूअनुसार थियो। उहाँको कार्यभार मानवजातिलाई छुटकारा दिनु, तिनीहरूका पापहरू क्षमा गर्नु थियो, त्यसैले उहाँको स्वभाव पूर्ण रूपमा विनम्रता, धैर्य, प्रेम, भक्ति, सहनशीलता, कृपा, र करुणाले भरिएको थियो। उहाँले मानवजातिलाई प्रशस्त अनुग्रह र आशिष्‌हरू, साथै मानिसहरूले आनन्द लिन सक्ने सबै कुरा दिनुभयो। उहाँले तिनीहरूलाई आनन्द लिनका लागि यी कुरा दिनुभयो: शान्ति र खुसी, उहाँको सहनशीलता र प्रेम, उहाँको कृपा र करुणा। त्यस बेला, मानिसहरूले आनन्द लिन सक्ने कुराहरूको प्रचुरता—तिनीहरूको हृदयभित्र शान्ति र सुरक्षाको आभास, तिनीहरूको आत्माभित्र आश्‍वासनको अनुभूति, र मुक्तिदाता येशूमाथि तिनीहरूको निर्भरता—सबै तिनीहरू जिइरहेको युगकै नतिजा थियो। अनुग्रहको युगमा, मानिस पहिले नै शैतानद्वारा भ्रष्ट तुल्याइसकिएको थियो, त्यसैले सम्पूर्ण मानवजातिलाई छुटकारा दिने काम गर्न प्रशस्त अनुग्रह, असीमित सहनशीलता र धैर्य चाहिन्थ्यो, र त्योभन्दा पनि बढी, मानवजातिको पापको प्रायश्‍चित गर्न पर्याप्त हुने बलि चाहिन्थ्यो, ताकि त्यसको प्रभाव देखियोस्। अनुग्रहको युगमा मानवजातिले मैले मानवजातिको पापको प्रायश्‍चितका लागि येशूको बलि चढाएको मात्र देखे। तिनीहरूलाई परमेश्‍वर कृपालु र सहनशील हुन सक्नुहुन्छ भन्ने मात्र थाहा थियो, र तिनीहरूले येशूको कृपा र करुणा मात्रै देखे। यो पूर्णतया तिनीहरू अनुग्रहको युगमा जन्मिनुको नतिजा थियो। त्यसैले, तिनीहरूले छुटकारा पाउनुअघि, तिनीहरूले येशूद्वारा प्रदान गरिएको प्रशस्त अनुग्रहको आनन्द लिनुपर्थ्यो। त्यसरी मात्रै तिनीहरूले लाभ प्राप्त गर्न सक्थे, जसले गर्दा तिनीहरूले अनुग्रहको आनन्द लिएर आफ्ना पापहरूका लागि क्षमा पाउन सक्थे, र येशूको सहनशीलता र धैर्यको आनन्द लिएर तिनीहरूलाई आफ्ना पापहरूको प्रायश्‍चित गर्ने मौका मिल्थ्यो। येशूको सहनशीलता र धैर्यमार्फत मात्रै तिनीहरू क्षमा प्राप्त गर्न र येशूले प्रदान गर्नुभएको प्रशस्त अनुग्रहको आनन्द लिन योग्य बने। जसरी येशूले भन्नुभयो: म धर्मीहरूलाई होइन, पापीहरूलाई छुटकारा दिन, पापीहरूलाई तिनीहरूका पापहरू क्षमा गराउन आएको हुँ। येशू देह बन्नुहुँदा, यदि उहाँले न्याय, श्राप, र मानिसका अपराधहरूप्रति असहिष्णुताको स्वभाव ल्याउनुभएको थियो भने, मानिसले छुटकारा पाउने मौका कहिल्यै पाएको हुनेथिएन, र ऊ सधैँभरि पापी नै रहेको हुनेथियो। यदि त्यसो भएको थियो भने, छ-हजार-वर्षे व्यवस्थापनको योजना व्यवस्थाको युगमै रोकिएको हुनेथियो, र व्यवस्थाको युग छ हजार वर्षसम्म लम्बिएको हुनेथियो। मानिसका पापहरू झन् धेरै र झन् गम्भीर मात्र भएका हुनेथिए, र मानवजातिको सृष्टि व्यर्थ भएको हुनेथियो। मानिसहरूले व्यवस्थाको अधीनमा रहेर यहोवाको सेवा मात्र गर्न सकेका हुन्थे, तर तिनीहरूका पापहरू पहिलोपटक सृजित मानिसहरूका भन्दा बढी हुनेथिए। येशूले मानवजातिलाई जति धेरै प्रेम गरेर तिनीहरूका पापहरू क्षमा गर्नुभयो र तिनीहरूलाई पर्याप्त कृपा र करुणा दिनुभयो, मानवजाति येशूद्वारा मुक्ति पाउन त्यति नै बढी हकदार बन्यो, र यसरी तिनीहरूलाई येशूले ठूलो मूल्य चुकाएर फिर्ता किन्नुभएका हराएका भेडाका पाठा भनियो। शैतानले यस काममा हस्तक्षेप गर्न सकेन, किनभने येशू आफ्ना अनुयायीहरूलाई एउटी मायालु आमाले आफ्नो काखको शिशुलाई गरेजस्तै व्यवहार गर्नुहुन्थ्यो। उहाँ तिनीहरूसँग रिसाउने वा तिनीहरूलाई घृणा गर्ने गर्नुहुन्नथ्यो, बरु सान्त्वनाले भरिपूर्ण हुनुहुन्थ्यो; उहाँले तिनीहरूमाझ कहिल्यै ठूलो क्रोध व्यक्त गर्नुभएन, बरु तिनीहरूका पापहरू सहनुभयो र तिनीहरूको मूर्खता र अज्ञानताप्रति आँखा चिम्लिनुभयो, यहाँसम्म कि उहाँले यसो भन्नुभयो, “अरूलाई सत्तरी गुणा सात पल्ट क्षमा गर।” यसरी उहाँको हृदयद्वारा अरूका हृदयहरू पग्लिए र सुधारिए, र यसरी मात्रै मानिसहरूले उहाँको सहनशीलतामार्फत आफ्ना पापहरूको क्षमा प्राप्त गरे।

येशू आफ्नो देहधारणमा पूर्ण रूपमा दैहिक भावनारहित हुनुभए पनि, उहाँले सधैँ आफ्ना चेलाहरूलाई सान्त्वना दिनुभयो, भरणपोषण गरिदिनुभयो, मद्दत गर्नुभयो, र साथ दिनुभयो। उहाँले यति धेरै काम गर्नुभयो, उहाँले यति धेरै दुःख सहनुभयो, र उहाँले मानिसहरूसँग कहिल्यै अत्यधिक माग गर्नुभएन, बरु तिनीहरूका पापहरूप्रति सधैँ धैर्यवान् र सहनशील हुनुहुन्थ्यो, जसले गर्दा अनुग्रहको युगका मानिसहरू उहाँलाई स्नेहपूर्वक “मायालाग्दो मुक्तिदाता येशू” भन्थे। त्यस समयका मानिसहरूका लागि—सबै मानिसका लागि—येशूसँग जे थियो र उहाँ जे हुनुहुन्थ्यो, त्यो कृपा र करुणा थियो। उहाँले मानिसहरूका अपराधहरू कहिल्यै सम्झनुभएन, र उहाँले तिनीहरूलाई कहिल्यै तिनीहरूका अपराधहरूका आधारमा व्यवहार गर्नुभएन। त्यो फरक युग भएको हुनाले, उहाँ प्रायः मानिसहरूलाई प्रशस्त खानेकुरा प्रदान गर्नुहुन्थ्यो ताकि तिनीहरूले अघाउन्जेल खान सकून्। उहाँले आफूलाई पछ्याउने सबै मानिसलाई अनुग्रहका साथ व्यवहार गर्नुभयो, बिरामीहरूलाई निको पार्नुभयो, पिशाचहरूलाई धपाउनुभयो, र मरेकाहरूलाई जीवित पार्नुभयो। मानिसहरूले उहाँमा विश्‍वास गरून् र उहाँले गर्नुभएका सबै कुरा इमानदारीपूर्वक र सच्चा रूपमा गरिएका थिए भनी देखून् भन्नका निम्ति, उहाँले एउटा कुहिएको लासलाई समेत बौरी उठाउनुभयो, र तिनीहरूलाई उहाँको हातमा मरेकाहरू पनि फेरि जीवित हुन सक्छन् भन्ने कुरा देखाउनुभयो। उहाँले सधैँ मौन रूपमा सहनुभयो र तिनीहरूमाझ यसरी आफ्नो छुटकाराको काम गर्नुभयो। भन्नुको मतलब, क्रुसमा टाँगिनुभन्दा पहिले नै, येशूले मानवजातिका पापहरूको जिम्मेवारी आफैले लिइसक्नुभएको थियो र उहाँ मानवजातिका लागि पापबलि बनिसक्नुभएको थियो। क्रुसमा टाँगिनुभन्दा पहिले, उहाँले मानवजातिलाई छुटकारा दिनका लागि क्रुसको बाटो खोलिसक्नुभएको थियो। अन्ततः, उहाँ क्रुसमा टाँगिनुभयो, उहाँले क्रुसका खातिर आफ्नै बलिदान दिनुभयो, र उहाँले आफ्नो सम्पूर्ण कृपा, करुणा, र पवित्रता मानवजातिलाई प्रदान गर्नुभयो। मानवजातिप्रति, उहाँ सधैँ सहनशील हुनुहुन्थ्यो, कहिल्यै प्रतिशोधी हुनुभएन, उहाँले तिनीहरूका पापहरू क्षमा गर्नुभयो, तिनीहरूलाई पश्‍चात्ताप गर्न अर्ती दिनुभयो, र तिनीहरूलाई धैर्य, सहनशीलता, र प्रेम राख्न, उहाँका पदचापहरू पछ्याउन र क्रुसका खातिर आफ्नै बलिदान दिन सिकाउनुभयो। दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूप्रति उहाँको प्रेम मरियमप्रतिको प्रेमभन्दा बढी थियो। उहाँले गर्नुभएको कामले बिरामीहरूलाई निको पार्ने र पिशाचहरूलाई धपाउने कुरालाई आफ्नो सिद्धान्तको रूपमा लियो, जुन सबै उहाँको छुटकाराका खातिर थियो। उहाँ जहाँ जानुभए पनि, उहाँले आफूलाई पछ्याउने सबैलाई अनुग्रहका साथ व्यवहार गर्नुभयो। उहाँले गरिबलाई धनी बनाउनुभयो, लङ्गडालाई हिँड्ने, अन्धालाई देख्ने, र बहिरालाई सुन्ने बनाउनुभयो। उहाँले सबैभन्दा नीच, दरिद्र, पापीहरूलाई समेत आफूसँग एउटै टेबलमा बस्न आमन्त्रण गर्नुभयो, तिनीहरूलाई कहिल्यै तिरस्कार गर्नुभएन बरु सधैँ धैर्यवान् हुनुभयो, र यस्तोसम्म भन्नुभयो: जब एउटा गोठालोले सय वटा भेडामध्ये एउटा भेडा गुमाउँछ, तब ऊ उनान्सय वटालाई छोडेर त्यो हराएको एउटा भेडा खोज्न जान्छ, र जब उसले त्यसलाई भेट्टाउँछ तब ऊ धेरै रमाउँछ। उहाँले आफ्ना अनुयायीहरूलाई एउटी भेडी माउले आफ्ना पाठाहरूलाई गरेजस्तै प्रेम गर्नुभयो। तिनीहरू मूर्ख र अज्ञानी भए पनि, र उहाँको नजरमा पापी भए पनि, र यसबाहेक समाजका सबैभन्दा तल्लो स्तरको सदस्य भए पनि, उहाँले यी पापीहरूलाई—अरूले तिरस्कार गर्ने मानिसहरूलाई—आफ्नो आँखाका नानीजस्तै ठान्नुभयो। उहाँले तिनीहरूलाई निगाहको दृष्टिले हेर्नुभएको हुनाले, वेदीमा भेडाको पाठा चढाइएजस्तै उहाँले तिनीहरूका लागि आफ्नो ज्यान दिनुभयो। उहाँ तिनीहरूको सेवक भएजस्तै गरी तिनीहरूमाझ हिँड्नुभयो, उहाँले तिनीहरूलाई उहाँको प्रयोग गर्न र उहाँलाई बध गर्न दिनुभयो, र निसर्त रूपमा तिनीहरूको आज्ञापालन गर्नुभयो। उहाँका अनुयायीहरूका लागि उहाँ मायालाग्दो मुक्तिदाता येशू हुनुहुन्थ्यो, तर उच्च आसनबाट मानिसहरूलाई उपदेश दिने फरिसीहरूलाई उहाँले कृपा र करुणा नभई घृणा र वितृष्णा देखाउनुभयो। उहाँले फरिसीहरूमाझ धेरै काम गर्नुभएन, कहिलेकाहीँ मात्र तिनीहरूलाई उपदेश दिने र हप्काउने काम गर्नुभयो; तिनीहरूमाझ उहाँले छुटकाराको काम गर्नुभएन, न त उहाँले चिन्ह र अचम्मका कार्यहरू नै गर्नुभयो। उहाँले आफ्नो सम्पूर्ण कृपा र करुणा आफ्ना अनुयायीहरूलाई प्रदान गर्नुभयो, यी पापीहरूका खातिर उहाँ क्रुसमा नटाँगिउन्जेल अन्त्यसम्मै सहनुभयो, र उहाँले सम्पूर्ण मानवजातिलाई पूर्ण रूपमा छुटकारा नदिउन्जेल हरेक अपमान भोग्नुभयो। उहाँको जम्मा काम यही नै थियो।

येशूको छुटकाराविना, मानवजाति सधैँभरि पापमा जिएको र पापको सन्तान, पिशाचहरूको सन्तति बनेको हुनेथियो। यसैगरी चलिरहेको भए, सारा संसार शैतान बास गर्ने भूमि, यसको बासस्थान बनेको हुनेथियो। तर, छुटकाराको कामका लागि मानवजातिप्रति कृपा र करुणा देखाउनु पर्ने हुन्थ्यो; यस्तो माध्यमबाट मात्रै मानवजातिले क्षमा प्राप्त गर्न सक्थ्यो र ऊ अन्ततः पूर्ण पारिन र परमेश्‍वरद्वारा पूर्ण रूपमा प्राप्त गरिन योग्य बन्न सक्थ्यो। कामको यो चरणविना, छ-हजार-वर्षे व्यवस्थापनको योजना अघि बढ्न सकेको हुनेथिएन। यदि येशू क्रुसमा नटाँगिनुभएको भए, यदि उहाँले बिरामीहरूलाई निको पार्ने र पिशाचहरूलाई धपाउने काम मात्र गर्नुभएको भए, मानिसहरूलाई तिनीहरूका पापहरूका निम्ति पूर्ण रूपमा क्षमा दिन सकिनेथिएन। येशूले पृथ्वीमा आफ्नो काम गर्दै बिताउनुभएको साढे तीन वर्षमा, उहाँले आफ्नो छुटकाराको कामको आधा भाग मात्र पूरा गर्नुभयो; त्यसपछि, क्रुसमा टाँगिएर र पापी देहको स्वरूप बनेर, दुष्टको हातमा सुम्पिएर, उहाँले क्रुसीकरणको काम पूरा गर्नुभयो र मानवजातिको नियतिलाई आफ्नो नियन्त्रणमा लिनुभयो। उहाँ शैतानको हातमा सुम्पिइसकेपछि मात्रै उहाँले मानवजातिलाई छुटकारा दिनुभयो। साढे तेत्तीस वर्षसम्म उहाँले पृथ्वीमा दुःख भोग्नुभयो, उपहास र मानहानि सहनुभयो, र उहाँ त्यागिनुभयो, यहाँसम्म कि उहाँसँग आफ्नो शिर राख्ने ठाउँ, आराम गर्ने ठाउँसमेत थिएन, र पछि उहाँ क्रुसमा टाँगिनुभयो, उहाँको सम्पूर्ण सत्त्व—एउटा पवित्र र निर्दोष शरीर—लाई क्रुसमा किला ठोकियो। उहाँले भएजति हरेक प्रकारको दुःख सहनुभयो। सत्तामा भएकाहरूले उहाँलाई गिल्ला गरे र कोर्रा लगाए, र सिपाहीहरूले त उहाँको अनुहारमै थुके; तैपनि उहाँ मौन रहनुभयो र उहाँले अन्त्यसम्मै सहनुभयो, मृत्युको अवस्थासम्मै निसर्त रूपमा समर्पण गर्नुभयो, जसपश्चात उहाँले सम्पूर्ण मानवजातिलाई छुटकारा दिनुभयो। त्यसपछि मात्रै उहाँले विश्रामको आनन्द लिनुभयो। येशूले गर्नुभएको कामले अनुग्रहको युगको मात्र प्रतिनिधित्व गर्छ; यसले व्यवस्थाको युगको प्रतिनिधित्व गर्दैन, न त यो आखिरी दिनहरूको कामको विकल्प नै हो। अनुग्रहको युगमा येशूको कामको सार यही हो, जुन मानवजातिले पार गरेको दोस्रो युग—छुटकाराको युग—हो।