मेरा वचनहरूलाई आफ्नो उत्तरजीविताको आधारका रूपमा लिनु—यो मानवजातिको दायित्व हो। मानिसहरूले मेरा वचनहरूको प्रत्येक भागमा आफ्नो हिस्सा स्थापित गर्नैपर्छ; त्यसो नगर्नु भनेको आफ्नै विनाश खोज्नु र अपमान निम्त्याउनु हो। मानवजाति मलाई चिन्दैन, र यसै कारणले, बदलामा आफ्नै जीवन चढाउन मकहाँ ल्याउनुको सट्टा, तिनीहरू केवल आफ्नो हातमा भएको फोहोर मेरो अगाडि प्रदर्शन गर्छन्, र यसरी मलाई सन्तुष्टि दिलाउने प्रयास गर्छन्। तर म अहिलेको अवस्थादेखि सन्तुष्ट छैनँ; म त केवल मानवतासँग माग गरिरहन्छु। म मानिसहरूको योगदानलाई मन पराउँछु, तर तिनीहरूका मागहरूलाई घृणा गर्छु। सबै मानवमा लालची हृदय हुन्छ; यस्तो लाग्छ कि मानव हृदय दियाबलसद्वारा मोहित पारिएको छ, र कोही पनि मुक्त भएर आफ्नो हृदय मलाई चढाउन सक्दैन। जब म बोल्छु, तब मानिसहरू एकाग्र भएर मेरो स्वर सुन्छन्; तर जब म चुप लाग्छु, तब तिनीहरू फेरि आफ्नै “उद्यमहरू” सुरु गर्छन् र पूर्ण रूपमा मेरा वचनहरूलाई ध्यान दिन छोड्छन्, मानौँ मेरा वचनहरू तिनीहरूका “उद्यमहरू” को एउटा सहायक कुरा मात्र हुन्। मैले मानवतालाई कहिल्यै खुकुलो छोडेको छैनँ, तैपनि मैले मानवजातिप्रति धैर्य र सहनशीलता देखाएको छु। त्यसैले, मेरो सहनशीलताको नतिजास्वरूप, मानवहरू आफ्नै सामर्थ्यको अनुमान गर्न असमर्थ छन् साथै आफूलाई जान्न र आत्मचिन्तन गर्न असक्षम छन्; तिनीहरू मेरो धैर्यको फाइदा उठाएर मलाई धोका मात्र दिन्छन्। तिनीहरूमध्ये एक जनाले पनि कहिल्यै निष्कपट रूपमा मलाई ख्याल गरेको छैन, र एक जनाले पनि मलाई आफ्नो हृदयको प्यारो वस्तुका रूपमा साँच्चै बहुमूल्य ठानेको छैन; तिनीहरूले फुर्सदका समयमा मात्रै मसँग झाराटारुवा तरिकाले व्यवहार गर्न केही कामकुरा गरेका छन्। मैले मानवजातिमा लगाएको प्रयास अमापनीय भइसकेको छ; मैले मानवहरूमा अभूतपूर्व काम गरेको छु, र यसबाहेक, मैले तिनीहरूलाई एउटा अतिरिक्त, बाह्य बोझ दिएको छु, ताकि मसँग जे छ र म जे हुँ त्यसबाट तिनीहरूले केही ज्ञान प्राप्त गर्न सकून् र तिनीहरूमा केही परिवर्तन आओस्। म मानिसहरूलाई “उपभोक्ता” मात्र बन्न भन्दिनँ; म तिनीहरूलाई शैतानलाई परास्त गर्ने “उत्पादक” बन्न पनि भन्छु। मैले मानवजातिले केही गरोस् भनी माग नगरे पनि, मानिसहरूका लागि मेरा माग गरिएका मानकहरू छन्, किनभने म जे गर्छु त्यसमा एउटा उद्देश्य हुन्छ, साथै मेरा कार्यहरूको एउटा आधार पनि हुन्छ: मानिसहरूले कल्पना गरेजस्तो म जथाभाबी खेलाँची गर्दिनँ, न त मैले स्वर्ग र पृथ्वी अनि यावत् थोक आफूलाई जसरी मन लाग्यो त्यसरी नै सृष्टि गरेँ। मेरा कार्यहरूमा, मानवहरूले केही देख्नुपर्छ, र केही प्राप्त गर्नुपर्छ। तिनीहरूले आफ्नो यौवनकालको सबैभन्दा ऊर्जाशील समयलाई फजुलमा उडाउनु हुँदैन, वा आफ्नै जीवनलाई लापरवाहीपूर्वक धुलो जम्मा हुन दिइएको लुगाजस्तो व्यवहार गर्नु हुँदैन; बरु, तिनीहरूले आफैमाथि कडा पहरेदारी गर्नुपर्छ, आफ्नो आनन्दका लागि मेरो प्रचुरताबाट लिनुपर्छ, ताकि, मेरो कारणले, तिनीहरू शैतानतर्फ फर्कन नसकून्, र, मेरो कारणले, तिनीहरूले शैतानविरुद्ध आक्रमण गरून्। के मानवताप्रतिका मेरा मागहरू अति सामान्य छैनन् र?

जब पूर्वमा ज्योतिको एउटा मधुरो किरण देखिन थाल्छ, तब ब्रह्माण्डभित्रका सबै मानिसले यसलाई अलि बढी ध्यान दिन्छन्। निद्रामा डुब्न छोडेर, मानिसहरू यस पूर्वीय ज्योतिको स्रोत अवलोकन गर्न अघि बढ्छन्। तिनीहरूको सीमित सक्षमताका कारण, ज्योति उत्पत्ति हुने ठाउँ अहिलेसम्म कसैले पनि देख्न सकेको छैन। जब ब्रह्माण्डभित्रका सबै कुरा पूर्ण रूपमा ज्योतिर्मय हुन्छन्, तब मानिसहरू निद्रा र सपनाबाट बिउँझन्छन्, अनि त्यसपछि मात्र तिनीहरू मेरो दिन बिस्तारै तिनीहरूमाथि आइपुगेको महसुस गर्छन्। ज्योतिको आगमनका कारण समस्त मानवजातिले उत्सव मनाउँछ, र त्यसकारण उप्रान्त गहिरो निद्रामा वा बेहोसीमा रहँदैन। मेरो ज्योतिको चमकमा, समस्त मानवजातिको मन र दृष्टि स्पष्ट बन्छ, र जिउनुको खुसीले अचानक बिउँझन्छ। कुहिरोको घुम्टोभित्रबाट, म माथिबाट संसारलाई नियाल्छु। जनावरहरू सबै विश्राम गरिरहेका छन्; ज्योतिको एउटा मधुरो किरणको आगमनका कारण, नयाँ जीवन नजिकिँदै छ भनेर सबथोक सचेत बनेको छ। यही कारणले गर्दा, जनावरहरू पनि खानाको खोजी गर्दै, सबै आफ्नो दुलोबाट बाहिर निस्किरहेका छन्। वनस्पतिहरू पनि अवश्यै अपवाद होइनन्, र ज्योतिको चमकमा तिनका हरिया पातहरू चम्किलो कान्तिका साथ टल्किन्छन्, र म पृथ्वीमा हुँदा मेरा लागि आफ्नै भूमिका निर्वाह गर्न प्रतीक्षारत छन्। सबै मानव ज्योतिको आगमनको इच्छा गर्छन्, तैपनि तिनीहरू आफ्नो कुरूपताले अब लुक्ने ठाउँ नपाउने गहिरो चिन्तामा यसको आगमनको डर मान्छन्। किनभने मानवहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गा छन्, र तिनीहरूसँग आफूलाई ढाक्ने केही पनि छैन। तसर्थ, ज्योतिको आगमनको नतिजास्वरूप धेरै मानिस आत्तिएका छन्, र यसको देखापराइका कारण स्तब्ध स्थितिमा छन्। धेरै मानिस ज्योति देखेपछि असीम पछुतोले भरिन्छन्, र आफ्नो अस्वच्छतालाई घृणा गर्छन्; तैपनि अब तथ्यहरूलाई परिवर्तन गर्न सकिँदैन, र तिनीहरू मैले सजाय सुनाउने प्रतीक्षा गर्नुबाहेक अरू केही गर्न सक्दैनन्। अन्धकारमा कष्टद्वारा शोधन गरिएका धेरै मानिस, ज्योति देखेपछि, अचानक यसको गहिरो अर्थबाट प्रभावित हुन्छन्, र त्यसपश्‍चात् ज्योति फेरि गुम्ला भन्ने डरले त्यसलाई आफ्नो छातीमा टाँसेर अँगाल्छन्। धेरै मानिस, ज्योतिको अचानक देखापराइले आफ्नो मार्गबाट विचलित हुनुको सट्टा, आफ्नो हातको दैनिक काम मात्र गरिरहन्छन् किनभने तिनीहरू धेरै वर्षदेखि दृष्टिविहीन भएका हुन्छन् र त्यसकारण तिनीहरूले ज्योति आएको याद नगर्ने मात्र होइन, यसमा आनन्द पनि भेट्टाउँदैनन्। मानवहरूको हृदयमा, म न त उच्च छु न त नीच छु। तिनीहरूका निम्ति, म अपरिहार्य छु; मानौँ मानिसहरूको जीवन मबिना एक्लो हुनेछैन, न त म हुँदा अझ बढी आनन्दमय नै हुनेछ। मानवहरूले मेरो कदर नगर्ने हुनाले, मैले तिनीहरूलाई आनन्द लिन प्रदान गर्ने कुराहरूको सङ्ख्या निकै कम छ। तर, जब मानिसहरूले मलाई अलिकति मात्र बढी श्रद्धा गर्छन्, तब म पनि तिनीहरूप्रतिको मनोवृत्ति परिवर्तन गर्छु। यसकारण, जब मानिसहरूले यो नियम बोध गरेका हुन्छन् तब मात्र तिनीहरूले मप्रति आफूलाई समर्पित गर्ने र मेरो हातमा भएका कुराहरू माग्ने पर्याप्त सौभाग्य पाउनेछन्। मप्रतिको तिनीहरूको प्रेम तिनीहरूले रुचि राख्ने कुराहरूमा मात्र पक्कै सीमित छैन होला, होइन र? ममाथिको तिनीहरूको आस्था मैले दिने कुराहरूमा मात्र पक्कै सीमित छैन होला, होइन र? मानवहरूले मेरो ज्योति नदेखेसम्म तिनीहरू आफ्नो आस्थाको माध्यमबाट मलाई निष्कपट रूपमा प्रेम गर्न नसक्ने हुन सक्छ त? तिनीहरूको ऊर्जा वास्तवमा आजका अवस्थाहरूमा मात्र पक्कै सीमित छैन होला, होइन र? के मलाई प्रेम गर्नका लागि मानवजातिलाई साहस चाहिने हुन सक्छ?

मेरो अस्तित्वको नतिजास्वरूप, यावत् थोक आफू बस्ने ठाउँमा आज्ञाकारी भई अधीनमा रहन्छन्, र मैले ताडना नदिँदा, बेलगाम बन्दैनन्। त्यसकारण, पहाडहरू जमिनमाथिका राष्ट्रहरूबीचका सीमा बन्छन्, जल फरक-फरक भूमिका मानिसहरूलाई अलग राख्ने बाँध बन्छ, र वायु पृथ्वीमाथिको खाली ठाउँमामा एक व्यक्तिबाट अर्को व्यक्तिसम्म बहने कुरा बन्छ। मानवजाति मात्र मेरा अभिप्रायहरूका मागहरू साँचो रूपमा पालन गर्न असक्षम छ; यसै कारणले म भन्छु कि, यावत् थोकमध्ये, मानवहरू मात्र विद्रोही वर्गमा पर्छन्। मानवजातिले कहिल्यै साँचो रूपमा आफूलाई मेरो अधीनमा राखेको छैन, र यही कारणले गर्दा मैले मानिसहरूलाई सधैँ कडा शासनमा राखेको छु। यदि, मानवजातिबीच, मेरो महिमा सम्पूर्ण ब्रह्माण्डभरि विस्तार भयो भने, म अवश्यै मेरो सारा महिमा लिनेछु र यसलाई मानवजातिसमक्ष प्रकट गर्नेछु। मानवहरू आफ्नो अशुद्धतामा मेरो महिमा हेर्न अयोग्य हुने भएकाले, हजारौँ वर्षदेखि म कहिल्यै खुला रूपमा आएको छैनँ, बरु गुप्त नै बसेको छु; यही कारणले गर्दा, मेरो महिमा तिनीहरूको अगाडि कहिल्यै प्रकट भएको छैन, र तिनीहरू सधैँ पापको खाडलमा खसेका छन्। मैले मानिसहरूलाई तिनीहरूको अधार्मिकताका लागि क्षमा गरेको छु, तर तिनीहरू सबैलाई कसरी आफ्नो रक्षा गर्ने भन्ने थाहा छैन, बरु तिनीहरू सधैँ आफूलाई पाप गर्न खुला छोड्छन्, यसबाट आफूलाई हानि हुन दिन्छन्। के यसले मानवजातिमा आत्मसम्मान र आत्मप्रेमको कमी भएको देखाउँदैन र? मानवतामाझ, के कसैले साँचो रूपमा प्रेम गर्न सक्छ? मानवजातिको बफादारीको तौल कति औँस हुन सक्छ? के मानिसहरूको तथाकथित प्रामाणिकतामा मिसावटयुक्त कुराहरू मिसिएका हुँदैनन् र? के सबैको बफादारी खिचडी जस्तो हुँदैन र? मैले माग गर्ने भनेको तिनीहरूको अविभाजित प्रेम हो। मानवहरू मलाई चिन्दैनन्, र तिनीहरूले मलाई चिन्न खोजे पनि, तिनीहरू मलाई आफ्नो साँचो र इमानदार हृदय दिँदैनन्। म मानवतालाई जबरजस्ती गर्दिनँ। यदि तिनीहरू मलाई आफ्नो बफादारी दिन्छन् भने, म यसलाई कुनै विनम्र हिचकिचाहटबिना स्वीकार गर्नेछु। तर, यदि तिनीहरू मलाई भरोसा गर्दैनन्, र मलाई आफ्नो एक अंश पनि चढाउन मान्दैनन् भने, त्यसपछि, त्यसकारण अझ बढी रिसाउनुको सट्टा, म सरासर तिनीहरूलाई अरू कुनै तरिकाले ठेगान लगाउनेछु र तिनीहरूका लागि उपयुक्त गन्तव्यको प्रबन्ध गर्नेछु। आकाशमा गर्जने चट्याङले मानिसहरूलाई ढाल्नेछ; अग्ला पहाडहरू ढल्दा, तिनले तिनीहरूलाई पुर्नेछन्; भोकमा परेका जङ्गली पशुहरूले तिनीहरूलाई निल्नेछन्; र उर्लिरहेका महासागरहरूले तिनीहरूलाई शिरबाटै छोप्नेछन्। मानवजाति भ्रातृहत्याजन्य द्वन्द्वमा संलग्न हुँदा, सबै मानवले तिनीहरूमाझबाट उत्पन्न हुने विपद्हरूमा आफ्नै विनाश खोज्नेछन्।

राज्य मानिसका बीचमा विस्तार भइरहेको छ, यो मानिसका बीचमा निर्माण भइरहेको छ, र यो मानिसबीच उदाइरहेको छ; मेरो राज्यलाई नष्ट गर्न सक्ने कुनै शक्ति छैन। आज राज्यमा हुने मेरा मानिसहरू, तिमीहरूमध्ये को चाहिँ मानव जातिको सदस्य होइन? तिमीहरूमध्ये कोचाहिँ मानव अवस्थाभन्दा बाहिर छ? जब मेरो नयाँ सुरुवाती बिन्दु सार्वजनिक गरिन्छ, तब मानिसले कसरी प्रतिक्रिया दिनेछ? मानव संसारको स्थिति—तिमीहरूले आफ्‍नै आँखाले यो देखेका छौ। के तिमीहरूले यस संसारमा सदासर्वदा जिउने सोच अझै हटाएका छैनौ? म अहिले मेरा मानिसहरूमाझ हिँडिरहेको छु र मेरा मानिसहरूमाझ जिइरहेको छु। आज, मप्रति सच्‍चा प्रेम राख्नेहरू—त्यस्ता मानिसहरू धन्य छन्। धन्य हुन् मप्रति समर्पित हुनेहरू, तिनीहरू मेरो राज्यमा अवश्यै रहनेछन्। धन्य हुन् मलाई चिन्‍नेहरू, तिनीहरू मेरो राज्यमा अधिकार प्रयोग गर्नेछन्। धन्य हुन् मलाई पछ्याउनेहरू, तिनीहरू अवश्यै शैतानका बन्धनहरूबाट उम्कनेछन् र तिनीहरूले मेरा आशिष्‌हरू उपभोग गर्नेछन्। धन्य हुन् आफूविरुद्ध विद्रोह गर्न सक्नेहरू, तिनीहरू मद्वारा अवश्यै ओगटिनेछन् र तिनीहरूले मेरो राज्यको प्रचुरताको उत्तराधिकार प्राप्त गर्नेछन्। मेरा लागि दौडधुप गर्नेहरूलाई म सम्‍झनेछु, मप्रति आफूलाई समर्पित गर्नेहरूलाई म स्विकार्नेछु, र ममा आफूलाई अर्पण गर्नेहरूलाई म आनन्दका लागि चिजहरू प्रदान गर्नेछु। मेरा वचनहरूको आनन्द उठाउनेहरूलाई म आशिष् दिनेछु; तिनीहरू मेरो राज्यका खम्‍बा हुनेछन्, मेरो घरमा तिनीहरू अतुलनीय रूपमा समृद्ध पारिनेछन्, र तिनीहरूसँग कसैलाई पनि तुलना गर्न सकिँदैन। तिमीहरूका लागि तयार पारिएका आशिष्‌हरू—के तिमीहरूले कहिल्यै तिनलाई स्वीकार गरेका छौ? तिमीहरूका निम्ति गरिएका प्रतिज्ञाहरू—के तिमीहरूले कहिल्यै तिनलाई पछ्याएका छौ? मेरो ज्योतिको मार्गदर्शनमा, तिमीहरूले अन्धकारका शक्तिहरूको जकडलाई तोड्नेछौ। तिमीहरूले अन्धकारबीच ज्योतिको मार्गदर्शन गुमाउनेछैनौ। तिमीहरू अवश्यै यावत् थोकमाझ मालिक बन्‍नेछौ। तिमीहरू अवश्यै शैतानको अघि विजेता बन्‍नेछौ। ठूलो रातो अजिङ्गरको देशको पतन हुँदा, तिमीहरू मेरो विजयको प्रमाणका रूपमा दश हजारौँ मानिसमाझ अवश्यै उभिनेछौ। सिनिमको भूमिमा, तिमीहरू दृढ र अटल रहनेछौ। तिमीहरूले सहने दुःखहरूमार्फत, तिमीहरूले उत्तराधिकारमा मेरा आशिष्‌हरू प्राप्त गर्नेछौ, र सम्पूर्ण ब्रह्माण्डभित्र मेरो महिमामय ज्योति चम्काउनेछौ।

मार्च १९, १९९२