परमेश्वरलाई साँच्चै प्रेम गर्नेहरू ती हुन् जो उहाँको व्यावहारिकताप्रति पूर्ण रूपमा समर्पित हुन सक्छन्
व्यावहारिकताको ज्ञान र परमेश्वरको कामको पूर्ण बुझाइ प्राप्त गर्नु—यी दुवै उहाँका वचनहरूमा देखिन्छन्, र यी वाणीहरूमार्फत मात्र तैँले अन्तर्दृष्टि प्राप्त गर्न सक्छस्। यसैले परमेश्वरको वचनले सुसज्जित हुनका निम्ति तैँले अझ धेरै काम गर्नुपर्छ। सङ्गतिमा परमेश्वरका वचनहरूबारे तेरो बुझाइको बारेमा बता, र यस तरिकाले तैँले अरूलाई अन्तर्दृष्टि र समस्या समाधान गर्ने मार्ग दिन सक्छस्—यो एउटा व्यावहारिक मार्ग हो। परमेश्वरले तेरो लागि वातावरण मिलाउनुभन्दा अघि, तिमीहरू प्रत्येकले पहिले आफैलाई उहाँको वचनले सुसज्जित पार्नुपर्छ। यो हरेकले गर्नुपर्ने कुरा हो; यो एक जरुरी प्राथमिकता हो। पहिले, एउटा यस्तो स्थितिमा पुग् जहाँ तैँले परमेश्वरको वचन कसरी खाने र पिउने भनी जान्नेछस्। तैँले गर्न नसक्ने कुनै पनि कुराको निम्ति अभ्यासको मार्ग भेट्टाउन उहाँका वचनहरूमा खोज्; तैँले नबुझेका कुनै पनि विषय वा तँमाथि आउन सक्ने कुनै पनि कठिनाइको लागि उहाँका वचनहरू हेर्। परमेश्वरका वचनहरूलाई तेरो आपूर्ति बना, र तेरा वास्तविक कठिनाइ र समस्याहरूको समाधान गर्न तिनको सहयोग ली; यसको साथै, उहाँका वचनहरूलाई तेरो जीवनको सहयोग बना। यी कुराहरू गर्नको लागि तेरो तर्फबाट कोसिस आवश्यक पर्छ। परमेश्वरको वचन खाँदा र पिउँदा, तैँले परिणामहरू प्राप्त गर्नैपर्छ; तैँले उहाँको अघि आफ्नो हृदय शान्त बनाउन सक्नुपर्छ, र तैँले जबजब समस्याहरूको सामना गर्छस् तबतब उहाँका वाणीहरूअनुसार अभ्यास गर्नैपर्छ। जब तैँले कुनै समस्याको सामना गरेको हुँदैनस्, त्यसबेला तैँले उहाँका वचनहरू खाने र पिउने कार्यमा ध्यान दिनुपर्छ। कहिलेकहीँ तैँले प्रार्थना गर्न र परमेश्वरको प्रेमको बारेमा चिन्तन गर्न सक्छस्, सङ्गतिमा परमेश्वरका वचनहरूबाट तैँले बुझेका कुराहरू बताउन सक्छस्, अनि ती वाणीहरू पढ्दा तैँले आफूभित्र अनुभव गरेको अन्तर्दृष्टि र प्रकाशका साथै तँमा उत्पन्न भएका प्रतिक्रियाहरूका बारेमा सङ्गति गर्न सक्छस्। यसबाहेक, तैँले मानिसहरूलाई समस्या समाधान गर्ने मार्ग दिन सक्छस्। यो कुरा मात्र व्यावहारिक हुन्छ। यसो गर्नुको उद्देश्य भनेको परमेश्वरका वचनहरूलाई आफ्नो व्यावहारिक आपूर्ति बनाउनु हो।
एक दिनको अवधिमा, तँ साँच्चै नै परमेश्वरसामु कति घण्टा हुन्छस्? तेरो दिनको कति समयचाहिँ वास्तवमै परमेश्वरलाई दिइन्छ? देहलाई कति समय दिइन्छ? आफ्नो हृदयलाई सधैँ परमेश्वरतर्फ केन्द्रित गर्नु भनेको उहाँद्वारा सिद्ध पारिने सही मार्गमा हुनुको पहिलो कदम हो। यदि तैँले आफ्नो हृदय, शरीर र आफ्नो सबै साँचो प्रेम परमेश्वरप्रति अर्पण गर्न र उहाँसामु राख्न, उहाँप्रति बिलकुलै समर्पित हुन र उहाँका अभिप्रायहरूलाई पूर्ण रूपमा ख्याल गर्न सक्छस्, र देहका लागि, परिवारका लागि र तेरा आफ्नै चाहनाहरूका लागि नभई परमेश्वरको घरको हितका लागि कार्य गर्न सक्छस्, र हरेक कुरामा परमेश्वरका वचनहरूलाई आफ्नो सिद्धान्त र जगका रूपमा लिन्छस् भने, त्यसो गरेर, तेरा मनसायहरू र तेरा दृष्टिकोणहरू सबै ठीक पारिनेछन्, र तँ परमेश्वरको उपस्थितिमा उहाँको अनुमोदन पाउने व्यक्ति बन्नेछस्। परमेश्वर उहाँप्रति पूर्ण रूपमा समर्पित मानिसहरूलाई मन पराउनुहुन्छ; उहाँ ती मानिसहरूलाई मन पराउनुहुन्छ जो उहाँप्रति मात्र बफादार छन्। परमेश्वर तिनीहरूलाई घृणा गर्नुहुन्छ जो उहाँप्रति प्रयत्न लगाउँदैनन् र उहाँविरुद्ध विद्रोह गर्छन्। उहाँ तिनीहरूलाई घृणा गर्नुहुन्छ जो उहाँमा विश्वास गर्छन् र सधैँ उहाँमा आनन्द लिन चाहन्छन् तर उहाँका खातिर आफूलाई पूर्ण रूपमा अर्पण गर्न सक्दैनन्। उहाँलाई प्रेम गर्छु भन्ने तर हृदयमा उहाँविरुद्ध विद्रोह गर्नेहरूलाई उहाँ घृणा गर्नुहुन्छ; छल गर्न चिल्ला र आलङ्कारिक शब्दहरू प्रयोग गर्नेहरूलाई उहाँ घृणा गर्नुहुन्छ। जो परमेश्वरप्रति साँचो रूपमा अर्पित छैनन् वा साँचो रूपमा उहाँप्रति समर्पित छैनन् तिनीहरू प्रकृतिले नै घोर विद्रोही र अत्यन्तै अहङ्कारी हुन्छन्। विशेष गरी, सामान्य, व्यावहारिक परमेश्वरसामु साँचो रूपमा समर्पित हुन नसक्नेहरू अझ बढी अहङ्कारी हुन्छन्, र तिनीहरू विशेष गरी प्रधान स्वर्गदूतका कर्तव्यनिष्ठ सन्तान हुन्। परमेश्वरप्रति आफूलाई साँचो रूपमा समर्पित गर्ने मानिसहरूले आफ्नो सम्पूर्ण अस्तित्व नै उहाँलाई अर्पण गर्छन् र आफूलाई उहाँसामु राख्छन्—तिनीहरू उहाँका सबै वचन र काममा समर्पित हुन, उहाँका वचनहरू अभ्यास गर्न र तिनलाई आफ्नो अस्तित्वको जगका रूपमा स्वीकार गर्न, र परमेश्वरका वचनहरूभित्र निष्कपट रूपमा खोजी गरी कुन-कुन भागचाहिँ अभ्यास गर्नुपर्छ भनी पत्ता लगाउन सक्छन्। साँचो रूपमा परमेश्वरसामु जिउने मानिसहरू तिनीहरू नै हुन्। यदि तँ यसरी अभ्यास गर्छस् भने, त्यो तेरो जीवनको लागि फाइदाजनक हुनेछ। उहाँका वचनहरू खाएर अनि पिएर, तैँले आफ्नै भ्रष्ट स्वभावहरूबारे ज्ञान हासिल गर्न, साथै आफ्नो जीवनका आवश्यकता पूरा गर्न र आफ्ना कमीहरूको पूर्ति गर्न सक्छस्, ताकि तेरो जीवन स्वभाव परिवर्तन होस्। यसले परमेश्वरका अभिप्रायहरू सन्तुष्ट पार्नेछ। यदि तँ परमेश्वरका मागहरूअनुरूप कार्य गर्छस् र यदि तँ देहलाई सन्तुष्ट नपारी त्यसको साटो उहाँका अभिप्रायहरू पूरा गर्छस् भने, त्यसमा तँ उहाँका वचनहरूको वास्तविकतामा प्रवेश गरेको हुनेछस्। परमेश्वरका वचनहरूको वास्तविकतामा प्रवेश गर्नुको अर्थ तँ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्छस् र परमेश्वरको कामका आवश्यकताहरू पूरा गर्न सक्छस्। यस्ता प्रकारका व्यावहारिक कार्यहरूलाई मात्र उहाँका वचनहरूको वास्तविकतामा प्रवेश गरेको भन्न मिल्छ। यदि तँ यो वास्तविकतामा प्रवेश गर्न सक्षम छस् भने, तँसँग सत्यता हुनेछ। यो नै वास्तविकतामा प्रवेश गर्ने सुरुवात हो; तैँले पहिले यो तालिम लिनैपर्छ, अनि त्यसपछि मात्रै तँ अझै गहिरा वास्तविकताहरूमा प्रवेश गर्न सक्षम हुनेछस्। आज्ञाहरू कसरी पालन गर्ने र परमेश्वरसामु कसरी अर्पित हुने भन्ने कुरालाई ख्याल गर्; निरन्तर राज्यमा कहिले प्रवेश गर्न सकिएला भन्ने सोचेर नबस्। यदि तेरो स्वभाव परिवर्तन भएन भने, तैँले जे सोचे पनि त्यो व्यर्थ हुनेछ! परमेश्वरका वचनहरूको वास्तविकतामा प्रवेश गर्न, तँ पहिले तेरा सबै विचार र सोचाइहरू परमेश्वरका लागि हुने अवस्थामा पुग्नैपर्छ—यो सबैभन्दा न्यूनतम आवश्यकता हो।
वर्तमान समयमा, परीक्षामाझ रहेका र परमेश्वरको कामलाई नबुझ्ने धेरै मानिसहरू छन्, तर म तँलाई भन्छु: यदि तँ यो कुरा बुझ्दैनस् भने, तैँले यसबारेमा राय नबनाउनु नै राम्रो हुन्थ्यो। सायद सत्यता सम्पूर्ण रूपमा प्रकट हुने दिन आउनेछ, त्यसपछि तैँले बुझ्नेछस्। राय नबनाउनु नै तेरो लागि लाभदायक हुन्छ, तैपनि तैँले निष्क्रिय बनेरचाहिँ पर्खनु हुँदैन। तैँले सक्रियतासाथ प्रवेश गर्न खोज्नुपर्छ; तब मात्र तँ वास्तवमै प्रवेश गर्ने व्यक्ति बन्नेछस्। मानिसहरूले आफ्नो विद्रोहीपनको कारण व्यावहारिक परमेश्वरको बारेमा सधैँ धारणाहरू बनाउँछन्। यसले गर्दा, सबै मानिसहरूले कसरी समर्पित हुने भनी सिक्नु आवश्यक छ, किनकि व्यावहारिक परमेश्वर मानवजातिका लागि एउटा ठूलो परीक्षा हुनुहुन्छ। यदि तँ दृढ रहन सक्दैनस् भने सबै कुरा समाप्त हुन्छ; यदि तँसँग व्यावहारिक परमेश्वरको व्यावहारिकताको बारेमा बुझाइ छैन भने, तँ परमेश्वरद्वारा सिद्ध पारिन योग्य हुनेछैनस्। मानिसहरू सिद्ध पारिन सक्छन् कि सक्दैनन् भन्ने कुराको महत्त्वपूर्ण चरण भनेकै तिनीहरूले परमेश्वरको व्यावहारिकतालाई बुझ्नु हो। देहधारी परमेश्वर पृथ्वीमा आउनुभएको तथ्यको व्यावहारिकता प्रत्येक व्यक्तिका निम्ति परीक्षा हो; यदि तँ यस सम्बन्धमा दृढ रहन सक्छस् भने, तँ परमेश्वरलाई चिन्ने र उहाँलाई साँच्चै प्रेम गर्ने व्यक्ति हुनेछस्। यदि यस सम्बन्धमा तँ दृढ रहन सक्दैनस् र तैँले आत्मामा मात्र विश्वास गर्छस् तर परमेश्वरको व्यावहारिकतामा विश्वास गर्न सक्दैनस् भने, परमेश्वरमाथिको तेरो विश्वास जति नै ठूलो भए पनि त्यो व्यर्थ हुनेछ। यदि तैँले देखिनुहुने परमेश्वरमा विश्वास गर्न सक्दैनस् भने, के परमेश्वरका आत्मामा विश्वास गर्न सक्छस् त? के तैँले केवल परमेश्वरलाई मूर्ख तुल्याउन खोजिरहेको छैनस् र? तँ देख्न र छुन सकिने परमेश्वरको अघि समर्पित छैनस्, त्यसो भए के तँ आत्माको सामु समर्पित हुन सक्छस् त? आत्मा अदृश्य र छुन नसकिने हुनुहुन्छ, त्यसैले जब तँ परमेश्वरका आत्माप्रति समर्पित हुन्छु भनी भन्छस्, तब के तैँले मूर्ख कुरा गरिरहेको हुँदैनस् र? आज्ञाहरूलाई पालन गर्नको निम्ति चाहिने मुख्य कुरा भनेको व्यावहारिक परमेश्वरलाई बुझ्नु हो। तैँले व्यावहारिक परमेश्वरलाई बुझेपछि, तँ आज्ञाहरू पालन गर्न सक्षम हुनेछस्। ती आज्ञाहरू पालन गर्नको निम्ति दुई वटा मुख्य तत्वहरू हुन्छन्: एउटाचाहिँ उहाँका आत्माको सारमा दृढ रहनु, र आत्माको सामु आत्माको परीक्षा स्विकार्न सक्नु हो; अर्कोचाहिँ, देहधारी देहको बारेमा सही बुझाइ प्राप्त गर्नु, र वास्तविक समर्पण हासिल गर्न सक्नु हो। चाहे देहको अघि होस् वा आत्माको अघि, व्यक्तिमा सधैँ परमेश्वरप्रति समर्पित हुने र उहाँको आदर गर्ने हृदय हुनुपर्छ। यस्तो व्यक्ति मात्र सिद्ध हुन योग्यको हुन्छ। यदि तँमा व्यावहारिक परमेश्वरको व्यावहारिकताको ज्ञान छ भने—अर्थात् यदि तँ यस परीक्षामा दृढ भएर खडा भइस् भने—तेरो निम्ति केही पनि अत्यधिक हुनेछैन।
कतिपय मानिस यसो भन्छन्, “आज्ञाहरू पालन गर्न सजिलो छ; तिमीले केवल परमेश्वरसामु हुँदा साँचो र भक्तिपूर्ण रूपमा बोल्नुपर्छ, र कुनै हाउभाउ गर्नु हुँदैन; आज्ञाहरू पालन गर्नु भनेको यही हो।” के त्यो सही हो? त्यसोभए, यदि तँ परमेश्वरको पिठ्युँ पछाडि उहाँको प्रतिरोधमा केही कामकुरा गर्छस् भने, के त्यसलाई आज्ञाहरू पालन गरेको मानिन्छ? आज्ञाहरू पालन गर्नुमा के-के कुरा पर्छन् भन्नेबारे तिमीहरूसँग पूर्ण बुझाइ हुनैपर्छ। यो तँमा परमेश्वरको व्यावहारिकताको वास्तविक बुझाइ छ कि छैन भन्ने कुरासँग सम्बन्धित छ; यदि तँमा व्यावहारिकताको बुझाइ छ र यस परीक्षाको दौरान तँ ठेस खाँदैनस् र लड्दैनस् भने, तँसँग बलियो गवाही भएको मान्न सकिन्छ। परमेश्वरका लागि जोरदार साक्षी दिनु मुख्य रूपमा तँसँग व्यावहारिक परमेश्वरबारे बुझाइ छ कि छैन, र तँ साधारण मात्र नभई सामान्य रहेका यस व्यक्तिसामु समर्पित हुन, र मृत्युसम्मै पनि समर्पित हुन सक्छस् कि सक्दैनस् भन्ने कुरासँग सम्बन्धित छ। यदि, यो समर्पणमार्फत, तँ साँच्चै परमेश्वरका लागि साक्षी दिन्छस् भने, यसको अर्थ तँ परमेश्वरद्वारा प्राप्त गरिएको छस् भन्ने हुन्छ। यदि तँ मृत्युसम्मै समर्पित हुन सक्छस् र, उहाँसामु, गुनासाहरूबाट मुक्त हुन्छस्, गलत ठहराउँदैनस्, अपमान गर्दैनस्, कुनै पनि धारणा बोक्दैनस्, र कुनै पनि गोप्य मनसाय राख्दैनस् भने, यसरी परमेश्वरले महिमा प्राप्त गर्नुहुनेछ। मानिसले हेला गर्ने साधारण व्यक्तिसामु समर्पित हुनु, र कुनै धारणाविना मृत्युसम्मै समर्पित हुन सक्नु—यो साँचो गवाही हो। परमेश्वरले मानिसहरूलाई प्रवेश गर्न माग गर्ने वास्तविकता भनेको तँ उहाँका वचनहरूप्रति समर्पित हुन, तिनलाई व्यवहारमा लागु गर्न, व्यावहारिक परमेश्वरसामु शिर निहुराउन र आफ्नो भ्रष्टता जान्न, उहाँसामु आफ्नो हृदय खोल्न, र, अन्ततः उहाँका यी वचनहरूमार्फत उहाँद्वारा प्राप्त गरिन सक्षम हुनु हो। जब यी वचनहरूले तँलाई विजय गर्छन् र तँलाई उहाँसामु पूर्ण रूपमा समर्पित बनाउँछन् तब परमेश्वरले महिमा प्राप्त गर्नुहुन्छ; यसमार्फत, उहाँ शैतानलाई लज्जित पार्नुहुन्छ र आफ्नो काम पूरा गर्नुहुन्छ। जब तँसँग देहधारी परमेश्वरको व्यावहारिकताका बारेमा कुनै पनि धारणा हुँदैन—अर्थात्, जब तँ यस परीक्षामा दृढ रहेको हुन्छस्—तब तैँले राम्रोसँग यो साक्षी दिएको हुन्छस्। यदि त्यस्तो कुनै दिन आयो जब तँसँग व्यावहारिक परमेश्वरको पूर्ण बुझाइ हुन्छ र तँ पत्रुस जस्तै मृत्युसम्मै समर्पित हुन सक्छस् भने, तँ परमेश्वरद्वारा प्राप्त गरिनेछस् र सिद्ध पारिनेछस्। परमेश्वरले गर्ने कुनै पनि कुरा जुन तेरा धारणाहरूसँग मिल्दैन त्यो तेरो लागि एउटा परीक्षा हो। यदि परमेश्वरको काम तेरा धारणाहरूसँग मिल्ने भएको भए, तैँले यसका लागि दुःख वा शोधन भोग्नु पर्नेथिएन। उहाँको काम अत्यन्तै व्यावहारिक भएको र तेरा धारणाहरूसँग नमिल्ने हुनाले नै यसका लागि तैँले त्यस्ता धारणाहरू त्याग्नुपर्ने हुन्छ। यसैकारण यो तेरो लागि एउटा परीक्षा हो। परमेश्वरको व्यावहारिकताको कारणले गर्दा नै सबै मानिस परीक्षाहरूका बीचमा छन्; उहाँको काम व्यावहारिक छ, अलौकिक छैन। कुनै धारणाविना उहाँका व्यावहारिक वचनहरू र उहाँका व्यावहारिक वाणीहरूलाई पूर्ण रूपमा बुझेर, र उहाँको काम जति व्यावहारिक छ उहाँलाई त्यति नै बढी साँचो रूपमा प्रेम गर्न सक्षम भएर, तँ उहाँद्वारा प्राप्त गरिनेछस्। परमेश्वरले प्राप्त गर्ने मानिसहरूको समूह भनेको परमेश्वरलाई चिन्नेहरू हुन्; अर्थात्, उहाँको व्यावहारिकतालाई चिन्नेहरू हुन्। अझ बढी, तिनीहरू परमेश्वरको व्यावहारिक कामप्रति समर्पित हुन सक्नेहरू हुन्।
परमेश्वर देहमा हुनुहुँदा, उहाँले मानिसहरूबाट माग गर्नुभएको समर्पण तिनीहरूले कल्पना गरेजस्तो गलत नठहराउनु वा विरोध नगर्नु मात्र होइन; बरु, उहाँ मानिसहरूले उहाँका वचनहरूलाई आफू जिउने सिद्धान्त र आफ्नो अस्तित्वको जगका रूपमा प्रयोग गरून्, तिनीहरूले उहाँका वचनहरूको सारलाई पूर्ण रूपमा व्यवहारमा लागु गरून्, र तिनीहरूले उहाँका अभिप्रायहरूलाई पूर्ण रूपमा पूरा गरून् भन्ने माग गर्नुहुन्छ। मानिसहरूलाई देहधारी परमेश्वरमा समर्पित हुन माग गर्नुको एउटा पक्षले उहाँका वचनहरूलाई व्यवहारमा लागु गर्नुलाई जनाउँछ, जबकि अर्को पक्षले उहाँको सामान्यता र व्यावहारिकताप्रति समर्पित हुन सक्नुलाई जनाउँछ। यी दुवै पूर्ण हुनैपर्छ। साँचो रूपमा परमेश्वरलाई प्रेम गर्ने हृदय भएका सबैले यी दुवै पक्ष हासिल गर्न सक्छन्। तिनीहरू सबै परमेश्वरद्वारा प्राप्त गरिएका मानिस हुन्, र तिनीहरू सबै परमेश्वरलाई आफ्नो जीवनझैँ प्रेम गर्छन्। देहधारी परमेश्वर आफ्नो काममा सामान्य र व्यावहारिक मानवता धारण गर्नुहुन्छ। यसरी, सामान्य र व्यावहारिक दुवै मानवता भएको उहाँको बाहिरी आवरण मानिसहरूका लागि एउटा ठूलो परीक्षा बन्छ; यो तिनीहरूको सबैभन्दा ठूलो कठिनाइ बन्छ। तर, परमेश्वरको सामान्यता र व्यावहारिकतालाई पन्छाउन सकिँदैन। उहाँले समाधान खोज्न हरप्रयास गर्नुभयो, तर अन्ततः उहाँ आफ्नो सामान्य मानवताको बाहिरी आवरणबाट मुक्त हुन नै सक्नुभएन। किनभने, आखिरमा, उहाँ देह बन्नुभएको परमेश्वर हुनुहुन्छ, स्वर्गमा हुनुहुने आत्माका परमेश्वर हुनुहुन्न। उहाँ मानिसहरूले देख्न नसक्ने परमेश्वर हुनुहुन्न, बरु सृजित प्राणीको आवरण पहिरिनुभएको परमेश्वर हुनुहुन्छ। तसर्थ, आफ्नो सामान्य मानवताको आवरणबाट आफूलाई मुक्त गर्नु कुनै पनि हालतमा सजिलो हुनेछैन। त्यसकारण, चाहे जेसुकै होस्, उहाँ अझै पनि आफूले चाहेको काम देहको दृष्टिकोणबाट गर्नुहुन्छ। यो काम नै सामान्य र व्यावहारिक परमेश्वरको अभिव्यक्ति हो, त्यसैले मानिसहरू समर्पित नहुनु कसरी ठीक हुन सक्छ? परमेश्वरका कार्यहरूका बारेमा मानिसहरूले आखिर के नै गर्न सक्छन् र? उहाँ आफूलाई जे गर्न मन लाग्छ त्यही गर्नुहुन्छ; उहाँ जे कुरामा खुसी हुनुहुन्छ त्यो ठीक त्यस्तै हुनुपर्छ। यदि मानिसहरू समर्पित हुँदैनन् भने, तिनीहरूसँग अरू उत्तम योजना के नै हुन सक्छ र? अहिलेसम्म, समर्पणले मात्रै मानिसहरूलाई मुक्ति दिन सकेको छ; अरू कुनै उत्कृष्ट रणनीति छैन। यदि परमेश्वर मानिसहरूको परीक्षा गर्न चाहनुहुन्छ भने, तिनीहरू यसमा के नै गर्न सक्छन् र? तर, यीमध्ये कुनै पनि कुरा स्वर्गमा हुनुहुने परमेश्वरको चाहना होइन; यो त देहधारी परमेश्वरको चाहना हो। उहाँ नै यसो गर्न चाहनुहुन्छ, त्यसैले कुनै पनि व्यक्तिले यसलाई परिवर्तन गर्न सक्दैन। स्वर्गमा हुनुहुने परमेश्वर देहधारी परमेश्वरले गर्ने काममा हस्तक्षेप गर्नुहुन्न, त्यसैले के मानिसहरू उहाँप्रति अझ बढी समर्पित हुनुपर्दैन र? उहाँ व्यावहारिक र सामान्य दुवै भए पनि, किटेरै भन्नुपर्दा उहाँ देह बन्नुभएको परमेश्वर हुनुहुन्छ। उहाँ जे गर्न चाहनुहुन्छ आफ्नै चाहनाहरू पछ्याएर गर्नुहुन्छ। स्वर्गमा हुनुहुने परमेश्वरले सबै काम उहाँलाई सुम्पनुभएको छ; उहाँले जे गर्नुभए पनि तँ समर्पित हुनैपर्छ। हुन त उहाँसँग मानवता छ र उहाँ निकै सामान्य हुनुहुन्छ, तर उहाँले यी सबै जानाजानी प्रबन्ध गर्नुभएको हो, त्यसैले मानिसहरूले कसरी असहमति जनाउँदै उहाँलाई आँखा तरेर हेर्न सक्छन् र? उहाँ सामान्य हुन चाहनुहुन्छ, त्यसैले उहाँ सामान्य हुनुहुन्छ। उहाँ मानवताभित्र जिउन चाहनुहुन्छ, त्यसैले उहाँ मानवताभित्र जिउनुहुन्छ। उहाँ ईश्वरत्वभित्र जिउन चाहनुहुन्छ, त्यसैले उहाँ ईश्वरत्वभित्र जिउनुहुन्छ। मानिसहरू यसलाई जसरी मन लाग्यो त्यसरी हेर्न सक्छन्, तर परमेश्वर सधैँ परमेश्वर नै हुनुहुनेछ र मानिसहरू सधैँ मानिस नै हुनेछन्। कुनै सानो विवरणका कारण उहाँको सारलाई नकार्न सकिँदैन, न त एउटा सानो कुराको कारण उहाँलाई परमेश्वरको “व्यक्तित्व” भन्दा बाहिर धकेल्न सकिन्छ। मानिसहरूसँग मानवहरूको स्वतन्त्रता हुन्छ, र परमेश्वरसँग परमेश्वरको मर्यादा हुन्छ; यी कुराहरूले एक-अर्कालाई हस्तक्षेप गर्दैनन्। के मानिसहरू परमेश्वरलाई अलिकति स्वतन्त्रता दिन सक्दैनन् र? के तिनीहरू परमेश्वर अलि बढी अनौपचारिक हुनुभएको सहन सक्दैनन् र? परमेश्वरप्रति यति कठोर नहो! हरेकले एक-अर्काप्रति सहनशीलता राख्नुपर्छ; के त्यसपछि सबै कुरा समाधान हुनेछैन र? के अझै पनि कुनै परायापन बाँकी रहनेछ र? यदि कसैले यति सानो कुरा सहन सक्दैन भने, उसले कसरी “प्रधानमन्त्रीको हृदय यति ठूलो छ कि त्यसमा डुङ्गा खियाउन नै मिल्छ” भन्ने जस्तो कुरा भन्न नै सक्छ र? ऊ कसरी साँचो पुरुष हुन सक्छ र? परमेश्वरले मानवजातिका लागि कठिनाइ सिर्जना गर्ने होइन, मानवजातिले चाहिँ परमेश्वरका लागि कठिनाइ सिर्जना गर्ने हो। तिनीहरू सधैँ तिललाई पहाड बनाएर कामकुराहरू सम्हाल्छन्। तिनीहरू साँच्चै नभएको कुरालाई पनि भएकै बनाउँछन्, जुन तिनीहरूले पटक्कै गर्न नहुने कुरा हो! जब परमेश्वर सामान्य र व्यावहारिक मानवताभित्र काम गर्नुहुन्छ, उहाँ मानिसको काम होइन, परमेश्वरको काम गर्नुहुन्छ। तर, मानवहरू उहाँको कामको सार देख्दैनन्; तिनीहरू सधैँ उहाँको मानवताको बाहिरी आवरण मात्रै देख्छन्। तिनीहरूले यस्तो महान् काम देखेका हुँदैनन्, बरु त्यसको साटो उहाँको साधारण र सामान्य मानवता देखेका हुन्छन्, र तिनीहरू यसलाई छोड्दैनन्। यसलाई कसरी परमेश्वरप्रति समर्पित भएको भन्न मिल्छ? स्वर्गमा हुनुहुने परमेश्वर अब पृथ्वीमा हुनुहुने परमेश्वरमा “परिणत हुनुभएको” छ, र पृथ्वीमा हुनुहुने परमेश्वर अब स्वर्गको परमेश्वर हुनुहुन्छ। उहाँहरूको बाहिरी रूप उस्तै छ कि छैन भन्ने कुराले फरक पार्दैन, न त उहाँहरू ठ्याक्कै कसरी काम गर्नुहुन्छ भन्ने कुराले नै फरक पार्छ। आखिरमा, जसले परमेश्वरको आफ्नै काम गर्नुहुन्छ उहाँ परमेश्वर स्वयम् हुनुहुन्छ। तँलाई मन लागोस् वा नलागोस्, तँ समर्पित हुनैपर्छ—यो तैँले रोज्न पाउने विषय नै होइन! परमेश्वरप्रति मानिसहरू समर्पित हुनैपर्छ, र मानिसहरू अलिकति पनि ढोँगविना परमेश्वरप्रति पूर्ण रूपमा समर्पित हुनैपर्छ।
आज देहधारी परमेश्वरले प्राप्त गर्न चाहनुभएका मानिसहरू ती हुन् जो उहाँका अभिप्रायअनुरूप छन्। तिनीहरू केवल उहाँको कामप्रति समर्पित हुनुपर्छ, र तिनीहरूले स्वर्गमा हुनुहुने परमेश्वरका चाहनामा सरोकार राख्दै अस्पष्टतामा जिउन र देहमा आउनुभएका परमेश्वरका निम्ति परिस्थिति कठिन बनाउन छोड्नुपर्छ। उहाँप्रति समर्पित हुन सक्नेहरू तिनीहरू हुन् जो पूर्ण रूपमा उहाँको वचन सुन्छन् र उहाँको प्रबन्धहरूको पालना गर्ने हुन्छन्। त्यस्ता मानिसहरूले स्वर्गमा हुनुहुने परमेश्वर वास्तवमा कस्तो हुनुहुन्छ वा अहिले स्वर्गमा हुनुहुने परमेश्वरले मानिसमा कस्तो किसिमको काम गर्दै हुनुहुन्छ भन्ने कुरालाई कुनै वास्ता गर्दैनन्; तिनीहरूले पृथ्वीका परमेश्वरलाई पूर्ण रूपमा आफ्नो हृदय दिन्छन् र आफ्नो सम्पूर्ण अस्तित्व उहाँको सामु राखिदिन्छन्। तिनीहरूले आफ्नो सुरक्षालाई कहिल्यै पनि कुनै ध्यान दिँदैनन्, न त तिनीहरूले देहमा हुनुहुने परमेश्वरको सामान्यता र व्यावहारिकताको बारेमा नै अनावश्यक ध्यान दिन्छन्। देहधारी परमेश्वरमा समर्पित हुने मानिसहरूलाई उहाँले सिद्ध पार्न सक्नुहुन्छ। स्वर्गका परमेश्वरमा विश्वास गर्नेहरूले केही पनि पाउनेछैनन्। किनकि स्वर्गका परमेश्वरले नभई पृथ्वीका परमेश्वरले मानिसहरूलाई प्रतिज्ञा र आशीर्वादहरू दिनुहुन्छ। मानिसहरूले स्वर्गका परमेश्वरलाई महान् रूपमा सम्मान गर्ने र पृथ्वीमा हुनुहुने परमेश्वरलाई सामान्य मानिसको रूपमा हेर्ने गर्नु हुँदैन; त्यसो गर्नु अनुचित हो। स्वर्गमा हुनुहुने परमेश्वर महान् र अद्भुत बुद्धिका हुनुहुन्छ, तर स्वर्गका त्यो परमेश्वर अस्तित्वमा हुँदैन; पृथ्वीका परमेश्वर अति औसत र महत्त्वहीन हुनुहुन्छ, र सामान्य पनि हुनुहुन्छ। उहाँसँग असाधारण दिमाग छैन वा उहाँले पृथ्वी नै भत्काउन सक्ने कार्यहरू गर्नुहुन्न; उहाँले केवल सामान्य र व्यावहारिक ढङ्गले कार्य गर्नुहुन्छ र बोल्नुहुन्छ। उहाँले मेघगर्जनको माध्यमबाट बोल्ने वा हावा र वर्षालाई आज्ञा दिने नगर्नुभए तापनि, उहाँ साँच्चै नै स्वर्गका परमेश्वरका देहधारण हुनुहुन्छ, र उहाँ वास्तवमै मानवजातिमाझ बास गर्नुहुने परमेश्वर हुनुहुन्छ। मानिसहरूले आफूले बुझ्न सक्ने र आफूले गरेका कल्पनाहरूसँग मेल खाने व्यक्तिलाई परमेश्वरको रूपमा लिनु हुँदैन वा महान् रूपमा सम्मान गर्नु हुँदैन, अनि आफूले स्विकार्न र कल्पना गर्नै नसक्ने व्यक्तिलाई तुच्छ ठान्नु हुँदैन। यो सबै मानिसहरूको विद्रोहबाट आउँछ; यो सबै नै परमेश्वरप्रति मानवजातिको विरोधको स्रोत हो।
