७२. सतावट र सङ्कष्टको अनुभवबाट मैले सिकेका पाठहरू
२०२२ मा, म मण्डलीमा नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्दै थिएँ। अगस्टको सुरुतिर, मैले हाम्रा जिल्ला अगुवाहरू सबैलाई सिसिपीले पक्राउ गरेको कुरा थाहा पाएँ। यो खबर सुन्नेबित्तिकै म स्तब्ध भएँ। “यी अगुवाहरू सबै कसरी पक्राउ परे? अब मण्डलीको काम के होला?” त्यसपछि मैले सम्झेँ, उनीहरू पक्राउ परेको दिनको बिहानीपख, दुई जना जिल्ला अगुवा मेरो घरमा आउनुभएको थियो र हामी सँगै नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्न गएका थियौँ। म उनीहरूसँग लगातार सम्पर्कमा थिएँ। के सिसिपिले मेरो पनि निगरानी गरिरहेको होला? त्यसको केही समय नबित्दै, मैले थप ब्रदर-सिस्टरहरू पक्राउ परेको कुरा सुनेँ। पक्राउ परेका लगभग सबै मानिस मेरो घरमा आएका थिए। यदि उनीहरू आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन सकेनन् र मलाई घात गरे भने, म निकै खतरनाक स्थितिमा पर्नेथिएँ। साथै, मैले सुरुमा परमेश्वरमा विश्वास गर्न थाल्दा मेरो बारेमा उजुरी गरिएको थियो, त्यसैले प्रहरीले मलाई विगत केही वर्षदेखि निरन्तर खोजिरहेको थियो। यदि म पक्राउ पर्थें भने, प्रहरीले मलाई पक्कै पनि सजिलै छोड्नेथिएन। मलाई पहिले क्यान्सर भएको थियो र शल्यक्रिया गरिएको थियो, जसले गर्दा मेरो स्वास्थ्य कमजोर थियो। म कसरी यातना सहन सक्थेँ र? त्यसको केही समयपछि नै, मैले एउटा पत्र प्राप्त गरेँ। पत्रमा भर्खरै रिहा भएका एक जना पक्राउ परेका अगुवाले म बस्ने क्षेत्रमा प्रहरीले निगरानी गरिरहेको कुरा बताएको भनी उल्लेख गरिएको थियो, र मलाई जतिसक्दो चाँडो घर छोडेर लुक्न भनिएको थियो। खबरहरूको यो निरन्तर प्रहारले मलाई डरमा जिउन बाध्य बनायो। मैले हतार-हतार आफ्ना सामानहरू जम्मा गरेँ र घर सरेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “म घरमै बसेको बेस, अब म बाहिर निस्कनु हुँदैन।” तर त्यसपछि मैले आफू त मलजल टोलीको अगुवा पो रहेको कुरा सम्झेँ। अहिले, मानिसहरूलाई पक्राउ गरिएको र सताइएको बेला, नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल र सहायताको आवश्यकता थियो। यस समयमा सबैभन्दा जरुरी काम भनेको यी नयाँ विश्वासीहरूलाई राम्ररी सहायता गर्नु थियो। तर, म नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्न जाँदा प्रहरीले मेरो पिछा गर्ला त? सिसिपी हरेक कुनाको निगरानी गर्छ। यदि म पक्राउ पर्थें र गवाहीमा दृढ रहन नसकी यहुदा बन्थेँ भने, यत्तिका वर्षदेखिको मेरो विश्वास व्यर्थ हुन्थेन र? त्यस्तो अवस्थामा म कसरी राम्रो गन्तव्य पाउन सक्थेँ र? गिरफ्तारीबाट बच्न, मैले भर्खरै मलजल गर्ने कर्तव्यको तालिम सुरु गरेकी सिस्टर सियाओलेलाई नयाँ विश्वासीहरूसँग भेला हुन भनेँ।
एकपटक, भेलाबाट फर्केपछि, सियाओले एक जना नयाँ विश्वासीले पक्राउ पर्ने डरले परमेश्वरमा विश्वास गर्ने आँट गर्न छोडेको कुरा बताइन्। साथै, अर्की एक जना नयाँ विश्वासीलाई आफू पक्राउ पर्दा आफ्नो बच्चाको भविष्यमा असर पर्ला भन्ने चिन्ता थियो, त्यसैले उनले पनि विश्वास गर्ने आँट गर्न छोडेकी थिइन्। यो सुन्दा म निकै चिन्तित भएँ। मलाई सियाओलेले परमेश्वरमा विश्वास गरेको धेरै समय भएको थिएन र उनले पहिले कहिल्यै नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गरेकी थिइनन् भन्ने कुरा थाहा थियो। उनी नयाँ विश्वासीहरूका केही समस्या र स्थिति पूर्ण रूपमा समाधान गर्न सक्षम थिइनन्। सत्यताबारे सङ्गति गरेर यी नयाँ विश्वासीहरूका समस्याहरू छिट्टै समाधान गर्नु आवश्यक थियो। अन्यथा, उनीहरू मण्डलीबाट पछि हट्ने जोखिम हुन्थ्यो। तर, यदि म नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्न बाहिर गएमा जुनसुकै बेला पक्राउ पर्न सक्थेँ। मलाई एउटा ठूलो रोग लागेको थियो। म प्रहरीको यातना कसरी सहन सक्थेँ र? मैले मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई यातना दिइएका दृश्यहरू सम्झेँ: प्रहरीले उनीहरूलाई झुन्ड्याएर कुट्थे, उनीहरूमाथि उम्लिरहेको पानी खन्याउँथे, र बिजुलीको झट्का दिन्थे, इत्यादि। उनीहरूले नअपनाउने कुनै घृणास्पद तरिका थिएन। धेरै ब्रदर-सिस्टरलाई पक्राउ गरेपछि यातना दिइएको थियो। कतिपयलाई अपाङ्ग बनाइएको थियो, र कतिपयलाई त कुटेर मारिएको समेत थियो। यदि मलाई प्रहरीले पक्राउ गर्थ्यो र यातना दिएर मार्थ्यो भने, मैले मुक्ति पाउने मौका गुमाउनेथिएँ। जति सोचेँ, त्यति नै डराउन थालेँ। मैले सोचेँ, “सायद नयाँ विश्वासीहरूलाई सहायता गर्न सियाओलेलाई पठाउनु नै बेस होला। उनी परमेश्वरकी विश्वासीका रूपमा परिचित छैनन्।” तर, यसरी सोच्दा मलाई अलिक बेचैनी महसुस भयो, “सियाओलेले नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्ने तालिम भर्खरै सुरु गरेकी हुन्। उनी नयाँ विश्वासीहरूका समस्याहरूबारे त्यति स्पष्ट रूपमा सङ्गति गर्न सक्दिनन्। यदि नयाँ विश्वासीहरूले सत्यता बुझेनन् भने, उनीहरू पछि हट्ने सम्भावना हुन्छ, र तिनीहरूको जीवनलाइ नोक्सानी हुनेछ। साथै, यी नयाँ विश्वासीहरू सधैँ मेरै जिम्मेवारी रहेका छन्। अरू मानिसहरू उनीहरूको अवस्था बुझ्दैनन्। उनीहरूलाई सहायता गर्न म आफै जानु नै सबैभन्दा उपयुक्त हुन्छ। यदि मैले आफ्नो व्यक्तिगत सुरक्षाको कारण उनीहरूलाई पन्छ्याएँ र वास्ता गरिनँ भने, के यो आफ्नो कर्तव्यप्रति गैरजिम्मेवार हुनु होइन र?” तर, मलाई बाहिर गएँ भने पक्राउ परूँला कि भन्ने डर थियो। यो दुविधामा फसेर, मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, र यस परिवेशमा मण्डलीको कामको रक्षा गर्न सकूँ भनेर उहाँसँग मार्गदर्शन मागेँ। प्रार्थना गरेपछि, मैले परमेश्वरका वचनको एउटा खण्ड सम्झेँ: “शैतान जतिसुकै ‘अत्यन्तै शक्तिशाली’ भए पनि, यो जतिसुकै दुस्साहसी र महत्त्वाकाङ्क्षी भए पनि, क्षति पुऱ्याउने यसको क्षमता जतिसुकै ठूलो भए पनि, मानिसलाई भ्रष्ट तुल्याउने र प्रलोभनमा पार्ने यसका सक्षमताहरूको दायरा जतिसुकै फराकिलो भए पनि, यसले मानिसलाई धम्काउने युक्ति र जालझेलहरू जतिसुकै चलाख भए पनि, वा यसको अस्तित्वका रूपहरू जतिसुकै विविध भए पनि, यसले कहिल्यै एउटै जीवित प्राणी सृष्टि गर्न, यावत् थोकको अस्तित्वका लागि व्यवस्था वा नियमहरू स्थापित गर्न, वा कुनै पनि सजीव वा निर्जीव वस्तुमाथि शासन गर्न वा सार्वभौमिकता राख्न सकेको छैन। ब्रह्माण्ड र आकाशभित्र, एउटा पनि व्यक्ति वा थोक छैन जुन यसद्वारा अस्तित्वमा ल्याइएको होस् वा यसको कारणले अस्तित्वमा रहेको होस्; यसको सार्वभौमिकता वा शासनअन्तर्गत एउटा पनि व्यक्ति वा थोक छैन। यसको विपरीत, यो परमेश्वरको प्रभुत्वअन्तर्गत अस्तित्वमा रहनुपर्ने मात्रै होइन, यसले परमेश्वरका सबै आज्ञा र आदेश पनि पालन गर्नैपर्छ। परमेश्वरको अनुमतिविना, शैतानले जमिनमा भएको एक थोपा पानी वा बालुवाको एक कणलाई सजिलै छुन समेत सक्दैन; परमेश्वरको अनुमतिविना, शैतानले जमिनमा भएका कमिलाहरूलाई समेत छेडछाड गर्न सक्दैन, परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभएको मानवजातिको त कुरै छोडौँ। परमेश्वरको नजरमा, शैतान पहाडका लिलीहरू, हावामा उड्ने चराहरू, समुद्रका माछाहरू, र पृथ्वीका कीराहरूभन्दा तुच्छ छ। यावत् थोकहरूमाझ यसको भूमिका भनेको यावत् थोकहरूको सेवा गर्नु, मानवजातिको सेवा गर्नु, र परमेश्वरको काम र उहाँको व्यवस्थापनको योजनाको सेवा गर्नु हो। यसको प्रकृति जतिसुकै दुर्भावपूर्ण भए पनि, र यसको सार जतिसुकै दुष्ट भए पनि, यसले गर्न सक्ने एउटै कुरा भनेको आज्ञाकारी भई आफ्नो कार्य पूरा गर्नु हो: परमेश्वरलाई सेवा प्रदान गर्नु—एक प्रतिभारका रूपमा राम्ररी सेवा गर्नु। शैतानको सार र मौलिक स्थान यही हो। जीवन, शक्ति, वा अख्तियारसँग यसको सारको कुनै सम्बन्ध छैन; यो परमेश्वरको हातमा भएको एउटा खेलौना मात्रै हो, परमेश्वरले सेवाका लागि प्रयोग गर्नुहुने एउटा यन्त्र मात्रै हो” (वचन, खण्ड २। परमेश्वरलाई चिन्ने विषयमा। परमेश्वर स्वयम् अद्वितीय १)। परमेश्वरका वचनहरूबाट मैले के देखेँ भने शैतान जतिसुकै उन्मत्त भए पनि, यो सधैँ परमेश्वरकै हातमा हुन्छ। यसले परमेश्वरका निर्देशन र आदेशहरू सुन्नैपर्छ। परमेश्वरको अनुमतिविना, यसले जमिनको एक थोपा पानी वा बालुवाको कणसम्म पनि छुन आँट गर्दैन। परमेश्वरका वचनले मलाई सबै कुरा र घटना परमेश्वरकै नियन्त्रणमा छन् भन्ने विश्वास दियो। म पक्राउ पर्ने वा नपर्ने कुरा परमेश्वरको हातमा थियो। अहिले, यी नयाँ विश्वासीहरूका समस्याहरू तुरुन्तै समाधान गर्न आवश्यक थियो। मैले आफ्नो सुरक्षाबारे मात्र सोच्न मिल्दैनथियो। नयाँ विश्वासीहरूका समस्या समाधान गर्नु अति महत्त्वपूर्ण थियो। अर्को पटक नयाँ विश्वासीहरूको भेला हुँदा, म जानैपर्थ्यो। यदि म साँच्चै पक्राउ परेँ भने, त्यो परमेश्वरले नै अनुमति दिनुभएको हुनेथियो। परमेश्वरको अनुमतिविना शैतान जतिसुकै उन्मत्त भए पनि म सुरक्षित हुनेथिएँ। भेलाको दिन, म चाँडै निस्केँ र भेला हुने ठाउँमा जानुअघि वरपर केही पटक चक्कर लगाएँ। भेलामा परमेश्वरका वचन पढेर र अनुभवात्मक बुझाइबारे सङ्गति गरेर, नयाँ विश्वासीहरूले परमेश्वरको अभिप्राय बुझे र उनीहरू पहिले जस्तो कायर र त्रसित हुन छोडे। उनीहरूको अनुहारमा मुस्कान छायो, र उनीहरूको स्थिति बदलियो। मेरो हृदयमा खुसी र शान्ति छायो।
२०२३ मा, मैले मण्डलीमा अगुवाको कर्तव्य निर्वाह गर्न थालेँ। जुलाई ६ तारिखको दिउँसो, मसँगै काम गरिरहेकी सिस्टर गाओ ली, अगुवा र डिकन रहेका तीन जना नयाँ विश्वासीसँग भेला भइरहेको बेला पक्राउ परिन्। यो खबर सुन्दा, डरले मेरो मुटु काँप्यो। “म लगभग हरेक दिन गाओ लीको घरमा जान्छु, र यी तीन जना नयाँ विश्वासीलाई प्रायः भेट्छु। यी नयाँ विश्वासीहरूले परमेश्वरमा विश्वास गरेको धेरै समय भएको छैन र उनीहरूसँग सत्यताको सतही मात्र बुझाइ छ। के उनीहरूले प्रहरीको सतावट सहन र आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन सक्लान् र? यदि उनीहरूले यातना सहन सकेनन्, र यहुदा बनेर मलाई घात गरिदिए भने के गर्ने? म पहिल्यैदेखि बिरामी छु, र यदि म पक्राउ परेँ भने, म प्रहरीको यातना कसरी सहन सकूँला र?!” ती दिनहरूमा, म आफ्नो सम्पर्कमा रहेको फलानो ब्रदर वा सिस्टर पक्राउ परे भनेर बताउने पत्रहरू बारम्बार प्राप्त गर्थेँ। मलाई आफू जुनसुकै बेला पक्राउ पर्न सक्छु जस्तो लाग्यो, र म आफ्नो मनलाई शान्त पार्नै सकिनँ। म हरेक दिन तनावमा डुबेर बिताउँथेँ। म केवल आफू लुक्न सक्ने र उप्रान्त कहिल्यै आफ्नो अनुहार देखाउनु नपर्ने कुनै ठाउँ खोज्न चाहन्थेँ। तर त्यसपछि मैले सोचेँ, म मण्डलीको अगुवा थिएँ, र घटनापछिको अवस्था सम्हाल्नु मेरो जिम्मेवारी थियो। विशेष गरी, परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरू सुरक्षित राखिएका घरहरूबारे गाओ लीलाई धेरै राम्रोसँग थाहा थियो। ती पुस्तकहरू जतिसक्दो चाँडो स्थानान्तरण गर्नुपर्ने थियो। तर, त्यस समयको परिस्थिति निकै प्रतिकूल थियो, र जताततै निगरानी भइरहेको थियो। प्रहरीले मलाई यी सबै पुस्तक स्थानान्तरण गरिरहेको बेला फेला पारेमा, यसको परिणाम सोच्नै नसकिने गरी भयानक हुनेथ्यो! त्यसमाथि म मण्डलीको अगुवा थिएँ। म अगुवा हुँ भन्ने थाहा पाएपछि, प्रहरीले पक्कै पनि मलाई मर्ने गरी यातना दिनेथ्यो। प्रहरीले ब्रदर-सिस्टरहरूलाई यातना दिएका दृश्यहरू सम्झनेबित्तिकै, म डरले कामेँ। मलाई प्रहरीले कुटेर मारिहालेमा, मैले मुक्ति पाउने आफ्नो मौका सधैँका लागि गुमाउथिएँ, र यत्तिका वर्षदेखिको परमेश्वरप्रतिको मेरो विश्वास व्यर्थ हुनेथ्यो। तर, यदि गाओ लील यातना सहन नसकेर यहुदा बनिन्, अनि परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरूलाई समयमै स्थानान्तरण गरिएन भने, ती प्रहरीको हातमा पर्न सक्थे। त्यसो भएमा, म आफ्नो कर्तव्यबाट च्युत भएको ठहरिनेथियो। त्यो एउटा गम्भीर अपराध हुनेथियो! परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरू स्थानान्तरण गर्ने काममा अलिकति पनि ढिलाइ गर्न मिल्दैनथ्यो। त्यो रात, मैले परमेश्वरलाई धेरै पटक प्रार्थना गरेँ, मैले आफैलाई जाँचेँ र म डरमा बाँचिरहेकी रहेछु, बाहिर अनुहार देखाउन डराइरहेकी रहेछु, जुन परमेश्वरका अभिप्रायअनुरूप थिएन, अनि कायरता र डर शैतानको चालबाजी रहेछ भन्ने देखेँ। मैले प्रायः पढ्ने गरेको परमेश्वरका वचनको एउटा खण्ड सम्झेँ: “मैले अहिले चाहने भनेको तेरो बफादारी र समर्पण, तेरो प्रेम र गवाही हो। यस बेला गवाही के हो वा प्रेम के हो सो तँलाई थाहा नभए पनि, तैँले आफ्नो सबै कुरा ल्याउनुपर्छ र तेरो एक मात्र खजाना मलाई सुम्पनुपर्छ: तेरो बफादारी र समर्पण। जसरी मानिसको पूर्ण विजयमा गवाही हुन्छ, त्यस्तै शैतानलाई पराजित गर्ने गवाही मानिसको बफादारी र समर्पणमा रहन्छ भन्ने कुरा तैँले जान्नुपर्छ। मप्रतिको तेरो विश्वासको कर्तव्य भनेको नै मेरो निम्ति साक्षी दिनु, म बाहेक अरू कोहीप्रति बफादार नहुनु, र अन्तसम्म नै समर्पित हुनु हो। मैले मेरो कामको अर्को चरण सुरु गर्न अघि, तैँले मेरो निम्ति कसरी साक्षी दिनेछस्? तँ मप्रति कसरी बफादार र समर्पित हुनेछस्? के तँ आफ्ना सबै बफादारीता आफ्नै काममा अर्पण गर्छस् कि हरेस खान्छस्? तँ (मृत्यु वा विनाश नै आइपरे पनि) मेरो हरेक प्रबन्धको अधीनमा रहन्छस् कि मेरो सजायबाट बच्न बीचैबाट भाग्छस्?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। विश्वासको बारेमा तँलाई के थाहा छ?)। परमेश्वरका वचन पढेपछि, मैले परमेश्वरको अभिप्राय बुझेँ। म शैतानको सामना गर्दा गवाही दिन सक्छु कि सक्दिनँ, र म परमेश्वरप्रति बफादार र समर्पित छु कि छैनँ भनेर हेर्न परमेश्वर यस समयमा मेरो छानबिनन गर्दै हुनुहुन्थ्यो। अहिले, परिस्थिति खतरनाक थियो र परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरू तुरुन्तै स्थानान्तरण गर्नुपर्ने आवश्यकता थियो। मण्डलीको अगुवाका रूपमा, मैले विना कुनै हिचकिचाहट यो काम गर्नुपर्थ्यो। मैले सिसिपी कति दुष्ट, घृणास्पद र षड्यन्त्रले भरिएको छ भन्ने कुरा सम्झेँ। मलाई पक्राउ परेका ब्रदर-सिस्टरहरू प्रहरीको धम्की र प्रलोभनका बाबजुद दृढ रहन सक्नेछन् कि छैनन् भन्ने थाहा थिएन। मैले जतिसक्दो चाँडो घटनापछिको अवस्था सम्हाल्नुपर्थ्यो। पुस्तकहरूको स्थानान्तरण एकछिन पनि रोक्न मिल्दैनथियो। मैले थप ढिला गर्न मिल्दैनथ्यो। मैले प्रचारकसँग पुस्तकहरू कसरी स्थानान्तरण गर्ने भनेर तुरुन्तै छलफल गरेँ, र यो मामला परमेश्वरलाई सुम्पँदै उहाँलाई प्रार्थना गरेँ। परमेश्वरको सुरक्षामा, हामीले परमेश्वरका वचनका सबै पुस्तक त्यहाँबाट सुरक्षित रूपमा स्थानान्तरण गर्यौँ। त्यसपछि मात्र मैले राहतको सास फेरेँ।
पछि, मैले अर्को पत्र प्राप्त गरेँ जसमा सिस्टर ली चिए पनि पक्राउ परेकी, अर्की एक सिस्टरलाई पक्राउ गरेको तीन दिनपछि कुटेर मारिएको, र मण्डलीका ब्रदर-सिस्टरहरूलाई प्रहरीले निरन्तर पछ्याइरहेको र पक्राउ गरिरहेको कुरा लेखिएको थियो। यी खबरहरू सुन्दा म फेरि चिन्तित हुन थालेँ। यदि मलाइ पक्राउ गरियो, यातना दिइयो र कुटेर मारियो भने के गर्ने? अनजानमै, मेरो हृदय अलिकति कायर र त्रसित भयो। मलाई लाग्यो, म अब बाहिर निस्कन हुँदैन, र घरमै लुकेर बस्नुपर्छ। मैले यी विचारहरू प्रकट हुनु गलत हो भन्ने महसुस गरेँ, र आत्मचिन्तन गर्न थालेँ। म किन कायरता र डरमा जिइरहेकी थिएँ, र आफूमाथि खतरनाक परिस्थिति आइपर्नेबित्तिकै किन भाग्न चाहन्थेँ? मैले आफ्नो स्थितिबारे परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ। प्रार्थना गरेपछि, मैले परमेश्वरका वचन पढेँ: “आफ्नै सुरक्षाबारे विचार गर्नेबाहेक, कतिपय ख्रीष्टविरोधीहरू केबारे पनि विचार गर्छन्? … बस्ने ठाउँ असुरक्षित भएको कारण प्रहरीमा रिपोर्ट गरिएको अगुवाबारे वा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न धेरैपटक बाहिर गएर धेरै मानिससँग अन्तरक्रिया गरेका कारण ठूलो रातो अजिङ्गरका जासूसहरूले निसाना बनाएको अगुवाबारे, र यी मानिसहरू कसरी पक्राउ परे र जेलसजाय पाए भन्नेबारे सुन्नसाथ तिनीहरू तुरुन्तै डराउँछन्। तिनीहरू सोच्छन्, ‘अहो, कतै पक्राउ पर्ने अर्को व्यक्ति म त हुनेछैन? मैले यसबाट सिक्नुपर्छ। म त्यति सक्रिय हुनु हुँदैन। यदि मैले मण्डलीको केही कामबाट पन्छिन मिल्छ भने, म ती काम गर्नेछैनँ। यदि मैले आफ्नो अनुहार देखाउनबाट तर्किन मिल्छ भने, म अनुहार देखाउनेछैनँ। म मेरो काम सक्दो न्यूनतम हदमा गर्नेछु, बाहिर जानबाट जोगिनेछु, कसैसँग अन्तरक्रिया गर्नबाट टाढै बस्नेछु, र म अगुवा रहेको कुरा कसैलाई थाहा नहोस् भन्ने सुनिश्चित गर्नेछु। आजभोलि, कसलाई अरूको वास्ता गर्ने फुर्सद छ र? जीवितै रहनु पनि त चुनौती नै हो!’ अगुवाको भूमिका लिएपछि, तिनीहरू झोला बोकेर लुक्नेबाहेक, कुनै काम गर्दैनन्। पक्राउ पर्छु र दण्डित हुनेछु भन्ने लगातारको डर र बेचैनीमा तिनीहरू बस्छन्। मानिलिऊँ तिनीहरू कसैले यसो भनेको सुन्छन्, ‘तपाईँ पक्राउ पर्नुभयो भने, तपाईं मारिनुहुनेछ! यदि तपाईं अगुवा नभएको भए, यदि तपाईं साधारण विश्वासी मात्रै हुनुहुभएको भए, थोरै जरिमाना तिरेर पनि तपाईं रिहाइ हुन सक्नुहुन्थ्यो, तर तपाईं अगुवा हुनुभएकोले, के हुन्छ भनेर भन्न गाह्रो छ। कुरो अत्यन्तै खतरनाक छ! पक्राउ परेका कतिपय अगुवा वा कामदारहरूले मरेकाटे कुनै पनि जानकारी दिएनन् र तिनीहरू पुलिसद्वारा कुटेर मारिए।’ कसैलाई कुटीकुटी मारियो भन्ने सुनेपछि, तिनीहरूको डर झन्झन् तीव्र हुन्छ, र तिनीहरूलाई काम गर्न झन्झन् डर लाग्छ। हरदिन तिनीहरू कसरी पक्राउ पर्नबाट जोगिने, कसरी आफ्नो अनुहार देखाउनबाट तर्किने, कसरी निगरानीमा पर्नबाट जोगिने, र कसरी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको सम्पर्कमा आउनबाट तर्किने त्यसबारे मात्रै विचार गर्छन्। तिनीहरू यी कुराहरूबारे सोच्दै दिमाग खियाउँछन् र आफ्नो कर्तव्य पूर्ण रूपमा बिर्सन्छन्। के यी बफादार मानिसहरू हुन् त? के यस्ता मानिसहरूले कुनै काम सम्हाल्न सक्छन् त? (अहँ, सक्दैनन्।) यस्ता मानिसहरू खालि डरपोक हुन्छन्, तर यस प्रकटीकरणका आधारमा मात्रै हामी तिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीका रूपमा चित्रण गर्न अवश्य नै सक्दैनौँ, तैपनि यो प्रकटीकरणको प्रकृति के हो? यस प्रकटीकरणको सार भनेकै अविश्वासीको सार हो। परमेश्वरले मानिसहरूको सुरक्षा गर्न सक्नुहुन्छ भन्ने कुरा तिनीहरू विश्वास गर्दैनन्, र परमेश्वरको लागि मेहनत गर्न आफूलाई समर्पित गर्नु भनेको आफूलाई सत्यतामा समर्पित गर्नु हो, र यो परमेश्वरले अनुमोदन गर्नुहुने कुरा हो भन्ने कुरा पनि तिनीहरू बिलकुलै विश्वास गर्दैनन्। तिनीहरू हृदयमा परमेश्वरको डर मान्दैनन्; तिनीहरू शैतान र दुष्ट राजनीतिक दलहरूको मात्रै डर मान्छन्। तिनीहरू परमेश्वरको अस्तित्वमा विश्वास गर्दैनन्, तिनीहरू सबै कुरा परमेश्वरकै हातमा छ भन्ने विश्वास गर्दैनन्, अनि अवश्य नै तिनीहरू परमेश्वरले उहाँको खातिर, र उहाँको मार्ग पछ्याउन, र उहाँको आज्ञा पूरा गर्न सबै कुरा अर्पित गर्ने व्यक्तिलाई अनुमोदन गर्नुहुन्छ भन्ने कुरामा पनि विश्वास गर्दैनन्। तिनीहरू यीमध्ये कुनै कुरा पनि देख्न सक्दैनन्। अनि, तिनीहरू केमा चाहिँ विश्वास गर्छन् त? तिनीहरू आफू ठूलो रातो अजिङ्गरको हातमा परे, आफ्नो अन्त्य नराम्रो हुनेछ, आफूलाई जेल सजाय हुनेछ वा आफ्नो ज्यानसमेत जाने खतरा हुनेछ भन्ने कुरामा विश्वास गर्छन्। तिनीहरू हृदयमा आफ्नै सुरक्षाबारे मात्रै विचार गर्छन्, मण्डलीको कामबारे विचार गर्दैनन्। के तिनीहरू अविश्वासी होइनन् र? (हजुर, हुन्।) बाइबल के भन्छ? ‘मेरो खातिर आफ्नो जीवन गुमाउनेले त्यो भेट्टाउनेछ’ (मत्ती १०:३९)। के तिनीहरूले यी वचनहरूमा विश्वास गर्छन् त? (अहँ, गर्दैनन्।) यदि तिनीहरूलाई कर्तव्य निर्वाह गर्ने क्रममा जोखिम लिन लगाइयो भने, तिनीहरू लुकेर कसैको अघि देखा नपरी बस्न चाहन्छन्—तिनीहरू पूरै अदृश्य हुन चाहन्छन्। तिनीहरू यति हदसम्म डराउँछन्। तिनीहरू परमेश्वर मानिसहरूको आड हुनुहुन्छ, सबथोक परमेश्वरकै हातमा छ, र कुनै कुरा साँच्चै गलत भयो वा तिनीहरू पक्राउ परे भने, त्यो परमेश्वरले अनुमति दिनुभएको कुरा हो, र त्यसैले मानिसहरूमा समर्पित हृदय हुनुपर्छ भन्ने कुरामा विश्वास गर्दैनन्। ती मानिसहरूमा यस्तो हृदय, यस्तो बुझाइ, वा यस्तो तयारी हुँदैन। के तिनीहरू साँच्चै नै परमेश्वरमा विश्वास गर्छन् त? (अहँ, गर्दैनन्।) के यस प्रकटीकरणको सार अविश्वासीको सार होइन र? (हजुर, हो।)” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग दुई))। परमेश्वरले ठ्याक्कै मेरै स्थिति खुलासा गर्नुभएको थियो। मसँग काम गर्ने सिस्टर पक्राउ परेको कुरा सुनेदेखि नै, म तनाव र त्रासमा जिइरहेकी थिएँ। मलाई थाहा थियो, म मण्डलीको अगुवा हुँ, र आफूमाथि खतरनाक परिस्थिति आइपर्दा, मैले पहिलो प्राथमिकताका रूपमा परमेश्वरका भेटीहरू र परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरूको रक्षा गर्नुपर्छ। तर, त्यसपछि मैले वर्तमान परिस्थिति कति खतरनाक छ, र जताततै कसरी निगरानी भइरहेको छ भन्नेबारे सोचेँ। यदि मैले यस्तो परिस्थितिमा यति धेरै पुस्तक स्थानान्तरण गरेमा, प्रहरीले मलाई गिरफ्तार गर्नेबित्तिकै सजिलै छोड्नेथिएनन्। यदि मलाई अपाङ्ग हुने गरी कुटियो, वा कुटेरै मारियो भने, मैले मुक्ति पाउने आफ्नो मौका पूर्ण रूपमा गुमाउनेथिएँ। यी डरलाग्दा परिणामबारे सोचेपछी, मैले पुस्तकहरू स्थानान्तरण गर्ने आँट गरिनँ। म यो काम प्रचारकको टाउकोमा हाल्न चाहन्थेँ। यस महत्त्वपूर्ण घडीमा, मैले आफ्नो व्यक्तिगत सुरक्षाको मात्र ख्याल गरेँ। मेरो दिमाग आफ्नै स्वार्थले भरिएको थियो, र मैले मण्डलीको हितको पटक्कै ख्याल गरिनँ। म अति नै स्वार्थी र घृणास्पद थिएँ, र ममा मानवताको कमी थियो! यो परिस्थिति हामीमाथि आउनुअघि, म प्रायः मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग ठूलो रातो अजिङ्गर परमेश्वरको कामका लागि सेवा प्रदान गर्ने एउटा औजार मात्र हो, र परमेश्वर मानिसहरूलाई प्रकट गर्न र सिद्ध पार्न ठूलो रातो अजिङ्गरको सतावटलाई प्रयोग गर्नुहुन्छ भनेर सङ्गति गर्थेँ। तर, ममाथि खतरा आइपरेपछि, त्यसले मलाई प्रकट गर्यो। म दिनभरि कायरता र डरमा जिएँ। मलाई प्रहरीले यातना दिएर मार्छ कि भन्ने डर लाग्यो। परमेश्वरमा मेरो साँचो विश्वास थिएन। मैले के देखेँ भने, सामान्यतया मैले सङ्गति गरेका सबै कुरा अक्षर र धर्मसिद्धान्तहरू मात्र रहेछन्। ममा परमेश्वरप्रति अलिकति पनि आस्था थिएन। म परमेश्वरले खुलासा गर्नुभएको अविश्वासी पो रहेछु!
पछि, मैले आत्मचिन्तन गरेँ। आफूमाथि कुनै खतरनाक परिस्थिति आउनेबित्तिकै म किन सधैँ आफ्नो कर्तव्य अरूको टाउकोमा हालिदिन चाहन्थेँ? कुन प्रकृति सारले यस्तो गराउँथ्यो? खोजीको क्रममा, मैले परमेश्वरका वचन पढेँ: “ख्रीष्टविरोधीहरू अत्यन्तै स्वार्थी र घृणित हुन्छन्। परमेश्वरमाथि तिनीहरूसँग साँचो विश्वास हुँदैन, परमेश्वरप्रतिको बफादारी हुने कुरा त परै जाओस्; जब तिनीहरूले कुनै समस्याको सामना गर्छन्, तिनीहरूले केवल आफूलाई बचाउँछन् र आफ्नो सुरक्षा गर्छन्। तिनीहरूका लागि, आफ्नो सुरक्षाभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा अरू केही हुँदैन। तिनीहरू जीवित रहेसम्म र पक्राउ नपरेसम्म पुग्यो, तिनीहरूले मण्डलीको काममा कति हानि पुगेको छ भन्ने कुराको वास्ता गर्दैनन्। … ख्रीष्टविरोधीहरू मण्डलीको काम र परमेश्वरको भेटी छोडेर हिँड्छन्, र तिनीहरू घटनाका असरहरू समाधान गर्न मानिसहरू खटाउँदैनन्। यो त ठूलो रातो अजिङ्गरलाई परमेश्वरको भेटी र उहाँका चुनिएका मानिसहरू खोस्न अनुमति दिनुजस्तै हो। के यो परमेश्वरका भेटीहरू र उहाँका चुनिएका मानिसहरूप्रति गुप्त रूपमा धोका दिनु होइन र? परमेश्वरप्रति बफादार मानिसहरूलाई वातावरण खतरनाक छ भन्ने स्पष्टसित थाहा हुँदा पनि तिनीहरू घटनाको घटना सम्हाल्ने खतरा मोल्छन्, अनि आफू पछि हट्नुअघि परमेश्वरको घरमा हुने घाटा कम बनाइराख्छन्। तिनीहरूले आफ्नो सुरक्षालाई प्राथमिकतामा राख्दैनन्। मलाई भन्, ठूलो रातो अजिङ्गरको यो दुष्ट देशमा, परमेश्वरमा विश्वास गर्दा र आफ्नो कर्तव्य निभाउँदा पटक्कै खतरा छैन भनेर कसले सुनिश्चित गर्न सक्छ? व्यक्तिले जुनसुकै कर्तव्य लिए पनि, यसमा केही खतरा हुन्छ नै—तैपनि कर्तव्य निभाउनु परमेश्वरको आज्ञा हो, र परमेश्वरलाई पछ्याउने क्रममा, व्यक्तिले आफ्नो कर्तव्य निभाउने खतरा मोल्नैपर्छ। व्यक्तिले बुद्धि चलाउनुपर्छ, र आफ्नो सुरक्षा सुनिश्चित गर्न उपायहरू अपनाउनुपर्छ, तर व्यक्तिगत सुरक्षालाई प्राथमिकता दिनु हुँदैन। उसले पहिले परमेश्वरका अभिप्रायहरूलाई विचार गर्नुपर्छ, उहाँको घरको कामलाई पहिलो स्थानमा राख्नुपर्छ र सुसमाचार सुनाउने कार्यलाई पहिलो स्थानमा राख्नुपर्छ। परमेश्वरले तिनीहरूलाई दिनुभएको आज्ञा पूरा गर्नु सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो, र यो नै पहिले आउँछ। ख्रीष्टविरोधीहरूले आफ्नो व्यक्तिगत सुरक्षालाई उच्च प्राथमिकता दिन्छन्; तिनीहरू अरू कुनै कुरासित तिनीहरूको सम्बन्ध छैन भनी विश्वास गर्छन्। अरू कसैलाई केही भयो भने तिनीहरू वास्ता गर्दैनन्, चाहे त्यो व्यक्ति जोसुकै होस्। जबसम्म ख्रीष्टविरोधीहरू आफैलाई केही नराम्रो हुँदैन, तबसम्म तिनीहरू ढुक्क नै हुन्छन्। तिनीहरूमा कुनै बफादारीता हुँदैन, जुन कुरा ख्रीष्टविरोधीको प्रकृति सारद्वारा निर्धारित हुन्छ” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग दुई))। परमेश्वरले ख्रीष्टविरोधीहरू खतरामा पर्दा आफ्नो व्यक्तिगत सुरक्षाको मात्र ख्याल गर्छन् भनी खुलासा गर्नुभयो। तिनीहरू परमेश्वरको घरको हितमा नोक्सान पुग्छ कि पुग्दैन भन्ने कुराको ख्याल गर्दैनन्, र आफ्ना ब्रदर-सिस्टरहरूको सुरक्षामा ध्यान दिँदैनन्। तिनीहरू अति नै स्वार्थी र घृणास्पद हुन्छन्! मैले आफूले प्रकट गरेको स्वभावलाई ख्रीष्टविरोधीको स्वभावसँग दाँज्दा ती ठ्याक्कै उस्तै देखेँ। म “अरूको होइन आफ्नै दुनो सोझ्याउनुपर्छ” भन्ने विषअनुसार जिइरहेकी थिएँ। खतरनाक परिस्थितिहरूमा, म सुरुमा आफ्नै हितको ख्याल गर्थेँ। एक वर्षअघि, हाम्रो मण्डलीमा एउटा परिस्थिति उत्पन्न भएको थियो। मलाई पक्राउ परूँला र यातना पाऊँला कि भन्ने डर थियो, त्यसैले मैले नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्न बाहिर जाने आँट गरिनँ। यसको अर्थ नयाँ विश्वासीहरूका समस्याहरू समयमै समाधान हुन सकेनन्। मेरी सहकर्मी सिस्टर र केही अगुवा तथा डिकन पक्राउ पर्दा, मैले तुरुन्तै घटनापछिको अवस्था सम्हाल्नुपर्ने थियो। तर मलाई अझै पनि पक्राउ परूँला र यातना पाऊँला कि, र कुटिएर मारिऊँला भन्ने डर थियो, म आफ्नो कर्तव्य अरूको टाउकोमा थोपर्न चाहन्थेँ। मण्डलीको अगुवाका रूपमा, मण्डलीको हित र मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूको सुरक्षा गर्नु मेरो जिम्मेवारी थियो। तर, आफूमाथि खतरनाक परिस्थिति आइपर्दा, म सधैँ युद्धको मैदानबाट भाग्न चाहन्थेँ, आफ्नै ज्यान बचाउने र आफ्नो कर्तव्य अरूको टाउकोमा थोपर्ने कुरा मात्र सोचेँ। कायरतापूर्वक मृत्युदेखि डराउँदै, म जुनसुकै मूल्य चुकाएर भए पनि लोभ गर्दै जीवनसँगै टाँसिन्थेँ। म आफ्नो देहको मात्र वास्ता गर्थेँ। म साह्रै स्वार्थी र घृणास्पद थिएँ। ममा परमेश्वरप्रति अलिकति पनि बफादारी थिएन। मैले शैतानको शक्तिअन्तर्गतबाट मानवजातिलाई पूर्ण रूपमा मुक्ति दिनका लागि परमेश्वर कसरी आफ्नो जीवन नै जोखिममा पारेर व्यक्तिगत रूपमै बाघको खोरमा प्रवेश गर्नुहुन्छ भन्ने कुरा सम्झेँ। चीनको शासक पार्टीले परमेश्वरलाई निरन्तर पिछा गर्दै छ, तर उहाँले हाम्रो मुक्ति कहिल्यै त्याग्नुभएन, बरु उहाँले हामीलाई मार्गदर्शन दिनका लागि निरन्तर बोल्न र आफ्ना वाणीहरू व्यक्त गर्न जारी राख्नुभयो। मानिसहरूप्रति परमेश्वरको प्रेम कति विशाल छ! परमेश्वरप्रति साँचो रूपमा बफादार मानिसहरूले परमेश्वरको घरको हितलाई प्राथमिकता दिनेछन्। जोखिम नै मोल्नुपरे पनि, उनीहरूले घटनापछिको अवस्था राम्ररी सम्हाल्नेछन्। मैले परमेश्वरका वचनको आपूर्ति र रेखदेखको आनन्द लिएँ, तर परमेश्वरका अभिप्रायहरूलाई ख्याल गर्न जानिनँ र परमेश्वरको प्रेम चुक्ता गर्नेबारे सोचिनँ। ममा साँच्चै विवेक र समझको कमी थियो! म ख्रीष्टविरोधीभन्दा फरक थिइनँ: म स्वार्थी र घृणास्पद थिएँ, र ममा अलिकति पनि मानवता थिएन। यदि मैले पश्चात्ताप गरिनँ भने, मैले परमेश्वरको घृणा कमाउनेथिएँ र मलाई हटाइनेथ्यो। यो कुरा महसुस गरेपछि, म हतार-हतार घुँडा टेकेर प्रार्थना गर्न पुगेँ, “हे परमेश्वर, हरेक प्रक खतरनाक परिस्थितिको सामना गर्दा, म आफ्नै सुरक्षाबारे मात्र सोच्ने गर्छु। म मण्डलीको हित वा मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूको सुरक्षालाई ख्याल गर्दिनँ। म अति नै स्वार्थी र घृणास्पद छु! मेरो व्यवहार तपाईँका लागि कति घृणित छ! हे परमेश्वर, म आफ्नो भ्रष्ट स्वभावमा जिउन चाहन्नँ। म आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्न तपाईँमा भर पर्न चाहन्छु।”
पछि, मैले सधैँ पक्राउ पर्ने र कुटेर मारिने डरले ग्रस्त आफ्नो स्थितिसँग सम्बन्धित परमेश्वरका वचनका खण्डहरू खोजेँ। मैले परमेश्वरका वचन पढेँ: “प्रभु येशूको सुसमाचार प्रसार गरेका कारण शहीद भएकाहरूले कुन हदसम्म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरे? के त्यो अन्तिम हद थियो? त्यो अन्तिम हद कसरी प्रकट भयो? (तिनीहरूले आफ्नो जीवन दिए।) त्यो सही हो, तिनीहरूले आफ्नो प्राण दिएर त्यो मूल्य चुकाए। परिवार, धन-सम्पत्ति, र यस जीवनका भौतिक थोकहरू सबै बाहिरी थोकहरू हुन्; आफूसँग जोडिएको एउटै मात्र कुरा जीवन हो। प्रत्येक जीवित व्यक्तिका लागि, सबैभन्दा कदर गरिनलायक, सबैभन्दा बहुमूल्य कुरा जीवन हो, अनि, यस्तो हुँदा पनि, यी मानिसहरूले मानवजातिप्रति परमेश्वरको प्रेम पुष्टि गर्न र त्यसको गवाही दिन, आफ्नो सबैभन्दा बहुमूल्य सम्पत्ति अर्पण गर्न सके। आफ्नो मृत्युसम्मै, तिनीहरूले परमेश्वरको नाउँलाई इन्कार गरेनन्, न त तिनीहरूले परमेश्वरको कामलाई नै इन्कार गरे, र तिनीहरूले आफ्नो जीवनका अन्तिम क्षणहरू यही तथ्यको अस्तित्वको गवाही दिनका निम्ति प्रयोग गरे—के यो सर्वोच्च प्रकारको गवाही होइन र? यो आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने सर्वोत्तम तरिका हो; आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्नु भनेको यही नै हो। जब शैतानले तिनीहरूलाई धम्कायो र आतङ्कित बनायो, र, अन्त्यमा, त्यसले तिनीहरूलाई तिनीहरूको जीवनको मूल्य चुकाउने तुल्याउँदा समेत, तिनीहरूले आफ्नो जिम्मेवारी त्यागेनन्। चरम हदसम्म आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नु भनेको यही हो। मैले यसो भन्नुको अर्थ के हो? के मेरो उद्देश्य तिमीहरूलाई पनि परमेश्वरलाई गवाही दिन र उहाँको सुसमाचार प्रसार गर्न त्यही विधि प्रयोग गराउनु हो? तैँले त्यसै गर्नुपर्छ भन्ने जरुरी छैन, तर तैँले बुझ्नैपर्छ कि यो तेरो जिम्मेवारी हो, र यदि परमेश्वरलाई आवश्यकता पऱ्यो भने, तैँले त्यो गर्न आफू कर्तव्यबद्ध भएका रूपमा त्यसलाई स्वीकार गर्नुपर्छ। आजकल मानिसहरूको मनमा डर र चिन्ता छ, तर ती भावनाहरूको प्रयोजन के नै हुन्छ र? यदि परमेश्वर तैँले यस्तो गर् भन्ने चाहनुहुन्न भने, यसबारे चिन्ता गरेर के फाइदा? यदि परमेश्वर तैँले यो गर् भन्ने चाहनुहुन्छ भने, यो जिम्मेवारी तैँले पन्छाउन मिल्दैन न त इन्कार नै गर्न मिल्छ। तैँले सक्रिय भई सहकार्य गर्नुपर्छ र चिन्ता नलिई यसलाई स्विकार्नुपर्छ। व्यक्तिको मृत्यु जसरी भए पनि, ऊ शैतानसामु, र सैतानको हातमा मर्नु हुँदैन। यदि व्यक्ति मर्दै छ भने, ऊ परमेश्वरको हातमा मर्नुपर्छ। मानिसहरू परमेश्वरबाट आए, र परमेश्वरकहाँ नै फर्कन्छन्—सृजित प्राणीमा हुनुपर्ने समझ र मनोवृत्ति यस्तै हो” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। सुसमाचार प्रचार गर्नु सबै विश्वासीहरूले पूरा गर्नुपर्ने कर्तव्य हो)। परमेश्वरका वचनहरूबाट मैले परमेश्वरका अभिप्राय र मागहरू बुझेँ। यदि कुनै व्यक्तिले परमेश्वरको गवाही दिन आफ्नो ज्यान नै दिन्छ भने, यो नै गवाहीको सर्वोच्च रूप हो। यो परमेश्वरद्वारा अनुमोदित छ। जब कुनै व्यक्तिले न्यायवान् कामका लागि आफ्नो जीवन दिन्छ, तब शरीर मरे तापनि, आत्मा र प्राण परमेश्वरकहाँ फर्कन्छन्। जसरी बाइबलमा भनिएको छ: “आफ्नो जीवन भेट्टाउनेले त्यो गुमाउनेछ: र मेरो खातिर आफ्नो जीवन गुमाउनेले त्यो भेट्टाउनेछ” (मत्ती १०:३९)। पत्रुस परमेश्वरका लागि उल्टो क्रुसमा टाँगिए र उनले आफ्नो दैहिक जीवन गुमाए, तर उनले परमेश्वरको गवाही दिए र अनन्त जीवन प्राप्त गरे। साथै, ठूलो रातो अजिङ्गरको यातनामा पर्दा यहुदा बन्नुभन्दा मर्न तयार भएका ब्रदर-सिस्टरहरू परमेश्वरको गवाही दिनकै लागि मरे। यस प्रकारको मृत्युलाई परमेश्वर याद गर्नुहुन्छ। म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दै गर्दा मलाई प्रहरीले पक्राउ गर्ला र कुटेर मार्ला कि भनेर निरन्तर चिन्तित हुन्थेँ: यो जीवन र मृत्युको महत्त्वसम्बन्धी बुझाइको कमीको कारणले थियो। मेरो जीवन परमेश्वरको हातमा छ, र यसमाथि परमेश्वर सार्वभौम हुनुहुन्छ; मेरो फोक्सोको साससमेत परमेश्वरले नै दिनुभएको हो। मैले आफ्नो जीवन र मृत्यु परमेश्वरलाई सुम्पनुपर्छ, र परमेश्वरको योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तप्रति समर्पित हुनुपर्छ। यदि मलाई प्रहरीले पक्राउ गर्यो र कुटेर मारिहाल्यो भने पनि, यदि म परमेश्वरका लागि आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन सकेँ भने, यो बहुमूल्य र महत्त्वपूर्ण हुनेछ। प्रभु येशूले भन्नुभयो: “अनि शरीर मार्ने तर आत्मा मार्न नसक्नेहरूसँग नडराओ, तर उहाँसँग डराओ जसले आत्मा र शरीर दुवै नरकमा नष्ट पार्न सक्नुहुन्छ” (मत्ती १०:२८)। शैतानले मानिसको शरीरलाई मात्र हानि गर्न सक्छ। परमेश्वरमा विश्वास गरेको कारण हामीलाई सिसिपीले यातना दिए पनि, र हामीले देहमा दुःख भोगे वा शहीद नै भए तापनि, यसरी हामी परमेश्वरको अगाडि आफ्नो गवाहीमा दृढ रहेका हुनेछौँ। यो परमेश्वरद्वारा अनुमोदित हुन्छ। यस जीवनमा, परमेश्वरका आखिरी दिनहरूको सुसमाचार स्वीकार गर्न पाउनु मेरो सौभाग्य थियो, र मैले परमेश्वरका वचनहरूबाट यति धेरै आपूर्ति र मार्गदर्शन प्राप्त गरेँ। मैले जीवनको रहस्य र अर्थ बुझेँ, र शैतानको हानि र चालबाजीबाट बचेँ। म सृष्टिकर्ताको हेरचाह र सुरक्षामा जिउन सक्षम भएँ। यी कुराहरू नै सबैभन्दा ठूलो आशिष् रहेछ छन्। अब, यदि म मरिहालेको भए पनि, त्यो सार्थक हुनेथ्यो: यो जीवन व्यर्थ जिएको हुनेथिएन। यो कुरा बुझेपछि, म पहिले जस्तो मृत्युको डरको बन्धनमा परिनँ। म परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्न, परमेश्वरमा भर पर्न र घटनापछिको अवस्था सम्हाल्न आफ्नो बुद्धि प्रयोग गर्न इच्छुक भएँ।
पछि, एउटी सिस्टरले मलाई प्रहरीले मेरो वास्तविक नाम थाहा पाएको कुरा बताइन्। यो खबर सुन्दा, मैले भविष्यमा अझ बढी सतर्क हुनुपर्छ भनेर सोचेँ। तर त्यसको केही समयपछि नै माथिल्ला अगुवाहरूबाट एउटा पत्र आयो, जसमा केही काम तुरुन्तै कार्यान्वयन गर्नुपर्ने आवश्यकता छ, र त्यो कामबारे थाहा भएको व्यक्तिलाई खोज्न सक्ने म मात्र एक मात्र व्यक्ति हुँ भनेर भनिएको थियो। मैले प्रहरीले मेरो वास्तविक स्थिति कसरी थाहा पायो, र कसरी हरेक कुनामा निगरानी भइरहेको छ भन्नेबारे सोचेँ। यदि म बाहिर गएँ र मलाई पक्राउ गरेर कुटेर मारियो भने के गर्ने? त्यस समयमा, मैले आफ्नो स्थिति फेरि गलत भएको महसुस गरेँ। मैले परमेश्वरका वचनहरू सम्झेँ: “परमेश्वरको अनुमतिविना, शैतानले जमिनमा भएको एक थोपा पानी वा बालुवाको एक कणलाई सजिलै छुन समेत सक्दैन; परमेश्वरको अनुमतिविना, शैतानले जमिनमा भएका कमिलाहरूलाई समेत छेडछाड गर्न सक्दैन, परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभएको मानवजातिको त कुरै छोडौँ” (वचन, खण्ड २। परमेश्वरलाई चिन्ने विषयमा। परमेश्वर स्वयम् अद्वितीय १)। म पक्राउ पर्ने वा नपर्ने कुरा परमेश्वरको हातमा थियो। यदि म पक्राउ परेँ भने पनि, त्यो आफ्नो गवाहीमा दृढ रहने मेरो समय हुनेथियो। प्रहरीले मलाई कुटेर मारे पनि, म खुसीसाथ स्वीकार गर्नेछु र समर्पित हुनेछु। म कहिल्यै यहुदा बन्नेछैनँ र परमेश्वरलाई धोका दिनेछैनँ। मलाई मार्गदर्शन गर्न र डोर्याउनका लागि परमेश्वरका वचन साथमा भएपछि मेरो आत्तिएको मन शान्त भयो, र म कायर वा त्रसित हुन छोडेँ। त्यसैले, मैले भेष बदलेँ, बाहिर गएँ र विना कुनै बाधा कामकुराको बन्दोबस्त मिलाएँ। त्यस क्षण, मेरो हृदयले ढुक्क र शान्ति महसुस गर्यो। त्यसपछि, परिस्थिति अझै निकै खतरनाक भए तापनि, परमेश्वरका वचनहरूको अगुवाइ पाएर, मलाई कायरता वा डर महसुस हुन छोड्यो। यसको सट्टा, म परमेश्वरमा भर परेँ, र आफ्नो काम पूरा गर्न आफ्नो बुद्धि प्रयोग गरेँ, र मण्डलीको जीवन बिस्तारै सामान्य अवस्थामा फर्कियो।
यी शृङ्खलाबद्ध परिस्थितिहरू अनुभव गरेपछि, मैले परमेश्वरको बुद्धि र सर्वशक्तिमान्ता देखेँ, र परमेश्वरको सार्वभौमिकता व्यक्तिगत रूपमा अनुभव गरेँ। मैले आफ्नो स्वार्थी र घृणास्पद शैतानी प्रकृतिबारे पनि केही बुझाइ प्राप्त गरेँ। मैले परमेश्वरलाई कसरी प्रार्थना गर्ने र परमेश्वरमा कसरी भर पर्ने भनेर सिकेँ, र परमेश्वरसँगको मेरो सम्बन्ध अझ नजिक भएको महसुस गरेँ। अहिले, ठूलो रातो अजिङ्गरले अझै पनि उन्मत्त भएर ब्रदर-सिस्टरहरूलाई पक्राउ गरिरहेको छ, तर म अब पक्राउ पर्ने डरको स्थितिमा जिउँदिनँ। म परमेश्वरका सबै योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तप्रति समर्पित हुन, र सङ्कष्टहरूका बीचमा आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्न इच्छुक छु। परमेश्वरलाई धन्यवाद!
