९. निष्कासित भएपछिको ब्युँझाइ
सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “जब तिमीहरूले थोरै रोकटोक वा कठिनाइ भोग्छौ, त्यो तिमीहरूका निम्ति राम्रो हुन्छ; यदि तिमीहरूलाई सहज समय दिइयो भने तिमीहरू बरबाद हुनेथ्यौ, तब तिमीहरू कसरी सुरक्षित हुन सक्थ्यौ? आज, तिमीहरूलाई सजाय, न्याय र श्राप दिइएको हुनाले तिमीहरूलाई सुरक्षा दिइएको छ। तिमीहरूले धेरै दुःख भोगेका हुनाले नै तिमीहरू सुरक्षित छौ। होइन भने तिमीहरू धेरै अघि नै पतित हुनेथियौ। यो जानीजानी तिमीहरूको स्थिति गाह्रो बनाइएको होइन—मानिसको प्रकृति परिवर्तन गर्न गाह्रो छ, र त्यसैले तिनीहरूको स्वभाव परिवर्तन गर्न यो यसरी नै गरिनुपर्छ। आज, तिमीहरूमा पावलको जस्तो विवेक वा समझ छैन, न त तिमीहरूमा आत्म-सचेतना नै छ। तिमीहरूलाई सधैँ दबाबमा पार्नुपर्छ र तिमीहरूका आत्मालाई जगाउन तिमीहरूलाई सधैँ सजाय र न्याय गर्नुपर्छ। सजाय र न्याय नै तिमीहरूको जीवनका निम्ति सर्वोत्तम छ। अनि आवश्यक पर्दा, तिमीहरूमाथि तथ्यहरूको सजाय पनि आइपर्नुपर्छ; तब मात्र तिमीहरू पूर्ण रूपमा समर्पित हुनेछौ। तिमीहरूको प्रकृति यस्तो छ कि सजाय र श्रापविना तिमीहरू आफ्नो शिर झुकाउन इच्छुक हुँदैनौ, झुक्न इच्छुक हुँदैनौ। तिमीहरूको आँखाअगाडि तथ्यहरू नराखीकन, कुनै प्रभाव हुनेछैन। तिमीहरू चरित्रमा अति तुच्छ र महत्त्वहीन छौ। सजाय र न्यायविना तिमीहरूलाई विजय गर्न र तिमीहरूको अधार्मिकता र अवज्ञामाथि विजय हासिल गर्न गाह्रो छ। तिमीहरूको पुरानो प्रकृतिको जड अत्यन्तै गहिरो छ। यदि तिमीहरूलाई सिंहासनमा राखिएको भए, तिमीहरूलाई ब्रह्माण्डमा आफ्नो स्थान के हो भन्ने थाहा हुनेथिएन, तिमीहरू कहाँ जाँदै छौ भन्ने थाहा हुनु त परै जाओस्। तिमीहरू कहाँबाट आएका हौ भन्ने पनि तिमीहरूलाई थाहा हुँदैन, त्यसैले तिमीहरूले सृष्टिकर्तालाई कसरी चिन्न सक्छौ? आजको सामयिक सजाय र श्रापविना तिमीहरूको अन्तिम दिन धेरै अघि नै आइसकेको हुनेथ्यो। तिमीहरूको भाग्यका बारेमा त झन् के भन्नु—के त्यो झन् बढी आसन्न खतरामा पर्नेथिएन र?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। अभ्यास (६))। परमेश्वरका वचनहरूको यो खण्ड पढ्दा, मैले आफूमा कसरी आत्म-सचेतनाको कमी थियो, दुष्ट काम गर्दै र मण्डलीको काममा बाधा पुर्याउँदै अहङ्कारी स्वभाव लिएर जिएँ, अनि त्यसपछि मण्डलीबाट निष्कासित भएँ भनेर चिन्तन गरेँ। त्यस दौरान, म पीडा र हैरानीमा भए तापनि, मैले परमेश्वरको सजाय र न्याय वास्तवमा प्रेम, अनि मानिसहरूका लागि ठूलो सुरक्षा पनि हो भनेर गहन रूपमा अनुभव गरेँ।
सन् २००७ मा, परमेश्वरमा विश्वास गरेको एक वर्षभन्दा बढी समयपछि, म मण्डली अगुवाका रूपमा छानिएँ। त्यतिबेला, म एकदमै उत्साहित थिएँ, हरेक दिन सक्रिय रूपमा भेलाहरूमा सहभागी हुन्थेँ, नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्थेँ, र सुसमाचार प्रचार गर्थेँ। केही समय यो गरेपछि, सुसमाचारको काम, मलजल गर्ने काम, र मानिसहरूको संवर्धन सबैमा केही नतिजा देखिए। पछि, जब-जब कुनै मण्डलीमा मण्डली जीवन वा कार्य नतिजाहरू खराब हुन्थे, तब-तब माथिल्लो अगुवाइले मलाई त्यहाँ गएर साथ दिन भन्थ्यो। म त्यहाँ केही समय बसेपछि, त्यस मण्डलीको कामको हरेक पक्ष सामान्य सञ्चालनमा फर्कन्थ्यो, र परिणामस्वरूप ब्रदर-सिस्टरहरू मेरो विशेष रूपमा प्रशंसा गर्थे। म धेरै गर्व महसुस गर्थेँ र शिर ठाडो पारेर हिँड्थेँ। मैले सोचेँ, “म समस्याहरू समाधान गर्नमा अरू मण्डली अगुवाहरूभन्दा अब्बल छु र मसँग राम्रो कार्य सामर्थ्य छ। मैले साथ दिएका मण्डलीहरूको काममा केही समयपछि नतिजाहरू देखिए, त्यसैले लाग्छ, म वास्तवमै मण्डलीमा एक प्रतिभाशाली अगुवा हुँ।” यसरी, मैले लगातार सात वर्षसम्म मण्डली अगुवाका रूपमा सेवा गरेँ। मलाई हृदयमा आफू अगुवाइका लागि उपयुक्त छु भन्ने लाग्यो, त्यसैले म झन्-झनै अहङ्कारी बन्दै गएँ।
सन् २०१५ को हिउँदमा, सिस्टर सियु र मलाई मण्डलीको कामको जिम्मेवारी लिन जोडी बनाइयो। उनले मभन्दा अघिदेखि परमेश्वरमा विश्वास गरेकी थिइन्, र उनी आफ्नो कर्तव्य निष्ठापूर्वक र बोझका साथ निर्वाह गर्थिन्, तर उनीसँग केही समय अन्तरक्रिया गरेपछि, मैले उनको खुट्याउने क्षमता र सत्यताको सङ्गति मेरो जति राम्रो नभएको, अनि आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने उनको दक्षता पनि मेरो जति उच्च नभएको पाएँ। मैले भित्री हृदयदेखि नै उनलाई तुच्छ ठानेँ, सोचेँ, उनले पहिले विभिन्न कर्तव्यहरू निर्वाह गरेकी भए पनि, अझै पनि म उनीभन्दा अब्बल छु। एक पटक, मैले एक जना ब्रदरले के भनेको सुनेँ भने उनले सुसमाचार प्रचार गर्नमा कुनै नतिजाहरू प्राप्त नगरिरहेको र उनी कठिनाइमा जिइरहेको बेला, सियुले त्यतिबेला समस्यालाई छर्लङ्गै नदेखेकी र उनको सङ्गति प्रभावहीन भएको रहेछ। यो अवस्था थाहा पाएपछि, मैले हृदयमा सियुप्रति तीव्र तिरस्कार पालेँ, र मैले हाम्रा सहकर्मीहरूको अगाडि उनलाई ठूलो स्वरमा यसो भन्दै हप्काएँ, “तपाईँको जस्तो सङ्गतिले, तपाईँ कसरी समस्याहरू समाधान गर्न सक्नुहुन्छ? ब्रदर-सिस्टरहरूले कसरी मार्ग भेट्टाउन सक्छन्?” सियुले शिर निहुराएर धिमा सोरमा भनिन्, “त्यो मेरो कमजोर सङ्गतिको कारणले गर्दा थियो।” त्यतिबेला, मलाई आफ्नै समस्याहरूबारे थाहा नभएको मात्र होइन, तर म क्षमाशील भइनँ र मैले उनको आलोचना गरिरहेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “तिमीसँग देखाउने साँच्चै केही पनि छैन! यदि तिमीले केही सामान्य मामिला सम्हाल्न नसकेकी भए, हामी तिमीविना नै त्यो सम्हाल्न सक्थ्यौँ!”
सन् २०१६ को फेब्रुअरीमा, प्रचारकसँगको एउटा सहकर्मीहरूको भेलाको दौरान, ती प्रचारकले हाम्रो कामबारे सोध्दा, सियुले पहिले जवाफ दिइन्, अनि मलाई हृदयमा बेखुस महसुस भयो, “के तिमी मेरो जस खोस्न खोज्दै छ्यौ? म यहाँ छु र मैले अहिलेसम्म बोलेकै छैनँ; तिमी किन बोल्छौ?” त्यसपछि मैले उनको कुरा काटेर पहिले बोलेँ। यतिबेला, सियुले प्रचारककै अगाडि मलाई भनिन्, “मलाई तपाईँद्वारा बाँधिएको महसुस हुन्छ।” मलाई झनक्क रिस उठ्यो, सोचेँ, “तिमी प्रचारक र केही डिकनको अगाडि मेरो पोल लगाउँदै छ्यौ, जसले गर्दा मेरो इज्जत गुम्दै छ। भविष्यमा म यस मण्डलीमा कसरी दृढ रहन सक्छु? सबैले मलाई कसरी हेर्नेछन्?” मैले रिसाउँदै भनेँ, “मैले तपाईँलाई कुन तरिकामा बाँधिरहेकी छु?” सियुले फेरि बोल्ने आँट गरिनन्। त्यसपछिदेखि, मैले उनीप्रति पूर्वाग्रह विकास गरेँ। एउटा भेलाको दौरान, सियुको सङ्गतिले अलि लामो समय लिँदा, म तुरुन्तै रिसाएँ, उनको कुरा काटेर असन्तुष्ट हुँदै भनेँ, “छोटोमा भन्नुस् न्। यति धेरै बेलीविस्तार नलगाउनुस्। तपाईँ समय खेर फाल्दै हुनुहुन्छ!” सहकर्मीहरूको भेलामा समेत, मैले उनीभन्दा म अब्बल छु भनेर देखाउन जानाजानी केही सहकर्मीको अगाडि उनलाई आलोचना गरेर लज्जित बनाएँ। मैले उनको कर्तव्य निर्वाहमा विचलनहरू देख्दा, उनको आलोचना पनि गरेँ। यो सबले गर्दा उनलाई अझ बढी बाँधिएको महसुस भयो। त्यसपछि, भेलाहरूमा सियुको सङ्गति घट्यो, र उनी बोल्दा सधैँ मेरो प्रतिक्रिया हेर्थिन्, अनि म नभएको बेला कामकुराहरू आइपर्दा, उनी कुनै निर्णयहरू गर्ने आँट गर्दिनथिइन्। केही डिकनहरू पनि आफ्ना कुनै समस्याहरू समाधान गर्न सिधै मसँग परामर्श लिन्थे, अनि मण्डलीको हरेक कुरा मैले नै चलाउनुपर्थ्यो र मैले नै निर्णय गर्नुपर्थ्यो। मैले अलि असहज महसुस गरेँ, तर मलाई के पनि लाग्यो भने म जे गरिरहेकी छु त्यो बोझ र जिम्मेवारीको बोध गर्दै मण्डलीको कामलाई जोगाउनु हो। यसबाहेक, म यस मण्डलीमा आएदेखि नै, मण्डलीको जीवन वास्तवमा सुध्रिएको थियो, र कामका विभिन्न पक्षमा प्रगति भएको थियो। मैले आफूले गरेको कुरा सकारात्मक हो भनेर विश्वास गरेँ, त्यसैले मैले यसबारे त्यति धेरै सोचिनँ। त्यसपछि, म पहिलेजस्तै चलिरहेँ, अनि जब-जब म मेरा सहकर्मीहरू वा ब्रदर-सिस्टरहरूको कर्तव्यमा विचलनहरू देख्थेँ, तब-तब म उच्च स्थानमा बसेर उनीहरूलाई हप्काउँथे र आलोचना गर्थेँ। केही ब्रदर-सिस्टर मदेखि डराउँथे र त्यसैले उनीहरू अब भेला हुन चाहँदैनथे। सियुले लामो समयसम्मको मेरो बन्धनले दबिएको महसुस गरिन्, उनी रोइन् र राजीनामा दिन चाहन्थिन्। यो नतिजा देख्दा, मलाई केही हदसम्म ग्लानि महसुस भयो, निरन्तर अरूलाई हप्काउनु र आलोचना गर्नु उचित होइन भन्ने मैले बुझेँ। तर फेरि मैले सोचेँ, “म तिम्रै भलाइका लागि तिमीलाई काँटछाँट गर्दै छु; मेरो कुनै खराब मनसाय छैन।” यसरी सोचेपछि, मेरो हृदयमा भएको ग्लानिको कुनै पनि बाँकी बोध हराएर गयो।
सन् २०१६ को सेप्टेम्बरमा, अर्को मण्डली हाम्रो मण्डलीसँग गाभियो, अनि त्यस मण्डलीका दुई सिस्टर, चाङ छिङ र झेङ लु, समूह अगुवाहरू बने। त्यसबेला, हामीले मलजल गर्ने एक जना समूह अगुवालाई संवर्धन गर्नु आवश्यक थियो। मैले केही डिकनसँग सिस्टर झाओ रुईका बारेमा छलफल गरेँ, र हामीलाई सत्यताबारे उनको सङ्गतिमा कमी भए पनि, उनी भरपर्दो छिन् अनि उनीसँग बोझ छ, उनी केही वास्तविक काम गर्न सक्छिन् भन्ने लाग्यो, त्यसैले हामी उनलाई संवर्धन गर्न चाहन्थ्यौँ। जब झेङ लुले थाहा पाइन्, तब उनले केही आपत्ति जनाइन्। उनले अर्की सिस्टर, तुलनात्मक रूपमा आस्थामा नयाँ र कान्छी भए तापनि, उनको क्षमता राम्रो छ र संवर्धनका लागि बढी योग्य छिन्, अनि मलजल गर्ने समूह अगुवाका रूपमा सेवा गर्न झाओ रुईभन्दा बढी उपयुक्त छिन् भनेर विश्वास गरिन्। सियुले फर्केपछि मलाई यस कुराको रिपोर्ट गरिन्, अनि झट्टै मलाई हृदयमा झनक्क रिस उठ्यो, सोचेँ, “यो म जिम्मेवार रहेको मण्डली हो, र यहाँ मेरो हैकम चल्छ। तर तिमी यहाँ हस्तक्षेप गर्दै छ्यौ। तिमी अर्को मण्डलीबाट आएकी हौ, तैपनि तिमी मेरो जिम्मेवारीको क्षेत्रमा खुलेआम अवरोध र बाधा पुर्याउँदै छ्यौ। म तिमीलाई तिम्रो कर्तव्य निर्वाह गर्न दिनेछैनँ र म तिमीलाई अलग्याउनेछु ताकि तिमीले उप्रान्त कुनै अवरोध वा बाधा दिन नसके! यो मेरो क्षेत्र हो; यदि तिमी मेरो कुरा सुन्दिनौ भने, तिमी जान सक्छ्यौ। तिमी हाम्रो मण्डलीमा बस्नेछैनौ!” मैले रिसाउँदै केही डिकनलाई भनेँ, “झेङ लुले काममा बाधा दिइरहेकी छिन्; उनको कर्तव्य निर्वाह रोक्नुहोस् र उनलाई यहाँ अवरोध र बाधा पुर्याउन नदिन उनलाई अलग्याउनुहोस्!” एउटी सिस्टरले मलाई यसो भन्दै सम्झाइन्, “तपाईँले जे गरिरहनुभएको छ त्यो उचित होइन। यदि उनले कुनै गल्ती गरिरहेकी छिन् भने, हामीले उनीसँग सङ्गति गर्नुपर्छ र आवश्यक परे मार्गदर्शन प्रदान गर्नुपर्छ। त्यसलाई यसरी सम्हाल्नु भनेको उनलाई बहिष्कार गरेजस्तै देखिन्छ।” मैले मनमनै सोचेँ, “उनी त हाम्रो मण्डलीको भागसमेत होइनन्। कसलाई संवर्धन गर्ने र कसलाई नगर्ने भनेर मलाई कसरी थाहा नहोला र? त्यसबाहेक, झाओ रुईमा कमजोरीहरू भए तापनि, उनी भरपर्दो छिन् र वास्तविक काम गर्न सक्छिन्। म पहिल्यै झेङ लुलाई सहन सक्दिनँ र म उनीसँग सङ्गति गर्न चाहन्नँ।” पछि, मैले मण्डलीका ब्रदर-सिस्टरहरूसँग सरसल्लाह नगरी, झेङ लुलाई अलग्याएँ।
मेरो अहङ्कारी स्वभाव झन्-झनै बढ्दै जाँदा नै, केही ब्रदर-सिस्टरले मेरो रिपोर्ट गरे। त्यसपछि, माथिल्लो अगुवाइले त्यस अवस्थाको अनुसन्धान गर्न कसैलाई पठाउने प्रबन्ध गऱ्यो, अनि उनले मलाई ब्रदर-सिस्टरहरूले पठाएका रिपोर्ट पत्रहरू पढेर सुनाए। मेरो अहङ्कार र आत्म-धार्मिकता, साथै अरूलाई हप्काउने र बाँध्ने मेरो निरन्तर व्यवहारका आधारमा, मलाई खराब मानवता भएकी झुटो अगुवा ठहर गरेर बर्खास्त गरियो। यो सब सुन्दा, मैले त्यो पटक्कै स्विकार्न सकिनँ। मैले मनमनै सोचेँ, “म कसरी बर्खास्त हुन सक्छु र? मैले परमेश्वरमा दस वर्षभन्दा बढी समयदेखि विश्वास गर्दै आएकी छु, आफ्ना दिनहरू काम गर्न र आफूलाई समर्पित गर्नमा बिताएकी छु। म मण्डलीको हरेक कुरामा सधैँ अग्रपङ्क्तिमा रहेकी छु। म कसरी बर्खास्त हुन सक्छु र?” मैले आफूमाथि धेरै अन्याय भएको महसुस गरेँ, अनि घर फर्किँदा आँसु नरोकी झरिरह्यो। त्यसबेला, कामको जिम्मा लिन कसैलाई खटाइएको थिएन, त्यसैले मैले अस्थायी रूपमा केही काम सम्हालेँ। मैले यसलाई परमेश्वरले दिएको पश्चात्तापको अवसरका रूपमा सोचिनँ। यसको सट्टा, मैले के सोचेँ भने म बर्खास्त भए तापनि, निरन्तर काम गर्न सक्छु। मण्डली मविना चल्न सक्दैनजस्तो देखिन्छ, अनि छिट्टै नै, म फेरि मण्डलीको अगुवाइ गर्नेछु। एउटा समूह भेलामा, एउटी सिस्टरले मलाई भनिन्, “तपाईँ आजभोलि दुब्लाउनुभएको छ।” मैले भनेँ, “म घरमै आत्मचिन्तन गरिरहेकी छु र भक्तिका टिपोटहरू लेख्दै छु। म आफूलाई घृणा गर्छु र लेख्दालेख्दै रुन्छु।” सिस्टरले भनिन्, “तपाईँ साँच्चै सत्यता पछ्याउनुहुन्छ। बर्खास्त भएपछि पनि, तपाईँ अझै भक्तिका टिपोटहरू लेखिरहनुभएको छ।” अर्को दम्पतीले भने, “सिस्टर, तपाईँ धेरै सहन सक्नुहुन्छ र आफूलाई समर्पित गर्न सक्नुहुन्छ। तपाईँ बर्खास्त हुनुभएको छ भनेर हामी स्वीकार गर्न सक्दैनौँ। अगुवाले विशेष रूपमा हामीसँग भेला भएर सङ्गतिसमेत गर्नुभयो।” मैले पाखण्डीपन देखाउँदै भनेँ, “म झुटो अगुवा थिएँ र म बर्खास्त हुन लायक थिएँ। तपाईँहरू मेरो पक्षमा उभिनु हुँदैन; तपाईँहरू सत्यताको पक्षमा उभिनुपर्छ।” तर भित्रभित्रै, म एकदमै खुसी थिएँ, सोचेँ, “ब्रदर-सिस्टरहरूले मलाई बुझ्छन् र ममाथि अन्याय भएको छ भनेर जान्दछन् जस्तो देखिन्छ। उनीहरूलाई मैले मण्डलीमा धेरै काम गरेकी छु भन्ने थाहा छ। माथिल्लो अगुवाइले सियुलाई बर्खास्त गर्न सक्थ्यो, तर उनीहरूले मलाई बर्खास्त गर्नु हुँदैनथ्यो।” मैले त्यस दिन मलाई पढेर सुनाइएका अधिकांश रिपोर्ट पत्रहरू मेरा सहकर्मीहरूबाट आएका थिए भनेर पनि सोचेँ। यसले मलाई झनै प्रतिरोधी र स्विकार्न अनिच्छुक बनायो: मैले उनीहरूलाई उनीहरूकै भलाइका लागि काँटछाँट गरेकी थिएँ, तर उनीहरूले मैले उनीहरूलाई हप्काइरहेकी थिएँ भनेर मेरो खुलासा गरे, जसले गर्दा म बर्खास्त भएँ। मैले स्पष्ट रूपमा सकारात्मक कामहरू गरेँ, तर उनीहरूले त्यो देखेनन्। मैले साँच्चै कुनै जसविना कडा परिश्रम गरेँ! म अब भविष्यमा उनीहरूका समस्याहरू औँल्याउनेछैनँ, र मविना उनीहरूले कसरी व्यवस्थापन गर्न सक्छन् हेर्नेछु। त्यस अवधिमा, बाहिरी रूपमा मैले आफ्ना कर्तव्यहरू कायम राखेँ, तर भित्र भने मैले प्रतिरोध र सङ्घर्ष गरेँ। मैले मलाई खुलासा गर्ने सहकर्मीहरूप्रति हृदयमा घृणा पालेँ। उनीहरू मसँग बोल्दा, म उनीहरूलाई बेवास्ता गर्थेँ, र सहकर्मीहरूको भेलाको समयमा म सधैँ उदास देखिन्थेँ र बिरलै बोल्थेँ। उनीहरू मद्वारा बाँधिएका थिए, निरन्तर मेरो अनुहारको हाउभाउ हेर्थे, र भेलाहरू प्रभावकारी थिएनन्। यो सब देख्दा, ममा पछुतोको छनक नभएको मात्र होइन, तर मलाई वास्तवमा आफूले भोगेको पीडा उनीहरूको रिपोर्ट र खुलासाले गर्दा भएको हो भन्ने लाग्यो। उनीहरूले त्यो अनजानमै गरेका थिए। मैले ब्रदर-सिस्टरहरूको अगाडि आफ्नो असन्तुष्टि पोख्दै भनेँ, “म बर्खास्त भइसकेकी छु र उनीहरूले मलाई अझै पनि सहकर्मीहरूको भेलामा उपस्थित हुन भने। म अब अगुवा होइन, त्यसैले म किन जानु?” मैले मनमनै यसोसमेत सोचेँ, “म बर्खास्त भइसकेकी छु, तैपनि उनीहरू अझै मलाई यो गर र त्यो गर भन्छन्। सबै कुरा मेरै भरमा छ।” एक महिनापछि, अगुवाइले बर्खास्त भएपछि मैले आत्मचिन्तन गरेकी छैनँ अनि म ब्रदर-सिस्टरहरूलाई असन्तुष्टिसमेत पोख्दै छु भनेर थाहा पायो, त्यसैले उनीहरूले मसँग सङ्गति गरे र मेरो खुलासा गरे। तर, मैले त्यो स्वीकार गरिनँ र त्यस अवस्थाको रिपोर्ट गर्ने सिस्टरप्रति ईख राखेँ, सोचेँ, “मैले तिमीलाई भरोसा गरेँ, तर तिमीले मेरो पिठ्युँपछाडि मेरा समस्याहरूको रिपोर्ट गऱ्यौ। जब म तिमीलाई फेरि भेट्छु, म पक्कै पनि तिम्रो आलोचना गर्नेछु।” एउटा भेलाको दौरान, मैले रिसाएर ती सिस्टरलाई यसो भन्दै आरोप लगाएँ, “म तिमीलाई फेरि कहिल्यै विश्वास गर्नेछैनँ। मैले आफ्ना केही भ्रष्टताबारे कुरा गरेकामा तिमीले मेरो रिपोर्ट गर्यौ।” ती सिस्टर असहाय महसुस गर्दै त्यहाँ बसिन्। त्यसपछि मैले गुनासोको भावमा भनेँ, “म फेरि कहिल्यै अगुवाइ गर्नेछैनँ। उनीहरूले मलाई बर्खास्त गरे र लज्जित बनाए। यो भुत्ते चक्कुले काट्नुजस्तै हो!” यो सुनेपछि सहकर्मीहरूले मलाई छक्क पर्दै हेरे, अनि फेरि मैले भेला अस्तव्यस्त पारेँ। पछि, सिस्टरले मलाई यो नकारात्मकता पोखेको हो भनेर सम्झाइन्। तर मैले यो पटक्कै बुझिनँ।
त्यस दौरान म प्रतिरोधी भएकी थिएँ र बर्खासी स्विकार्न अनिच्छुक थिएँ, अनि मैले असन्तुष्टि फैलाएँ, नकारात्मकता पोखेँ, र मण्डली जीवनमा अवरोध र बाधा पुर्याएँ। दुई महिनापछि, ब्रदर-सिस्टरहरूले मैले मण्डलीको काममा अवरोध र बाधा पुर्याएका बीसवटा भन्दा बढी घटना खुलासा गरे। ब्रदर-सिस्टरहरूका लिखित आरोपहरू एक-एक गर्दै सुन्दा, मलाई अत्यन्तै असहज महसुस भयो, गायब हुन पाए हुन्थ्यो भन्ने लाग्यो। अगुवाले भने, “ब्रदर-सिस्टरहरूका रिपोर्टहरूमार्फत, हामी के देख्छौँ भने तपाईँले मण्डलीमा निरन्तर अरूलाई बाँध्ने, हप्काउने, र सास्तीसमेत दिने गर्नुभयो। तपाईँले एक्लै सबै कुरा निर्णय गर्नुभयो, मनमानी र लापरवाही ढङ्गले व्यवहार गर्नुभयो, अनि फलस्वरूप ब्रदर-सिस्टरहरू तपाईँद्वारा बाँधिए। तपाईँले मण्डलीमा अराजक रूपमा व्यवहार गर्नुभयो। बर्खास्त भएपछि, तपाईँ अटेरी र असन्तुष्ट रहनुभयो, तपाईँले मण्डली जीवनमा बाधा पुर्याउनुभयो, अरूलाई भ्रमित पार्न धारणाहरू फैलाउनुभयो, अनि ब्रदर-सिस्टरहरूलाई तपाईँको पक्षमा उभिन लगाउनुभयो। तपाईँका कार्यहरूका आधारमा, तपाईँलाई ख्रीष्टविरोधीका रूपमा मण्डलीबाट निष्कासित गरिएको छ।” त्यसबेला म पूर्ण रूपमा विक्षिप्त भएँ। यो मैले कहिल्यै कल्पना नगरेको कुरा थियो। मैले धेरै वर्षदेखि परमेश्वरमा विश्वास गर्दै आएकी थिएँ, तैपनि म यस्तो हालतमा पुगेँ। मेरो हृदय चरम पीडामा थियो, अनि मलाई आकाश खसेजस्तो महसुस भयो। रुनुबाहेक, मलाई के गर्ने भन्ने नै थाहा भएन। परमेश्वरविना, मेरो अगाडि कुन मार्ग थियो र? मैले यसबारे सोच्ने आँटसमेत गरिनँ। मलाई परमेश्वरसँगको मेरो जीवन अन्त्य भएजस्तो महसुस भयो। त्यसपछिका दिनहरूमा, परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्दा, मलाई उहाँ धेरै टाढा हुनुहुन्छ भन्ने महसुस हुन्थ्यो। मैले अब उहाँको उपस्थिति महसुस गरिनँ। मैले विना कुनै उद्देश्य परमेश्वरका वचनहरू सरसर्ती हेरेँ, भित्र अँध्यारो र खोक्रो महसुस गरेँ, अनि उहाँका वचनहरू खाँदा-पिउँदा कुनै ज्योति आएन। म परमेश्वरका वचनहरूमा मार्ग खोज्न चाहन्थेँ, तर मैले विगतभन्दा आज फरक भएको महसुस गरेँ। म अब परमेश्वरको परिवारको सदस्य थिइनँ, र उहाँले मलाई उप्रान्त चाहनुहुनेथिएन। त्यसैले हरेक दिन निरन्तर डरको स्थितिमा बित्यो। त्यसपछि मलाई रोगले समात्यो। त्यस दौरान, म हरेक दिन एक कचौरा पातलो सुप मात्र खान्थेँ, प्रायः पीडाले चिच्याउँथेँ, र जिउँदो लासजस्तै, अन्योलमा जिउँथेँ। मलाई अब जिउन सक्दिनँजस्तो लाग्यो, त्यसैले मैले तत्कालै परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ। एक बिहान, परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड मेरो मनमा आयो: “एउटी आमाले आफ्नो सन्तानलाई बुझेजतिकै परमेश्वरले हर व्यक्तिलाई बुझ्नुहुन्छ। उहाँ हरेक व्यक्तिका कठिनाइ, कमजोरी र आवश्यकताहरू बुझ्नुहुन्छ। त्योभन्दा बढी, मानिसहरूले जीवन प्रवेश र स्वभाव परिवर्तनको क्रममा कस्ता कठिनाइ, कमजोरी र असफलताहरू सामना गर्नेछन् भनेर परमेश्वरले बुझ्नुहुन्छ। परमेश्वरले सबैभन्दा राम्ररी बुझ्ने कुरा यिनै हुन्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्नो स्वभाव परिवर्तन गर्ने अभ्यासको मार्ग)। मैले यो परमेश्वरको अन्तर्दृष्टि हो भनेर स्पष्ट रूपमा बुझेँ। परमेश्वरले मलाई पूर्ण रूपमा त्याग्नुभएको छैन भन्ने मलाई लाग्यो; उहाँ अझै मेरो छेउमा हुनुहुन्थ्यो, मेरो हेरचाह गर्दै हुनुहुन्थ्यो। म रोएँ र मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “परमेश्वर! त्यसभए तपाईँले मलाई त्याग्नुभएको छैन। तपाईँ अझै पनि मेरो साथमै हुनुहुन्छ, मलाई साथ दिँदै र मार्गदर्शन गर्दै …” मैले परमेश्वरका वचनहरू एकदमै सान्त्वनादायी भएको महसुस गरेँ, जसले मलाई मृत्युको मुखबाट तानेर निकाल्यो र मलाई अघि बढिरहन साहस दियो। मेरो हृदय अब त्यति धेरै निराश थिएन। त्यसपछि, मैले आफ्नो स्थिति परिवर्तन गर्न परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्न थालेँ।
एक दिन, मैले मण्डली भजन “परमेश्वरका वचनहरूले मलाई पुनर्जीवित गरेका छन्” सुनेँ: “परमेश्वरका न्यायका वचनहरूले तरवारले झैँ मेरो हृदयलाई छेडे; मैले आफू अत्यन्तै भ्रष्ट रहेको, आफूमा कुनै मानव रूप नरहेको देखेँ। कुनै समझ नै नभएको अत्यन्त अहङ्कारी बनेर, ममा परमेश्वरप्रतिको डर वा समर्पणता कत्ति पनि थिएन। परमेश्वरसामु लम्पसार परेर गहिरो पछुतो गर्दै, म साँचो रूपमा पश्चात्ताप गरेर नयाँ सुरुवात गर्न मात्र चाहन्छु। परमेश्वरको बारम्बारको न्यायमार्फत अन्ततः म ब्युँझन्छु: मेरो स्वभावमा कुनै परिवर्तन आएको छैन, म अझै पनि शैतानकै हुँ। जिइरहँदा, म अझै पनि परमेश्वरको प्रतिरोध गर्ने किसिमकै हुँ र अन्ततः मैले नरकमा दण्ड पाउनेछु। म आफूले सत्यता नपछ्याएकोमा आफैलाई घृणा गर्छु, जसले गर्दा मैले धेरै अपराध गरेको छु, जसको भर्पाई गर्नै गाह्रो छ। म आफ्ना बाँकी दिनहरूमा, पर्याप्त असल कार्यहरू तयार गर्दै, आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न कुनै कसर बाँकी नराख्न मात्र चाहन्छु। अब म के देख्छु भने, परमेश्वरको न्याय र सजाय नै मानिसला लागि सर्वोत्तम मुक्ति हो। परमेश्वरको न्यायले मेरो भ्रष्टतालाई पखाल्छ; मैले उहाँको असीम प्रेम चाखेको छु। हे परमेश्वर, म सत्यता अभ्यास गर्न, बफादारी र समर्पणताद्वारा तपाईँको प्रेम चुक्ता गर्न, स्वभाव परिवर्तनका लागि लागिपर्न, अनि तपाईँको हृदयलाई सान्त्वना दिँदै एउटा नयाँ मानिसका रूपमा जिउन इच्छुक छु” (थुमालाई पछ्याउनुहोस् र नयाँ गीतहरू गाउनुहोस्)। मैले यो भजन बारम्बार सुनिरहेँ, निरन्तर आँसु बगिरह्यो। गीतको प्रत्येक हरफले मेरो हृदय छोइरहेको थियो, जसले मेरो मनको कुरा ठ्याक्कै व्यक्त गरिरहेको थियो। मेरो विवेकले गहन रूपमा घोच्यो। मैले सामना गरेको रिपोर्ट र बर्खासीबारे चिन्तन गर्दा, यी सबै परमेश्वरले तयार पारेका वातवरणहरू थिए। यसको उद्देश्य मलाई ब्युँझाउनु, पश्चात्तापमा परमेश्वरतिर फर्काउनु थियो। यो परमेश्वरको प्रेम र मुक्ति थियो। तर मैले त्यो सब इन्कार गरिरहेँ। मैले त्यसलाई परमेश्वरबाट आएको भनी एकपटक पनि स्वीकार गरिनँ र परमेश्वरले मलाई सिकाउन खोजिरहेका पाठहरू सिकिनँ। परमेश्वरले मलाई पश्चात्ताप गर्न दिएका अवसरहरू मैले बारम्बार गुमाएँ। अब कुनै मौकाहरू बाँकी थिएनन्। म पश्चात्ताप र ऋणी बोधले भरिएँ, मेरो आँसु रोकिएन। पछि, मैले के बुझेँ भने, म सृजित प्राणी मात्र भएकीले, र ममा भएको यो सास परमेश्वरले दिनुभएको हुनाले, परमेश्वरले मलाई उप्रान्त नचाहनुभएको भए पनि, जबसम्म म जीवित रहन्थेँ, तबसम्म मैले परमेश्वरको प्रेम चुकाउनुपर्थ्यो। मैले आफू निष्कासित भएकै कारण परमेश्वरमा विश्वास गर्न छोड्नु मिल्दैनथ्यो। मेरो अन्तिम सास जानुअघि नै, मैले निरन्तर परमेश्वरमा विश्वास गर्ने र उहाँलाई पछ्याउने अनि चिन्तन गर्ने र आफूलाई चिन्ने गर्नैपर्थ्यो। जब मैले यी कुराहरू बुझेँ, तब यतिका वर्ष परमेश्वरमा विश्वास गरेपछि पनि म किन निष्कासित भएँ भनेर मनन गर्न थालेँ।
त्यसपछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ: “यदि तैँले वर्षौंदेखि परमेश्वरमाथि विश्वास गरेको छस् तर पनि तँ कहिल्यै पनि उहाँप्रति समर्पित भएको छैनस् भने र उहाँका वचनहरूको सम्पूर्णतालाई स्वीकार गर्दैनस्, बरु परमेश्वरलाई तँमा समर्पित हुन र तेरा आफ्नै धारणाहरू अनुसार कार्य गर्न लगाउँछस् भने, तँ सबैभन्दा उग्र विद्रोही होस्, तँ अविश्वासी होस्। यस्ता मानिसहरूले कसरी मानिसका धारणाहरूसँग मेल खाँदै-नखाने परमेश्वरका काम र वचनहरूप्रति समर्पणता देखाउन सक्छन् र? सबैभन्दा विद्रोही ती व्यक्तिहरू हुन् जसले जानी-जानी परमेश्वरसामु झुक्न इन्कार गर्छन् र परमेश्वरको प्रतिरोध गर्छन्। तिनीहरू परमेश्वरका शत्रु, ख्रीष्टविरोधी हुन्। तिनीहरू सधैँ परमेश्वरको नयाँ कामप्रति शत्रुवत् मनोवृत्ति पाल्छन्; तिनीहरूमा कहिल्यै समर्पित हुने झुकाव अलिकति पनि हुँदैन, न त तिनीहरूले कहिल्यै खुसीसाथ आफूलाई समर्पित गरेका वा नम्र तुल्याएका नै हुन्छन्। अरूसामु, तिनीहरूमा नै सबैभन्दा धेरै अहम् हुन्छ, र तिनीहरू कसैको अगाडि आफूलाई कहिल्यै समर्पित गर्दैनन्। परमेश्वरको अगाडि, तिनीहरू आफूलाई ‘प्रवचनहरू’ प्रचार गर्ने काममा सर्वश्रेष्ठ, अनि अरूहरूमाथि काम गर्नका लागि सबैभन्दा सिपालु ठान्छन्। तिनीहरूले आफ्नो स्वामित्वमा रहेका ‘खजानाहरू’ लाई कहिल्यै पनि त्याग्दैनन्; बरु तिनीहरू तिनलाई आराधना गर्ने र अरूलाई प्रचार गर्ने पारिवारिक विरासत ठान्छन्, र तिनीहरू तिनलाई आदर्श ठान्ने मूर्खहरूलाई भाषण दिन यी प्रयोग गर्छन्। मण्डलीभित्र निश्चय नै केही निश्चित सङ्ख्यामा यस प्रकारका मानिसहरू हुन्छन्। यस्तो भन्न सकिन्छ कि तिनीहरू ‘अदम्य नायकको वंश’ हुन्, जो पुस्तौँ पुस्तादेखि परमेश्वरको घरमा बसेका छन्। तिनीहरू ‘प्रवचनहरू’ (धर्मसिद्धान्तहरू) प्रचार गर्नुलाई सर्वोच्च कर्तव्य मान्छन्। वर्षैपिच्छे, एकपछि अर्को पुस्तासम्म, तिनीहरू आफ्नो ‘पवित्र र तोड्न नसकिने’ कर्तव्य कडाइका साथ गरिरहन्छन्। तिनीहरूलाई छुने आँट कसैले पनि गर्दैन; एक जनाले पनि खुला रूपमा तिनीहरूको भर्त्सना गर्ने आँट गर्दैन। तिनीहरू परमेश्वरको घरमा ‘राजा’ बन्छन् र एउटा युगदेखि अर्को युगसम्म अरूहरूलाई अत्याचार गर्दै तिनीहरू छाडा दौडिन्छन्। दुष्ट पिशाचहरूको यो झुण्ड मेरो कामलाई ध्वस्त पार्न आपसमा हात मिलाउन चाहन्छन्; म कसरी यी जीवित दियाबलसहरूलाई मेरो आँखाअगाडि अस्तित्वमा रहन दिन सक्छु र?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। सच्चा हृदयका साथ परमेश्वरप्रति समर्पित हुनेहरूलाई अवश्य पनि परमेश्वरले प्राप्त गर्नुहुनेछ)। परमेश्वरको न्यायका वचनहरूले मेरो भावशून्य हृदयलाई ब्युँझाइदिए; विशेष गरी “अविश्वासी,” “ख्रीष्टविरोधी,” र “पिशाच” भन्ने शब्दहरूले, मलाई मर्माहत पारे र मलाई विशेष गरी हैरान महसुस गराए। मैले चिन्तन गरिरहेँ र आफैलाई सोधिरहेँ, “वर्षौँ परमेश्वरमा विश्वास गरेपछि, आफ्नो परिवार र करियर त्यागेपछि, कष्ट भोगेपछि, र आफ्ना कर्तव्यहरू लगनशीलताका साथ निर्वाह गरेपछि, म कसरी ख्रीष्टविरोधी बनेँ?” मैले आत्मचिन्तन गर्न थालेँ। मलाई मैले धेरै वर्षदेखि अगुवाइ गर्दै, केही सहकर्मीले भन्दा बढी काम सम्पन्न गर्दै, बढी समस्याहरू समाधान गर्दै आएकी छु, र माथिल्लो अगुवाइद्वारा उच्च महत्त्व पाएकी छु भन्ने लाग्यो। मैले यी कुराहरूलाई आफ्नो योग्यताका रूपमा लिएँ, ममा अरूको भन्दा राम्रो क्षमता छ, राम्रो कार्य सामर्थ्य छ, र म प्रतिभाशाली व्यक्ति हुँ भन्ने विश्वास गरेँ। यसले मलाई अहङ्कारी बनायो। विशेष गरी जब मलाई खराब कार्य नतिजाहरू भएका मण्डलीहरूलाई साथ दिन पठाइयो र त्यहाँ वास्तविक सहकार्यमार्फत द्रुत रूपमा सुधार भएको देखेँ, तब मैले यसको श्रेय आफैलाई दिएँ, सबै कुरा गर्न आफू सक्षम छु भन्ने महसुस गरेँ र आफूलाई अरूभन्दा श्रेष्ठ ठानेँ। म सबैलाई अवहेलना गर्ने बनेँ। जब प्रचारक कामबारे सोध्न आइन्, तब मैले आफूलाई मण्डलीको महत्त्वपूर्ण व्यक्ति, बोल्ने सबैभन्दा बढी अख्तियार भएको व्यक्तिका रूपमा हेरेँ। सियुले पहिले बोलेको देख्दा, मलाई उनले मेरो लोकप्रसिद्धी खोसिरहेकी छिन् भन्ने लाग्यो। आफ्नो कर्तव्य निर्वाहका क्रममा, मैले मेरा सहकर्मीहरूका सबलताहरूलाई बेवास्ता गरेँ र म अक्सर आफ्ना योग्यताहरूलाई जोर दिन्थेँ र उनीहरूलाई भाषण दिने र आलोचना गर्ने गर्थेँ। सियुको अगाडि, म हाकिमजस्तो व्यवहार गर्थेँ, यदि उनले मलाई मन नपर्ने कुनै कुरा गरिन् भने म उनलाई हरेक कुरामा कठोर रूपमा हप्काउँथेँ, जसले गर्दा उनी मद्वारा बाँधिएको महसुस गर्थिन् र आफ्नो कर्तव्यमा डराएर काम गर्थिन्, सधैँ मेरो अनुहारको हाउभाउ हेर्थिन्। मण्डलीको काममा म एक्लै सबै निर्णय गर्थेँ, आफ्ना सहकर्मीहरूलाई पूर्ण रूपमा किनारा लगाउँथेँ। झेङ लुले मेरो छनौटमा शङ्का व्यक्त गर्दा, मलाई उनी मेरो अगुवाइको सम्मान गर्दिनन् भन्ने लाग्यो, त्यसैले मैले उनलाई सहन सकिनँ र मेरो आफ्नो प्रतिष्ठा स्थापित गर्न कसैसँग सल्लाह नगरी उनलाई अलग्याएँ, उनको कर्तव्य अन्त्य गरिदिएँ। यी सबै कार्यलाई फर्केर हेर्दा, के मैले वास्तवमै आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेकी थिएँ र? मण्डलीमा म हैकम चलाउने र स्वेच्छाचारी थिएँ, सबै ब्रदर-सिस्टरलाई मेरो कुरा सुन्न र मेरो इच्छाअनुसार काम गर्न लगाउँथेँ। के मैले केवल मण्डलीमा एकाधिकार शक्ति जमाएर सबै निर्णय गरिरहेकी थिइनँ र? तर म भावशून्य र हठी थिएँ। मैले थाहै नपाई एकदमै धेरै दुष्ट काम गरेँ। ब्रदर-सिस्टरहरूले मेरो रिपोर्ट गरेपछि र मलाई मेरो कर्तव्यबाट बर्खास्त गरिएपछि, मैले यसलाई परमेश्वरको प्रेम र धर्मी स्वभाव ममाथि आएको भन्ने ठानिनँ। म आत्मचिन्तन गर्न र आफूलाई चिन्न असफल भएँ। बरु, म अटेरी र असन्तुष्ट भइरहेँ, विगतका आफ्ना त्याग र समर्पणहरूलाई आफ्नो पुँजीका रूपमा प्रयोग गरेँ, आफू बर्खास्त गरिन नहुने योग्य अधिकारी भएको विश्वास गरेँ। मैले त सहकर्मीहरूले मेरो खुलासा गर्नु भनेको उनीहरू मप्रति कठोर बनिरहेका हुन् भन्नेसमेत सोचेँ। सहकर्मीहरूको भेलाको दौरान, मैले झगाडालु आइमाईजस्तो व्यवहार गरेँ, गडबडी मच्चाएँ र पीडित भएको नाटक गरेँ, मण्डली जीवनलाई गम्भीर रूपमा बाधा पुऱ्याएँ। त्यसमाथि, मैले आफूबारे ज्ञान छ भन्ने झुटो चित्रण गरेँ, ब्रदर-सिस्टरहरूलाई मेरो पक्षमा उभ्याउन र मेरो बचाउ गराउन भ्रमित पारेँ। मैले मण्डलीमा एकाधिकार शक्ति चलाएँ, मानिसहरूलाई मेरो कुरा सुन्न लगाएँ, र मेरो विरोध गर्नेहरूलाई आक्रमण र बहिष्कार गर्नेसमेत गरेँ। मैले त्यो उजुरी र बर्खासी स्विकार्न मानिनँ, तीविरुद्ध आवाज उठाएँ र तिनको विरोध गरेँ, ब्रदर-सिस्टरहरूलाई भ्रमित पार्न धारणाहरूसमेत फैलाएँ। मेरा कार्यहरू ठ्याक्कै परमेश्वरका वचनहरूले खुलासा गरेजस्तै थिए: “एक जनाले पनि खुला रूपमा तिनीहरूको भर्त्सना गर्ने आँट गर्दैन। तिनीहरू परमेश्वरको घरमा ‘राजा’ बन्छन्।” म ठ्याक्कै त्यस्तै प्रकारको व्यक्ति थिएँ जसलाई उक्साउन वा चिढ्याउन सकिँदैनथ्यो—कसैले पनि मेरो खुलासा गर्ने वा मेरा दोषहरू औँल्याउने आँट गर्दैनथ्यो। मेरो अहङ्कारी प्रकृति उन्मत्त स्तरमा पुगेको थियो। मैले सामान्य भ्रष्ट स्वभाव मात्र होइन, शैतानी प्रकृतिको विस्फोट नै प्रकट गरेँ। मलाई ख्रीष्टविरोधीका रूपमा वर्गीकरण गर्नु कुनै अतिशयोक्ति थिएन। परमेश्वरको घरले मलाई जसरी सम्हाल्यो त्यो परमेश्वरको धार्मिकता थियो, र मैले त्यसलाई स्वेच्छाले स्वीकार गरेँ। मैले परमेश्वरविरुद्ध यति धेरै प्रतिरोध गरेँ कि म साँच्चै मृत्युभन्दा खराब सजाय पाउन योग्य थिएँ र श्रापित हुनुपर्थ्यो! मैले बारम्बार परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, मैले अत्यन्तै धेरै दुष्टता गरेकी छु। यदि मण्डलीले मलाई निष्कासित नगरेको र तपाईँको धर्मी स्वभाव ममा प्रकट नभएको भए, मैले थप कति दुष्टता गर्नेथिएँ मलाई थाहा छैन। परमेश्वर, म तपाईँसामु आफ्नो पाप स्विकार्न र पश्चात्ताप गर्न इच्छुक छु। तपाईँले अहिले मलाई मर्न दिनुभयो भने पनि, म कर्तव्यनिष्ठ भई समर्पित हुन इच्छुक छु।”
पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूमा यो पढेँ: “यदि तैँले आफ्नो हृदयमा साँच्चै सत्यतालाई बुझ्छस् भने, सत्यता अभ्यास गर्न र परमेश्वरमा समर्पित हुन जान्नेछस् अनि तँ सत्यताको पछि लाग्ने मार्गमा स्वाभाविक रूपले हिँड्नेछस्। यदि तँ हिँड्ने मार्ग सही र परमेश्वरका अभिप्रायअनुरूप छ भने, पवित्र आत्माको कामले तँलाई त्याग्नेछैन—यस अवस्थामा तैँले परमेश्वरलाई धोका दिने सम्भावना कमभन्दा कम हुँदै जानेछ। सत्यताविना दुष्टता गर्न सजिलो हुन्छ, र तैँले नचाहँदा नचाहँदै पनि त्यो गर्नेछस्। उदाहरणका लागि, यदि तँमा अहङ्कारी र अभिमानी स्वभाव भएको भए, परमेश्वरको विरोध नगर भनेर भनिँदा कुनै फरक पर्ने थिएन, किनभने तैँले आफूलाई नियन्त्रण गर्न सक्ने थिइनस्—यो तेरा लागि अनायासै हुने कुरा हुनेथियो। तैँले जानाजानी त्यसो गर्ने थिइनस्; तैँले आफ्नो अहङ्कारी र अभिमानी प्रकृतिको प्रभुत्वमा परेर त्यसो गर्ने थिइस्। तेरो अहङ्कार र अभिमानले तँलाई परमेश्वरलाई हेयको नजरले हेर्न र उहाँलाई बेवास्ता गर्न लगाउनेथ्यो; तिनले तँलाई आफूलाई उच्च पार्नतिर प्रवृत्त गर्नेथिए, र तँलाई हरेक मोडमा आफूलाई प्रदर्शन गर्ने तुल्याउनेथिए; तिनले तँलाई अरूलाई हेयको नजरले हेर्न लगाउनेथिए, र तेरो हृदयमा आफूबाहेक अरू कसैलाई नराख्न लगाउनेथिए; तिनले तेरो हृदयबाट परमेश्वरको स्थान खोस्नेथिए, र अन्ततः तँलाई परमेश्वरको स्थानमा बस्न र मानिसहरूलाई तँप्रति समर्पित हुन माग गर्न लगाउनेथिए, र तँलाई आफ्नै विचार, सोच, र धारणाहरूलाई सत्यताका रूपमा पुज्न लगाउनेथिए। आफ्नो अहङ्कारी र अभिमानी प्रकृतिको वशमा पर्ने मानिसहरूले कति धेरै खराबी गरेका छन्!” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। सत्यता पछ्याएर मात्रै स्वभावमा परिवर्तन हासिल गर्न सकिन्छ)। परमेश्वरका वचनहरूबाट मैले के बुझेँ भने मण्डलीमा एकाधिकार जमाउने, जिम्मा लिने, आफ्ना सहकर्मीहरूलाई हप्काउने र नियन्त्रण गर्ने, अनि आफूभन्दा फरक विचार राख्नेहरूलाई अलग्याउने मेरो क्षमता, अहङ्कारी र अभिमानी प्रकृतिद्वारा नियन्त्रित भएर उत्पन्न भएको थियो। मेरो अहङ्कारी र अभिमानी प्रकृतिले नै मलाई आफूलाई उच्च ठान्न, आफूले गरेको सबथोक सही हो, र ब्रदर-सिस्टरहरूले मेरो आज्ञा मान्नैपर्छ भनेर विश्वास गर्न लगायो। मसँग असहमत हुने जोकोहीलाई बहिष्कार गरियो र सास्ती दिइयो। शैतानका विषहरू, जस्तै “समस्त ब्रह्माण्डमा सर्वोच्च शासक म मात्र हुँ,” र “मलाई मान्नेहरूको उन्नति होस्, मलाई विरोध गर्नेहरूको नाश होस्,” ले मलाई झन्-झन् धेरै अहङ्कारी र अभिमानी बनाए। फलस्वरूप, मैले मण्डलीमा आफूले जे चाह्यो त्यही गरेँ, म बेलगाम, अनियन्त्रित व्यक्ति बनेँ, अनि मैले सबै विवेक र समझ गुमाएँ, ममा कुनै मानवता थिएन। यदि म परिवर्तन नभएकी भए, म अन्ततः यति धेरै दुष्टता गरेकीमा र परमेश्वरसँग शत्रुता राखेकीमा उहाँद्वारा हटाइने र दण्डित हुनेथिएँ। मैले कसरी परमेश्वरले मलाई उठाउनुभयो र अगुवा बन्न प्रशिक्षण लिने अवसरहरू दिनुभयो भन्ने बारेमा सोचेँ। उहाँको अभिप्राय मैले यस्ता अवसरहरूमार्फत सत्यता पछ्याऊँ अनि ब्रदर-सिस्टरहरूलाई साथ र मद्दत दिन सत्यताको सङ्गति गरूँ भन्ने थियो। तर, मैले मण्डलीमा राजा बनेर एकाधिकार शक्ति चलाएँ, भ्रष्टता प्रकट गर्ने कुनै पनि ब्रदर वा सिस्टरलाई हप्काउने र गाली गर्ने गरेँ, उनीहरूलाई हप्काइने र दुर्व्यवहार गरिने दासजस्तै व्यवहार गरेँ। जब-जब जोकोहीले मेरा निर्णयहरूमा प्रश्न उठाउँथे, तब-तब म उनीहरूलाई दबाउँथे र सास्ती दिन्थेँ। म एकदमै दुर्भावपूर्ण थिएँ! मैले मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई जतिसुकै पीडा दिए तापनि, मण्डली जीवनमा जतिसुकै बाधा ल्याए तापनि, म कठोर र असंवेदनशील नै रहेँ। मण्डलीले मेरा कार्यहरूका कारण मलाई बर्खास्त गरेपछि पनि, मैले अझै पश्चात्ताप गरिनँ, आफू प्रतिभाशाली र मण्डलीका लागि अपरिहार्य छु भन्ने सोचेँ, अनि मैले मण्डलीभित्र बाधा दिन, अवरोध पुऱ्याउन, र असन्तुष्टि फैलाउन जारी राखेँ, ब्रदर-सिस्टरहरूलाई मेरो बचाउ गर्न आफ्नो पक्षमा तानेँ। यी कार्यहरूको प्रकृति मण्डलीले मलाई गरेको व्यवहारप्रति अवज्ञा थियो। यो परमेश्वरप्रतिको प्रतिरोध र उहाँसँगको शत्रुता थियो। मण्डलीबाट निष्कासित हुनुले परमेश्वरको धार्मिकतालाई पूर्ण रूपमा प्रकट गर्यो, र यो पूर्णतया मेरो आफ्नै दोष थियो। विगतको प्रत्येक दृश्य सम्झँदा, मलाई गहन रूपमा दोषी महसुस भयो। मैले आफैलाई यति धेरै घृणा गरेँ कि मैले आफूलाई केही पटक थप्पड हानेँ, तर मेरा अपराधहरू अपूरणीय थिए। मैले चोट पुर्याएका ब्रदर-सिस्टरहरूका बारेमा सोच्दा, म पहिले एउटी सिस्टरको घरमा गएँ जसलाई म भेट्न सक्थेँ। मैले रूँदै उनलाई भनेँ, “ममा मानव रूप नै थिएन भनेर मैले अहिले बुझेँ। जब हामी सँगै काम गर्थ्यौँ, तब म तपाईँलाई तुच्छ ठान्ने हरेक कारणहरू खोज्थेँ, र तपाईँलाई हप्काउन र बाँध्न चोट पुग्ने कुराहरू भन्थेँ। म मानवसमेत थिइनँ; म अत्यन्तै अहङ्कारी थिएँ। मलाई माफ गर्नुहोस्!” सिस्टरले मसँग सङ्गति गरिन् र मलाई सान्त्वना पनि दिइन्, मलाई यस परिस्थितिबाट पाठ सिक्न आग्रह गरिन्। जब म अन्ततः यस निष्कासप्रति समर्पित भएँ, तब मलाई धेरै चैन महसुस भयो। डर र असहायपनको अत्यधिक भावना कम हुन थाल्यो। मैले गरेका सबै कुराबारे चिन्तन गर्दा, यो मेरो हृदयमा काँडा बिजेझैँ थियो, जसले गर्दा पछाडि फर्केर हेर्नु असह्य भएको थियो। अन्त्यमा मेरो परिणाम राम्रो नभए तापनि, म समर्पित हुन र पश्चात्ताप गर्न इच्छुक थिएँ। मैले आफ्नो ऋण चुकाउनका लागि, कमजोर र नकारात्मक ब्रदर-सिस्टरहरूलाई आफ्नो क्षमताले भ्याएसम्म सहयोग गरेँ। मैले ब्रदर-सिस्टरहरूलाई भेलाका लागि आफ्नो घरमा अतिथिसत्कार पनि गरेँ, र परमेश्वरका वचनहरू खान र पिउन, अनि अनुभवात्मक गवाही लेखहरू लेख्न समय बिताएँ। थाहै नपाई, मैले फेरि परमेश्वरको उपस्थिति महसुस गर्न थालेँ, र परमेश्वरका वचनहरूको मार्गदर्शन र अगुवाइ अनुभव गरेँ, र मेरो हृदयलाई अझ धेरै सन्तुष्टि महसुस भयो।
दुई वर्षपछि, एक दिन मैले एउटी सिस्टरले मण्डली मलाई फिर्ता लिन चाहन्छ भनेकी सुनेँ। म भित्रभित्रै खुसी थिएँ, तर म अझै पनि त्यो कुरा त्यति विश्वास गर्न सकिनँ। मैले मनमनै सोचेँ, “यदि म कहिल्यै मण्डलीमा फर्केँ भने, पहिलेजस्तो दुष्ट काममा संलग्न हुनेछैनँ।” अप्रत्याशित रूपमा, दुई दिनपछि, अगुवाले मलाई भेटे र भने, “हामीले निष्कासित भएपछि तपाईँको पश्चात्तापी व्यवहारबारे थाहा पायौँ, जसमा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई अतिथिसत्कार गर्नु र साथ दिनु, अनि आफ्नै दुष्ट काम खुलासा गर्नु समावेश छन्। मण्डलीले सिद्धान्तहरूका आधारमा अवस्थाको मूल्याङ्कन गरेको छ र तपाईँको मण्डली जीवन पुनर्स्थापित गर्ने निर्णय गरेको छ। के तपाईँ फर्कन इच्छुक हुनुहुन्छ?” म यति धेरै उत्साहित भएँ कि मैले भनिरहेँ, “म इच्छुक छु! म इच्छुक छु!” घर फर्किँदै गर्दा, मेरो हृदय आनन्दले भरिएको थियो, र मलाई ठूलो सोरमा कराउन मन लाग्यो, “परमेश्वर! परमेश्वर! म फेरि तपाईँको घरमा फर्किएकी छु।” त्यतिबेला, सबै कुरा राम्रो लाग्यो, र विगतको तितोपन हराइसकेको थियो। घर पुग्दा, म यति धेरै उत्साहित थिएँ कि परमेश्वरलाई के भन्ने भनेर मलाई थाहा भएन। मैले केवल आँसु झार्दै प्रार्थना गरेँ, “परमेश्वर, म फेरि एक पटक मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग मण्डली जीवन जिउन सक्छु। परमेश्वर, तपाईँलाई धन्यवाद छ! परमेश्वर, तपाईँलाई धन्यवाद छ!” त्यसपछि, मैले फेरि आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गरेँ। मैले आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्ने यस अवसरको कदर गरेँ, र म पहिलेजस्तो दुष्टता गर्न र परमेश्वरको प्रतिरोध गर्न चाहन्नथेँ। मैले परमेश्वरको धर्मी स्वभाव स्पष्ट र वास्तविक छ भनेर गहन रूपमा अनुभव गरेँ। परमेश्वर मानिसहरूप्रति क्रोधित हुनुभए पनि वा कृपालु र सहनशील हुनुभए पनि, त्यो उहाँको धर्मी स्वभावको प्रकटीकरण हो। मैले कसरी मानिसहरूप्रति परमेश्वरका कार्यहरू सबै प्रेमको कारण र मुक्तिका लागि हुन् भनेर बुझेँ।
सन् २०२० को नोभेम्बरमा, मण्डली चुनावको दौरान, मलाई सुसमाचार डिकनका रूपमा छनौट गरियो। मैले कसरी पहिले दुष्टता गरेकी थिएँ अनि मण्डलीको काममा बाधा र अवरोध पुर्याएकी थिएँ भनेर फर्केर सोच्दा, के बुझेँ भने यस पटक, मण्डलीले मलाई पश्चात्ताप गर्ने अवसर दिएको थियो, त्यसैले मैले यसलाई उचित रूपमा गर्नैपर्छ। म अब आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न आफ्नो अहङ्कारी स्वभावमा भर पर्नु हुँदैनथ्यो। एक दिन, मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ: “यदि अगुवा वा कामदारको रूपमा, तैँले सधैँ आफूलाई अरूभन्दा माथि ठान्छस्, र त्यो सरकारी पद भएझैँ आफ्नो कर्तव्यमा रमाउँछस्, सधैँ तेरो हैसियतका लाभहरूमा लिप्त हुन्छस्, आफ्नै योजनाहरू बनाउँदै, सधैँ आफ्नै ख्याति, प्राप्ति र हैसियतको सोचविचार र उपभोग गर्दै, सधैँ आफ्नै उद्यममा संलग्न हुँदै, र सधैँ उच्च हैसियत प्राप्त गर्ने, अझ धेरै मानिसहरूलाई व्यवस्थापन र नियन्त्रण गर्ने, र उच्च पदमा बढुवा हुन खोज्नुले समस्या निम्त्याउँछ। सरकारी पद जस्तो महत्त्वपूर्ण कर्तव्यमा रमाउनु अत्यन्तै खतरनाक हुन्छ। यदि तँ सधैँ यस्तै व्यवहार गर्छस्, अरू कसैसँग सहकार्य गर्न चाहँदैनस्, आफ्नो शक्ति विकेन्द्रीकृत गर्न र अरू मानिसहरूसँग बाँड्न चाहँदैनस्, अरूले तँलाई उछिनून्, ओझेलमा पारून् भन्ने चाहँदैनस्, यदि तँ एक्लै शक्तिको आनन्द लिन मात्रै चाहन्छस् भने, तँ एक ख्रीष्टविरोधी होस्। तथापि, यदि तँ सत्यतालाई प्रायजसो खोजी गर्छस्, आफ्नो देह, मनसाय र विचारहरू विरुद्ध विद्रोह अभ्यास गर्छस्, र आफै अग्रसर भएर अरूसँग सहकार्य गर्न, अरूसित परामर्श र खोजी गर्नका लागि निष्कपट रूपमा मन खोलेर कुरा गर्न, अरूका विचार र सुझावहरू ध्यानपूर्वक सुन्न, र जोबाट आएको भए पनि सही र सत्यतासँग मिल्दो सल्लाह स्विकार्न सक्छस् भने, तैँले अभ्यास गरिरहेको तरिका बुद्धिमानी र सही छ, र यसले तँलाई गलत मार्ग लिनबाट जोगाउनेछ, र तेरा लागि सुरक्षा प्रदान गर्नेछ। तैँले अगुवाइका पदवीहरू त्याग्नैपर्छ, हैसियतको फोहोरी हावालाई त्याग्नैपर्छ, आफूलाई एक साधारण व्यक्तिका रूपमा व्यवहार गर्नैपर्छ, आफूलाई अरूको बराबर राख्नैपर्छ, र आफ्नो कर्तव्यका सन्दर्भमा एक जिम्मेवार मानसिकता राख्नैपर्छ। कार्य गर्ने सही तरिका यही हो। यदि तैँले आफ्नो कर्तव्यलाई सधैँ आधिकारिक उपाधि र हैसियत, वा एक प्रकारको कीर्ति ठान्छस्, र अरू मानिसहरूको काम तेरो पदका निम्ति काम र सेवा गर्नु हो भन्ने कल्पना गर्छस् भने, यो समस्याजनक कुरा हो, अनि परमेश्वरले तँलाई तिरस्कार गर्नुहुनेछ र उहाँ तँदेखि विरक्तिनुहुनेछ। यदि तैँले आफू अरूसमान नै हुँ, आफूलाई परमेश्वरबाट थोरै बढी आज्ञा र जिम्मेवारी प्राप्त भएको मात्र हो भन्ने विश्वास गर्छस् भने, यदि तैँले आफूलाई तिनीहरूसँगको समान स्थानमा राख्न सिक्न सक्छस्, र अरू मानिसले के सोच्छन् भनेर सोध्नलाई झुक्नसमेत सक्छस् भने, र यदि तैँले तिनीहरूको कुरा गम्भीरतापूर्वक, ध्यानपूर्वक, र एकाग्रतापूर्वक सुन्न सक्छस् भने, तैँले अरूसित सामञ्जस्यपूर्ण रूपमा सहकार्य गर्न सक्नेछस्” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु आठ: तिनीहरूले अरूलाई सत्यता वा परमेश्वरप्रति नभई आफूप्रति मात्र समर्पित हुन लगाउनेथिए (भाग एक))। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई अभ्यासको मार्ग देखाए। परमेश्वर हामीले हाम्रो अगुवाइको रबाफ त्याग्यौँ र अरूसँग सद्भावपूर्ण सहकार्य गरौँ, आफ्नै तरिकाहरूमा जिद्दी नगरौँ, अरूको सल्लाह बढी सुनौँ, र उनीहरूका सबलताहरूबाट सिकौँ भन्ने माग गर्नुहुन्छ। यसो गरेर मात्र हामी आफ्ना कर्तव्यहरू मानकअनुरूप हुने तरिकामा निर्वाह गर्न सक्छौँ। विगतमा, म आफूले धेरै वर्षसम्म अगुवाका रूपमा काम गरेकी छु र मसँग कार्य अनुभव छ, अनि यो एक प्रकारको पुँजी हो भन्ने सोच्थेँ। म सधैँ आफू अरूभन्दा अब्बल छु भनी विश्वास गर्थेँ, आफ्ना ब्रदर-सिस्टरहरूका सबलताहरू देख्न सक्दिनथेँ, अनि उनीहरूलाई हानि मात्र पुर्याउँथेँ। मैले मण्डलीको काममा दिएको योगदान भनेको बाधा मात्र थियो। अब मैले के बुझेँ भने सियु आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नमा स्थिर थिइन् र उनमा बोझको बोध थियो। यदि उनले कसैलाई सिद्धान्तविपरीत काम गरिरहेको देखिन् भने, उनी मार्गदर्शन र मद्दत गर्थिन्। तर, म उनका सबलताहरूको कदर गर्दिनथेँ र प्रायः उनलाई तुच्छ ठान्थेँ। धेरैजसो समय, म उनको सल्लाह सुन्दिनथेँ र उनलाई बाँध्नेसमेत गर्थेँ। यसबारे चिन्तन गर्दा, मलाई सियुप्रति लज्जित र दोषी महसुस भयो। सबैका आ-आफ्ना सबलताहरू थिए। हामीले सहकार्य गर्न परमेश्वरले योजनाबद्ध गर्नुभयो र प्रबन्ध मिलाउनुभयो ताकि हामीले आफूलाई बाटो बिराउनबाट रोक्नका लागि एकअर्कालाई मद्दत गर्न, एकअर्काबाट सिक्न, र एकअर्कालाई जवाफदेही बनाइराख्न सकौँ। यस प्रकारको अभ्यास मण्डलीको कामका लागि लाभदायक थियो। अब मैले परिवर्तन गर्नु आवश्यक थियो। आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्दा, मैले सत्यता खोज्नुपर्थ्यो, अरूको सल्लाह बढी सुन्नुपर्थ्यो, अनि आफ्नै अनुभव र योग्यतामा भर पर्नु हुँदैनथ्यो। मैले परमेश्वरका वचनहरूले देखाएको मार्ग पछ्याउनुपर्थ्यो।
एउटा भेलाको दौरान, हामी सुसमाचार स्विकार्ने सम्भावना भएको एक व्यक्तिका कठिनाइहरू र समस्याहरूबारे छलफल गर्दै थियौँ। मेरो दृष्टिकोण एउटी सिस्टरको भन्दा फरक थियो, अनि मैले आफ्नो दृष्टिकोण बताउँदा, उनले त्यो अस्वीकार गरिन्। मैले अलि लज्जित महसुस गरेँ, मनमनै सोचेँ, “मैले हालै आफ्नै तरिका अपनाई सुसमाचार प्रचार गरेर केही नतिजा प्राप्त गरेकी छु। तिमी मभन्दा कान्छी हौ र सुसमाचार कामको जिम्मा कहिल्यै लिएकी छैनौ—के तिमीलाई म बढी बुझ्छु भन्ने लाग्दैन? यी समस्याहरूलाई कसरी सम्बोधन गर्ने भनेर मलाई कसरी थाहा नहुन सक्छ र?” मैले अहङ्कार प्रकट गरेँ र फेरि आफ्नै रायहरूमा जिद्दी गर्न चाहेँ भनेर मलाई थाहा भयो। त्यस क्षण, मैले परमेश्वरका यी वचनहरू सम्झेँ: “यदि तैँले आफू अरूसमान नै हुँ, आफूलाई परमेश्वरबाट थोरै बढी आज्ञा र जिम्मेवारी प्राप्त भएको मात्र हो भन्ने विश्वास गर्छस् भने, यदि तैँले आफूलाई तिनीहरूसँगको समान स्थानमा राख्न सिक्न सक्छस्, र अरू मानिसले के सोच्छन् भनेर सोध्नलाई झुक्नसमेत सक्छस् भने, र यदि तैँले तिनीहरूको कुरा गम्भीरतापूर्वक, ध्यानपूर्वक, र एकाग्रतापूर्वक सुन्न सक्छस् भने, तैँले अरूसित सामञ्जस्यपूर्ण रूपमा सहकार्य गर्न सक्नेछस्” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु आठ: तिनीहरूले अरूलाई सत्यता वा परमेश्वरप्रति नभई आफूप्रति मात्र समर्पित हुन लगाउनेथिए (भाग एक))। मैले के बुझेँ भने परमेश्वरको अभिप्राय मैले आफ्नो श्रेष्ठताको भाव त्यागूँ, अरूसँग मिलेर सहकार्य गर्न सिकूँ, र उनीहरूको सल्लाह सुनूँ भन्ने थियो। ध्यानपूर्वक विचार गरेपछि, मैले के पाएँ भने ती सिस्टरको सुझाव उचित थियो र त्यसमा दम थियो। त्यतिबेला, मैले के बुझेँ भने विगतमा, म अत्यन्तै आत्म-धर्मी भएकी थिएँ, आफूलाई श्रेष्ठ ठान्थेँ र अरूको सल्लाह सुन्दिनथेँ। म अत्यन्तै अहङ्कारी थिएँ। मैले पवित्र आत्मा हरेक व्यक्तिमा कसरी फरक-फरक ढङ्गले काम गर्नुहुन्छ भन्ने पनि देखेँ। जसले सुझाव दिए पनि, हामीले सुन्ने कोसिस गर्नैपर्छ र अझ बढी खोज्नैपर्छ, काम राम्ररी गर्नका लागि एकअर्काका सबलताहरूबाट सिक्नैपर्छ र एकअर्काका कमजोरीहरू पूर्ति गर्नैपर्छ। अब ती सिस्टरको सुझाव उपयुक्त भएकाले, मैले त्यो स्वीकार गर्नुपर्छ। त्यसैले मैले भनेँ, “हामी तपाईँकै योजनाअनुसार अघि बढौँ।” जब मैले मण्डलीको कामका खातिर आफ्ना रायहरू पन्छाएर ती सिस्टरको सल्लाह सुनेँ, तब मलाई एकदमै आश्वस्त महसुस भयो। पछि, कर्तव्य निर्वाहमा समस्याहरू सामना गर्नुपर्दा, सबैले आफ्ना दृष्टिकोणहरू बताए। मैले मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूबाटका समस्या समाधान गर्न सक्ने कुनै पनि उपयुक्त सुझावहरू अपनाएँ। कहिलेकाहीँ, जब मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूले मेरा समस्याहरू औँल्याउँथे, तब मलाई असहज महसुस भए तापनि, म त्यो स्विकार्न र आत्मचिन्तन गर्न सक्थेँ। केही समय यसरी अभ्यास गरेपछि, मैले प्रगति गरेँ र मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग सामान्य रूपमा अन्तरक्रिया गर्न सकेँ।
निष्कासनपछि मलाई अत्यन्तै पीडा महसुस भए तापनि, यसले मलाई मेरो गहिरिएर बसेको अहङ्कारी प्रकृतिबारे केही बुझाइ प्राप्त गर्न मदत गर्यो। यस्ता परिस्थितिहरू अनुभव नगरीकन, मजस्तो एकदमै अहङ्कारी व्यक्तिलाई परिवर्तन हुन गाह्रो हुनेथ्यो। अन्ततः परिवर्तनविना, म प्रकट हुनेथिएँ र हटाइनेथिएँ। यो बर्खासी र निष्कासन मेरा लागि परमेश्वरको ठूलो प्रेम र मुक्ति हो। म आफ्नो भित्री हृदयदेखि, परमेश्वरलाई साँचो प्रशंसा चढाउँछु!
