अध्याय १७

मेरा वचनहरू चारै दिशामा र सम्पूर्ण पृथ्वीमा प्रकाश छर्दै गर्जनजस्तै गुन्जन्छ, गर्जन र बिजुलीको चमक बीचमा, मानवजाति प्रहार गरी ढालिन्छ। कुनै मानिस गर्जन र बिजुलीको चमकको बीचमा कहिल्यै पनि दृढ् रहन सकेको छैन; धेरै मानिसहरू मेरो ज्योति आउँदा आफ्नो समझदेखि डराउँछन् र के गर्ने त्यो जान्दैनन्। जब पूर्वमा मधुरो ज्योति चम्कन थाल्छ, धेरै मानिसहरू, त्यो मधुरो चमकद्वारा प्रेरित भएर तिनीहरूका भ्रमबाट तुरुन्तै उठ्छन्। तर पृथ्वीमा मेरो ज्योति ओर्लने दिन आएको छ भनी कसैले पनि कहिल्यै बुझेको छैन। धेरै मानिसहरू अचानक प्रकाश आउँदा आश्चर्यचकित बनेका छन्, कतिले उत्सुकता पूर्ण आकर्षणसहित ज्योतिका चालहरू र त्यो पुगेको दिशा हेर्छन् भने, कोही-कोही ज्योतिको स्रोतलाई स्पष्ट रूपमा बुझ्न सक्नलाई त्यसको सामना गर्न तयार भएर बस्छन्। जे सुकै भए पनि, आजको ज्योति कतिको बहुमूल्य छ भनेर के कसैले पत्ता लगाएको छ? के आजको प्रकाशको विशेषताका लागि कोही जागृत छ? धेरै मानिसहरू केवल अचम्मित मात्र हुन्छन्; तिनीहरूका आँखामा चोट लागेको छ र ज्योतिद्वारा हिलोमा फ्याँकिन्छन्। यस अस्पष्ट ज्योतिमुनि, कसैले भन्न सक्ला, यो पृथ्वीलाई अव्यवस्थाले ढाक्दछ, एक असह्य दु:खद दृश्य हो, जसलाई राम्ररी जाँचिन्छ, अझ ठूलो दुःखले आक्रमण गर्दछ। त्यसबाट एक व्यक्तिले यो निष्कर्ष निकाल्छ कि, जब प्रकाश बलियो हुन्छ, पृथ्वीको अवस्था मानिसहरूलाई मेरो सामु उभिन दिनु कम सक्षम हुन्छ। मानवजाति ज्योतिको चमकमा रहन्छ; फेरि, सम्पूर्ण मानवजाति ज्योतिको मुक्तिमा रहन्छ; तापनि यो चोट पार्ने हुन्छः के त्यहाँ कोही छ जो ज्योतिको मार्ने प्रहारको बीचमा छैन? के त्यहाँ कोही छ जो ज्योतिको जलनबाट उम्कन सक्छ? म आफ्नो हातले मेरा आत्माको बिउ छर्दै म सम्पूर्ण ब्रह्माण्डभरि हिँडेको छु, यसैले कि पृथ्वीका सारा मानवजाति यसद्वारा मबाट प्रेरित होऊन्। स्वर्गको अल्गो उँचाइबाट, म सम्पूर्ण पृथ्वीका प्राणीहरूको विचित्र र अनौठ घटनाहरू हेर्दै सम्पूर्ण पृथ्वीलाई हेर्छु। समुद्रको सतह भूकम्पको प्रकोपबाट पीडित भएको जस्तो देखिन्छः समुद्री पक्षीहरू माछाहरू निल्नका निम्ति यत्रतत्र उड्छन्। यसै बीच समुद्रको पिँध अनजान रहन्छ, अनि सतहको अवस्था त्यसलाई थाहा गराउन अति नै असक्षम हुन्छ, किनकि समुद्रको पिँध तेस्रो स्वर्गजस्तै शान्त छः यहाँ ठूला र साना जीवित प्राणीहरू एकसाथ मिलेर बस्छन्, तिनीहरू कहिल्यै पनि “भनावैरी” समेत हुँदैन। असङ्ख्य विचित्र कुराहरू र अनौठा घटनामध्ये, मानवजातिका निम्ति मलाई प्रसन्न तुल्याउन गाह्रो छ। मैले मानिसलाई दिएको स्थान धेरै उच्च छ, र उसको महत्वाकांक्षा यति त्यस्तै उच्च छ, र उसका आँखाहरूमा, त्यहाँ अनाज्ञाकारिताको एक उपाय सधैं हुन्छ। मैले मानिसलाई अनुशासन गर्दा, मैले गर्ने उसको न्यायभित्र, त्यसमा धेरै कष्टदायी कुराहरू हुन्छन्, धेरै भलाइका कुराहरू पनि हुन्छन्, तर मानवजातिमा यी कुराको थोरै पनि संकेत हुँदैन। मैले कहिल्यै कुनै मानिससँग कठोर व्यवहार गरेको छैनँ; मैले केवल उचित सुधारहरू मात्र गरेको छु, ऊ कमजोर हुँदा उचित सहायता मात्र गरेको छु। तर, जब मानवजातिले मबाट टाढा रहन्छ र त्यसबाहेक मेरो विरुद्धमा विद्रोह गर्न शैतानका छली युक्तिहरू प्रयोग गर्छ, म तुरुन्तै मानवजातिलाई उन्मूलन गर्नेछु, उनीहरूलाई मसँग तिनीहरूका सीपहरूको ठूलो प्रदर्शन गर्ने अर्को मौका छोडिदिन्छु, यसैले कि तिनीहरू पृथ्वीमा फेरि आडम्बरी भई घमन्डी भएर अनि अरूलाई धम्काउँदै हिँड्न सक्नेछैनन्।

म पृथ्वीमा मेरो काम सम्पूर्ण रूपमा उदाङ्गो पार्दै आफ्नो अधिकार चलाउँछु। मेरो काममा जे छ त्यो पृथ्वीको अनुहारमा प्रतिबिम्बित हुन्छ; मानवजातिले, पृथ्वीमा, स्वर्गमा कहिल्यै मेरो चाल पत्ता लगाउन सकेको छैन, नता मेरो आत्माको कक्ष र मार्गलाई विस्तृत रूपमा सोच्न सकेको छ। अधिकांश मानिसहरू आत्माको वास्तविक अवस्था बुझ्न असमर्थ छन् र आत्माको बाहिर रहेका थोरै कुरालाई मात्र बुझ्छन्। मैले मानिसहरूसँग गरेका मागहरू स्वर्गमा रहेको मेरो अस्पष्ट अस्तित्व वा म यस पृथ्वीमा रहेको सोच्नै नसकिने अस्तित्वबाट जारी हुँदैन; म पृथ्वीमा मानिसको कदको आधारमा उपयुक्त माग गर्दछु। मैले कसैलाई कहिल्यै पनि कठिनाइहरूमा पारेको छैनँ, नता मैले कहिल्यै कसैलाई मेरो रगतका लागि “उसको रगत निचोरन” भनेको छु—के मेरा मागहरू त्यस्तो अवस्थामा मात्र सीमित हुन सक्छन्? पृथ्वीका असङ्ख्य प्राणीहरूमध्ये कुनचाहिँ मेरो मुखका वचनहरूद्वारा भस्म हुँदैन? यी प्राणीहरूमध्ये कुनचाहिँ मेरो सामु “गजक्क परेर” घमन्ड गर्दै रमाउन सक्छ? यी प्राणीहरूमध्ये कुनचाहिँ मेरो सामु निहुरिंदैन? के म केवल सृष्टिमा मौनता थोप्ने परमेश्‍वर हुँ? सृष्टिका असङ्ख्य थोकहरूमध्ये, म ती चुन्दछु, जसले मेरो अभिप्रायलाई पूरा गर्दछ; असङ्ख्य मानिसहरूमध्ये म तिनीहरूलाई चुन्दछु जसले मेरो हृदयलाई वास्ता गर्दछ। म सबै ताराहरूमध्ये सबैभन्दा उत्तम चुन्दछु, त्यसरी मेरो राज्यमा प्रकाशको मधुरो ज्योति थप्दछु। म आफ्नो सुबास्ना जताततै, र सबै ठाउँमा फैलाउँदै पृथ्वीमा हिंड्दै जान्छु, म आफ्नो रूप छोड्दछु। प्रत्येक स्थानले मेरो आवाजलाई प्रतिध्वनित गर्दछ। मानिसहरू जताततै हिजोको सुन्दर दृश्यमा रहन्छन्, किनकि सबै मानिसले विगतलाई सम्झिरहेका छन् …

सबै मानिसहरू मेरो अनुहार हेर्न चाहन्छन्, तर जब म एक व्यक्ति बनेर यस पृथ्वीमा ओर्लन्छु, तिनीहरू सबै मेरो आगमनको विपरीत हुन्छन्, र तिनीहरूले ज्योतिको आगमनलाई निषेध गर्दछन्, मानौं कि म स्वर्गमा मानिसको शत्रु हुँ। मानिसले उसको आँखामा एक सुरक्षात्मक ज्योतिसँगै मलाई अभिवादन गर्छ, र लगातार सचेत रहन्छ, मसँग उसका निम्ति अर्को योजना होला भनी गम्भीर रूपमा डराउँछ। मानवजातिले मलाई अपरिचित साथी ठानेको कारण उनीहरू आफ्ना मनमा मैले उनीहरूलाई अन्धाधुन्ध मार्ने उद्देश्य राखेको छु भनी विचार गर्छन्। मानिसको आँखामा, म एक भयानक विरोधी हुँ। विपत्तिको बीचमा मेरो न्यानो स्वाद चाखेपछि पनि मानिस मेरो प्रेमको बारेमा अनजान रहन्छ, र मलाई अझै रोक्न र चुनौती दिन दृढ् बन्छ। उसको अवस्थाको फाइदा उठाउँदै ऊ विरुद्ध कदम चाल्नुभन्दा पहिले म मानिसलाई मेरो न्यानो अङ्गालो लिन्छु, उसको मुख मिठासले भरिदिन्छु, र उसको पेटमा आवश्यक भोजन हालिदिन्छु। तर जब मेरो भयानक क्रोधले पहाड् र नदीहरू हल्लाउँछ, मानिसको कायरतालाई ध्यानमा राखेर अब उसो म उसलाई कुनै प्रकारको सहायता गर्नेछैनँ। यस घडी, म क्रोधित हुनेछु र सबै जीवित प्राणीहरूलाई पश्चात्ताप गर्ने अवसर दिन इन्कार गर्नेछु र मानिसका सबै आशाहरू त्यागेर म त्यसको बदला लिनेछु। यस समयमा गर्जन र बिजुलीको चमक चम्कन्छ र गर्जन्छ, समुद्रका छालहरू क्रोधमा उठेजस्तै, हजारौंहजार पर्वतहरू भत्केर ढलेझैं। मानिस उसको विद्रोहीपनको कारण गर्जन र बिजुलीको चमकद्वारा ढल्छ, अनि अरू प्राणीहरू गर्जन र बिजुलीको चमकको विस्फोटद्वारा पूर्ण रूपले नष्ट हुन्छन्, र सारा ब्रह्माण्ड अचानक अराजकतामा ओर्लन्छ, र सृष्टि जीवनको मूल सास फेरि प्राप्त गर्न असमर्थ हुन्छ। मानिसहरूका असङ्ख्य भीड्हरू त्यो गर्जनको आवाजबाट उम्कन सक्दैनन्; बिजुलीको चमकको बीचमा, मानिसहरू भीड्का भीड् पहाडबाट झरेको प्रचण्ड वर्षाको प्रवाहमा बगेर नष्ट हुन्छन्। अचानक, “मानिसहरू” को संसार मानिसको “गन्तव्य” को स्थानमा परिवर्तित हुन्छ। लाशहरू समुद्रको सतहमा बग्छन्। मेरो क्रोधको कारण सबै मानिसहरू मबाट टाढा जान्छन्, किनकि मानिसले मेरो आत्माको अस्तित्वको विरुद्ध पाप गरेका छन् र उसको विद्रोहले मलाई अप्रसन्न तुल्याएको छ। तर, पानी नभएका खाली ठाउँहरूमा, अन्य मानिसहरू मैले कृपासाथ प्रदान गरेका प्रतिज्ञाहरूमा हाँस्दै र गाउँदै आनन्द मनाउँछन्।

जब सबै मानिसहरू मौन हुन्छन्, म तिनीहरूका आँखाको अगाडि एक ज्योतिको प्रकाश निकाल्छु। त्यसपछि, मानिसहरू स्वच्छ मन र आँखामा चमक भएका हुन्छन्, अब चुप लागी बस्न राजी हुँदैनन्; यसरी उनीहरूका हृदयमा तुरुन्तै आत्मिक भावना उत्पन्न हुन्छ। यस्तो भएपछि, सारा मानवजाति पुनरुत्थित हुन्छन्। तिनीहरूको अव्यक्त गुनासाहरू पन्साउँदै सबै मानिसहरू मेरो समक्ष आउँछन्, मैले घोषणा गरेको वचनद्वारा जिउने अर्को मौका पाउँछन्। किनकि सबै मानिसहरू पृथ्वीमा जिउने इच्छा गर्छन्। तर तिनीहरूमध्ये कसले कहिले मेरो खातिर जिउने उद्देश्य राखेको छ? तिनीहरूमध्ये कसले मेरो आनन्दका निम्ति आफैमा भव्य थोकहरू प्रकट गरेको छ? तिनीहरूमध्ये कसले मेरो आकर्षक सुगन्ध पत्ता लगाएको छ? सबै मानिसहरू असभ्य र अशुद्ध थोकहरू हुन्: बाहिरी भागमा, तिनीहरू आँखा चम्काउँछन्, तर तिनीहरूको सारले मलाई साँचो हृदयले प्रेम गर्ने हुँदैन, किनकि मानिसको हृदयको गहिरो एकान्त स्थानमा मेरो कुनै तत्व कहिल्यै रहेको छैन। मानिसमा धेरै कमी छः उसलाई मसँग मेरो तुलना गर्दा स्वर्ग र पृथ्वीको बीचमा एउटा ठूलो धाँदो प्रकट भएको देखिन्छ। त्यसो भए पनि, म मानिसको दुर्बल र कमजोर ठाउँहरूमा प्रहार गर्दिनँ, नता म उसको कमी-कमीजोरीको कारण उसलाई हाँसोमा उडाउँछु। मेरा हातहरू पृथ्वीमा हजारौं वर्षदेखि काम गर्दैछन्, र तीसँगसँगै, मेरा आँखाहरूले सम्पूर्ण मानवजातिमाथि नजर राखेका छन्। तापनि मैले कुनै पनि मानव जीवनसँग एउटा खेलौनाजस्तो खेलेको छैनँ, मानिसले लिने पीडा मैले देखेको छु र उसले तिरेको मूल्य बुझ्दछु। ऊ मेरो सामु खडा हुँदा, म उसलाई दण्ड दिनका निम्ति उ तयार नभएको अवस्थामा पक्रन चाहन्नँ, नता म उसलाई अप्रिय थोकहरू नै दिनेछु। यसको सट्टामा, मैले हरसमय मानिसका लागि प्रबन्ध गरेको छु र उसलाई दिएको छु। यसैले सबै मानिसले मेरो अनुग्रहको आनन्द लिन्छन्, यो मेरो हातबाट आउने सबै इनाम यही हो। म यस पृथ्वीमा भएकोले मानिसले कहिल्यै भोक कष्टहरू भोग्नु परेको छैन। बरु, म मानिसलाई मेरो हातमा चीजहरू प्राप्त गर्ने अनुमति दिन्छु, जुन उसले उपभोग गर्न सक्छ, र म मानव जातिलाई मेरा आशिषहरू भित्र जिउने अनुमति दिन्छु। के सबै मानिस मेरो दण्डको मुनि दिउँदैनन्? जसरी पर्वतहरूको गहिराइमा प्रशस्तता छ र पानीमा रमाइलो गर्न गइरहेको छ, के आज मेरो वचनमा बसोबास गर्ने मानिसहरूसँग प्रशस्त खाने कुरा छैन र? म पृथ्वीमा छु, र मानिसहरूले पृथ्वीमा मेरा आशिषहरू उपभोग गर्छन्। जब म पृथ्वी छोडेर जान्छु, त्यस बेला मेरो काम पनि त्यसको पूर्णतामा पुग्छ, मानवजातिले तिनीहरूका कमजोरीको कारण मेरो कृपा प्राप्त गर्न छोड्नेछ।

मार्च १६, १९९२

अघिल्लो: अध्याय १५

अर्को: अध्याय २३

अब विपत्तिहरू भइरहेका छन्। हामी कसरी विपत्तिहरुको बीचमा प्रभुलाई स्वागत गर्ने मौका पाउन सक्छौं? उत्तर प्राप्त गर्न हामीलाई सम्पर्क गर्नुहोस्।

सम्बन्धित विषयवस्तु

अध्याय १

सियोनमा प्रशंसा आएको छ र परमेश्‍वरको वासस्थान देखा परेको छ। सबै मानिसहरूले गुणगान गरेको त्यो महिमित पवित्र नाउँ फैलिन्छ। अहा, सर्वशक्तिमान्...

भ्रष्ट मानिसले परमेश्‍वरलाई प्रतिनिधित्व गर्न सक्दैन

मानिस अहिलेसम्म अन्धकारको प्रभावको कवचमुनि जिएको छ, शैतानको प्रभावको बन्धनमा परेको छ, उम्‍कनलाई असमर्थ छ, र उसको स्वभाव शैतानद्वारा संचालित...

सेटिङ्ग

  • टेक्स्ट
  • थिमहरू

पृष्ठभूमिको रङ्ग

थिमहरू

फन्टहरू

फन्टको आकार

लाइन स्पेसिङ्ग

लाइन स्पेसिङ्ग

पृष्ठको चौडाइ

विषयवस्तु

खोजी

  • यो शब्दको खोजी गर्नुहोस्
  • यो पुस्तकमा खोजी गनुृहोस्