अध्याय १५

मानवजाति सबै यस्ता प्राणीहरू हुन् जसमा आत्म-ज्ञानको कमी छ, र तिनीहरूले आफैलाई चिन्न सक्दैनन्। यद्यपि, तिनीहरू अरू सबैलाई तिनीहरूका हतकेलाजस्तै गरी जान्दछन्, मानौं, अरूले गरेका र भनेका सबै कुरा तिनीहरूकै सामु, उनीहरूद्वारा अघिबाटै “निरीक्षण” गरिएका हुन्, अनि त्यो गर्नुभन्दा अघि उनीहरूबाट स्वीकृति लिएको हो। फलस्वरूप, तिनीहरूका मनोवैज्ञानिक स्थितिहरू लगायत तिनीहरूले सबैको नाप गरेका छन् भन्‍ने जस्तै भएको छ। मानवजाति सबै यस्तै छन्। आज तिनीहरू परमेश्‍वरको राज्यको युगमा प्रवेश गरेका भए पनि, तिनीहरूको स्वभाव अपरिवर्तित रहन्छ। तिनीहरू अझै पनि मेरो अगाडि मैले गरेको कार्य गर्छन्, तर मेरो पिठिउँ पछाडि तिनीहरू आफ्नै अनौठो “व्यवसाय” तिर लाग्छन्। तापनि, पछि, जब तिनीहरू मेरो अगि आउँछन्, तिनीहरू शान्त अनुहार र स्थिर धड्कनसहितका स्पष्ट रूपमा शान्त र निर्भीक भई पूर्ण फरक व्यक्तिहरू जस्तो हुन्छन्। के यही कुराले मानवजातिलाई यति घृणित बनाउँदैन र? धेरै मानिसहरूले दुई फरक प्रकारका अनुहार बोकेर हिँड्छन्—मेरो अगाडि हुँदा एउटा र मेरो पिठिउँ पछाडि हुँदा अर्को। तिनीहरूमध्ये धेरैले मेरो अगाडि भर्खर जन्मेको थुमाले जस्तो व्यवहार गर्दछन्, तर मेरो पिठिउँ पछाडि तिनीहरू हिंस्रक बाघहरूमा परिणत हुन्छन्, र पछि डाँडाहरूमा आनन्दसाथ उड्ने स-साना चराचुरुङ्गीहरूले जस्तो व्यवहार गर्दछन्। धेरैले मेरो सामु उद्देश्य र संकल्प देखाउँछन्। धेरै जना तृष्णा र चाहनासहित मेरा वचनहरू खोज्दै आउँछन्, तर जब मेरो पिठिउँ पछाडि हुन्छन्, तिनीहरू ती कुरासँग दिक्क हुन्छन् र तिनलाई त्याग्छन्, मानौं मेरो मुखबाट निस्केका वचनहरू एउटा भार हुन्। धेरै पटक, मेरो शत्रुले भ्रष्ट पारेको मानवजातिलाई हेर्दा, मैले मानवजातिमा आशा राख्न छोडिदिएको छु। धेरै चोटि तिनीहरू मेरो सामुन्ने आएर आँसु झार्दै माफी मागेका देखेर पनि, तिनीहरूका हृदय सच्‍चा र तिनीहरूका उद्देश्य इमानदार भए पनि तिनीहरूमा रहेको आत्म-सम्मानको अभाव र सुधार्न नसकिने जिद्दीको कारण रिसमा मैले तिनीहरूका कामप्रति आफ्ना आँखाहरू चिम्लेको छु। धेरै पटक, मैले मानिसहरू मसँग सहकार्य गर्न विश्‍वस्त भएका देखेको छु, जो, मेरो सामु मेरो अङ्गालोमा, त्यसको न्यानोपन चाख्दै बसेको जस्तो देखिन्छ। धेरै पटक, मेरो चुनिएका मानिसहरूको निर्दोषता, सजीवता, र श्रद्धाभाव देखेर यी थोकहरूको खातिर म कसरी ठूलो आनन्द लिन सक्दिनँ? मानवजातिले तिनीहरूका निम्ति मेरा हातहरूमा भएका पूर्वनियुक्त आशिषहरू कसरी उपभोग गर्न सकिन्छ त्यो जान्दैनन्, किनकि तिनीहरू “आशीर्वाद” र “दुःखकष्ट” दुवैको अर्थ के हो सो बुझ्दैनन्। यसकारण, मेरो खोजीमा मानवजाति इमानदार हुँदैनन्। यदि भोलीको दिन अस्तित्वमा थिएन भने, तिमीहरूमध्ये को मेरो सामु उभिंदा चलिरहेको हिउँजस्तो शुद्ध र हिराजस्तो निष्कलङ्क हुन सक्यो? के मप्रतिको तिमीहरूको प्रेम कुनै स्वादिष्ठ भोजन, सुन्दर वस्त्र, धेरै तलब भएको पदजस्ता कुरासँग साट्न सकिने वस्तुजस्तो हुन सक्छ? के यसलाई तेरो निम्ति अरूसँग भएको प्रेमसँग साट्न सकिन्छ? के कष्टमा परेकाहरूले वास्तवमा मानिसहरूलाई मप्रतिको तिनीहरूका प्रेमलाई त्याग्ने प्रेरणा दिन्छ? के दुःख-कष्ट र सङ्कष्टहरूको कारण तिनीहरूले मेरो व्यवस्थाको बारेमा गुनासो गर्नेछन्? कसैले पनि मेरो मुखमा भएको धारिलो तरबारलाई साँच्चै कदर गरेको छैन: त्यसको भित्री जड नबुझी तिनीहरू त्यसको बाहिरी अर्थ मात्र जान्दछन्। यदि मानवजातिले साँच्चै मेरो तरवारको धार देख्न सक्थ्यो भने, तिनीहरू आफ्ना प्वालहरूमा मुसो दगुरे झैँ दगुर्नेथिए। तिनीहरूको बोधोपनको कारण, मानिसहरूले मेरा वचनका कुनै सही अर्थ बुझ्न सक्दैनन्, त्यसैले तिनीहरू मैले वाणीहरू कतिको भयानक छन् वा ती वचनहरूले मानिसको कति धेरै प्रकृति प्रकट गर्छन् र तिनीहरूका भ्रष्टतालाई कसरी न्याय गरेका छन् त्यसको बारेमा तिनीहरूलाई अत्तो-पत्तो छैन। यसकारण, मैले जे भन्‍छु त्यस विषयमा तिनीहरूका अधकल्चो पाकेका विचारहरूको फलस्वरूप, धेरैजसो मानिसहरूले मनतातो आचरण अपनाएका छन्।

परमेश्‍वरको राज्यभित्र, मेरो मुखबाट निस्केका वचनहरू मात्र होइन, तर मेरा खुट्टाहरू पनि सबै देशहरूमा औपचारिक रूपमा हिँड्छ। यसरी, मैले सबै अशुद्ध र फोहोर ठाउँहरूलाई विजय गरेको छु, यसरी स्वर्ग मात्र परिवर्तन भइरहेको छैन, तर पृथ्वी पनि परिवर्तनको प्रक्रियामा छ, र पछि नवीकरण हुन्छ। ब्रह्माण्डभित्र, मेरो महिमाको चमकमा सबै थोक नयाँ जस्तै गरी चम्कन्छन्, इन्द्रियहरूलाई आनन्दित तुल्याउने र मानिसहरूका आत्मालाई उचाल्ने हृदयस्पर्शी पक्ष प्रस्तुत गर्दछ, मानौं यो अहिले मानव कल्पनामा पैदा भएजस्तो शैतानद्वारा नछोइएको र बाहिरी शत्रुको आक्रमणबाट स्वतन्त्र रही आकाशहरूभन्दा माथिको स्वर्गमा अवस्थित छ। ब्रह्माण्डको सबैभन्दा माथिल्लो ठाउँमा, असङ्ख्य ताराहरूले मेरो आदेशमा आफ्‍ना तोकिएका स्थानहरू लिन्छन्, अन्धकारको घडीमा ताराहरूका क्षेत्रहरूमा तिनीहरूको ज्योति फैलाउँछन्। कुनै पनि प्राणीले आज्ञा नमान्ने विचारहरू मनमा राख्ने हिम्मत गर्दैन, र यसरी, मेरो प्रशासनिक आदेशहरूको सारअनुसार सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड राम्रोसँग संचालित र सही क्रममा हुन्छ: कहिल्यै पनि कुनै बाधा उत्पन्न भएको छैन, र नत ब्रह्माण्ड कहिले विभाजन भएको छ। म ताराहरूभन्दा माथि उड्दै उफ्रन्छु, र जब सूर्यले आफ्ना किरणहरू निकाल्छ, मेरो हातबाट हाँसका प्वाँखहरू जत्रा हिउँका कणहरूका ठूलो वर्षा पठाएर म तिनीहरूको न्यानोपन मेटाउँछु। तापनि जब म मेरो मन परिवर्तन गर्दछु, ती सबै हिउँ नदीमा पग्लन्छ, र एकै क्षणमा आकाशहरूमुनि सबै ठाउँमा वसन्त आउँछ र हरियो तहले पृथ्वीको सम्पूर्ण परिदृश्यलाई रूपान्तरण गरेको छ। म आकाशभन्दा माथि जान्छु, र तुरुन्तै, मेरो स्वरूपको कारण पृथ्वीलाई अत्यन्तै कालो अन्धकारले ढाक्छ: चेतावनीविना “रात” आइपुगेको छ, र संसारभरि यति अँध्यारो हुन्छ कि कसैले आफ्नो अनुहारको अगि आफ्नै हातसमेत देख्न सक्दैन। ज्योति निभेपछि, मानिसहरू एक-अर्कोलाई नाश पार्दै, एक-अर्कोबाट खोस्दै र लुट्दै साझे विनाशको हिंसात्मक कार्य गर्न यस मौकाको फाइदा उठाउँछन्। पृथ्वीका राष्ट्रहरू छुटकाराभन्दा बाहिर नपुगुञ्‍जेल अस्तव्यस्त अमेलतामा पर्दछन् र फोहोर अशान्तिको स्थितिमा प्रवेश गर्छन्। मानिसहरू आफ्नो पीडा बीच दु:ख, कष्ट र विलापको दलदलमा सङ्घर्ष गर्दछन् र वेदनामा दयनीय रूपले विलाप गर्दछन्, मानिसको संसारमा एकचोटि फेरि अचानक ज्योति आओस् र अन्धकारका दिनहरू समाप्त होऊन् र एकचोटि अस्तित्वमा रहेको त्यो शक्ति फेरि स्थापित होस् भन्ने इच्छा गर्छन्। तापनि, मैले मेरा बाहुलोहरू झट्कारेर मानवजातिलाई छोडेको धेरै भइसक्यो, संसारका गल्तीहरूका लागि फेरि कहिल्यै तिनीहरूलाई दया देखाउनेछैन: मैले धेरै अघि नै सम्पूर्ण पृथ्वीका मानिसहरूलाई घृणा र तिरस्कार गरेको छु, त्यहाँका अवस्थाहरूप्रति मेरा आँखाहरू चिम्लेको छु, मानवताको हरेक चाल र हाउभाउबाट मेरो अनुहार लुकाएको छु, र यसको अपरिपक्वता र निर्दोषतामा प्रसन्न हुन छोडेको छु। म संसारलाई फेरि नयाँ बनाउने अर्को योजनामा लागेको छु, ताकि यो नयाँ संसारको चाँडै नै पुनर्जन्म हुन सकोस्, यो फेरि कहिल्यै नडुबोस्। मानवजातिको बीचमा, मैले तिनीहरूलाई सही तुल्याऊँ भनेर धेरै वटा अनौठा देशहरूले गर्दैछन्, त्यस्ता गल्तीहरू छन् जसलाई हुन दिनबाट मैले व्यक्तिगत रूपले रोक्नुपर्छ, मैले बढार्नुपर्ने धूलो धेरै छ, र मैले खुलासा गर्नुपर्ने रहस्यहरू धेरै छन्। सबै मानवजातिले मेरो प्रतीक्षा गर्दछ, र मेरो आगमनको तृष्णा गर्दछ।

पृथ्वीमा, म व्यावहारिक परमेश्‍वर स्वयम्‌ हुँ जो मानिसहरूका हृदयमा बस्छ; स्वर्गमा, म सारा सृष्टिको मालिक हुँ। म पर्वतहरूमा चढेको छु र नदीहरूको जङ्घार तरेको छु, र म मानवजातिको बीचमा पसेको छु र बाहिर निस्केको छु। कसले व्यावहारिक परमेश्‍वर स्वयम्‌को खुल्लमखुल्ला विरोध गर्ने साहस गर्छ? कसले सर्वशक्तिमानको सार्वभौमिकताबाट टाढा जाने हिम्मत गर्न सक्छ? कसले कुनै शङ्का नगरी म स्वर्गमा छु भनी भन्न सक्छ? यसबाहेक, म निर्विवाद पृथ्वीमा छु भनेर कसले दाबी गर्न सक्छ र? सारा मानवजातिमा यस्तो कोही छैन जसले म बस्ने प्रत्येक ठाउँहरूको बारेमा विस्तृत रूपमा ठिकठिक बताउन सक्छ। के स्वर्गमा हुँदा म अलौकिक परमेश्‍वर स्वयम्‌ र पृथ्वीमा हुँदा, म व्यवहारिक परमेश्‍वर स्वयम्‌ हुनसक्छु? निश्चय नै, म सारा सृष्टिका व्यावहारिक परमेश्‍वर हो कि होइन भन्‍ने कुरा म सम्पूर्ण सृष्टिको शासक भएकोले वा मैले मानिसको संसारको पीडा अनुभव गरेकोले निर्धारित गर्दैन, गर्छ त? यदि निर्धारित गर्ने भए त, के मानिसहरू आशा नै हराउने गरी अज्ञानी भएका छैनन् र? म स्वर्गमा छु, तर म पृथ्वीमा पनि छु; म सृष्टिका असङ्ख्य वस्तुहरूका बीच र मानिसहरूका भीडहरूको बीचमा छु। मानिसहरूले मलाई प्रत्येक दिन छुन सक्छन्; यसबाहेक, तिनीहरूले मलाई प्रत्येक दिन देख्न सक्छन्। जहाँसम्म मानवजातिले मलाई देख्‍ने कुरा छ, तिनीहरूको लागि म कहिलेकहीँ गुप्त जस्तो देखिन्छ र कहिले देख्‍न सकिने जस्तो हुन्छु; म वास्तवमा अस्तित्वमा छु जस्तो देखिन्छु, तर म अस्तित्वमा नभएको जस्तो पनि देखिन्छु। ममा मानिसहरूले बुझ्न नसक्ने रहस्यहरू छन्। मानौं, सबै मानिसले तिनीहरूका हृदयभित्रको असहज भावनाहरू हटाउनका निम्ति ममा भएको अझ अरू रहस्यहरू पत्ता लाउन माइक्रोस्कोपद्वारा हेरिरहेका छन्। तापनि, यदि तिनीहरू एक्स-रे नै प्रयोग गरे भने पनि, मसँग भएका कुनै पनि रहस्यहरूलाई मानवजातिले कसरी खुलासा गर्न सक्छ र?

मेरो कामको परिणामस्वरूप मेरा मानिसहरू मसँग-सँगै महिमित भएको हरेक क्षणमा, त्यो ठूलो रातो अजिङ्गरको बास खोजेर पत्ता लगाइनेछ, सबै हिलो र फोहोर हटाएर सफा गरिनेछ, र अनगिन्ती वर्षदेखि जमेका सबै प्रदूषित पानी उप्रान्त कहिल्यै अस्तित्वमा नरहने गरी मेरो दन्केको आगोमा सुक्खा हुनेछ। त्यसपछि, ठूलो रातो अजिङ्गर आगो र गन्धकको कुण्डमा नष्ट हुनेछ। त्यो अजिङ्गरले तिमीहरूलाई खोसेर नलैजाओस् भनी के तिमीहरू साँच्चै मेरो प्रेमिलो वास्तामुनि बस्न तयार छौ? के तिमीहरूले साँच्चै त्यसका कपटपूर्ण चाललाई घृणा गर्छौ? कसले मेरो लागि बलियो साक्षी दिनसक्छ? मेरो नाउँको खातिर, मेरो आत्माको खातिर र मेरो सम्पूर्ण व्यवस्थापन योजनाका लागि कसले आफ्ना सबै सामर्थ्यको बलिदान दिनसक्छ? आज, जब यो राज्य मानव संसारमा छ, यही समय हो, जुन बेला म मानिसहरूको बीचमा आएको छु। यदि त्यस्तो नभएको भए, के कोही कुनै चिन्ता नगरी मेरो पक्षमा लडाइँको मैदानमा उत्रिन सक्थ्यो र? त्यस राज्यले आकार लिओस्, मेरो हृदय सन्तुष्ट होस्, अनि त्यसबाहेक अझ मेरो दिन आओस्, मेरो सृष्टिका असङ्ख्य थोकहरूको पुनर्जन्म हुन र प्रशस्त मात्रामा बढ्ने समय आओस्, मानिसहरूलाई तिनीहरूका दुःखको समुद्रबाट छुटकारा दिन सकियोस्, भोलिको दिन आओस् र यो आश्‍चर्यजनक होस्, फुलोस् र समृद्ध होस्, र त्यसबाहेक, भविष्यको आनन्द पूरा हुन सकोस् भनेर, सबै मानिसले आफ्नो पूरा शक्तिका साथ संघर्ष गर्दैछन्, मेरो लागि आफैलाई बलिदान गर्न केही बाँकी राखेका छैनन्। के यो विजय पहिले नै मेरो भइसकेको छ भन्‍ने कुराको चिह्न होइन र? के यो मेरो योजना पूरा भएको छ भन्‍ने कुराको चिह्न होइन?

आखिरी दिनहरूमा जति धेरै मानिसहरू अस्तित्वमा हुन्छन्, तिनीहरूले संसारको शून्यता त्यति नै धेरै महसुस गर्नेछन्, र उनीहरूसित जीवन जिउने साहस त्यति नै थोरै हुनेछ। यस कारणले गर्दा, अनगिन्ती मानिसहरू निराश भएर मरेका छन्, अरू असङ्ख्य मानिसहरूले आफ्‍नो खोजमा हरेस खाएका छन्, र अरू अनगिन्ती मानिसहरूले शैतानको हातको नियन्त्रणमा पीडा भोग्छन्। मैले धेरै मानिसहरूलाई बचाएँ र तीमध्ये धेरैलाई सहायता गरें, र मानिसहरूले ज्योति गुमाएको बेला धेरै पटक मैले तिनीहरूलाई ज्योतिको ठाउँमा फर्काएर ल्याएको छु, यसैले कि तिनीहरूले मलाई ज्योतिमा चिनून् र खुसीले ममा रमाऊन्। मेरो ज्योति आएको कारण, मेरो राज्यमा बसोबास गर्ने मानिसहरूका हृदयमा भक्ति बढ्छ, किनकि म मानवजातिले प्रेम गर्नुपर्ने परमेश्‍वर हुँ—त्यो परमेश्‍वर, जोसँग मानिसहरू स्नेहसाथ जोडिन्छन्—तिनीहरू मेरो स्वरूपको प्रभावको छापद्वारा भरिएका हुन्छन्। यद्यपि, सबै कुरा भनिसकिएपछि र गरिसकिएपछि, यो आत्माको काम हो कि देहको काम हो भनेर बुझ्ने कोही हुँदैन। यो एउटा कुरा पूर्ण रूपमा अनुभव गर्न मानिसहरूलाई जीवनभरिको समय लाग्छ। मानिसहरूले तिनीहरूका हृदयभित्रका स्थानहरूमा मलाई कहिल्यै पनि तुच्छ ठानेका छैनन्; बरु तिनीहरू आफ्ना आत्माको गहिराइमा मसँग टाँसिरहन्छन्। मेरो बुद्धिले उनीहरूका प्रशंसा बढाउँछ, मैले गर्ने आश्‍चर्यकर्महरू तिनीहरूका आँखाका लागि भोज हो, र मेरा वचनहरूले तिनीहरूका मनलाई चकित तुल्याउँछ, तापनि तिनीहरूले तिनलाई प्रेम पूर्वक सम्हालेर राख्छन्। मेरो वास्तविकताले मानिसहरूलाई अन्योल तुल्याउँछ, अवाक् बनाउँछ र छक्‍क पार्छ, र तापनि तिनीहरू तिनलाई स्वीकार्न तयार हुन्छन्। के यो मानिसहरू जस्ता छन् त्यसको सही नाप होइन र?

मार्च १३, १९९२

अघिल्लो: अध्याय ५

अर्को: अध्याय १७

अब विपत्तिहरू भइरहेका छन्। हामी कसरी विपत्तिहरुको बीचमा प्रभुलाई स्वागत गर्ने मौका पाउन सक्छौं? उत्तर प्राप्त गर्न हामीलाई सम्पर्क गर्नुहोस्।

सम्बन्धित विषयवस्तु

भ्रष्ट मानिसले परमेश्‍वरलाई प्रतिनिधित्व गर्न सक्दैन

मानिस अहिलेसम्म अन्धकारको प्रभावको कवचमुनि जिएको छ, शैतानको प्रभावको बन्धनमा परेको छ, उम्‍कनलाई असमर्थ छ, र उसको स्वभाव शैतानद्वारा संचालित...

मुक्तिदाता पहिले नै “सेतो बादल” मा फर्किसक्नुभएको छ

धेरै सहस्राब्दीदेखि मानिसले मुक्तिदाताको आगमन देख्न सक्‍ने उत्कट इच्छा गरेको छ। हजारौँ वर्षदेखि उहाँको निम्ति उत्कट इच्छा गर्ने र चाह...

परमेश्‍वरलाई नचिन्‍ने सबै मानिसहरू परमेश्‍वरको विरोध गर्ने मानिसहरू हुन्

परमेश्‍वरको कामको उद्देश्य, मानिसमा उहाँको कामले हासिल गर्ने प्रतिफल, र मानिसको लागि उहाँको इच्छा खास के हो त्यसलाई बुझ्‍नु: परमेश्‍वरलाई...

सेटिङ्ग

  • टेक्स्ट
  • थिमहरू

पृष्ठभूमिको रङ्ग

थिमहरू

फन्टहरू

फन्टको आकार

लाइन स्पेसिङ्ग

लाइन स्पेसिङ्ग

पृष्ठको चौडाइ

विषयवस्तु

खोजी

  • यो शब्दको खोजी गर्नुहोस्
  • यो पुस्तकमा खोजी गनुृहोस्