सिद्ध भएकाहरूले मात्र अर्थपूर्ण जीवन जिउन सक्छन्

वास्तवमा, अहिले भइरहेको काम मानिसहरूलाई उनीहरूको पुरानो पुर्खा शैतानलाई त्याग्‍न लगाउनका लागि हो। वचनद्वारा गरिएका सबै न्यायहरूको उद्देश्य मानवताको भ्रष्ट स्वभाव उजागर गर्नु र मानिसहरूलाई जीवनको सार बुझ्‍नको लागि सक्षम तुल्याउनु हो। यी पटक-पटक गरिएका न्यायहरूले मानिसको हृदयलाई छेड्छन्। प्रत्येक न्यायले प्रत्यक्ष रूपमा तिनीहरूको नियतिसँग सम्बन्ध राख्दछ र यसको काम तिनीहरूको हृदयमा चोट पुर्‍याउनु हो जसले गर्दा तिनीहरूले ती सबै थोकहरू छोडिदेऊन् र जीवनलाई जान्न सकून्, यस फोहोरी संसारलाई जान्न सकून्, परमेश्‍वरको बुद्धि र सर्वशक्तिमान्‌तालाई जान्न सकून्, र मानवजातिलाई पनि चिन्न सकून् जसलाई शैतानले भ्रष्ट बनाएको छ। मानिसले जति धेरै यस प्रकारको सजाय र न्याय पाउँछन्, त्यति नै धेरै मानिसको हृदयमा चोट पुग्न सक्दछ र त्यति नै धेरै उनको आत्मा जाग्‍न सक्छ। यस प्रकारको न्यायको लक्ष्य भनेको यस्ता अत्यन्त भ्रष्ट भएका र सबैभन्दा गहन रूपमा धोकामा परेका व्यक्तिहरूको आत्मालाई जागृत गराउनु हो। मानिससँग आत्मा छैन, अर्थात् उसको आत्मा निकै अघि मर्‍यो र उसलाई स्वर्ग छ भन्ने कुरा थाहा छैन, परमेश्‍वर हुनुहुन्छ भनेर थाहा छैन र ऊ मृत्युको पातालमा संघर्ष गरिरहेको छ भन्ने कुरा निश्चय पनि जान्दैन; ऊ यस दुष्ट नरक पृथ्वीमा बाँचिरहेको छ भन्‍ने उसले कसरी थाहा पाउन सक्थ्यो र? ऊसँग भएको यो दुर्गन्धित लास शैतानको भ्रष्टताको कारण मृत्युको पातालमा खसेको कुरा उसले कसरी थाहा पाउन सक्छ? धेरै पहिले नै पृथ्वीमा भएका सबै कुरालाई मर्मत नै गर्न नसकिने गरी मानवजातिले नाश गरिसकेका छन् भनेर उसलाई कसरी थाहा हुनसक्थ्यो? र सृष्टिकर्ता आज पृथ्वीमा आउनुभएको छ र उहाँले मुक्ति दिन सक्ने भ्रष्ट मानिसहरूको समूहलाई खोज्दै हुनुहुन्छ भनेर उसलाई कसरी थाहा हुनसक्थ्यो? मानिसले सम्‍भव भएको हरेक शोधन र न्यायको अनुभव गरेपछि पनि उसको बोधो चेतना अझै सायदै चलायमान हुन्छ र वास्तवमा यो लगभग उदासीन नै हुन्छ। मानवता कत्ति पतित छ! र यस किसिमको न्याय आकाशबाट खसेको क्रूर असिनाजस्तो हुने भए तापनि, यो मानिसको लागि सबैभन्दा महान् लाभ हो। यदि यस्ता मानिसहरूलाई न्याय नगरिने हो भने, कुनै पनि नतिजा हुनेथिएन र मानिसहरूलाई पीडाको पातालबाट जोगाउन पक्कै पनि असम्भव हुनेथियो। यदि यो काम नगरिएको भए, मानिसहरूलाई पाताल लोकबाट बाहिर निस्कन धेरै गाह्रो हुनेथियो किनभने उनीहरूको हृदय धेरै अघि मरिसकेको थियो र तिनीहरूका आत्माहरूलाई शैतानले कुल्चेको हुनेथियो। पतनको निकै गहिराइमा डुबेका तिमीहरूलाई बचाउनका लागि तिमीहरूलाई कडा रूपमा बोलावट दिनुपर्छ, तिमीहरूलाई कडाइका साथ न्याय गर्नुपर्छ; अनि मात्र तिमीहरूको जमेको हृदयहरूलाई जगाउन सम्भव हुनेछ।

तिमीहरूको शरीर, तिमीहरूको असाधारण इच्छाहरू, तिमीहरूको लोभ र तिमीहरूको कामवासनाले तिमीहरूमा गहिरो रूपमा जरा गाडेर बसेको छ। यी थोकहरूले तिमीहरूको हृदयलाई निरन्तर रूपमा यसरी नियन्त्रण गर्दैछन् कि तिमीहरू पुरानो र पतित विचारहरूलाई त्याग्‍न असक्षम छौ। तिमीहरू न त आफ्नो अहिलेको अवस्था परिवर्तन गर्न चाहन्छौ, न त अन्धकारको प्रभावबाट मुक्त हुन चाहन्छौ। तिमीहरू यी कुराहरूले बाँधिएका छौ। तिमीहरू सबैले यो जीवन निकै पीडादायी छ र मानिसहरूको यो संसार निकै अँध्यारो छ भन्ने थाहा पाए पनि, तिमीहरूमध्ये कोही एक जनासँग पनि आफ्‍नो जीवन परिवर्तन गर्ने साहस छैन। तँ यो जीवनको वास्तविकताबाट मुक्त हुन, आत्माको श्रेष्ठता प्राप्त गर्न, र शान्तिमय, खुशी, स्वर्ग जस्तो वातावरणमा बस्न मात्र चाहन्छस्। तिमीहरू आफ्‍नो अहिलेको जीवन परिवर्तन गर्नका लागि कठिनाइहरू सहन तयार छैनौ; न त तिमीहरू यो न्याय र सजायको बीचमै आफू प्रवेश गर्नुपर्ने जीवनको खोजी गर्न इच्छुक छौ। बरु, तिमीहरू शरीरबाहिरको त्यो सुन्दर संसारको बारेमा पूरै अवास्तविक सपनाहरू देख्छौ। तिमीहरूले जुन जीवनको खोजी गर्छौ, त्यो तिमीहरूले कुनै पीडाको अनुभव नगरीकन सहजै प्राप्त गर्न सक्छौ। त्यो पूर्ण रूपमा अव्यवहारिक छ! किनभने तिमीहरूले जुन कुराको आशा गरेका छौ त्यो शरीरमा अर्थपूर्ण जीवन बिताउनु र जीवनकालमा सत्य प्राप्त गर्नु होइन, अर्थात्, सत्यको लागि बाँच्नु र न्यायको लागि उभिनु होइन। यो तिमीहरूले चम्किलो, आकर्षक ठान्‍ने जीवन होइन। यो आकर्षक वा अर्थपूर्ण जीवन हुनेछैन भन्‍ने तिमीहरूलाई लाग्छ। तिमीहरूको नजरमा, यस्तो जीवन बिताउनु अन्याय हो जस्तो लाग्‍छ! तिमीहरूले आज यो सजाय स्वीकार गरे पनि तिमीहरूले खोजिरहेको कुरा सत्य प्राप्त गर्नु वा वर्तमानमा सत्यमा जिउनु होइन, बरु पछि शरीरबाहिरको सुखी जीवनमा प्रवेश गर्न सक्षम हुनु हो। तिमीहरूले सत्य खोजिरहेका छैनौ, न त तिमीहरू सत्यको पक्षमा खडा भइरहेका छौ, र तिमीहरू पक्कै पनि सत्यका लागि अस्तित्वमा रहेका छैनौ। तिमीहरूले आज प्रवेशलाई खोजी गरिरहेका छैनौ, तर यसको सट्टामा तिमीहरूका विचारहरू भविष्यले र कुनै दिन के हुन सक्छ त्यसले नियन्त्रण गरेको छ: तपाईं नीलो आकाशलाई नियाल्छौ, तीतो आँसु बगाउँछौ, र कुनै दिन स्वर्गमा लगिने अपेक्षा गर्छौ। के तिमीलाई तिमीहरूको सोचाइ पहिले नै वास्तविकताको बाहिर छ भन्ने थाहा छैन? तिमीहरू के सोचिरहन्छौ भने यो संसारमा कठिनाइ र दु:खकष्ट सहने तिमीलाई आफूसँग लैजानको लागि एक दिन असीम दया र करुणा सहितका मुक्तिदाता निश्‍चय नै आउनुहुनेछ, र तिमीलाई पीडित तुल्याउने र थिचोमिचो गर्नेहरूलाई तिमीहरूका खातिर बदला लिनुहुनेछ। के तिमीहरू पापले भरिएको छैनौ? के यस संसारमा दुःख भोग्ने तिमीहरू मात्रै हौ? तिमीहरू आफै शैतानको अधिकार क्षेत्रमा पर्‍यौ र कष्ट भोग्‍यौ—के परमेश्‍वरले तिमीहरूका लागि अझै बदला लिनुपर्छ? तिनीहरू जो परमेश्‍वरको माग पूरा गर्न असमर्थ छन्—के तिनीहरू सबै परमेश्‍वरका शत्रुहरू होइनन्? जो देहधारी परमेश्‍वर विश्‍वास गर्दैनन्—के तिनीहरू ख्रीष्टविरोधी होइनन्? तिम्रा सुकर्महरू केको लागि गनिन्छ? के तिनीहरूले परमेश्‍वरको उपासना गर्ने हृदयको ठाउँ लिन सक्दछन्? केही सुकर्महरू गरेर मात्रै तिमीहरूले परमेश्‍वरको आशीर्वाद प्राप्त गर्न सक्दैनौ र तिमीलाई पीडित तुल्याइएको र थिचोमिचोमा पारिएकै आधारमा परमेश्‍वरले तिमीहरूका खातिर बदला लिइदिनुहुनेछैन। जसले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरे पनि परमेश्‍वरलाई चिन्दैनन्, तर जसले असल काम गर्दछन्—के ती सबैलाई पनि सजाय दिइँदैन र? तँ केवल परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्छस्, तेरो विरुद्धमा गरिएका गलत कार्यहरूका निम्ति परमेश्‍वरले प्रतिकार गरिदिनुभएको होस् र बदला लिइदिनुभएको होस् भन्‍ने मात्रै चाहन्छस् र परमेश्‍वरले तँलाई तेरो त्यो दिन दिनुभएको तँ चाहन्छस्, जुन दिन तँ आखिरमा आफ्‍नो शिर ठाडो गर्न सक्‍नेछस्। तर तँ सत्यलाई ध्यान दिन अस्वीकार गर्छस् र न त सत्यमा जिउने तृष्णा नै तँ गर्छस्। तँ यो कठिन, रित्तो जीवनबाट बाहिरिन सक्ने कुरा त परै जाओस्। बरु, तेरो देहको जीवन र तेरो पापको जीवन बिताउने क्रममा, तैँले आफ्‍ना गुनासोहरू सुधार्न र तेरो अस्तित्वको कुहिरोलाई हटाउनको लागि परमेश्‍वरले अपेक्षाको साथ हेर्छस्। तर के यो सम्भव छ? यदि तँसँग सत्य छ भने, तैँले परमेश्‍वरलाई पछ्याउन सक्छस्। यदि तँ जिएको छस् भने, तँ परमेश्‍वरको वचनको अभिव्यक्ति हुन सक्छस्। यदि तँमा जीवन जियाई छ भने, तैँले परमेश्‍वरको आशिष प्राप्त गर्नेछस्। जोसँग सत्य छ उसले परमेश्‍वरको आशिष प्राप्त गर्नसक्छ। उहाँलाई पूर्ण हृदयले प्रेम गर्ने र कठिनाइ र कष्ट सहनेहरूका लागि न्याय गरिदिने निश्‍चयता दिनुहुन्छ, तर केवल आफूलाई मात्र प्रेम गर्ने र शैतानको छलको शिकार भएकाहरूका लागि भने होइन। सत्यलाई प्रेम नगर्नेहरूमा कसरी भलाई हुनसक्छ? केवल शरीरलाई प्रेम गर्नेहरूमा कसरी धार्मिकता हुनसक्छ? के धार्मिकता र भलाइको बारेमा, केवल सत्यको सन्दर्भमा मात्र बोलिँदैन र? के पूर्ण हृदयले परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्नेहरूका लागि ती छुट्याइएका छैनन्? जसले सत्यलाई प्रेम गर्दैनन् र जो केवल लास मात्र हुन्—के यी सबै व्यक्तिहरूले दुष्कर्मलाई सुरक्षित राख्दैनन्? जो सत्यमा जिउन सक्दैनन्—के तिनीहरू सबै सत्यका शत्रुहरू होइनन् र? र तिमीहरू कस्ता छौ?

यदि तँ अन्धकारका यी प्रभावहरूबाट उम्कन सक्छस् र आफूलाई ती अशुद्ध थोकहरूबाट मुक्त गर्न सक्छस् भने, यदि तँ पवित्र हुन सक्छस् भने, तँमा सत्यता हुनेछ। तेरो प्रकृति परिवर्तन भएको होइन, तर तँ सत्यलाई अभ्यास गर्न सक्षम छस् र शरीरलाई त्याग्‍न सक्षम छस्। शुद्ध पारिएकाहरूमा हुने गुण यही नै हो। विजयको कामको मुख्य उद्देश्य भनेको मानवतालाई शुद्ध पार्नु हो जसले गर्दा मानिसले सत्यतालाई प्राप्त गर्न सक्छ, किनभने मानिसले सत्यलाई अत्यन्तै थोरै मात्र बुझ्‍छ! त्यस्ता मानिसहरूमा विजयको काम गर्नु भनेको निकै महत्त्वपूर्ण कुरा हो। तिमीहरू सबै जना अन्धकारको प्रभावमा परेका छौ र तिमीहरूलाई गहिरो चोट लागेको छ। त्यसैले यो कामको लक्ष्य भनेको तिमीहरूलाई मानव प्रकृतिबारे जान्न र सत्यतामा जिउन सक्षम गर्नु हो। सिद्ध हुनु भनेको यस्तो कुरा हो जसलाई सृष्टि गरिएका सबै प्राणीहरूले स्विकार्नुपर्छ। यदि यस चरणको काममा मानिसहरूलाई सिद्ध गर्ने कार्य मात्रै समावेश भएको भए, यो ब्रिटेन, वा अमेरिका, वा इजरायलमा गर्न सकिन्थ्यो; यसलाई कुनै पनि राष्ट्रको मानिसहरूमा गर्न सकिन्थ्यो। तर विजयको काम छनोट गर्ने खालको छ। विजयको कामको पहिलो चरण अल्पकालीन हो; यसबाहेक, यो शैतानको अपमान गर्न र सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई जित्नका लागि प्रयोग गरिनेछ। यो विजयको प्रारम्भिक कार्य हो। कसैले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्ने कुनै पनि प्राणीलाई सिद्ध गर्न सकिन्छ भनेर भन्न सक्छ किनभने सिद्ध हुनु भनेको दिर्घकालीन परिवर्तनपछि मात्र प्राप्त गर्न सकिने कुरा हो। तर विजयी गरिनु भनेको फरक कुरा हो। विजयको लागि नमूना र प्रतिरूप सबैभन्दा पछाडि भएको हुनुपर्दछ, गहिरो अन्धकारमा रहनुपर्छ; तिनीहरू सबैभन्दा नीच, परमेश्‍वरलाई मान्न सबैभन्दा अनिच्छुक र परमेश्‍वरप्रति सबैभन्दा अनाज्ञाकारी हुनुपर्दछ। यो ठ्याक्कै त्यस्तै किसिमको व्यक्ति हो जसले विजय प्राप्त गरिएको बारेमा साक्षी दिन सक्छ। विजयको कामको मुख्य लक्ष्य भनेको शैतानलाई हराउनु हो, जबकी मानिसहरूलाई सिद्ध बनाउनुको मुख्य लक्ष्य भनेको मानिसहरूलाई प्राप्त गर्नु हो। यो विजय गरिएपछि मानिसहरूमा विजयको कार्य तिमीहरू जस्तै मानिसहरूमा गरिएको छ भन्‍ने कुराको साक्षी छ भन्‍ने कुरालाई सक्षम गराउनु हो। विजय प्राप्त गरेपछि मानिसहरूलाई साक्षी दिन लगाउनु यसको उद्देश्य हो। यी विजय गरिएका मानिसहरूलाई शैतानको अपमान गर्ने लक्ष्य प्राप्त गर्नका लागि प्रयोग गरिनेछ। त्यसो भए, विजयको मुख्य विधि के हो? सजाय, न्याय, श्रापहरू र खुलासा—मानिसहरूलाई जित्नको लागि धर्मी स्वभावको प्रयोग गर्ने, ताकि तिनीहरू परमेश्‍वरको धर्मी स्वभावको कारण पूर्ण रूपमा विश्‍वस्त हुन सकून्। मानिसहरूलाई विजय गर्न र तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा विश्‍वस्त बनाउनको लागि वचनको यथार्थता र अधिकारको प्रयोग गर्नु—विजय गरिनुको अर्थ यही हो। सिद्ध गरिएका व्यक्तिहरूले विजय प्राप्त भएपछि आज्ञाकारीतालाई मात्र प्राप्त गर्न सक्षम हुँदैनन्, उनीहरू न्यायको कामको ज्ञान प्राप्त गर्न, आफ्नो स्वभाव बदल्न, र परमेश्‍वरलाई चिन्न पनि सक्षम हुन्छन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्ने मार्गको अनुभव गर्छन् र सत्यले भरिन्छन्। उनीहरू परमेश्‍वरको कार्यलाई कसरी अनुभव गर्ने, परमेश्‍वरको लागि कष्ट भोग्‍न सक्‍ने र उनीहरूको आफ्नै इच्छा-शक्तिहरू पाउन सक्षम हुने भन्‍ने कुराहरू सिक्छन्। सिद्ध पारिएकाहरू तिनै हुन् जोसँग परमेश्‍वरको वचनको अनुभव पाएको कारणले सत्यको वास्तविक ज्ञान छ। विजय गरिएकाहरू तिनै हुन् जसले सत्य जान्दछन् तर सत्यको वास्तविक अर्थलाई स्वीकार गरेका छैनन्। विजय गरिसकिएपछि, तिनीहरूले आज्ञापालन गर्छन्, तर तिनीहरूको आज्ञाकारीता भनेको उनीहरूले पाएको न्यायको परिणाम हो। तिनीहरूसँग धेरै सत्यहरूको वास्तविक अर्थको बारेमा कुनै पनि बुझाइ छैन। तिनीहरूले सत्यलाई मौखिक रूपमा स्वीकार्छन्, तर उनीहरू सत्यमा प्रवेश गरेका छैनन्; तिनीहरू सत्यलाई बुझ्छन्, तर तिनीहरूले सत्यको अनुभव गरेका छैनन्। सिद्ध गरिएकाहरूमा गरिने काममा जीवनको प्रावधानसँगै दण्डहरू र न्यायहरू हुन्छन्। सत्यमा प्रवेश गर्नुलाई मूल्यको ठान्‍ने व्यक्ति नै सिद्ध गरिनुपर्ने व्यक्ति हो। सिद्ध गरिएकाहरू र विजय गरिनुपर्नेहरूको बीचमा रहेको भिन्‍नता भनेको उनीहरू सत्यमा प्रवेश गर्छन् की गर्दैनन् भन्ने नै हो। सिद्ध पारिएकाहरू तिनीहरू नै हुन् जसले सत्यलाई बुझ्दछन्, सत्यमा प्रवेश गरेका छन् र सत्यमा जिइरहेका छन्; सिद्ध गर्न नसकिने मानिसहरू तिनीहरू नै हुन् जसले सत्यलाई बुझ्दैनन् र जो सत्यमा प्रवेश गर्दैनन्, अर्थात जो सत्यमा जिइरहेका छैनन्। यदि यस्ता मानिसहरू अहिले पूर्ण रूपमा आज्ञापालन गर्न सक्षम छन्, भने तिनीहरू विजय गरिएका छन्। यदि विजय गरिएकाले सत्यको खोजी गर्दैनन्—यदि तिनीहरूले सत्यतालाई पछ्याउँछन् तर यसमा जिउँदैनन् भने, यदि तिनीहरूले सत्यलाई हेर्छन् र सुन्छन् तर सत्यमा जिउने कार्यलाई बहुमूल्य ठान्दैनन् भने भने—तिनीहरूलाई सिद्ध पारिन सकिँदैन। सिद्ध पारिनुपर्ने मानिसहरूले सिद्धको बाटोमा हिँड्दै परमेश्‍वरको आवश्यकताहरू अनुसार सत्यको अभ्यास गर्छन्। यस मार्फत, तिनीहरूले परमेश्‍वरको इच्छालाई सन्तुष्ट गर्छन् र तिनीहरूलाई सिद्ध पारिन्छ। विजयको काम समाप्त हुनु अघि अन्त्यसम्‍मै पछ्याउने जोकोही व्यक्ति विजय गरिएको व्यक्ति हो, तर सिद्ध पारिएको व्यक्तिको बारेमा त्यसो भन्न सकिँदैन। “सिद्ध पारिएका” ले ती मानिसहरूलाई जनाउँछ जसले विजयको काम समाप्त भएपछि सत्यलाई पछ्याउन सक्छन् र परमेश्‍वरद्वारा प्राप्त गरिएका हुन्छन्। यसले ती व्यक्तिहरूलाई जनाउँछ जो विजयको काम समाप्त भएपछि संकष्टमा दृढ भएर खडा हुन्छन् र सत्यमा जिउँछन्। विजय गरिनु र सिद्ध गरिनुलाई कामको चरणमा हुने फरक र मानिसहरूले सत्यलाई बुझ्ने र त्यसमा प्रवेश गर्ने कुरामा रहेको फरकको हदले भिन्‍नता छुट्याउँछ। सिद्ध हुने बाटोमा नहिँडेका ती सबै, अर्थात् जोसँग सत्यको स्वामित्व छैन, उनीहरूलाई अन्ततः हटाइनेछ। जोसँग सत्य छ र जो सत्यमा जिउँछ तिनीहरूलाई मात्रै परमेश्‍वरले पूर्ण रूपमा प्राप्त गर्नुहुन्छ। अर्थात्, पत्रुसको स्वरूपमा जिउनेहरू सिद्ध पारिएकाहरू हुन् भने अरू सबै विजय गरिएकाहरू हुन्। विजय गरिएकाहरूमा गरिएका काममा श्रापहरू दिने, सजाय दिने, र क्रोधको प्रदर्शन गर्ने कार्यहरू समावेश हुन्छन् र तिनीहरूमा आउने भनेको धार्मिकता र श्रापहरू हो। त्यस्ता व्यक्तिमा काम गर्नु भनेको कुनै समारोह वा शिष्टाचारविना प्रकट गर्नु हो—उनीहरू भित्रको भ्रष्ट स्वभावलाई उजागर गर्नु ताकि उनीहरू आफैले यसलाई पहिचान गरून् र पूर्णरूपमा विश्‍वस्त होऊन्। जब मानिस पूर्ण रूपमा आज्ञाकारी हुन्छ, विजयको काम समाप्त हुन्छ। अधिकांश मानिसहरूले अझै पनि सत्यलाई बुझ्नको लागि प्रयास नगरे पनि विजयको काम समाप्त भएको हुनेछ।

यदि तँ सिद्ध हुन चाहन्छस् भने, त्यसका लागि पुरा गर्नुपर्ने मापदण्ड छन्। तेरो संकल्प, तेरो लगनशीलता र तेरो विवेकमार्फत र तेरो खोजमार्फत, तँ जीवनको अनुभव लिन र परमेश्‍वरको इच्छालाई सन्तुष्ट पार्न सक्षम हुनेछस्। यो तेरो प्रवेश हो, र सिद्धताको बाटोका लागि चाहिने कुराहरू यी हुन्। सिद्धताको काम सबै मानिसहरूमा गर्न सकिन्छ। परमेश्‍वरलाई खोज गर्ने जोसुकै पनि सिद्ध हुन सक्छ र उनीहरूसँग सिद्ध हुनका लागि चाहिने अवसर र योग्यताहरू हुन्छन्। यसको कुनै निश्चित नियम छैन। कोही व्यक्ति सिद्ध हुन सक्छ कि सक्दैन भन्ने कुरा मुख्यतया उसले के कुरा खोज गर्ने लक्ष्य राख्छ भन्ने कुरामा भर पर्छ। सत्यलाई प्रेम गर्ने र सत्यमा जिउन सक्ने मानिसहरू पक्कै पनि सिद्ध हुन सक्छन्। सत्यलाई प्रेम नगर्ने मानिसहरूलाई परमेश्‍वरले सराहना गर्नुहुन्न; उनीहरूले परमेश्‍वरले खोज्नुभएको जीवनलाई स्वामित्व गर्दैनन् र तिनीहरू सिद्ध हुन सक्दैनन्। सिद्धताको काम भनेको मानिसहरू प्राप्त गर्नका लागि हो र यो शैतानको विरुद्धमा लड्ने कामको भाग होइन; विजयको काम भनेको शैतानको विरुद्धमा लड्ने मात्र हो जसको अर्थ मानिसको विजयलाई शैतानलाई पराजय गर्नका लागि प्रयोग गर्नु हो भन्ने हुन्छ। विजयको काम मुख्य काम, सबैभन्दा नयाँ काम, सबै युगहरूमा नभएको काम हो। कोही व्यक्तिले भन्न सक्छ कि यो चरणको कामको लक्ष्य भनेको मुख्यतया सबै मानिसलाई जित्नु र शैतानलाई हराउनु हो। मानिसहरूलाई सिद्ध बनाउने काम—यो नयाँ काम होइन। देहमा परमेश्‍वरको कामको दौरान सबै कामको लक्ष्यको सारतत्व भनेको मानिसहरूलाई जित्नु हो। यो अनुग्रहको युगमा भएको जस्तै हो, जुन बेलाको मुख्य काम भनेको क्रूसीकरणद्वारा सबै मानवजातिलाई छुटकारा दिनु थियो। “मानिसहरूलाई प्राप्त गर्नु” देहमा हुने कामको अतिरिक्त थियो र यो क्रुसीकरण पछि मात्र गरिन्थ्यो। जब येशू आउनुभयो र उहाँको काम गर्नुभयो, उहाँको लक्ष्य भनेको मुख्यतया मृत्यु र पातालको दासत्वमाथि विजय प्राप्त गर्नु, शैतानको प्रभावमाथि विजय प्राप्त गर्नु—अर्थात्, शैतानलाई पराजित गर्न उहाँको क्रसीकरण प्रयोग गर्नु थियो। येशूलाई क्रूसमा टाँगिएपछि मात्र पत्रुस एक पटकमा एक कदम चाल्दै सिद्धताको बाटोमा आएका थिए। अवश्य पनि, येशूले काम गरिरहेका बेलामा येशूलाई पछ्याइरहेका व्यक्तिहरूमध्ये पत्रुस पनि एक जना थिए, तर त्यो समयमा उनी सिद्ध भइसकेका थिएनन्। बरु, येशूले उहाँको काम पुरा गरेपछि मात्र पत्रुसले विस्तारै सत्य बुझे र त्यसपछि सिद्ध भए। परमेश्‍वर छोटो समयमा कुनै कामको प्रमुख, महत्वपूर्ण चरण पुरा गर्नका लागि मात्र धर्तीमा देहधारी भई आउनुहुन्छ, धर्तीका मानिसहरूलाई सिद्ध गर्नका लागि लामो समयसम्म जिउनका लागि होइन। उहाँले त्यो काम गर्नुहुन्न। उहाँले उहाँको काम समाप्त गर्नका लागि मानिस पूर्ण रूपमा सिद्ध हुने समयसम्म पर्खनुहुन्न। त्यो उहाँको देहधारणको लक्ष्य र महत्त्व होइन। उहाँ मानवता मुक्त गर्नको लागि गर्नुपर्ने छोटो समयको कामका लागि मात्र आउनुहुन्छ, मानवतालाई सिद्ध गर्ने लामो समयको कामका लागि होइन। मानवता मुक्त गर्ने काम एक प्रतिनिधिमूलक र नयाँ युग सुरु गर्ने क्षमता राख्ने खालको हुन्छ। यो छोटो समय अवधिमा पुरा हुन सक्छ। तर मानवतालाई सिद्ध गराउने कामले मानिसलाई एउटा निश्चित तहसम्म पुर्याउने माग गर्दछ; यस्तो कामका लागि लामो समय लाग्छ। यो काम परमेश्‍वरको आत्माले गर्नुपर्छ, तर यो देहको कामको समयमा बोलिएको सत्यको जगमा गरिन्छ। उहाँले मानवतालाई सिद्ध गर्ने उहाँको लक्ष्य हासिल गर्नका लागि प्रेरितहरूलाई खडा गरेर लामो समय अवधिको गोठालो गर्ने काम मार्फत पनि गर्नुहुन्छ। देहधारी परमेश्‍वरले यो काम गर्नुहुन्न। उहाँले मानिसहरूले बुझ्ने जीवनको बाटोको बारेमा मात्र बोल्नुहुन्छ र उहाँले मानवतालाई सत्यको अभ्यास गर्नका लागि निरन्तर साथ दिने भन्दा पनि मानवतालाई सत्य मात्र दिनुहुन्छ किनभने यो उहाँको सेवकाइमा छैन। त्यसैले, उहाँले मानिसले पूर्ण रूपमा सत्य बुझेको र पूर्ण रूपमा सत्य प्राप्त गरेको दिनसम्म मानिसलाई साथ दिनुहुनेछैन। जब मानिस परमेश्‍वरको विश्‍वासको सही बाटोमा औपचारिक रूपमा प्रवेश गर्छ, जब मानिसले सिद्ध हुने सही बाटोमा पाइला चाल्छ, तब देहमा हुने उहाँको काम पुरा हुन्छ। यो पक्कै पनि उहाँले पूर्ण रूपले शैतानलाई पराजय गरी संसारमाथि विजय प्राप्त गर्दा मात्र हुन्छ। उहाँले न मानिस अन्ततः त्यो समयमा सत्यमा प्रवेश गर्यो कि गरेन भन्ने कुराको ख्याल राख्नुहुन्छ, न त उहाँले मानिसको जीवन महान वा हस्तलेख हो भन्ने कुरामा वास्ता गर्नुहुन्छ। यीमध्ये कुनै पनि देहमा हुने उहाँले व्यवस्थापन गर्नुपर्ने कुरा होइनन्; यीमध्ये कुनै पनि देहधारी परमेश्‍वरको सेवकाइभित्र पर्दैनन्। जब उहाँले उहाँको अभिप्रायको काम पुरा गर्नुहुन्छ, उहाँले देहमा हुने उहाँको काम समाप्त गर्नुहुनेछ। त्यसैले, देहधारी परमेश्‍वरले गर्ने काम भनेको परमेश्‍वरको आत्माले सीधै गर्न नसक्ने काम हो। साथै, यो मुक्तिको छोटो समयको काम हो, उहाँले धर्तीमा लामो समयसम्म पुरा गर्ने काम होइन।

तिमीहरूको क्षमता बढाउने कार्य मेरो कामको क्षेत्रभित्र पर्दैन। मैले तिमीहरूलाई यो गर्न भनिरहेको छु किनभने तिमीहरूको क्षमता निकै कम छ। सत्य भन्नु पर्दा, यो सिद्धताको कामको भाग होइन; बरु, यो तिमीहरूमा गरिएको अतिरिक्त काम हो। आज तिमीहरूमा पुरा गरिएको काम तिमीहरूको आवश्यकताअनुसार गरिएको हो। यो व्यक्तीकृत छ र यो सिद्ध भइरहेका हरेक व्यक्ति प्रवेश गर्नुपर्ने बाटो होइन। तिमीहरूको क्षमता विगतमा सिद्ध भएका जोसुकैको भन्दा कम भएकाले, जब तँमा यो काम गरिन्छ, निकै धेरै व्यवधानहरू हुन्छन्। म यो अतिरिक्त काम गरिरहेका तिमीहरूमध्ये पर्छु किनभने सिद्धताका लक्ष्यहरू फरक छन्। सारगत तवरमा, जब परमेश्‍वर धर्तीमा आउनुहुन्छ, उहाँ उहाँको सही सीमामा रहनुहुन्छ र उहाँको काम गर्नुहुन्छ र अन्य असम्बन्धित विषयहरूको झन्झटमा पर्नुहुन्न। उहाँ पारिवारिक विषयहरूमा संलग्न हुनुहुन्न वा मानिसहरूको जीवनहरूमा पनि सहभागी हुनुहुन्न। उहाँले बिलकुलै यस्ता तुच्छ कुराहरूमा चासो राख्नुहुन्न; तिनीहरू उहाँको सेवकाइको भाग होइनन्। तर तिमीहरूको क्षमता मैले खोजेको भन्दा निकै कम छ—कुनै पनि हालतमा, त्यसको तुलना हुँदैन—यसले काममा निकै अवरोध गर्दछ। साथै, यो काम चीनको यो भूमिका मानिसहरूको बीचमा गर्नुपर्छ। तिमीहरू यति अशिक्षित छौ कि मसँग बोल्ने र तिमीहरूले आफूहरूलाई शिक्षित बनाउनुहोस् भनेर माग गर्ने बाहेक अरू छनोट छैन। मैले तिमीहरूलाई यो अतिरिक्त काम हो, तर यो तिमीहरूले प्राप्त गर्नुपर्ने केही कुरा हो र तिमीहरूलाई सिद्ध हुनका लागि सहयोग गर्ने केही कुरा हो भनेर भनेको छु। साँचो भन्नुभन्दा, शिक्षा, आफ्नो व्यवहारको बारेमा आधारभूत ज्ञान, र जीवनको बारेमा आधारभूत ज्ञान तिमीहरूले स्वभाविक रूपमा स्वामित्व गर्नुपर्ने सबै कुराहरू हुन्; मैले तिमीहरूसँग यी विषयहरूमा कुराकानी गर्नुपर्दैन। तर तिमीहरूसँग यी चीजहरू नभएकाले, तिमीहरू यो संसारमा जन्म लिइसकेपछि तिमीहरूमा यी चीजहरू स्थापना गर्ने काम बाहेक मसँग अरू कुनै छनोट छैन। तिमीहरूले मेरो बारेमा धेरै मान्यताहरू हृदयमा राखेको भएपनि, म अझै पनि तिमीहरूबाट यो माग गर्दछु—मैले अझै पनि तिमीहरूले तिमीहरूको क्षमता बढाओ भनी माग गर्दछु। आएर यो काम गर्ने मेरो अभिप्राय छैन, किनभने मेरो काम भनेको तिमीहरूलाई विजय गर्नु, तिमीहरूको न्याय गरी तिमीहरूको पूर्ण दृढ विश्‍वास प्राप्त गर्नु, र त्यसद्वारा तिमीहरू प्रवेश गर्नुपर्ने जीवनको बाटो देखाउनु हो। यसलाई अर्को तरिकाले भन्दा, तिमीहरू कति शिक्षित छौ र तिमीहरू जीवनको बारेमा कत्तिको ज्ञान राख्छौ भन्ने कुराले मलाई कुनै मतलब राख्दैन, बरु मैले तिमीहरूलाई मेरो वचनले विजय गर्नुपर्छ। यो सबै विजयको काममा र तिमीहरूको अनुवर्ती सिद्धताका खातिर नतिजाहरू प्राप्त गरिन्छ भनी सुनिश्चित गर्नका लागि थपिएको छ। यो विजयको कामको कुनै भाग होइन। तिमीहरू कम क्षमता भएको र तिमीहरू अल्छी र लापरवाही, मूर्ख र मन्द बुद्धि भएको, काठ जस्तो र मूर्ख भएकाले—तिमीहरू अत्याधिक असामान्य भएकाले—तिमीहरूले पहिले तिमीहरूको क्षमता बढाउनुपर्छ भनी म माग गर्दछु। सिद्ध हुन चाहने जोसुकैले पनि निश्चित मापदण्ड पुरा गर्नुपर्छ। सिद्ध हुनका लागि, कुनै पनि व्यक्ति स्पष्ट र सचेत मनको हुनुपर्छ र अर्थपूर्ण जीवन बिताउने चाहना राख्नुपर्छ। यदि तिमीहरू बेकार जीवन बाँच्न नचाहने, सत्यको खोजी गर्ने, आफूले गर्ने हरेक काममा व्यग्र रहने, र असाधारण रूपमा सामान्य मानवता भएको कोही हौ भने, तिमीहरूले सिद्ध हुने सर्तहरू पुरा गर्छौ।

तिमीहरूको बीचमा भइरहेको यो काम के काम गरिनुपर्छ भन्ने अनुसार नै तिमीहरूमा गरिएको हुनुपर्दछ। यी मानिसहरूलाई विजय गरेपछि, मानिसहरूको एउटा समूह सिद्ध हुनेछ। त्यसैले, अहिलेको धेरै काम तिमीहरूलाई सिद्ध बनाउने लक्ष्यको तयारीका लागि पनि हो, किनभने सिद्ध हुन सक्ने धेरै मानिसहरू सत्यको निम्ति भोकाइरहेका छन्। यदि विजयको काम तिमीहरूमा गरिन्छ र त्यसपछि थप काम केही पनि गरिँदैन भने, त्यसपछि के यो सत्यको खोजी गरिरहेको व्यक्तिले यसलाई प्राप्त गर्ने घटना बन्दैन? अहिलेको कामले पछि मानिसहरूलाई सिद्ध गर्ने बाटो खोल्ने लक्ष्य राख्दछ। यद्यपि मेरो काम भनेको विजयको काम मात्र हो, मैले भन्ने जीवनको बाटो मानिसहरूलाई सिद्ध गर्ने तयारीका लागि हो। विजयपछि आउने काम मानिसहरूलाई सिद्ध गर्ने काममा केन्द्रित हुन्छ, र जित्ने काम सिद्ध गर्ने कामको जग बिछ्याउनका लागि गरिन्छ। मानिस विजय प्राप्त गरेपछि मात्र सिद्ध हुन्छ। अहिले, मुख्य काम भनेको जित्नु हो; पछि, सत्य खोज्ने र त्यसको पछि लाग्नेहरू सिद्ध हुनेछन्। सिद्ध हुनुले मानिसहरूको प्रवेशको सक्रिय पक्षहरू समावेश गर्दछ: के तिमीहरूसँग परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्ने हृदय छ? तिमीहरूले यो बाटो हिँड्दै गर्दा तिमीहरूको अनुभवको गहिराइ के भएको छ? परमेश्‍वरप्रतिको तिमीहरूको प्रेम कत्तिको चोखो छ? तिमीहरूको सत्यको अभ्यास कत्तिको सही छ? सिद्ध हुनका लागि, कुनै व्यक्तिसँग मानवताको सबै पक्षहरूको आधारभूत ज्ञान हुनुपर्छ। यो एउटा आधार रेखा आवश्यकता हो। तिनीहरू सबै जो विजय गरेर पनि सिद्ध हुन सक्दैनन्, सेवा गर्ने पात्रहरू बन्छन् र अन्ततः अझै पनि आगो र गन्धकको कुण्डमा फ्याँकिन्छन् र अझै पनि अतल खाडलमा खस्नेछन्, किनभने तिमीहरूको स्वभाव परिवर्तन भएको छैन र तँ अझै पनि शैतानकै हुनुहुन्छ। यदि कुनै मानिसमा सिद्धताका लागि सर्तहरूको कमी छ भने, त्यो व्यक्ति बेकम्मा हो—ऊ फोहोर, एक औजार हो, जुनले आगोको परीक्षणको सामना गर्न सक्दैन! अहिले परमेश्‍वरप्रति तेरो प्रेम कत्तिको ठूलो छ? तेरो आफ्नो घृणा कत्तिको ठूलो छ? तैँले शैतानलाई वास्तवमा कत्तिको गहन रूपमा चिनेको छस्? के तेरो आफ्नो संकल्प बलियो छ? के तेरो मानवताभित्रको तेरो जीवन सहिसँग नियमन भएको छ? के तेरो जीवन बदलिएको छ? के तँ नयाँ जीवन बाँचिरहेको छस्? के तिमीहरूको जीवनको दृष्टिकोण बदलिएको छ? यदि यी कुराहरू परिवर्तन भएका छैनन् भने, तिमीहरू पछि नहटे पनि सिद्ध हुन सक्दैनौ; बरु, तँलाई विजय गरिएको मात्र छ। जब तँलाई परीक्षण गर्ने समय आउँछ, तँमा सत्यको अभाव हुनेछ, तेरो मानवता असामान्य हुनेछ, र तँ बोझको जनावर जत्तिकै निम्न हुनेछस्। तेरो एक मात्र प्राप्ति विजय गरिएको हुनु थियो—तँ मैले विजय गरेको केवल एक चीज हुन सक्छस्। जसरी गधा एक पटक मालिकको कुटाइको अनुभव गरेपछि, डराउँछ र मालिकलाई हरेक पटक देख्दा केही गर्न डराउँछ, तँ केवल विजय गरिएको गधा मात्र हुनेछस्। यदि कुनै व्यक्तिसँग ती सकारात्मक पक्षहरू छैनन् र त्यसको सट्टामा निष्क्रिय र डरलाग्दो, डरपोक र सबै कुरामा हिचकिचाहट, स्पष्ट रूपमा कुनै कुरा बुझ्न असमर्थ, सत्यलाई स्वीकार गर्न असमर्थ, अभ्यासको लागि कुनै मार्ग विनाको, र त्यो भन्दा पनि परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्ने हृदय विनाको हुन्छ—यदि एक व्यक्तिले परमेश्‍वरलाई कसरी प्रेम गर्ने, कसरी अर्थपूर्ण जीवन बिताउने वा कसरी वास्तविक व्यक्ति बन्ने भन्ने कुरा बुझेको छैन भने—त्यस्तो व्यक्तिले कसरी परमेश्‍वरको साक्षी दिन सक्छ? यसले तेरो जीवनको थोरै मूल्य छ र तँ विजय गरिएको गधा होस् भन्ने देखाउँछ। तँलाई जित्नेछ, तर यसको केवल अर्थ यो हो कि तैँले ठूलो रातो अजिङ्गर त्यागेर यसको अधिकार क्षेत्रमा आज्ञापालन गर्न अस्वीकार गर्यौ; यसको मतलब तँ परमेश्‍वर हुनुहुन्छ भनेर विश्‍वास गर्छस्, परमेश्‍वरको सबै योजनाहरू पालना गर्न चाहन्छस्, र तँसँग कुनै गुनासो छैन भन्ने हुन्छ। तर सकारात्मक पक्षहरूका लागि, के तँ परमेश्‍वरको वचनमा जिउन र परमेश्‍वरलाई प्रकट गर्न सक्छस्; यदि तँमा यीमध्ये कुनै पनि पक्षहरू छैनन् भने, यसको अर्थ तँलाई परमेश्‍वरले हासिल गर्नुभएको छैन र तँ केवल विजय गरिएको गधा होस् भन्ने हुन्छ। तँमा केही कुरा इच्छित छैन र पवित्र आत्माले तँमा काम गरिरहनुभएको छैन। तँमा मानवताको पनि कमी छ; परमेश्‍वरले तँलाई प्रयोग गर्न असम्भव छ। तँलाई परमेश्‍वरले अनुमोदन गर्नुपर्नेछ र तँ अविश्‍वासी जनावरहरू र हिँड्ने मृत मानिसहरू भन्दा सय गुणा राम्रो हुनुपर्दछ—यस स्तरमा पुग्ने व्यक्तिहरू मात्र सिद्ध हुन योग्य छन्। यदि कसैसँग मानवता छ र विवेक छ भने मात्र यो परमेश्‍वरको प्रयोगको लागि उपयुक्त व्यक्ति हो। तँ सिद्ध भएमा मात्र तँलाई मानवको रूपमा लिइन्छ। सिद्ध भएकाहरू मात्र अर्थपूर्ण जीवन बाँच्ने मानिसहरू हुन्। त्यस्ता मानिसहरू ले मात्र परमेश्‍वर सामु अझ ठूलो स्वरले साक्षी दिन सक्छन्।

अघिल्लो: पद र पहिचानको सम्‍बन्धमा

अर्को: जब झर्ने पातहरू तिनको जराहरूमा फर्कन्छन्, आफूले गरेका सबै दुष्ट कामका निम्ति तैँले पछुतो गर्नेछस्

अब विपत्तिहरू भइरहेका छन्। हामी कसरी विपत्तिहरुको बीचमा प्रभुलाई स्वागत गर्ने मौका पाउन सक्छौं? उत्तर प्राप्त गर्न हामीलाई सम्पर्क गर्नुहोस्।

सम्बन्धित विषयवस्तु

मानिसलाई परमेश्‍वरको व्यवस्थापनको बीचमा मात्रै मुक्त गरिन सकिन्छ

हरेक व्यक्तिको नजरमा, परमेश्‍वरको व्यवस्थापन अत्यन्तै अपरिचित कुरा हो किनभने उहाँको व्यवस्थापन तिनीहरूबाट पूर्ण रूपमा हटाइएको छ भन्‍ने...

स्वर्गीय पिताको इच्छा पालन गर्नु नै ख्रीष्‍टको आधारभूत स्वभाव हो

देहधारी परमेश्‍वरलाई ख्रीष्‍ट भनिन्छ, र परमेश्‍वरका आत्माले ख्रीष्‍टलाई देहधारण गर्नुभयो। यो देह कुनै पनि देहको मानिसजस्तो छैन। यस...

तैँले ख्रीष्‍टसँगको अनुकूलताको मार्ग खोजी गर्नुपर्छ

मैले मानिसको बीचमा धेरै काम गरेको छु, जुन अवधिमा मैले धेरै वचनहरू पनि व्यक्त गरेको छु। यी सबै वचनहरू मानिसको मुक्तिको खातिर हुन् र मानिस...

सेटिङ्ग

  • टेक्स्ट
  • थिमहरू

पृष्ठभूमिको रङ्ग

थिमहरू

फन्टहरू

फन्टको आकार

लाइन स्पेसिङ्ग

लाइन स्पेसिङ्ग

पृष्ठको चौडाइ

विषयवस्तु

खोजी

  • यो शब्दको खोजी गर्नुहोस्
  • यो पुस्तकमा खोजी गनुृहोस्