४३. अरूलाई संवर्धन गर्दा मैले प्राप्त गरेको कुरा
याङ चेन र म यिङगुआङ मण्डलीमा लेखन-पठनको कामको सुपरिवेक्षण गर्थ्यौँ। सन् २०२४ को सेप्टेम्बरको मध्यतिर, अगुवाहरूले एउटा पत्र पठाए जसमा के बताइएको थियो भने चेनशिन मण्डलीकी सिस्टर झाओ शुए भर्खरै त्यहाँको लेखन-पठनको कामको सुपरिवेक्षक चुनिएकी छिन्, तर उनी अझै पनि कामका विभिन्न पक्ष र प्रवचनहरू समीक्षा गर्ने सिद्धान्तहरूसँग अपरिचित नै छिन्। त्यसैले उनीहरूले यदि उनलाई छिट्टै संवर्धन गर्न सकियो भने, यो मण्डलीको कामका लागि फाइदाजनक हुने बताउँदै, उनलाई मार्गदर्शनमा मद्दत गर्न हामीले केही समय निकाल्न सक्छौँ कि भनेर सोधे। मैले मनमनै सोचेँ, “हामी हाम्रो मुख्य काममै पर्याप्त व्यस्त छौँ, त्यसमाथि झाओ शुएलाई मार्गदर्शन गर्न मद्दत गर्दा हाम्रो समय अझ बढी खर्च हुँदैन र? यदि हाम्रो कामको प्रभावकारिता घट्यो भने, के अगुवाहरूले हामीले आफ्नो कर्तव्य पूरा नगरेको भन्ने छैनन् र? यसबाहेक, उनलाई मार्गदर्शन गर्नु मेरो मुख्य काम होइन, र उनको काम प्रभावकारी भयो भने पनि माथिका अगुवाहरूले हाम्रो प्रशंसा गर्ने छैनन्।” मलाई यो एउटा जस नपाइने काम हो जस्तो लाग्यो र त्यसैले म यो स्वीकार गर्न चाहन्नथेँ। तर यदि मैले अस्वीकार गरेँ भने, के अगुवाहरूले ममा करुणाको कमी छ भन्दैनन् होला? सबै कुरा सोचिसकेपछि, म सहमत भएँ।
सुरुमा, झाओ शुए सल्लाह माग्दै पत्र लेख्थिन्, र हामी सकेसम्म छिटो जवाफ दिन्थ्यौँ। सेप्टेम्बर २५ मा, झाओ शुएले हामीलाई समीक्षा गर्न एउटा प्रवचन पठाइन्। याङ चेन र मैले प्रवचनको समीक्षा गरेपछि, हामीले त्यसमा धेरै समस्याहरू भेट्टायौँ, र कुनै टुङ्गोमा पुग्नुअघि हामीले लामो समयसम्म छलफल गर्नुपर्यो। मैले समस्याहरूको जवाफ दिइसकेपछि पनि, केही पक्षहरूमा म अझै निश्चित थिइनँ, र मलाई मेरो मार्गदर्शनमा केही विचलन हुन सक्छ कि भन्ने चिन्ता थियो, त्यसैले मैले जाँच्नका लागि त्यो प्रवचन अन्य ब्रदर-सिस्टरहरूलाई पठाएँ, र उनीहरूले पनि केही सुझावहरू दिए। त्यतिबेला, मलाई झाओ शुएलाई मार्गदर्शन गर्नु समय धेरै खर्च हुने काम हो जस्तो लाग्यो। यसले हामीलाई ढिलाइ मात्र गरिरहेको थिएन, कहिलेकाहीँ त समूहका अरू सदस्यहरूको समय पनि खाइरहेको थियो। प्रवचन जाँच्ने काम आफैँमा एउटा ठूलो काम थियो, र यस्तै चलिरहेमा, के यसले हाम्रो आफ्नै काममा असर गर्ने थिएन र? त्यसपछि, झाओ शुएले हामीलाई विभिन्न समस्याहरूबारे जवाफ माग्दै प्रवचनहरू पठाइ नै रहिन्। कतिपय विषयहरूको अर्थ बुझ्न हाम्रा लागि गाह्रो थियो, त्यसैले हामीले तीबारे विचार र छलफल गर्न समय खर्चिनुपर्थ्यो, र यसले गर्दा, मलाई हाम्रो मण्डलीमा प्रवचनको कामको अनुगमन गर्ने समय कम भयो, र कतिपय कामकुरामा ढिलाइ हुन पुग्यो। अक्टोबर २० मा, अगुवाहरूले एउटा पत्र पठाएर हामीलाई सोधे, “केही दिनअघि हामीले सोधेका लेखन-पठनसम्बन्धी केही कामदारबारे तपाईंहरूले किन पृष्ठपोषण नदिनुभएको?” त्यसपछि मैले जवाफ दिन बिर्सेछु भनी महसुस गरेँ। मैले सोचेँ, “अगुवाहरूले पक्कै पनि म ढिलासुस्ती गरिरहेको छु र बोझको भावना लिएर आफ्नो कर्तव्य पूरा गरिरहेको छैन भन्ने सोचेका होलान्। यदि हाम्रो कामको नतिजा खस्कियो भने, अगुवाहरूले पक्कै पनि मैले आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग पूरा गरेको छैन भन्नेछन्।” केही दिनपछि, मैले झाओ शुएबाट मद्दत माग्दै लेखिएको अर्को पत्र पाएँ। म यसबाट अलि बेखुसी भएँ, र उनलाई मार्गदर्शन गर्दा मेरो मुख्य काममा असर पर्छ, यो गर्नलायक कार्य होइन, र यो एउटा झन्झट हो भन्ने लाग्यो। मलाई मेरो मानसिकता ठीक नरहेको महसुस भयो, त्यसैले मैले आफ्नो मानसिकता ठीक गर्न मार्गदर्शन गर्नुहोस् भनी परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ। मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “सत्यतालाई प्रेम गर्ने र सत्यता वास्तविकता भएकाहरू मात्रै परमेश्वरको घरको कामलाई आवश्यक पर्दा र परमेश्वरका चुनिएका मानिसहरू खाँचोमा पर्दा अघि सर्न सक्छन्, साहसका साथ र कर्तव्यनिष्ठ भई परमेश्वरको गवाही दिन र सत्यता सङ्गति गर्न खडा हुन सक्छन्, परमेश्वरका चुनिएका मानिसहरूलाई सही मार्गमा मार्गदर्शन गर्न सक्छन्, जसले उनीहरूलाई परमेश्वरको कामप्रति समर्पण हासिल गर्न सक्षम बनाउँछ। यो मात्रै जिम्मेवारीको मनोवृत्ति र परमेश्वरका अभिप्रायको ख्याल गर्नुको एउटा प्रकटीकरण हो। यदि तिमीहरूमा यस्तो मनोवृत्ति छैन, र तिमीहरू केवल झारा टार्छौ, अनि ‘म मेरो आफ्नै कर्तव्यको दायराका कुराहरू गर्नेछु, तर अरू कुनै कुराको बारेमा मलाई केही मतलब छैन। यदि तिमीले मलाई केही कुराको बारेमा सोध्यौ भने, म तिमीलाई उत्तर दिनेछु—यदि म राम्रो मनस्थितिमा छु भने मात्रै त्यसो गर्नेछु। अन्यथा, त्यसो गर्नेछैन। मेरो मनोवृत्ति यही हो’ भनेर सोच्छौ भने, यो भ्रष्ट स्वभाव हो, होइन र? आफ्नै हैसियत, ख्याति, र अभिमानलाई मात्रै रक्षा गर्नु, अनि आफ्नै चासोहरूसँग सम्बन्धित कुराहरूको मात्रै रक्षा गर्नु—के यो न्यायवान् अभियानलाई रक्षा गर्नु हो र? के त्यो परमेश्वरको घरका हितहरूको रक्षा गर्नु हो? यी तुच्छ, स्वार्थी अभिप्रायहरूपछाडि सत्यताप्रति वितृष्ण हुने स्वभाव हुन्छ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के देखेँ भने परमेश्वरमा इमानदारीपूर्वक विश्वास गर्ने र सत्यतालाई प्रेम गर्ने मानिसहरू आफ्नो कर्तव्यप्रति बोझ र जिम्मेवारीको भावना राख्छन्। चाहे त्यो मण्डलीको कामको आवश्यकता होस् वा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई मद्दत आवश्यक परेको होस्, उनीहरू आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्न सक्षम हुन्छन्। यदि कसैले केवल आफ्नै कामको वास्ता गर्छ, र अरूलाई कठिनाइ हुँदा र मद्दत चाहिँदा, ऊ हात बढाउन इच्छुक हुँदैन भने, तब, यो एक स्वार्थी, नीच, र सत्यताप्रति वितृष्ण हुने स्वभाव हो। मैले झाओ शुए भर्खरै सुपरिवेक्षक चुनिएको कुराबारे सोचेँ। उनी कामसँग परिचित थिइनन् र उनले सिद्धान्तहरू राम्ररी बुझेकी थिइनन्। उनले हामीलाई प्रश्नहरू सोधिरहेकी हुनाले, उनले पक्कै पनि काममा कठिनाइहरूको सामना गरेकी थिइन्, र मैले उनलाई मार्गदर्शन गरी मद्दत गर्न सक्दो प्रयास गर्नुपर्थ्यो। तर म केवल आफ्नै कामको मतलब गर्न चाहन्थेँ। म झाओ शुएलाई मार्गदर्शन गर्नमा समय खर्चिन र मूल्य चुकाउन चाहन्नथेँ, किनकि मलाई यसले मेरो कामको नतिजामा असर पार्नेछ भन्ने लाग्थ्यो। के म स्वार्थी र नीच बनिरहेकी थिइनँ र? यो महसुस गरेपछि, मानिसहरूलाई संवर्धन गर्नेबारे मेरो मानसिकता अलिकति परिवर्तन भयो, र झाओ शुएले केही प्रश्नहरूसहित फेरि पत्र लेख्दा, मैले आफ्नो पूरा शक्ति लगाएर जवाफ दिने पहल गरेँ। तर मलाई मेरो आफ्नै स्वार्थी, नीच भ्रष्ट प्रकृतिको धेरै ज्ञान थिएन, र म अझै पनि मामिलाहरूको सामना गर्दा आफ्नो भ्रष्टता प्रकट गर्नबाट आफूलाई रोक्न सक्दिनथेँ।
अक्टोबरको अन्त्यतिर, झाओ शुएले हामीलाई अर्को प्रवचन पठाएर, त्यसमा कुनै समस्या छ कि छैन भनेर जाँच्न अनुरोध गरिन्। उनीहरूलाई यो प्रवचनको लागि हतार छ भन्ने मलाई थाहा थियो, तर मैले प्रवचन धेरै लामो रहेको देखेँ। यो पूरै पढेर जवाफ पठाउन धेरै समय लाग्ने थियो। मैले मनमनै सोचेँ, “यो प्रवचन हाम्रो जिम्मेवारीको क्षेत्रभित्र पर्दैन, र हामीले यसलाई सम्पादन गरेपनि, हामीले यसको कुनै जस पाउनेछैनौँ। यो साँच्चै नै जस नपाइने काम हुनेछ!” त्यसैले मैले तुरुन्तै जवाफ दिइनँ। भोलिपल्ट दिउँसो, मैले गर्नुपर्ने काम धेरै थिएन, त्यसैले याङ चेनले मलाई त्यो जाँच्न सम्झाइन्, र त्यसपछि मात्र मैले समीक्षा गर्नका लागि त्यसलाई निकालेँ। मैले त्यसमा धेरै समस्याहरू रहेको पाएँ। याङ चेनसँग छलफल गरेपछि, मैले झाओ शुएलाई पत्र लेखेर यसबारे कुराकानी गरेँ, र यसका लागि धेरै समय लाग्यो। त्यसपछि, मैले सोचेँ, प्रवचनमाथि प्रतिक्रिया दिनमा मेरो धेरै समय खर्च हुन्छ, र यदि मैले यो समय र ऊर्जा आफ्नै जिम्मेवारीको क्षेत्रभित्रको कामको अनुगमन गर्नमा लगाएँ भने, कामको नतिजामा सुधार हुने मात्रै नभई, हामीलाई अगुवाहरूद्वारा उच्च सम्मान पनि मिल्न सक्छ। तर अब मैले आफ्नो समय र ऊर्जा अरूको कामलाई मार्गदर्शन गर्नमा खर्च गर्नुपरेको थियो, र त्यो कामले नतिजा दिएपनि, त्यो हाम्रो कामको रूपमा गणना हुने थिएन, त्यसैले मैले आफूले अब झाओ शुएलाई मार्गदर्शन गर्नु नपरे कति राम्रो हुन्थ्यो भन्ने सोचेँ। तर झाओ शुए अझै पनि आफै एक्लै काम गर्न सक्दैनथिन्, त्यसैले यसलाई पन्छाउने कुनै सजिलो बाटो थिएन। मैले अझै पनि झाओ शुएलाई मार्गदर्शन गरिरहनुपर्छ भन्ने मलाई थाहा थियो, तर मलाई सधैँ यसमा जाँगरहीन महसुस हुन्थ्यो र यो मूल्य चुकाउन चाहन्नथेँ।
पछि, मैले ख्रीष्टविरोधीहरूको चरित्रलाई खुलासा गर्ने परमेश्वरका वचनहरू पढेँ, र मैले आफ्ना समस्याहरूबारे केही थप बुझाइ प्राप्त गरेँ। परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “ख्रीष्टविरोधीहरूसित कुनै विवेक, समझ वा मानवता हुँदैन। तिनीहरू लाज पचाउने मात्र हुँदैनन्, तिनीहरूको अर्को विशेषता पनि हुन्छ: तिनीहरू असामान्य रूपले स्वार्थी र दुष्ट हुन्छन्। ‘स्वार्थी र दुष्ट’ को शाब्दिक अर्थ बुझ्न गाह्रो छैन। यसको अर्थ व्यक्तिले नाफाबाहेक केही खोज्दैन भन्ने हो। यदि कुनै कुरा तिनीहरूका हितसँग सम्बन्धित छ भने तिनीहरूले त्यसमै हृदय लगाउनेछन्, तिनीहरूले दुःख भोग्नेछन् र त्यसको मूल्य तिर्नेछन्, साथै त्यसमा सोच र ऊर्जा लगाउनेछन्। यदि कुनै कुरा तिनीहरूको हितसँग सम्बन्धित छैन भने, तिनीहरूले त्यसप्रति आँखा चिम्लन्छन् र त्यसलाई ध्यान दिँदैनन्; तिनीहरूले अरूलाई जे मन लाग्यो त्यही गर्न दिन्छन्—यदि कसैले बाधा वा अवरोध सिर्जना गरिरहेको भए पनि तिनीहरूले त्यसलाई बेवास्ता गर्छन् र आफूसँग त्यसको कुनै सम्बन्ध छैन भन्ने सोच्छन्। राम्रो तरिकाले भन्नुपर्दा, तिनीहरूले आफ्नै काममा ध्यान दिन्छन्, तर यस किसिमको व्यक्ति नीच, तुच्छ र घिनलाग्दो हुन्छ भन्नु अझै सटीक हुन्छ—हामी तिनीहरूलाई ‘स्वार्थी र दुष्ट’ भनेर चित्रण गर्दछौँ। … तिनीहरूले चाहे जुनै कार्यको जिम्मा लिए पनि ख्रीष्टविरोधीहरू परमेश्वरको घरका हितहरूबारे कहिल्यै केही पनि सोच्दैनन्। तिनीहरू आफ्ना हितहरू प्रभावित भएका छन् कि छैनन् भन्ने कुरालाई मात्र ख्याल गर्छन्, र आफ्नो अगाडि भएको र आफूलाई फाइदा गर्ने थोरै कामको बारेमा मात्र सोच्छन्। तिनीहरूका लागि मण्डलीको प्राथमिक काम आफ्नो फुर्सदको समयमा गर्ने काम मात्र हुन्छ। तिनीहरूले यसलाई कुनै गम्भीरतासाथ लिँदैनन्। तिनीहरू करकापमा मात्र काम गर्छन्, आफूलाई मनपर्ने काम मात्र गर्छन् र आफ्नो शक्ति र हैसियतलाई कायम राख्नका निम्ति मात्र काम गर्छन्। तिनीहरूको नजरमा परमेश्वरको घरद्वारा प्रबन्ध गरिएको कुनै पनि काम, सुसमाचार फैलाउने काम र परमेश्वरका चुनिएका जनहरूको जीवन प्रवेशको कुनै महत्त्व हुँदैन। अरू मानिसहरूलाई तिनीहरूको काममा जस्तोसुकै कठिनाइहरू भए पनि, तिनीहरूले जे-जस्ता समस्याहरू पहिचान गरेर रिपोर्ट गरे पनि, तिनीहरूको कुरा जति नै सच्चा भए पनि, ख्रीष्टविरोधीहरूले त्यसमा ध्यान दिँदैनन्, तिनीहरू संलग्न हुँदैनन्, मानौं तिनीहरूसित यसको कुनै सम्बन्ध छैन। मण्डलीको काममा जति ठूला समस्याहरू उत्पन्न भइरहेका भए पनि तिनीहरू बिलकुलै उदासीन हुन्छन्। तिनीहरूकै अगाडि कुनै समस्या प्रस्तुत हुँदा पनि तिनीहरूले झाराटारुवा तरिकाले मात्र त्यसलाई सम्बोधन गर्छन्। जब माथिकाले तिनीहरूलाई सिधै काटछाँट गर्नुहुन्छ र कुनै समस्या समाधान गर्न आदेश दिनुहुन्छ, तब मात्रै तिनीहरूले अनिच्छापूर्वक अलिकति वास्तविक काम गर्छन् र माथिकालाई नाटक देखाउँछन्। त्यसपछि, तिनीहरू आफ्नै मामिलाहरूमा व्यस्त रहिरहन्छन्। जब मण्डलीको कामको, र समग्र अवस्थासँग सम्बन्धित महत्त्वपूर्ण मामिलाहरूको कुरा आउँछ, तिनीहरूले यी कुनै पनि कुरालाई चासो दिँदैनन् र तिनलाई बेवास्ता गर्छन्, र तिनीहरूले समस्याहरू पत्ता लगाउँदा समेत तिनलाई सम्हाल्दैनन्। अरूले जस्तोसुकै समस्याहरूको कुरा उठाए पनि, तिनीहरूले झाराटारुवा तरिकाले जवाफ दिन्छन् र आनाकानी गर्छन्, र ठूलो अनिच्छाका साथ मात्रै समस्याहरूलाई सम्बोधन गर्छन्। के यो स्वार्थीपन र दुष्टताको प्रकटीकरण होइन र? यसबाहेक, ख्रीष्टविरोधीहरूले जुनसुकै कर्तव्य निर्वाह गरे पनि, तिनीहरूले सधैँ आफू चर्चामा आउन सक्छु कि सक्दिनँ भन्ने कुरालाई ख्याल गर्छन्; जबसम्म कुनै कर्तव्यले तिनीहरूको ख्याति बढाउन सक्छ, तबसम्म तिनीहरूले दिमाग खियाउनेछन् र त्यो कसरी गर्ने र त्यसलाई कसरी अगाडि बढाउने भनी सिक्न हर सम्भव तरिका अपनाउने प्रयास गर्नेछन्। तिनीहरू अरूभन्दा माथि उठ्न सकुन्जेल सन्तुष्ट हुन्छन्। तिनीहरू जे गरिरहेका वा जे कुराका बारेमा सोचिरहेका भए पनि, तिनीहरू हरेक मोडमा आफ्नै ख्याति, प्राप्ति, र हैसियतको लागि मात्रै सोच्छन्। तिनीहरूले जुनसुकै कर्तव्य निर्वाह गरे पनि, तिनीहरू को श्रेष्ठ छ, कसले जित्छ, र कसको ठूलो प्रतिष्ठा छ भनी हेर्न मात्रै प्रतिस्पर्धा गर्छन्। तिनीहरू कति जना मानिसले आफूलाई आदर्श मान्छन् र आदरभावले हेर्छन्, कति जना मानिसहरूले आफ्नो कुरा सुन्छन् र आफूलाई पछ्याउँछन् भन्नेबारे मात्र चासो राख्छन्। तिनीहरूले कहिल्यै सत्यताबारे सङ्गति गर्दैनन् वा वास्तविक समस्याहरू समाधान गर्दैनन्। तिनीहरूले सिद्धान्तहरूअनुसार परिस्थितिहरूलाई सम्हाल्ने तरिकाले आफ्नो कर्तव्य कसरी निर्वाह गर्ने भनी कहिल्यै ख्याल गर्दैनन्, न त तिनीहरू आफूमा भक्तिभाव छ कि छैन, तिनीहरूले आफ्ना जिम्मेवारीहरू पूरा गरेका छन् कि छैनन्, तिनीहरूको काममा कुनै विचलन, भूलचुक, वा समस्याहरू छन् कि छैनन् भनी आत्मचिन्तन गर्छन्, र परमेश्वरका मागहरू के-के हुन्, र परमेश्वरका अभिप्रायहरू के-के हुन् भन्ने कुरालाई त झनै ख्याल गर्दैनन्। तिनीहरूले यी सबै कुराहरूप्रति अलिकति पनि ध्यान दिँदैनन्। तिनीहरू ख्याति, प्राप्ति, र हैसियतका लागि, र आफ्नै महत्त्वाकाङ्क्षा र चाहनाहरू पूरा गर्नका लागि मात्रै आफ्नो काममा डुब्छन्। के यो स्वार्थीपन र दुष्टताको प्रकटीकरण होइन र? यसले तिनीहरूका हृदयहरू महत्त्वाकाङ्क्षा, चाहना, र अनुचित मागहरूले भरिएका छन्, र तिनीहरूको हरेक कार्य तिनीहरूका महत्त्वाकाङ्क्षा र चाहनाहरूद्वारा निर्देशित हुन्छ भन्ने तथ्यलाई पूर्ण रूपमा खुलासा गर्छ। तिनीहरूले जे गरे पनि, तिनीहरूका कार्यहरूको उत्प्रेरणा र स्रोत आफ्नै महत्त्वाकाङ्क्षा, चाहना, र अनुचित मागहरूबाट आउँछन्। यो स्वार्थीपन र दुष्टताको एउटा नमुना प्रकटीकरण हो” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। परिशिष्ट चार: ख्रीष्टविरोधीहरूको चरित्र र तिनीहरूको स्वभाव सारको सारांश (भाग एक))। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के बुझेँ भने ख्रीष्टविरोधीहरू एकदमै स्वार्थी र नीच हुन्छन्, र केवल आफ्नै प्रतिष्ठा र हैसियतलाई फाइदा पुर्याउने कामहरू मात्र गर्छन्। उनीहरू आफ्नो प्रतिष्ठा र हैसियतलाई फाइदा नपुर्याउने कुराहरूलाई केवल अतिरिक्त कामको रूपमा लिन्छन्, ती कुराका लागि दुःख भोग्न वा मूल्य चुकाउन तयार हुँदैनन्, र ती कुरालाई उपेक्षा र बेवास्ता समेत गर्छन्। उनीहरूले आफ्नै प्रतिष्ठा र हैसियतको रक्षा गर्नैपर्छ, चाहे यसको अर्थ मण्डलीको कामले नोक्सान भोग्नुपर्ने नै किन नहोस्। उनीहरूले हिँड्ने बाटो परमेश्वरको प्रतिरोध गर्ने बाटो हो। झाओ शुएलाई मार्गदर्शन गर्दा मैले ठ्याक्कै यस्तै व्यवहार गरेको थिएँ। मलाई यो मेरो जिम्मेवारीको दायराभित्र पर्दैन भन्ने लाग्यो, र मलाई के थाहा थियो भने उनलाई राम्ररी मार्गदर्शन गर्न धेरै समय र ऊर्जा लाग्नेछ, उनको कामले नतिजा दिएपनि, त्यो मेरो नाममा आउने छैन, र मैले अरूबाट कुनै प्रशंसा पनि पाउने छैन, त्यसैले म यो मूल्य चुकाउन इच्छुक थिइनँ। मैले सोचेँ, उनलाई मार्गदर्शन गर्नुभन्दा बरु, आफ्नो जिम्मेवारीको दायराभित्रको कामको अनुगमन गर्न धेरै समय खर्चनु राम्रो हुनेछ। यसरी, कामको नतिजा सुधार हुने मात्रै होइन, मलाई अगुवाहरूद्वारा उच्च सम्मान पनि मिल्ने छ। त्यसैले झाओ शुएलाई मार्गदर्शन गर्ने कुरामा मेरो जाँगर मरेर आउँथ्यो। उनका प्रश्नहरूको जवाफ दिँदा समेत मैले ढिलासुस्ती गरेँ। मलाई झाओ शुए भर्खरै सुपरिवेक्षक हुन थालेकी हुन्, र उनी कामसँग धेरै परिचित छैनन्, अनि उनले सिद्धान्तहरू पनि राम्ररी बुझेकी छैनन् भन्ने राम्रोसँग थाहा थियो, तर उनको मद्दत र समर्थनका लागि म मूल्य चुकाउन चाहन्नथेँ। म साँच्चै नै स्वार्थी र नीच थिएँ! म “इनामविना औँलो पनि नउठाउनू” र “अरूको होइन आफ्नै दुनो सोझ्याउनुपर्छ” जस्ता शैतानी विषहरूद्वारा जिइरहेको थिएँ। कुनै पनि काम गर्दा, म त्यसले मलाई व्यक्तिगत रूपमा फाइदा गर्छ कि गर्दैन भनेर विचार गर्थेँ, र यदि मेरा लागि केही फाइदा हुने भए मात्रै म समय खर्चिन र मूल्य चुकाउन तयार हुन्थेँ। मैले आफू वास्तवमा परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्न आफ्नो कर्तव्य पूरा गरिरहेको रहेनछु, बरु आफ्नै प्रतिष्ठा र हैसियतको खातिर काम गरिरहेको रहेछु भन्ने देखेँ। परमेश्वरका नजरमा, मैले साँचो रूपमा आफ्नो कर्तव्य पूरा गरिरहेको थिइनँ, बरु आफ्नै उद्यममा लागेको थिएँ, र म एक ख्रीष्टविरोधीको बाटोमा हिँडिरहेको थिएँ। अन्तमा, मैले परमेश्वरको अनुमोदन प्राप्त नगर्ने मात्र होइन, म उहाँद्वारा घृणित भई हटाइनेथिएँ। यो महसुस गरेपछि, मैले तुरुन्तै परमेश्वरसामु पश्चात्ताप गर्न चाहेँ र उप्रान्त आफ्नो स्वार्थी, नीच भ्रष्ट स्वभावअनुसार जिउन छाड्न चाहेँ।
एक दिन, मेरो उपासनाको दौरान, मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ, र त्यसले आफ्नो कर्तव्य कसरी राम्रोसँग पूरा गर्ने भनी स्पष्ट पार्यो। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “मलाई भन, मानिसहरूले कसरी न्यायोचित कार्यहरू गर्नुपर्छ, र त्यो असल कार्यहरू तयार गर्नु भनेर मानिनका लागि तिनीहरूले यो कस्तो स्थिति र अवस्थामा गर्नुपर्छ? कम्तीमा पनि, तिनीहरूमा सकारात्मक र सक्रिय मनोवृत्ति हुनैपर्छ, र तिनीहरू आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा बफादार हुनैपर्छ, सत्यता सिद्धान्तहरूअनुसार कार्य गर्न सक्नैपर्छ, र परमेश्वरको घरका हितहरूको रक्षा गर्नैपर्छ। सकारात्मक र सक्रिय हुनु नै मुख्य कुरा हो। यदि तँ सधैँ निष्क्रिय हुन्छस् भने, यो समस्याजनक कुरा हो। यो त तँ परमेश्वरको घरको सदस्य नभएजस्तो हो; तँ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको छैनस्, बरु तलब पाउनका लागि रोजगारदाताको आदेशमा त्यसो गर्नुबाहेक तँसँग कुनै विकल्प छैन—तँ यो स्वेच्छाले गर्दैनस्। तँ अलिकति गर्छस् भने पनि, तँ आफूले गर्नैपर्ने भएकाले यो गरिरहेको छस्, र तँ यो निष्क्रिय रूपमा गरिरहेको छस्। यदि यसमा तेरा हितहरू समावेश नभएका भए, तँ यो पटक्कै गर्नेथिइनस्, वा यदि कसैले तेरो सुपरिवेक्षण नगरेको भए, तँ यो पक्कै पनि गर्नेथिइनस्। यस्ता नकारात्मक र निष्क्रिय कार्यहरू असल कार्य होइनन्। त्यसकारण, यस प्रकारको व्यक्ति अत्यन्तै मूर्ख हुन्छ। ऊ सकारात्मक कुराहरू गर्न र आफूले गर्नुपर्ने कुराहरू गर्नमा अत्यन्तै निष्क्रिय हुन्छ—ऊ आफूले सोच्न सक्ने कुराहरू गर्दैन, न त ऊ समय र ऊर्जा आवश्यक पर्ने आफू सक्षम रहेका कुराहरू नै गर्छ, ऊ केवल पर्खन्छ र छेउमा बसेर हेर्छ, र अरूले नै ती कुराहरू गरिदिए सबैभन्दा राम्रो हुन्छ भनी सोच्छ। यो झन्झटिलो कुरा हो, र उसका लागि आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्न अत्यन्तै गाह्रो हुन्छ। पहिलो, तेरो क्षमता अपर्याप्त भएर होइन; दोस्रो, तेरो अनुभव अपर्याप्त भएर होइन; तेस्रो, तँसँग यो गर्नका लागि सही अवस्थाहरू नभएर होइन। तँसँग यो काम गर्ने क्षमता छ, र यदि तैँले समय र ऊर्जा खर्च गरिस् भने, तँ यो गर्न सक्षम हुनेछस्, तर तँ गर्दैनस्, तँ असल कार्यहरू तयार गर्न असफल हुन्छस्। यो अत्यन्तै खेदजनक छ। म यो खेदजनक छ भनेर किन भन्छु? किनभने यदि तैँले धेरै वर्षपछि यसलाई फर्केर हेरिस् भने, तँलाई पछुतो लाग्नेछ, र यदि तँ त्यो काम गर्नका लागि त्यो वर्ष, त्यो महिना, र त्यो दिनमा फर्केर जान चाहन्छस् भने, परिस्थितिहरू परिवर्तन भइसकेका हुनेछन् र त्यो समय बितिसकेको हुनेछ। तैँले त्यस्तो अर्को मौका पाउनेछैनस्; जब त्यो अवसर बित्छ, त्यो बित्छ, जब त्यो गुम्छ, त्यो गुम्छ। यदि तैँले राम्रो खाना खाने वा राम्रो लुगा लगाउने जस्ता दैहिक सुखहरू गुमाइस् भने, यसले खासै फरक पार्दैन, किनभने यी कुराहरू खोक्रा हुन्छन्, र तिनले तेरो जीवन प्रवेश वा तेरो असल कार्यहरूको तयारी, वा तेरो गन्तव्यमा कुनै प्रभाव पार्दैनन्। तर, यदि कुनै कुरा परमेश्वरको तँप्रतिको मनोवृत्ति र मूल्याङ्कनसँग, वा तँ हिँड्ने मार्ग र तेरो गन्तव्यसँग समेत सम्बन्धित छ भने, त्यो गर्ने अवसर गुमाउनु अत्यन्तै खेदजनक हुन्छ। यस्तो किन हुन्छ भने, यसले तेरो अस्तित्वको भविष्यको मार्गमा एउटा दाग छोड्नेछ र पछुतो उत्पन्न गराउनेछ, र तैँले तेरो पूरै जीवनमा त्यसलाई परिपूर्ति गर्ने अर्को मौका कहिल्यै पाउनेछैनस्। … यसको विपरीत, यदि तँ आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्छस्, सत्यता बुझ्छस् र समस्याहरू समाधान गर्छस् भने, तैँले आफ्नो हृदयमा शान्ति र स्थिरता महसुस गर्नेछस्, र तैँले परमेश्वरलाई निराश तुल्याएको हुनेछैनस्। तँसँग परमेश्वरसामु आस्था हुनेछ र तँ शिर ठाडो पारेर आफूलाई आचरणमा ढाल्न सक्षम हुनेछस्। यदि तैँले आफ्नो कर्तव्य पूरा गरेको छैनस् र तँ सधैँ झाराटारुवा हुन्छस् भने, यो एउटा अपराध हो, र तैँले कुनै क्षति नगरेको भए पनि, यो अपराधले तेरो हृदयमा आजीवन पछुतो छोड्नेछ। यो अपराध अतल कालो खाडलजस्तो हुनेछ; जब-जब तँ यसबारे सोच्छस्, तब-तब तैँले पीडा र असहजता, हृदय छेड्ने पीडा महसुस गर्नेछस्। तँसँग शान्ति वा आनन्द नहुने मात्रै होइन, बरु, पछुतो र सास्तीको पीडा तेरो पूरै जीवनभरि तँभित्रै रहनेछ र त्यो कहिल्यै मेटिनेछैन। के यो अनन्त पछुतो होइन र? अनि परमेश्वरको दृष्टिकोणबाट नि? परमेश्वर यो मामिला निर्धारण गर्न सत्यता सिद्धान्तहरू प्रयोग गर्नुहुन्छ, त्यसैले यसको प्रकृति तैँले महसुस गर्नेभन्दा अत्यन्तै गम्भीर हुन्छ” (वचन, खण्ड ७। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (११))। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के महसुस गरेँ भने सकारात्मक र सक्रिय रूपमा आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नु भन्ने परमेश्वरका मागहरू पछ्याएर, परमेश्वरका अभिप्रायहरूको ख्याल गरेर, र मण्डलीको कामलाई कायम राखेर मात्रै व्यक्तिले साँचो रूपमा आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न र असल कार्यहरू तयार गर्न सक्छ। यदि मैले आफूले सोच्न सक्ने कुरा सक्रिय रूपमा गरिनँ, वा मैले गरेपनि, नकारात्मक र, निष्क्रिय रूपले, अनि असहमतिपूर्वक गरेँ भने, त्यस अवस्थामा यसले मेरो कर्तव्यमा बफादारीको कमी देखाउनेछ, र यसले परमेश्वरको घृणा र तिरस्कार निम्त्याउनेछ। मैले सुपरिवेक्षकका रूपमा झनै लामो समयसम्म तालिम लिएको थिएँ, र केही सिद्धान्तहरू बोध गरेको थिएँ, त्यसैले मैले झाओ शुएले पठाएका प्रवचनहरूमा केही समस्याहरू देख्न सकेँ। कतिपय समस्याहरू बढी जटिल रहेका र थप समय चाहिने भएपनि, छलफलपछि तिनलाई स्पष्ट पार्न सकिन्थ्यो। तर मलाई यी समस्याहरूसँग जुध्दा मेरो धेरै समय खर्च भयो, र त्यसले मेरो आफ्नै जिम्मेवारीको क्षेत्रमा अनुगमनको काममा ढिलाइ गर्यो भन्ने महसुस भयो। यसले हाम्रो मण्डलीको कामको प्रगतिलाई सुस्त बनायो। त्यसपछि मलाई यदि यस्तै चलिरह्यो भने, हाम्रो कामको प्रभावकारिता घट्नेछ र यसले मेरो प्रतिष्ठा र हैसियतमा असर पार्नेछ भन्ने चिन्ता लाग्यो। त्यसैले, म झाओ शुएलाई मार्गदर्शन गरिरहन अनिच्छुक थिएँ। मैले देखेँ, आफ्नो कर्तव्यमा मैले केवल आफ्नै मान-प्रतिष्ठा र हैसियतको विचार गरिरहेको थिएँ, ममा अरूलाई संवर्धन गर्ने कामबारे कुनै बोझ थिएन, सधैँ आफ्नै हितका निम्ति हिसाबकिताब गरिरहेको थिएँ, र मैले मण्डलीको समग्र कामको विचार गरिरहेको थिइनँ, न त परमेश्वरका अभिप्रायहरूको ख्याल नै गरिरहेको थिएँ। के मैले जे गरिरहेको थिएँ त्यो गैरविश्वासीहरूले गरेजस्तै थिएन र? मैले साँच्चै परमेश्वरलाई निराश पारेको थिएँ!
पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूबाट परमेश्वरले मानिसहरूलाई बोझ बोकाउनुपछाडि श्रमसाध्य अभिप्रायहरू छन् भन्ने बुझेँ। परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “तैँले परमेश्वरका अभिप्रायहरूलाई जति धेरै ख्याल गर्छस्, तैँले त्यति नै बढी बोझ वहन गर्नेछस्, अनि तैँले जति ठूलो बोझ वहन गर्छस्, तेरो अनुभव त्यति नै गहिरो हुनेछ। जब तैँले परमेश्वरका अभिप्रायहरूलाई ख्याल गर्छस्, परमेश्वरले तँमाथि एउटा बोझ राखिदिनुहुनेछ, अनि त्यसपछि उहाँले तँलाई सुम्पनुभएका कार्यहरूका सम्बन्धमा तँलाई अन्तर्दृष्टि दिनुहुनेछ। जब परमेश्वरले तँलाई यो बोझ दिनुहुन्छ, तब तैँले परमेश्वरका वचनहरू खाने र पिउने क्रममा सम्बन्धित सत्यताहरूलाई विशेष ध्यान दिनेछस्। यदि तँसित दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको जीवन स्थितिप्रति बोझ छ भने, यो तँलाई परमेश्वरद्वारा सुम्पिएको बोझ हो, अनि तैँले आफ्ना दैनिक प्रार्थनाहरूमा यो बोझलाई सधैँ आफूसँगै बोक्नेछस्। परमेश्वरले जे गर्नुहुन्छ, त्यो तँमाथि लादिएको छ, अनि परमेश्वर जे गर्न चाहनुहुन्छ, तँ त्यो गर्न इच्छुक छस्; परमेश्वरको बोझलाई तेरो आफ्नै बोझका रूपमा लिनु भनेको यही नै हो। यस अवस्थामा, तैँले परमेश्वरका वचनहरू खाँदा र पिउँदा, तैँले यस प्रकारका समस्याहरूलाई सम्बोधन गर्नेछस्, अनि सोच्नेछस्, ‘मैले यी समस्याहरू कसरी समाधान गर्ने होला? मेरा दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई मुक्त हुन र आत्मामा आनन्द प्राप्त गर्न म कसरी मद्दत गर्न सक्छु?’ सङ्गति गर्दा तैँले यी समस्याहरू समाधान गर्नमा पनि ध्यान दिनेछस् अनि परमेश्वरका वचनहरू खाँदा र पिउँदा, तैँले यी समस्याहरूसँग सम्बन्धित वचनहरू खान र पिउनमा ध्यान दिनेछस्। बोझको भावनासहित परमेश्वरका वचनहरू खाएर र पिएर तैँले उहाँका मागहरू बुझ्न थाल्छस्, अनि तेरो लागि अगाडिको मार्ग अझ प्रस्ट बन्नेछ। यो भनेको तँसँग बोझ हुँदा उत्पन्न हुने पवित्र आत्माको अन्तर्दृष्टि र ज्योति हो, र यो तेरो लागि परमेश्वरको मार्गदर्शन पनि हो। म किन यसो भन्छु? यदि तँसित कुनै बोझ छैन भने, परमेश्वरका वचनहरू खाँदा र पिउँदा तैँले ध्यान दिनेछैनस्; जब तैँले हृदयमा बोझ बोकेर परमेश्वरका वचनहरू खान्छस् र पिउँछस्, तब तैँले तिनको सार बुझ्न, आफ्नो मार्ग भेट्टाउन, र परमेश्वरका अभिप्रायहरूलाई ख्याल गर्न सक्नेछस्। त्यसकारण, तैँले परमेश्वरलाई तँमाथि अझै बढी बोझहरू राखिदिनुहोओस् र तँलाई अझै ठूला आज्ञाहरू सुम्पनुहोओस् भनी प्रार्थना गर्नुपर्छ, ताकि भविष्यमा तेरो अभ्यासका निम्ति तँसित अझ प्रस्ट मार्ग होस्; ताकि तैँले परमेश्वरका वचनहरू खाँदा र पिउँदा त्यसले अझ राम्रा नतिजाहरू देओस्; ताकि तँ उहाँका वचनहरूको सारलाई बुझ्न सक्षम बनेस्; ताकि तँ पवित्र आत्माद्वारा उत्प्रेरित हुन अझ सक्षम बनेस्” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। सिद्धता हासिल गर्न परमेश्वरका अभिप्रायहरूलाई ख्याल गर)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मलाई बोझहरू परमेश्वरबाट आउने आशिष् हुन् भन्ने महसुस भयो। परमेश्वरले हामीलाई दिनुहुने बोझहरूमार्फत, हामीलाई परमेश्वरको अन्तर्दृष्टि तथा मार्गदर्शन प्राप्त गर्दै र थप सत्यताहरू बुझ्दै, सत्यता सिद्धान्तहरू खोज्न परमेश्वरसामु आउन प्रेरित गरिन्छ। यसरी, हामी जीवनमा छिटो बढ्न सक्छौँ। अगुवाहरूले चर्चको समग्र कार्यलाई अघि बढाउने सिलसिलामा हामीले झाओ शुएलाई मार्गदर्शन गर्ने प्रबन्ध मिलाए; यसले गर्दा हामीले थप तालिम पनि लिन पायौँ। वास्तविक कठिनाइ र समस्याहरूले मलाई सत्यता सिद्धान्तहरू खोज्न उत्प्रेरित गरे, जसले गर्दा म थप कुरा प्राप्त गर्न सक्षम भएँ। वास्तवमा, झाओ शुएले सोधेका केही प्रश्नहरू थिए जसलाई मैले स्पष्ट रूपमा व्याख्या गर्न सकिनँ, र यसले मैले पनि यी क्षेत्रहरूमा सत्यता पूर्ण रूपमा बुझेको रहेनछु भन्ने देखायो। यो बोझको भावनाका साथ परमेश्वरलाई खोज्ने र प्रार्थना गर्ने क्रममा, अनि केही सत्यता सिद्धान्तहरू पढेपछि, मैले ती विषयहरू अझ स्पष्ट रूपमा बुझ्न सकेँ। झाओ शुएलाई मार्गदर्शन गर्न मद्दत गर्ने मामिलामा, मैले केही समय र ऊर्जा लगाए तापनि, यो प्रक्रियाको दौरान, मैले परमेश्वरलाई धेरै प्रार्थना गरेँ, र सत्यता सिद्धान्तहरू धेरै पटक खोजेँ, र थाहै नपाई, मैले केही प्राप्तिहरू हासिल गरेँ र आफ्नै कमीकमजोरीहरू पनि पूरा गरेँ। मैले बोझहरू वास्तवमा परमेश्वरबाटै आउने आशिष् हुन् भन्ने साँचो रूपमा अनुभव गरेँ, र मलाई आफूले अब उप्रान्त अरूलाई संवर्धन गर्ने कामलाई झन्झटको रूपमा लिनुहुँदैन भन्ने महसुस भयो। झाओ शुएको जिम्मेवारीको क्षेत्र ठूलो थियो, र यदि उनले आफू एक्लै काम गर्न सक्थिन् भने, यसले मण्डलीको कामलाई फाइदा पुर्याउने थियो, त्यसैले मैले प्रवचनको काम राम्रोसँग गर्न आफ्नो व्यक्तिगत हितलाई पन्छाएर झाओ शुएसँग सहकार्य गर्नुपर्थ्यो।
पछि, मैले सचेत रूपमा आफ्नो व्यक्तिगत हितलाई पन्छाएँ, प्रवचनहरूमा भएका समस्याहरूमा मनन गर्न आफ्नो हृदयलाई शान्त पारेँ, र तीभित्र रहेका समस्याहरूबारे झाओ शुएसँग छलफल गरेँ। बिस्तारै, प्रवचनहरूमा भएका समस्याहरूमा मनन गर्दै र तीबारे प्रतिक्रिया दिँदै, म प्रवचनहरूको मूल्याङ्कन गर्ने सिद्धान्तहरूबारे अझ स्पष्ट भएँ, र अरूका प्रवचनहरूले मलाई केही नयाँ सुझबुझ प्रदान गरे। यो साँच्चै नै परमेश्वरको अनुग्रह थियो! त्यसपछि, मैले झाओ शुएका लागि हालैका प्रवचनहरूमा भएका समस्याहरू सारांशित गरिदिनुपर्छ कि भन्ने सोचेँ। यस प्रकार, उनले अर्को पटक तिनबाट जोगिन सक्ने थिइन्। यो प्रवचनहरूको गुणस्तर सुधार गर्न अझ बढी फाइदाजनक हुने थियो। तर त्यसपछि मैले सोचेँ, “मैले उनीसँग प्रवचनबारे छलफल गर्दै धेरै समय बिताइसकेको छु, र यदि मैले समस्याहरूको सारांश बनाएर विवरणहरूबारे कुराकानी गरेँ भने, यसले अझ बढी समय लिनेछ। के यसले मेरो आफ्नै काममा ढिलाइ गर्ने छैन र? यति भए पर्याप्त होला!” मलाई म स्वार्थी र नीच भइरहेको रहेछु, र सजिलो बाटो अपनाउन खोजिरहेको रहेछु भन्ने महसुस भयो। मैले आफैविरुद्ध विद्रोह गर्दै चुपचाप परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, र झाओ शुएलाई हामीले पत्ता लगाएका समस्या र विचलनहरू औँल्याएँ। यसरी अभ्यास गर्दा, मैले आफ्नो हृदयमा निकै शान्ति महसुस गरेँ। पछि, झाओ शुएलाई मार्गदर्शन गर्दैगर्दा, मैले आफ्नो जिम्मेवारीभित्रको प्रवचनको कामको अनुगमन गर्न पनि समय निकालेँ। नोभेम्बरमा, हाम्रो मण्डलीले बुझाएका प्रवचनहरूको सङ्ख्या अक्टोबरको भन्दा पनि बढी थियो, र झाओ शुएलाई मद्दत गर्ने कार्यले कामको प्रभावकारिता घटाएन। परमेश्वरको अनुग्रहका लागि उहाँलाई धन्यवाद!
