अध्याय २३

जब मेरो आवाज गुन्जन्छ, मेरा आँखाहरूले आगो निकाल्दा, मैले सारा पृथ्वीलाई हेर्दैछु, म सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई नियालेर हेर्छु। सारा मानिसहरूले आफ्ना आँखाहरू मतिर लगाउँदै मसँग प्रार्थना गर्दैछन्, मेरो क्रोध समाप्त गर्न मसित बिन्ती गर्छन्, फेरि मेरो विरुद्ध नगर्ने सपथ खान्छन्। तर यो अब विगतको कुरा होइन; अहिले यस्तो छ। मेरो इच्छालाई कसले फर्काउन सक्छ? निश्चय, मानिसहरूको हृदय भित्रका प्रार्थनाहरूले, न तिनीहरूका मुखका वचनहरूले सक्छन्। यदि मेरो कारणले होइन भने को मबिना अहिलेसम्म जीवित रहन सकेको छ? मेरो मुखका वचनहरू बाहेक को जीवित रहन सकेको छ? मेरो आँखाले कसको निरीक्षण गर्दैन? म पृथ्वीमा मेरो नयाँ काम गर्छु, र यसबाट को कहिले बच्न सकेको छ? के पहाडहरूले तिनीहरूका उँचाइद्वारा त्यसलाई टार्न सक्छ? के समुद्रले तिनका बहु-विशालताद्वारा आफूलाई बचाउन सक्छ? मेरो योजनामा, मैले कहिल्यै कुनै कुरालाई हलुकासाथ छोडेको छैन, र त्यसैले त्यहाँ कुनै व्यक्ति छैन, नता कुनै थोक छ, जो मेरो हातको पकड उम्केको छ। आज, सारा मानवजातिमा मेरो पवित्र नाउँ प्रशंसा भएको छ, र फेरि, सारा मानवजातिमा मेरो विरुद्धमा विरोधका शब्दहरू उठ्दछन्, र पृथ्वीमा मेरो अस्तित्वको बारेमा किंवदन्तीहरू सारा मानवजातिमा फैलिएको छ। म मानिसहरूले मेरो आलोचना गरेको म सहँदिनँ, नता तिनीहरूले मेरो देहलाई विभाजन गरेका सहन सक्छु, र अझै कम तिनीहरूले मेरो विरुद्धमा गरेका गालीहरू म सहन सक्छु। उसले मलाई साँचो रूपले नचिनेको कारण मानिसले सधैं मेरो विरोध गरेको र मलाई धोका दिएको छ, मेरो आत्मालाई मनमा राख्न वा मेरा वचनहरू सम्हालेर राख्न असफल बनेको छ। किनकि उसको प्रत्येक काम र व्यवहार साथै मप्रति भएको उसको आचरणको कारण म मानिसलाई उसले पाउनु पर्ने उचित “इनाम” दिन्छु। अनि यसैले, सबै मानिसले आफ्नो इनाममा आँखा लगाएर काम गर्छन्, र एकै जनाले पनि कहिल्यै आत्म-त्यागलगायत कुनै पनि काम गरेको छैन। मानिसहरू निःस्वार्थ समर्पण गर्न इच्छुक छैनन्, तर त्यसको साटो केही नगरी पाइने इनामहरूमा खुशी हुन्छन्। यद्यपि पत्रुसले आफैलाई मभन्दा पहिले अलग्ग गरे पनि त्यो भोलिको इनामका लागि थिएन, तर आजको ज्ञानका लागि थियो। मानिसहरूले मसँग कहिल्यै साँचो सङ्गति गरेका छैनन्, तर बेलाबेलामा मसित फेरि बाहिरी रूपमा व्यवहार गरेको छ, त्यसरी कुनै प्रयास नगरी मेरो स्वीकृति प्राप्त गर्न सकिन्छ भनी सोच्छन्। मैले मानिसको हृदयभित्र हेरेको छु, त्यसरी मैले त्यसको भित्री भागहरूमा रहेका “धेरै धनको खानी” खोतलेको छु, जसको बारेमा मानिस आफैलाई पनि थाहा छैन, तर मैले नयाँ कुरा पत्ता लगाएको छु। र यसैले, “भौतिक प्रमाणहरू” देखेपछि मात्र मानिसहरूले तिनीहरूका पाखण्डी आत्मतिरस्कार त्याग्छन् अनि बाहुली फैलाएर, तिनीहरूका आफ्नो अशुद्ध अवस्थालाई स्वीकार्छन्। मानिसहरूको माझमा अझ धेरै नयाँ कुराले मलाई पर्खिरहेकाछन्, जुन मैले सबै मानिसहरूको आनन्दका निम्ति “निकाल्नु” पर्छ। मानिसको असक्षमताको कारण मेरो काम रोक्नुभन्दा म मेरो मौलिक योजनाअनुसार उसलाई छिँवल्छु। मानिस एउटा फलको बोटजस्तै होः छिँवल्ने कार्य नगरी बोटले फल फलाउन सक्दैन, र आखिरीमा, सबैले ओइलाएका हाँगाहरू र झरेका पातहरू मात्र देख्छ, अनि भुइँमा कुनै फल झरेको हुँदैन।

मैले दिनदिनै मेरो राज्यको “भित्री कोठा” सजाउँदा कहिल्यै कोही पनि मेरो काममा बाधा दिन मेरो “काम गर्ने कोठा” मा अचानक आएको छैन। सबै मानिसहरूले आफू “खारेज हुने” र “आफ्नो ओहदा गुमाउने” डरले मलाई सहायता गर्ने सक्दो प्रयास गरिरहेका छन् र यसरी तिनीहरूको जीवनको अन्तिम स्थानमा पुग्छन्, जहाँ तिनीहरू शैतानले कब्जा गरेको “मरुभूमि” मा पनि पर्न सक्छन्। मानिसको डरको कारण, म उसलाई हरेक दिन सान्त्वना दिन्छु, उसलाई प्रेम दिन प्रत्येक प्रेरित गर्दछु, र यसबाहेक उसको दैनिक जीवनको बीचमा उसलाई निर्देशन दिन्छु। मानौं, सबै मानिसहरू केवल भर्खर जन्मेका शिशुहरू हुन्; जसलाई यदि दुध दिइएन भने तिनीहरू यस पृथ्वीबाट चाँडै बिदा हुनेछन्, र फेरि कहिल्यै देखिंदैनन्। मानिसहरूको अन्तर्बिन्तीहरूको बीचमा, म मानिसहरूको संसारमा आउँछु र, तुरुन्तै, मानवजाति ज्योतिको संसारमा जिउँदछ, अब तिनीहरू एउटा “कोठा” भित्र बन्द गरिएका हुँदैनन्, जहाँबाट तिनीहरू स्वर्गतर्फ आफ्ना प्रार्थनाहरू चढाउँछन्। मलाई देख्ने बित्तिकै मानिसहरूले तिनीहरूका हृदयमा थुप्रिएका “गुनासाहरू” जोरदार रूपमा पोख्छन्, तिनीहरूको त्यो भोजन तिनीहरूकहाँ खसालिओस् भनी आग्रह गर्न आफ्नो मुख खोल्छन्। तर पछि, तिनीहरूको डर कम र शान्ति पुनर्स्थापित हुँदा तिनीहरू अब मसँग केही माग्दैनन्, तर सुतेर मस्त निदाउँछन्, नत्र त मेरो अस्तित्वलाई इन्कार गर्दै तिनीहरू आफ्नै मामलाहरू विचार गर्न थाल्छन्। मानवजातिको “परित्याग” मा यो स्पष्ट छ, कि मानिसहरू “भावना” रहित भएर मप्रति तिनीहरूका आफ्नो “निष्पक्ष न्याय” गर्छन्। त्यसकारण, मानिसलाई उसको नराम्रो स्थितिमा देखेर म चुपचाप प्रस्थान गर्छु र अब फेरि उसको गम्भीर बिन्तीमा समेत सहजै तल आउँदिनँ। मानिसलाई उसका समस्याहरू दिन प्रतिदिन बढ्दै जान्छ भनी थाहा हुँदैन, र यसैले उसको कडा परिश्रमको बीचमा जब उसले अचानक मेरो अस्तित्वको बारेमा थाहा पाउँछ, उसले उत्तरका लागि “होइन” लिन इन्कार गर्छ र मेरो झोला समात्छ र मलाई एक पाहुनाको रूपमा उसको घरभित्र ल्याउँछ। तर, उसले मेरो आनन्दका लागि प्रशस्त भोजन पकाए पनि उसले म उसको आफ्नै हुँ भनी एक पटक पनि विचार गर्दैन, त्यसको साटो, मबाट थोरै सहायता प्राप्त गर्नका निम्ति मसँग पाहुनालाई जस्तो व्यवहार गर्छ। र यसरी, यो बेला मानिसले मेरो “हस्ताक्षर” पाउने आशाले अशिष्ट प्रकारले आफ्नो दुःखद अवस्था मेरो अगि प्रस्तुत गर्दछ, र व्यापारका निम्ति ऋण चाहिएको व्यक्तिले जस्तै उसले आफ्नो सारा शक्तिले आफ्नो “युक्ति” लगाउँछ। उसको प्रत्येक हाउभाव र गतिमा म मानिसको अभिप्रायको सानो झलक देख्छुः मानौं, उसको दृष्टिकोणमा, म एक व्यक्तिको अनुहारको भावमा वा उसका कुराहरूको पछाडि समेटिएको शब्दहरूमा लुकेको अर्थ पढ्न सक्दनँ, वा एक व्यक्तिको हृदयको गहिराइमा कसरी हेर्नुपर्छ त्यो म जान्दिनँ। र यसैले मानिसले कुनै गल्ती नगरी वा केही नघटाई आफ्नो प्रत्येक अनुभव मलाई बताउँछ, त्यसपछि मेरा अगि आफ्ना मागहरू राख्छ। म मानिसको हरेक काम र व्यवहारलाई घृणा गर्छु। मानिसहरूको बीचमा, त्यस्तो कोही पनि भएको छैन जसले मैले मन पराउने काम गर्दछ, मानौं मानवजातिले जानाजानी मेरो विरोध गर्दैछ, र जानाजानी मेरो क्रोधलाई प्रभावित गर्दैछः तिनीहरू सबै मेरो अगाडि र पछाडि हिँड्छन्, मेरै आँखाको अगाडि आफ्नो इच्छामा लिप्त हुन्छन्। मानिसहरूको बीचमा मेरो निम्ति जिउने एकै जना पनि छैन र त्यसको फलस्वरूप सम्पूर्ण मानव जातिको अस्तित्वको नता कुनै महत्त्व छ न अर्थ छ, जसले गर्दा मानिसहरू शून्य स्थानमा जिउँछ। त्यसरी नै, मानिसहरू अझै पनि जागृत हुन इन्कार गर्दछ, तर आफ्नो घमन्डमा दृढ् रहँदै मेरो विरुद्ध विद्रोह गरिरहन्छ।

तिनीहरू जुन सबै कठिनाइहरूबाट भएर गएका छन्, मानवजातिले मलाई एक पल्ट पनि खुसी पारेको छैन। तिनीहरूको क्रूर अधर्मको कारण, मानवजातिले मेरो नाउँको साक्षी दिने लक्ष्य राख्दैन; बरु, तिनीहरू जिउन निर्वाहका निम्ति ममाथि भरपर्दै अर्को “बाटो” तिर लाग्छन्। मानिसको हृदय पूर्ण रूपले मतिर फर्कंदैन, र यसैकारण शैतानले उसलाई त्यत्तिञ्जेल नाश पार्छ जबसम्म ऊ घाउहरूको थुप्रो बन्दैन र उसको शरीर फोहोरले ढाक्दैन। तर मानिसले उसको अनुहार कति घृणित छ भनी अझै पनि बुझ्दैनः उसले अहिलेसम्म मेरो पिठिउँ पछाडि शैतानको आदर गरिरहन्छ। यसैकारण, क्रोधको कारण म मानिसलाई अतल कुण्डमा फालिदिन्छु, त्यो यस्तो हुनेछ कि उसले कहिल्यै आफैलाई स्वतन्त्र पार्न सक्ने छैन। तापनि, आफ्नो दयनीय विलापको बीचमा, मानिसले अझै पनि आफ्नो मनलाई सुधार गर्न अस्वीकार गर्दछ, तीतो अन्त्य हुन्जेल विरोध गर्ने अभिप्रायले, र त्यसरी जानाजानी मेरो क्रोध जगाउने आशामा। उसले जे गरेको छ त्यसको कारण म ऊसँग पापीसँग जस्तो व्यवहार गर्दछु, र मेरो अङ्गालोको न्यानोपन इन्कार गर्छु। सुरुदेखि नै, स्वर्गदूतहरूले परिवर्तन नभई र विश्राम नगरी मेरो सेवा गरेका छन्, तर मानिसले सधैं यसको ठिक विपरीत गर्छ, मानौं ऊ मबाट आएको होइन, तर शैतानबाट जन्मेको हो। स्वर्गदूतहरूले तिनीहरूका आ-आफ्ना ठाउँहरूमा मलाई तिनीहरूको सम्पूर्ण भक्ति चढाउँछन्; तिनीहरू शैतानका सेनाद्वारा नियन्त्रित हुँदैनन्, र केवल आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्छन्। स्वर्गदूतहरूद्वारा पक्राउ र पोषण, मेरा छोराहरू र मेरा मानिसहरूको भीड सबै कमजोर र स्वस्थ भएर बढ्दछ, तीमध्ये कुनै एक जना पनि कमजोर वा अशक्त छैन। यो मेरो काम हो, मेरो चमत्कार। जसरी तोपको आगोले मेरो राज्यको स्थापनाको उद्घाटन गर्दछ, स्वर्गदूतहरू, लयबद्ध संगतमा हिँड्दै, मेरो मुहारको अगि मेरो निरीक्षणको लागि पेश गर्न आउँदछन्, किनकि उनीहरूका हृदय अशुद्धता र मूर्तिहरूबाट मुक्त छनन, र तिनीहरू मेरो निरीक्षणबाट पछि हट्दैनन्।

हाँसोको विस्फोटको चर्को आवाजमा स्वर्ग तुरुन्तै जोड्ले तल्तिर आउँछ, सबै मानिसहरूलाई निस्सासिदिन्छ, यसैले तिनीहरू आफूले चाहेजस्तो मलाई पुकार्न सक्षम हुँदैनन्। यो थाहा नपाई सारा मानवजाति ध्वस्त भएको छ। रूखहरू बतासमा अगाडि-पछाडि लत्रिन्छन्, बेला-बेलामा हाँगाहरू भाँचिन्छन्, र सबै सुकेका पातहरू उडाइन्छन्। पृथ्वीले अचानक आशारहित र उजाड महसुस गर्दछ, र शरद ऋतुपछि कुनै पनि बेला तिनीहरूमाथि आइपर्ने विपत्तिका निम्ति मानिसहरू आफैलाई कसिलो गरी अँगाल्छन्, बलियो बनाउँछन्। डाँडाहरूका पक्षीहरू यताउता उड्छन्, मानौं कसैलाई दुःख व्यक्त गर्दैछ; पहाडका गुफामा सिंहहरू गर्जन गर्जछन्, त्यसको आवाजले मानिसहरूलाई डराउँछन्, तिनीहरूका हड्डीभित्रका मासीलाई अति ठन्डा बनाउँछन्, र डरले तिनीहरूका कपाल ठाडो हुन्छ, र यो मानौं, त्यस्तो अशुभ भावना, मानवजातिको अन्त्यको पूर्वसूचना हो। तिनीहरूलाई हटाउनुमा मेरो खुशीको प्रतीक्षा गर्न इच्छुक हुँदैनन्, सबै मानिसहरूले स्वर्गमा हुनुहुने सार्वभौम परमप्रभुलाई चुपचाप प्रार्थना गर्दछन्। तर सानो खोलामा बग्ने पानीको आवाजले कसरी हाँसोको विस्फोटलाई रोक्न सक्छ? मानिसहरूको पुकारद्वारा यसलाई अचानक कसरी रोक्न सकिन्छ? मेघगर्जनको केन्द्रमा रहेको क्रोधलाई मानिसको डरको कारण कसरी रोक्न सकिन्छ? मानिस बतासमा अगाडि र पछाडि लत्रिन्छ; ऊ वर्षाबाट आफूलाई लुकाउन यताउता दगुर्छ; र मेरो क्रोधको बीचमा, मानिसहरू थरथराउँछन् र काँपछन्, म तिनीहरूका शरीरमाथि मेरो हात राख्छु भनी धेरै डराउँछ, मानौं म हरसमय बन्दुकको नालले मानिसको छात्तीमा ताक्छु, अनि फेरि मानौं, ऊ मेरो शत्रु हो, र पनि ऊ मेरो मित्र हो। मानिसले उसको निम्ति मेरो वास्तविक उद्देश्य कहिल्यै पनि थाहा पाएको छैन, उसले मेरो साँचो उद्देश्य कहिल्यै पनि बुझेको छैन, र यसरी अनजानमा उसले मेरो विरुद्धमा अपमान गर्दछ; अनजानमा, उसले मेरो विरोध गर्दछ; तापनि कुनै अर्थबिना उसले मेरो प्रेम पनि देखेको छ। मेरो क्रोधको बीचमा मेरो अनुहार देख्न मानिसलाई गाह्रो हुन्छ। म मेरो क्रोधको कालो बादलमा लुकेको छु, र मानिसहरूका निम्ति मेरो कृपा पठाउँदै म मेघगर्जनको बीचमा, सम्पूर्ण ब्रह्माण्डभन्दा माथि उभिन्छु। मानिस मलाई चिन्न असफल भएको कारण मेरो अभिप्राय बुझाउन उसलाई म ताड्ना दिँदिनँ। मानिसहरूका आँखामा, म बेलाबेलामा मेरो क्रोधलाई प्रकट गर्दछु, बेलाबेला म आफ्नो मुस्कान देखाउँछु, तर यदि मानिसले मलाई देख्छ भने पनि मेरो सम्पूर्ण स्वभाव कहिल्यै पनि देखेको छैन र अझै पनि तुरहीको त्यो सुमधुर आवाज सुन्न असमर्थ हुन्छ। किनकि ऊ चेतनाशून्य र असंवेदनशील भएको हुन्छ। मानौं, मेरो स्वरूप मानिसका सम्झनाहरूमा हुन्छ, र मेरो स्वरूप उसका विचारहरूमा हुन्छ। तापनि, आजसम्मको मानिसहरूले गरेका प्रगतिपछि पनि कुनै एक जना त्यस्तो व्यक्ति छैन जसले मलाई साँच्चै देखेको छ, किनकि मानिसको दिमाग ज्यादै कमजोर बनाइएको छ। मानिसले मलाई “अलग्ग” गरेको छ, किनकि उसको विज्ञानको विकास अपर्याप्त भएको छ, उसको वैज्ञानिक अनुसन्धानले अहिलेसम्म कुनै परिणाम प्राप्त गरेको छैन। र यसैले, “मेरो स्वरूप” को विषय सधैं नै पूर्ण खाली रहेको छ, त्यसलाई भर्ने कोही छैन, विश्‍व कीर्तिमान तोड्न सक्ने कोही पनि छैन, किनकि मानवजातिले वर्तमानमा आफ्नो खुट्टाको टेक्ने ठाउँको रखरखाव गर्नु पनि ठूलो विपत्तिको बीचमा एउटा अनुमान गर्न नसकिने सान्त्वना हो।

मार्च २३, १९९२

अघिल्लो: अध्याय १७

अर्को: अध्याय ४

अब विपत्तिहरू भइरहेका छन्। हामी कसरी विपत्तिहरुको बीचमा प्रभुलाई स्वागत गर्ने मौका पाउन सक्छौं? उत्तर प्राप्त गर्न हामीलाई सम्पर्क गर्नुहोस्।

सम्बन्धित विषयवस्तु

अध्याय ३

विजयी राजा उहाँको महिमित सिंहासनमा बस्नुहुन्छ। उहाँले छुटकाराको काम पूरा गर्नुभएको छ र उहाँका सारा मानिसहरूलाई महिमामा प्रकट हुन...

तेरो गन्तव्यका लागि पर्याप्त असल कार्यहरु तयार गर्

मैले तिमीहरूमाझ धेरै कार्यहरु गरिसकेको छु, र पक्कै पनि, धेरै वाणीहरु पनि बोलेको छु। तर पनि आखिरी दिनहरुमा मेरा वचनहरु तथा मेरा कार्यले मेरो...

देहधारी परमेश्‍वर र परमेश्‍वरद्वारा प्रयोग भएका मानिसहरूका बीचका अत्यावश्यक भिन्नता

परमेश्‍वरका आत्माले पृथ्वीमा काम गर्नुहुँदा, उहाँले धेरै वर्षदेखि खोजिरहनुभएको छ, र युगौँदेखि उहाँको काम गर्नका लागि परमेश्‍वरले धेरै...

अन्धकारको प्रभावदेखि उम्की, र तँ परमेश्‍वरद्वारा प्राप्त गरिन सक्नेछस्

अन्धकारको प्रभाव के हो? यो कथित “अन्धकारको प्रभाव” शैतानको छल, भ्रष्टता, बन्धन र मानिसहरूलाई नियन्त्रण गर्ने प्रभाव हो; शैतानको प्रभाव एउटा...

सेटिङ्ग

  • टेक्स्ट
  • थिमहरू

पृष्ठभूमिको रङ्ग

थिमहरू

फन्टहरू

फन्टको आकार

लाइन स्पेसिङ्ग

लाइन स्पेसिङ्ग

पृष्ठको चौडाइ

विषयवस्तु

खोजी

  • यो शब्दको खोजी गर्नुहोस्
  • यो पुस्तकमा खोजी गनुृहोस्