६४. खतराको बीचमा कसरी आफ्नो कर्तव्यमा लागिरहने
२०२३ को जुलाई महिनामा, म भर्खरै मण्डलीको अगुवा भएकी थिएँ। अगस्ट १३ मा, म आफ्नो काम सकेर अतिथि सत्कारक परिवारकहाँ फर्किएँ। मैले ढोका खोल्नेबित्तिकै, आँखा अगाडिको दृश्य देखेर म झस्किएँ। भित्रका सबै सामान लथालिङ्ग थिए र पूरै भद्रगोल अवस्थामा थिए, अनि भान्सा र बैठक कोठाका बत्तीहरू बलिरहेका थिए। मलाई अचानक के महसुस भयो भने, “ओहो—केही त भएको छ! मेरी सहकर्मी सिस्टर, सुसमाचार प्रचारक सुन फेइ र हामीलाई अतिथिसत्कार गर्ने सिस्टर पक्राउ परेजस्तो छ।” म हतारिँदै सुत्ने कोठामा गएँ, र त्यहाँ पनि सबै सामान लथालिङ्ग भएको देखेँ। म आत्तिन थालेँ, “यदि प्रहरीले घरमा क्यामेरा जडान गरेको रहेछ भने, उनीहरूले म यहाँ आएको देख्छन् र मैले महत्त्वपूर्ण कर्तव्य निर्वाह गरिरहेकी छु भन्ने थाहा पाउँछन्। उनीहरू पक्कै पनि आएर मलाई पक्राउ गर्नेछन्।” अत्तालिँदै, मैले हतार-हतार केही लुगा प्याक गरेँ र म त्यहाँबाट निस्किएँ। म अर्को अतिथि सत्कारक घरमा गएँ। त्यस रात, म कोल्टे फेरिरहेँ, निदाउनै सकिनँ। मैले मनमनै सोचेँ, “पक्राउ परेका सिस्टरहरूलाई धेरै वटा मण्डलीका कामदारहरूको विवरण र पुस्तकहरू राखिएको घरबारे पनि थाहा छ। अझ, उनीहरूको कम्प्युटरमा ब्रदर-सिस्टरहरूको परिचयसम्बन्धी जानकारी पनि छ। यदि कम्प्युटर बन्द गर्ने समय भएनछ भने, यो जानकारी प्रहरीको हातमा परेको हुन सक्छ, र अरू धेरै ब्रदर-सिस्टर पक्राउ पर्न सक्छन्। अहिले जतिसक्दो चाँडो परिणामहरू सम्हाल्नैपर्छ। मैले सबैभन्दा पहिले सुरक्षा जोखिम भएका ब्रदर-सिस्टरहरूलाई छिटो लुक्न भनी खबर गर्नुपर्छ, र त्यसपछि परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरू सार्नुपर्छ।” तर फेरि, मैले यी सबै परिणाम सम्हाल्न म एक्लै बाहिर निस्कनुपर्ने, अनि यसबारे छलफल गर्न मसँग कोही पनि नभएको कुराबारे सोचेँ। मैले यो कर्तव्य निर्वाह गर्न थालेको धेरै भएको थिएन, र मैले धेरै काम बुझेकी वा बोध गरेकी थिइनँ। मैले परिणामहरू कसरी सम्हाल्ने? यस्ता वास्तविक कठिनाइहरूबारे सोच्दा, मेरो मुटुमा ठूलो ढुङ्गाले थिचेजस्तो महसुस भयो; मलाई साह्रै दबाब महसुस भयो। म अलि डराएकी पनि थिएँ। मलाई प्रहरीले सीसीटीभी फुटेजको जाँच गरेर आफूलाई पत्ता लगाउनेछन् र पक्राउ गर्नेछन् भन्ने डर थियो। यदि म पक्राउ परेँ र प्रहरीको यातना सहन नसकेर परमेश्वरलाई धोका दिई यहुदा बनेँ भने, म मरेपछि दण्ड भोग्न नरकमा समेत फालिनेथिएँ। मैले एक दशकदेखि परमेश्वरमा विश्वास गर्दै आएकी थिएँ, र म मेरो परिणाम यस्तो भएको चाहन्नथेँ। म अन्त्यसम्मै परमेश्वरलाई पछ्याउन र परमेश्वर महिमित हुनुभएको दिन देख्न चाहन्थेँ। यी वास्तविक कठिनाइहरू र भविष्यका अज्ञात कुराहरूको सामना गर्दा, म चिन्ता र सन्त्रासमा जिएँ, र यसरी नै त्यो लामो रात बिताएँ।
भोलिपल्ट, अर्की सुसमाचार प्रचारक ली स्युले मलाई के बताइन् भने, सुसमाचार प्रचारक सुन फेइ र मेरी सहकर्मी सिस्टर साँच्चै पक्राउ परेका रहेछन्। यो खबर सुन्दा, मैले परमेश्वरको सुरक्षाले नै मलाई यो विपत्तिबाट उम्कन मद्दत गरेको रहेछ भन्ने थाहा पाएँ। नत्रभने, पक्राउ पर्नेहरूमध्ये म पनि हुने थिएँ। तर, पुस्तकहरू सार्नुपर्ने कुरा सोच्नेबित्तिकै, म भित्रभित्रै अलि डराएँ, “यदि पक्राउ परेकाहरू यहुदा बनेर पुस्तकहरू राखिएको घरबारे खुलाइदिए भने, म त्यहाँ गएर सिधै सिंहको खोरमा पसेको हुँदैन र? विगतमा, पक्राउ परेका कतिपय मानिस यहुदा बनेका थिए। कसै-कसैले ‘तीन बयानको पत्र’ मा हस्ताक्षर गरेर परमेश्वरलाई धोका दिएका थिए। उनीहरूलाई पशुको छाप लगाइएको थियो। उनीहरू सबैले मभन्दा लामो समयदेखि परमेश्वरमा विश्वास गरेका थिए। यदि उनीहरू पक्राउ पर्दा दृढ रहन सकेनन् भने, म कसरी दृढ रहन सक्ने आशा गर्नु? यदि म पक्राउ परेँ र मैले यहुदा बनेर परमेश्वरलाई धोका दिएँ भने, मसँग मुक्ति पाउने कुनै मौका हुनेछैन। के यतिका वर्षको मेरो विश्वास व्यर्थ हुनेछैन र?” यस्तो सोच्दा, म कायर बनेँ र जाने आँट गरिनँ। तर फेरि मैले सोचेँ, “अहिले, पुस्तकहरू राखिएको घर थाहा हुने म मात्रै हुँ। यदि म गइनँ र परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरू सारिनँ अनि तिनलाई प्रहरीले जफत गरे भने, मेरो विवेकले जीवनभर मलाई कहिल्यै चैन दिनेछैन, र म मर्ने दिनसम्म पछुतो, दोषीपन र आत्मग्लानिमा बाँच्नेछु।” मैले परमेश्वरका वचनहरू सम्झेँ: “तैँले परमेश्वरका आज्ञाहरूलाई कसरी व्यवहार गर्नुपर्छ भन्ने कुरा अत्यन्तै महत्त्वपूर्ण छ। यो एकदमै गम्भीर कुरा हो! यदि परमेश्वरले तँलाई सुम्पनुभएको कुरा तँ पूरा गर्न सक्दैनस् भने, तँ उहाँको उपस्थितिमा जिउन लायक छैनस् र तैँले आफ्नो दण्ड स्विकार्नुपर्छ। परमेश्वरले सुम्पनुभएका आज्ञाहरू मानिसहरूले पूरा गर्नु पूर्ण रूपमा स्वाभाविक र न्यायोचित हो। यो मानिसको सर्वोच्च जिम्मेवारी हो, र यो उसको जीवनजत्तिकै नै महत्त्वपूर्ण छ। यदि तैँले परमेश्वरका आज्ञाहरूलाई हल्का रूपमा लिन्छस् भने, यो परमेश्वरलाई दिइएको सबैभन्दा गम्भीर धोका हो। त्यसो गरेर, तँ यहूदाभन्दा पनि बढी निन्दनीय हुन्छस्, र तँ श्रापित हुनुपर्छ। मानिसहरूले परमेश्वरका आज्ञाहरूलाई कसरी व्यवहार गर्ने भन्नेबारेमा स्पष्ट बुझाइ प्राप्त गर्नैपर्छ र, कम्तीमा पनि, तिनीहरूले यो बुझ्नुपर्छ: परमेश्वरले मानिसहरूलाई आज्ञाहरू सुम्पनु भनेको उहाँले मानिसलाई उच्च पार्नुभएको हो, र यो उहाँले मानिसलाई देखाउने एक प्रकारको विशेष अनुग्रह हो, यो सबैभन्दा महिमामयी कुरा हो, र अरू सबै कुरा—आफ्नै जीवन समेत—त्याग्न सकिन्छ—तर परमेश्वरका आज्ञाहरू पूरा गरिनैपर्छ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। मानिसको प्रकृति कसरी चिन्ने)। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई के बुझाए भने मानिसलाई दिइएको परमेश्वरको आज्ञा नै मानिसको जिम्मेवारी र मिसन हो। खतरनाक वातावरणको बहादुरीपूर्वक सामना गर्ने, आफ्नो बफादारी चढाउने र परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरूको सुरक्षा गर्ने आफ्नो जिम्मेवारी अस्वीकार नगर्नु मानिसको कर्तव्य हो। तर, मैले मेरो कर्तव्यलाई बफादारीका साथ लिएकी थिइनँ। पुस्तकहरू राखिएको घर थाहा हुने म मात्रै थिएँ। मैले जतिसक्दो चाँडो परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरू त्यहाँबाट सार्नुपर्ने थियो, तर पुस्तकहरू प्रहरीद्वारा जफत गरिने जोखिम नै भएको भए पनि आफैलाई सुरक्षित राख्नका लागि, म परिणामहरू सम्हाल्न अनिच्छुक भएकी थिएँ। मेरो व्यवहार परमेश्वरप्रतिको धोका थियो। ममा कति नै विवेक र समझ थियो र? साँच्चै विवेक र समझ भएको व्यक्ति त आफूमाथि खतरनाक वातावरण आइपर्दा, परमेश्वरको घरको हितको सुरक्षा गर्न खडा हुन सक्थ्यो, र आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्न परमेश्वरमा भर पर्न सक्थ्यो। यदि मृत्युसँग डराएर अनि जीवनसँगै टाँसिएर मैले पुस्तकहरू सार्न जाने आँट गरिनँ, र यसको परिणामस्वरूप पुस्तकहरू ठूलो रातो अजिङ्गरको हातमा परे भने, म युगौँयुगसम्म निन्दित पापी बन्नेथिएँ, श्रापको हकदार हुनेथिएँ र यहुदाभन्दा पनि घृणित हुनेथिएँ। यस समयमा, मैले परमेश्वरका वचनहरू सम्झेँ: “तैँले जान्नुपर्छ कि तेरो वरिपरिको सारा वातावरणलाई मैले अनुमति दिएको हुँ र मैले नै तिनको प्रबन्ध गरेको हुँ। यसबारे स्पष्ट हो र मैले तँलाई दिएको वातावरणमा मेरो हृदयलाई सन्तुष्ट बना। यो वा त्यो कुराको डर नमान्, सेनाहरूका सर्वशक्तिमान् परमेश्वर अवश्य नै तेरो साथमा हुनुहुनेछ; उहाँ तेरो सहायक शक्ति हुनुहुन्छ, र उहाँ तेरो ढाल हुनुहुन्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। प्रारम्भमा ख्रीष्टका वाणीहरू, अध्याय २६)। “तँ यो र त्यो कुरासँग डराउनु हुँदैन; तैँले जतिसुकै कठिनाइ र खतरा सामना गरे पनि, तँ कुनै पनि अड्चनमा नपरी, मेरो अगाडि स्थिर रहन सक्नुपर्छ, ताकि मेरो इच्छा विनारोकटोक पूरा होओस्। यो तेरो कर्तव्य हो; अन्यथा, म मेरो क्रोध तँमाथि खन्याउनेछु, र मेरो हातले म…। त्यसपछि तैँले अन्त्यहीन मानसिक कष्ट सहनेछस्। तैँले सबै सहनैपर्छ; मेरा लागि, तँ सबै कुरा त्याग्न र आफ्नो सारा शक्तिले मलाई पछ्याउन तयार हुनैपर्छ, अनि कुनै पनि मूल्य चुकाउन तयार हुनैपर्छ। अहिले मैले तँलाई जाँच गर्ने समय हो: के तँ तेरो बफादारी मलाई अर्पण गर्नेछस्? के यो बाटोको अन्त्यसम्म तँ मलाई बफादारीपूर्वक पछ्याउन सक्छस्? नडरा; म तेरो आड हुँदा, यो बाटो कसले कहिल्यै छेक्न सक्थ्यो र? यो कुरा याद राख्! याद राख्! सबै थोकमा मेरा असल अभिप्रायहरू हुन्छन्, र सबै थोक मेरो छानबिनमुनि हुन्छ। के तेरा प्रत्येक शब्द र कार्यले मेरो वचन पालन गर्छन्? जब तँमाथि आगोका जाँचहरू आइपर्नेछन्, के तैँले घुँडा टेकेर कराउनेछस्? कि तँ डरले लुरुक्क पर्नेछस्, अगाडि बढ्न सक्नेछैनस्?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। प्रारम्भमा ख्रीष्टका वाणीहरू, अध्याय १०)। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई के बुझाए भने मण्डलीले परमेश्वरको अनुमतिमा चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीको पक्राउ र सतावट भोग्छ, हामीसँग परमेश्वर हाम्रो साथमा हुनुहुन्छ भन्ने विश्वास हुनुपर्छ, र यस्तो किसिमको वातावरण हामीलाई जाँच्नका निम्ति आएको हुन्छ। अहिले मण्डलीमा पक्राउका घटनाहरू घटेकाले, परिणामहरू राम्ररी सम्हाल्नु र परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरूको सुरक्षा गर्नु मेरो कर्तव्य थियो। यो मैले पूरा गर्नुपर्ने एउटा जिम्मेवारी र दायित्व थियो। म कायरताको स्थितिमा जिउनु हुँदैनथियो; मसँग सबै कुरा परमेश्वरको हातमा छ भन्ने विश्वास हुनुपर्थ्यो। त्यसपछि, मैले के महसुस गरेँ भने, त्यस बखत म संयोगले मात्र केही कामका लागि बाहिर निस्केकी थिएँ, र भोलिपल्टै मेरा सिस्टरहरू पक्राउ परे। परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तको कारणले मात्र म पक्राउ हुनबाट बचेकी थिएँ, र रहिरहेर परिणामहरू सम्हाल्न सकेकी थिएँ। जब मैले यो महसुस गरेँ, तब ममा विश्वास पलायो, र मेरो हृदयमा ऊर्जा प्रस्फुटन भएको महसुस गरेँ। मैले सोचेँ, “पुस्तकहरू सार्दा, म आज पक्राउ पर्छु कि पर्दिनँ भन्ने कुरा परमेश्वरको हातमा छ। सबै कुरा परमेश्वरकै हातमा छ। अब यो समयसँगको दौड हो। मैले एक सेकेन्ड पनि ढिला गर्नु हुँदैन। पुस्तकहरू जति चाँडो सारिन्छन्, ती त्यति नै सुरक्षित हुन्छन्। नत्र भने, ती जुनसुकै बेला प्रहरीद्वारा जफत गरिन सक्छन्।” त्यसपछि, मैले मेरा सिस्टरहरूसँग यस विषयमा छलफल गरेँ र हामी कदम चाल्न छुट्टियौँ। पुस्तकहरू सार्न जाँदै गर्दा, मैले निरन्तर प्रार्थना गरेँ। मैले एक सेकेन्ड पनि आफ्नो हृदयलाई परमेश्वरबाट टाढा हुन दिने आँट गरिनँ। परमेश्वरको सुरक्षाले गर्दा हामीले पुस्तकहरू त्यहाँबाट सुरक्षित रूपमा सार्यौँ। दुई हप्ताजति पछि, मैले के सुनेँ भने प्रहरी त्यो घर खानतलासी गर्न आएको थियो, तर केही पनि भेट्टाएनछ। यो खबर सुन्दा म धेरै खुसी भएँ। यदि पुस्तकहरू प्रहरीद्वारा जफत गरिएका भए, मलाई जीवनभर पछुतो हुनेथ्यो। यो एउटा अनन्त अपराध हुनेथ्यो!
सेप्टेम्बर ३ को बिहान, ली स्यु आइन् र मलाई अर्को खबर सुनाइन्। उनले भनिन्, दुई दिनअघि, पक्राउ परेका अर्को एक जना व्यक्ति यहुदा बने, र तिनले मण्डलीले पुस्तकहरू राख्ने घरहरूको स्थान खुलाइदिएका छन्। मैले भर्खरै पुस्तकहरू सारेर राखेको घरबारे पनि खुलाइएको रहेछ। पुस्तकहरू फेरि तुरुन्तै सार्नुपर्ने भयो। यो खबर सुन्दा, म स्तब्ध भएँ, र मलाई के गर्ने के नगर्ने भयो। म चिन्तित नभई बस्नै सकिनँ, “साँच्चै एकपछि अर्को प्रकोप आइलागेको छ। अब मैले तुरुन्तै पुस्तकहरू अन्यत्र सार्नुपर्छ, नत्र भने त्यो यहुदाले प्रहरीलाई ढोकासम्म ल्याइपुर्याउँदासम्म धेरै ढिलो भइसकेको हुनेछ।” तर फेरि मैले सोचेँ, “त्यो यहुदाले मण्डलीले पुस्तकहरू राख्ने घरहरूबारे खुलाइसकेको छ। मलाई प्रहरी कुन-कुन घरमा गइसक्यो र कुन-कुनमा गएको छैन भन्ने मात्र थाहा छैन। यदि म अहिले पुस्तकहरू सार्दा प्रहरीसँग जम्काभेट भयो भने, म चाहेर पनि उम्कन सक्नेछैन। यदि म पक्राउ परेँ र प्रहरीले म अगुवा हुँ भन्ने थाहा पायो भने, उनीहरूले मलाई पक्कै पनि उम्कन दिनेछैनन्। जब त्यसो हुन्छ र म यातना सहन नसकेर यहुदा बन्छु, तब मेरो परिणाम वा गन्तव्य राम्रो हुनेछैन।” यस्तो सोच्दा, मैले गएर पुस्तकहरू सार्ने आँट गरिनँ। यस्तो सोच्दा, मलाई हृदयमा आत्मग्लानि महसुस भयो, त्यसैले मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, यो अचानक आइपरेको वातावरणको सामना गर्दा, म आफ्नो हृदयमा कायरता महसुस गर्दैछु। मलाई के कुराको डर छ भने यदि म पक्राउ परेँ, मैले यातना सहन सकिनँ, र परमेश्वरलाई धोका दिएँ भने, मेरो परिणाम वा गन्तव्य राम्रो हुनेछैन। अहिले, परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरू खतरामा छन् र ती सार्नुपर्ने आवश्यकता छ, तर म स्वार्थी र घृणास्पद छु, र आफ्नै उम्कने बाटोबारे विचार गरिरहेकी छु। ममा साँच्चै कुनै विवेक वा समझ छैन! हे परमेश्वर, यस मामिलामा तपाईँलाई सन्तुष्ट पार्न मलाई आस्था र शक्ति दिनुहोस्।” त्यसपछि, मैले परमेश्वरका वचनहरू सम्झेँ: “आस्था भनेको साँघु जस्तै हुन्छ: जीवनलाई पक्रिरहने र मृत्युको डर मान्नेहरूलाई त्यो पार गर्न कठिनाइ हुनेछ, तर आफ्नो जीवन दिन तयार रहनेहरू, नडगमगाई र निष्फिक्रीसित त्यसलाई पार गर्न सक्छन्। यदि मानिसले डरपोक र भयका विचारहरू राख्छ भने, यो शैतानले उसलाई मूर्ख बनाएकाले हो, हामी आस्थाको पुल पार गरेर परमेश्वरभित्र प्रवेश गरौँला भनी त्यो डराएको हुन्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। प्रारम्भमा ख्रीष्टका वाणीहरू, अध्याय ६)। परमेश्वरमाथिको मेरो आस्था धेरै कम थियो। हरेक पटक आफूमाथि खतरनाक वातावरण आइपर्दा, म केवल देहका हितबारे विचार गर्थेँ; मलाई के चिन्ता हुन्थ्यो भने यदि म पक्राउ परेँ, मैले यातना सहन सकिनँ, र परमेश्वरलाई धोका दिएर यहुदा बनेँ भने, मैले मुक्ति पाउने मौका गुमाउनेछु। मैले मेरा ब्रदर-सिस्टरहरू र परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरूको सुरक्षा गर्ने, र परमेश्वरको घरको हितको सुरक्षा गर्नेबारे सोचेकी थिइनँ। मैले के देखेँ भने मेरा विचारहरू धेरै घृणास्पद र नीच छन्, र मसँग परमेश्वरको सर्वशक्तिमान्ता र सार्वभौमिकताबारे कुनै बुझाइ छैन। मैले अघिल्लो पटक पुस्तकहरू सार्दा पनि मेरो हृदयमा कायरता रहेको, र परमेश्वरका वचनहरूले मलाई आस्था र साहस दिएको, र अन्ततः मैले पुस्तकहरू त्यहाँबाट सुरक्षित रूपमा सारेको कुरा विचार गरेँ। त्यसको केही समय नबित्दै, प्रहरी पहिले पुस्तकहरू राखिएको घरमा गयो। मैले परमेश्वरको अनुमतिविना, शैतानले सीमा नाघेर आधा पाइला पनि चाल्ने आँट गर्दैन, र सबै मानिस, घटना र कामकुराहरू परमेश्वरको हातमा हुन्छन् भन्ने कुरा देखेँ। जब मैले यो महसुस गरेँ, तब ममा परिणामहरू सम्हाल्ने आस्था आयो।
त्यस साँझ, मैले यस अवधिमा आफूले प्रकट गरेका कुराहरूबारे फर्केर सोचेँ, र परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “के मूलभूमि चीनको वातावरणमा कर्तव्य निभाउने क्रममा कुनै जोखिम लिनबाट जोगिनु र कुनै पनि खराब घटना नघट्ने कुरा सुनिश्चित गर्नु सम्भव हुन्छ त? सबैभन्दा सतर्क व्यक्तिले पनि त्यस्तो ग्यारेन्टी गर्न सक्दैन। तर होसियार हुनु जरुरी छ। अग्रिम रूपमा राम्ररी तयारी गर्दा परिस्थिति अलिक सुधार हुन्छ, र यसले कुनै कुरा गलत हुँदा घाटाहरू न्यूनीकरण गर्न सहयोग गर्न सक्छ। यदि कुनै तयारी गरिएन भने, घाटा निकै धेरै हुनेछ। के तिमीहरूले यी दुई परिस्थितिहरूबीच रहेको भिन्नता स्पष्ट रूपमा देख्न सक्छौ? त्यसकारण, चाहे भेलाहरूको सन्दर्भमा होस् वा कुनै प्रकारको कर्तव्यपालनको सन्दर्भमा होस्, सतर्क हुनु नै सबैभन्दा राम्रो हो, र केही निवारक उपायहरू अपनाउनु जरुरी हुन्छ। जब बफादार व्यक्तिले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्छ, तब उसले अलिक विस्तृत रूपमा र राम्रोसँग सोच्न सक्छ। उसले यी कुराहरू जतिसक्दो राम्ररी बन्दोबस्त गर्न चाहन्छ, ताकि कुनै कुरा गलत भयो भने, घाटाहरू कम गर्न सकियोस्। उसले यो परिणाम हासिल गर्नैपर्छ भन्ने उसलाई लाग्छ। बफादारिता नभएको व्यक्तिले यी कुराहरू विचार गर्दैन। उसलाई यी कुराहरू महत्त्वपूर्ण छैनन् भन्ने लाग्छ, र उसले यी कुराहरूलाई आफ्नो जिम्मेवारी वा कर्तव्यको रूपमा लिँदैन। जब कुनै कुरा गलत हुन्छ, तब उसलाई कुनै ग्लानिबोध हुँदैन। यो बफादारीको कमी हुनुको प्रकटीकरण हो। ख्रीष्टविरोधीहरू परमेश्वरप्रति कुनै बफादारी देखाउँदैनन्। जब तिनीहरूलाई काम दिइन्छ, तिनीहरू खुशीसाथ यो काम स्वीकार गर्छन्, र केही राम्रा घोषणाहरू गर्छन्, तर खतरा आइपर्दा, तिनीहरू सबैभन्दा छिटो भाग्छन्; सबैभन्दा पहिले दौडने, सबैभन्दा पहिले भाग्ने तिनीहरू नै हुन्छन्। यसले तिनीहरूको स्वार्थीपन र घृणित अवस्था अत्यन्तै गम्भीर छ भन्ने देखाउँछ। तिनीहरूमा कुनै जिम्मेवारी वा बफादारीको भाव हुँदैन। समस्या सामना गर्दा, तिनीहरूलाई कसरी भाग्ने र कसरी लुक्ने भन्ने मात्रै थाहा हुन्छ, र तिनीहरू आफ्नो रक्षा गर्नेबारे मात्रै विचार गर्छन्, आफ्नो जिम्मेवारी वा कर्तव्यबारे कहिल्यै विचार गर्दैनन्। आफ्नो व्यक्तिगत सुरक्षाको लागि, ख्रीष्टविरोधीहरू निरन्तर आफ्नो स्वार्थी र घृणित प्रकृति प्रदर्शन गर्छन्। तिनीहरू परमेश्वरको घरको काम वा आफ्ना कर्तव्यहरूलाई प्राथमिकता दिँदैनन्। परमेश्वरको घरका हितहरूलाई त झन् तिनीहरू अझै कम मात्र प्राथमिकता दिन्छन्। बरु यसको साटो, तिनीहरूले आफ्नै सुरक्षालाई प्राथमिकता दिन्छन्” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग दुई))। परमेश्वर के खुलासा गर्नुहुन्छ भने, जब ख्रीष्टविरोधीहरूसँग हैसियत हुन्छ, तब उनीहरूको हृदय आनन्दले भरिन्छ, उनीहरू आफ्नो हैसियतलाई अनमोल ठान्छन्, र उनीहरू आफ्नो हैसियतको आनन्द लिन्छन्। तर जब तपाईँ उनीहरूलाई जोखिम मोल्न लगाउनुहुन्छ, तब उनीहरू आफ्नो सुरक्षा गर्नका लागि पहिलो मौकामै लुक्छन् वा भाग्छन्, आफ्नो कर्तव्यप्रति अलिकति पनि बफादारी देखाउँदैनन् र परमेश्वरको घरको हितलाई पूरै बिर्सन्छन्। उनीहरू अत्यन्तै स्वार्थी र घृणास्पद हुन्छन्। के मैले प्रकट गरेको कुरा ठ्याक्कै यही स्थिति थिएन र? परमेश्वरले मलाई अगुवाको कर्तव्य निर्वाह गर्ने अनुग्रह दिनुभएको थियो, र मलाई तालिम लिने मौका दिनुभएको थियो। परमेश्वरले म आफ्नो कर्तव्यमा बफादार र समर्पित हुनेछु भन्ने आशा गर्नुभएको थियो। तर, एक अगुवाका रूपमा, जब परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरू प्रहरीद्वारा जफत गरिने जोखिममा थिए र मैले परमेश्वरको घरका हितको सुरक्षा गर्नुपर्थ्यो र मेरो बफादारी देखाउनुपर्थ्यो, तब मैले सबैभन्दा पहिले सोचेको कुरा क्षति कम गर्न पुस्तकहरू कसरी सार्ने भन्ने थिएन। बरु, मलाई के डर थियो भने यदि म पक्राउ परेँ, मैले यातना सहन सकिनँ, र यहुदा बनेर परमेश्वरलाई धोका दिएँ भने, मेरो परिणाम वा गन्तव्य राम्रो हुनेछैन। त्यसैले म पछि हटेँ। के मैले अलिकति पनि विवेक वा समझ देखाएँ त? म त परमेश्वरद्वारा खुलासा गरिएका ख्रीष्टविरोधीहरूजस्तै थिएँ—अत्यन्तै स्वार्थी र घृणास्पद र मानवताको कमी भएको व्यक्ति। मैले परमेश्वरका थप वचनहरू पढेँ: “यदि तैँले सत्यताको अभ्यास कहिल्यै गर्दैनस् र यदि तेरा अपराधहरू झन्झन् धेरै हुँदै गए भने, तेरो परिणाम निश्चित हुन्छ। यो स्पष्ट छ कि तेरा सबै अपराधहरू, तैँले हिँड्ने गलत मार्ग, र पश्चात्ताप गर्न तैँले गर्ने इन्कार—यी सबै कुरा जोडिएर दुष्ट कार्यहरूको थुप्रो बन्छ; त्यसैले तेरो परिणाम के हुन्छ भने, तँ नरक जानेछस्—तँलाई दण्डित गरिनेछ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मलाई आफ्नो हृदयमा डर महसुस भयो। मैले बाहिरी रूपमा परमेश्वरमा विश्वास र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरे पनि, निर्णायक मोडमा, मैले मण्डलीको कामको सुरक्षा गरिनँ र परमेश्वरप्रति कुनै बफादारी देखाइनँ। मैले अझै पनि कसरी मुक्ति पाउन सक्थेँ र? म उप्रान्त आफ्नो स्वार्थी र घृणास्पद भ्रष्ट स्वभावमा भर परेर जिउन चाहन्नथेँ। म खपटाभित्र लुकेर आफ्नै सुरक्षा गर्ने कछुवा बन्न चाहन्नथेँ। मेरो शरीरमा सास रहुन्जेल म मण्डलीको हितको सुरक्षा गर्नेछु।
मैले के पनि चिन्तन गरेँ भने, म कायर हुनु र डराउनुको कारण त के रहेछ भने, मलाई आफू पक्राउ परेमा, आफूले यातना सहन नसकेमा, र आफू यहुदा बनेमा, आफ्नो परिणाम वा गन्तव्य राम्रो हुनेछैन भन्ने डर थियो। खोजी गर्ने क्रममा, मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “परमेश्वरसित उहाँका हरेक अनुयायीका लागि प्रबन्धहरू हुन्छन्। तिनीहरूमध्ये हरेकसँग परमेश्वरले तिनीहरूलाई कर्तव्य निभाउनका लागि तयार पार्नुभएको वातावरण हुन्छ, अनि तिनीहरूसँग परमेश्वरको अनुग्रह र निगाह हुन्छ जुन तिनीहरूलाई आनन्द उठाउन दिइएको हुन्छ। तिनीहरूसँग परमेश्वरले तिनीहरूका लागि तयार पार्नुभएका विशेष परिस्थितिहरू पनि हुन्छन् र तिनीहरूले धेरै दुःख भोग्नुपर्ने हुन्छ—यो कुरा मानिसले कल्पेको सहज यात्राजस्तो हुँदैन। यसबाहेक, यदि तँ आफू सृजित प्राणी हुँ भनी मान्छस् भने, तैँले सुसमाचार प्रचार गर्ने आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्न र आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्नका खातिर कष्ट भोग्न र मूल्य चुकाउन आफैलाई तयार गर्नुपर्छ। … प्रभु येशूका ती चेलाहरू कसरी मरे? चेलाहरूमध्ये, कतिलाई ढुङ्गाले हानियो, घोडामा बाँधेर घिस्स्याइएका, उँधोमुन्टो क्रूसमा टाँगिएका, पाँचवटा घोडाले तानेर शरीर चुँडाइएकाहरू पर्थे—तिनीहरूमाथि विभिन्न किसिमको मृत्यु आइपऱ्यो। तिनीहरूको मृत्युको कारण के थियो? के त्यसको कारण तिनीहरू कुनै गलत कार्यमा संलग्न भएपछि कानुनअनुसार तिनीहरूलाई मृत्युदण्ड दिइनु थियो? होइन। तिनीहरूले प्रभुको सुसमाचार प्रसार गरे, तर संसारका मानिसहरूले त्यो स्विकारेनन्, बरु तिनीहरूको निन्दा गरे, तिनीहरूलाई कुटे, र झपारे, अनि तिनीहरूको ज्यान समेत लिए—तिनीहरू त्यसरी नै शहीद भए। … मानिसहरू अहिले हृदयमा पीडा लिएर तिनीहरूको मृत्युबारे विचार गर्छन्, तर अवस्था त्यस्तै थियो। परमेश्वरमा विश्वास गर्नेहरू त्यसरी नै मरे, र यसलाई कसरी व्याख्या गर्नुपर्ने हो? जब हामी यो विषय उल्लेख गर्छौँ, तिमीहरूले आफैलाई तिनीहरूका अवस्थामा राख्छौ, त्यसैले के तिमीहरूको हृदय दुःखी हुन्छ, अनि के तिमीहरू गोप्य पीडा महसुस गर्छौ? तिमीहरू विचार गर्छौ, ‘यी मानिसहरूले परमेश्वरको सुसमाचार प्रसार गर्ने आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरे, र तिनीहरूलाई असल मानिस मान्नुपर्छ, त्यसोभए तिनीहरूलाई कसरी त्यस्तो अन्त्य र त्यस्तो परिणाम आइलाग्न सक्यो?’ वास्तवमा, तिनीहरूका शरीर यसरी मरेका र बितेका थिए; मानव संसारबाट बिदा हुने तिनीहरूको तरिका यही थियो, तैपनि यसको अर्थ तिनीहरूको परिणाम उस्तै थियो भन्ने होइन। तिनीहरूको मृत्यु र बिदा हुने तरिका चाहे जे नै भए पनि, वा त्यो चाहे जसरी भए पनि, परमेश्वरले ती जीवनका, ती सृजित प्राणीहरूका अन्तिम परिणाम त्यस्तो होस् भनी निर्धारित गर्नुभएको थिएन। यो तैँले स्पष्ट रूपमा बुझ्नुपर्ने कुरा हो। यसको विपरीत, तिनीहरूले ठ्याक्कै यही तरिकाले नै यस संसारलाई निन्दा गरे र परमेश्वरका कार्यहरूको गवाही दिए। यी सृजित प्राणीहरूले आफ्नो सबैभन्दा मूल्यवान् जीवन—आफ्ना जीवनको अन्तिम क्षण परमेश्वरका कार्यहरूको गवाही दिन, परमेश्वरको महान् शक्तिको गवाही दिन, र शैतान र संसारलाई परमेश्वरका कार्यहरू सही छन्, प्रभु येशू परमेश्वर हुनुहुन्छ, उहाँ प्रभु हुनुहुन्छ, र परमेश्वरको देहधारी शरीर हुनुहुन्छ भनी घोषणा गर्न प्रयोग गरे। आफ्नो जीवनको अन्तिम क्षणसम्म पनि, तिनीहरूले प्रभु येशूको नाउँलाई कहिल्यै इन्कार गरेनन्। के यो संसारमाथिको एक प्रकारको न्याय थिएन र? तिनीहरूले प्रभु येशू नै प्रभु हुनुहुन्छ, प्रभु येशू नै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, उहाँ परमेश्वरको देहधारी शरीर हुनुहुन्छ, उहाँले गर्नुभएको सारा मानवजातिलाई छुटकारा दिने कामले नै मानवजातिलाई जिइरहन दिन्छ भनी संसारलाई घोषणा गर्न, मानवजातिसामु प्रमाणित गर्न आफ्नो जीवन प्रयोग गरे—यो तथ्य सदैव अपरिवर्तनीय हुन्छ। प्रभु येशूको सुसमाचार प्रसार गरेका कारण शहीद भएकाहरूले कुन हदसम्म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरे? के त्यो अन्तिम हद थियो? त्यो अन्तिम हद कसरी प्रकट भयो? (तिनीहरूले आफ्नो जीवन दिए।) त्यो सही हो, तिनीहरूले आफ्नो प्राण दिएर त्यो मूल्य चुकाए। परिवार, धन-सम्पत्ति, र यस जीवनका भौतिक थोकहरू सबै बाहिरी थोकहरू हुन्; आफूसँग जोडिएको एउटै मात्र कुरा जीवन हो। प्रत्येक जीवित व्यक्तिका लागि, सबैभन्दा कदर गरिनलायक, सबैभन्दा बहुमूल्य कुरा जीवन हो, अनि, यस्तो हुँदा पनि, यी मानिसहरूले मानवजातिप्रति परमेश्वरको प्रेम पुष्टि गर्न र त्यसको गवाही दिन, आफ्नो सबैभन्दा बहुमूल्य सम्पत्ति अर्पण गर्न सके। आफ्नो मृत्युसम्मै, तिनीहरूले परमेश्वरको नाउँलाई इन्कार गरेनन्, न त तिनीहरूले परमेश्वरको कामलाई नै इन्कार गरे, र तिनीहरूले आफ्नो जीवनका अन्तिम क्षणहरू यही तथ्यको अस्तित्वको गवाही दिनका निम्ति प्रयोग गरे—के यो सर्वोच्च प्रकारको गवाही होइन र? यो आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने सर्वोत्तम तरिका हो; आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्नु भनेको यही नै हो। जब शैतानले तिनीहरूलाई धम्कायो र आतङ्कित बनायो, र, अन्त्यमा, त्यसले तिनीहरूलाई तिनीहरूको जीवनको मूल्य चुकाउने तुल्याउँदा समेत, तिनीहरूले आफ्नो जिम्मेवारी त्यागेनन्। चरम हदसम्म आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नु भनेको यही हो। मैले यसो भन्नुको अर्थ के हो? के मेरो उद्देश्य तिमीहरूलाई पनि परमेश्वरलाई गवाही दिन र उहाँको सुसमाचार प्रसार गर्न त्यही विधि प्रयोग गराउनु हो? तैँले त्यसै गर्नुपर्छ भन्ने जरुरी छैन, तर तैँले बुझ्नैपर्छ कि यो तेरो जिम्मेवारी हो, र यदि परमेश्वरलाई आवश्यकता पऱ्यो भने, तैँले त्यो गर्न आफू कर्तव्यबद्ध भएका रूपमा त्यसलाई स्वीकार गर्नुपर्छ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। सुसमाचार प्रचार गर्नु सबै विश्वासीहरूले पूरा गर्नुपर्ने कर्तव्य हो)। परमेश्वरका वचनहरूबाट मैले के बुझेँ भने, म पक्राउ परेर यातनाको सामना गर्न नसकी यहुदा बन्छु कि भनी डराउनुको मूल कारण मैले आफ्नो ज्यानलाई धेरै माया गर्ने गरेकाले रहेछ। मेरा ओठहरूले मानिसको जीवन परमेश्वरको हातमा छ भनेर स्वीकार गरे पनि, मेरो हृदयले यसलाई साँचो रूपमा विश्वास गर्दैनथ्यो, त्यसैले ममाथि खतरनाक वातावरणहरू आइपर्दा, म भाग्न चाहन्थेँ। वास्तवमा, म पक्राउ पर्छु कि पर्दिनँ, मलाई कति यातना दिइन्छ, र मलाई कुटेर मारिन्छ कि मारिँदैन भन्ने कुरा सबै परमेश्वरको सार्वभौमिकताभित्र पर्छ: म समर्पित हुनुपर्छ र मैले यो सबै स्वीकार गर्नुपर्छ। मैले प्रभु येशूका चेलाहरूलाई सम्झेँ। कोही घोडाहरूको पछाडि घिसारिएर मारिए, र कोही उल्टो क्रुसमा टाँगिए। उनीहरूले सबै किसिमका यातना भोगे, तर उनीहरू मृत्युसम्मै बफादार रहे र परमेश्वरप्रतिको आफ्नो गवाहीमा दृढ रहे। उनीहरू मृत्युसँग डराएनन्, र प्रभुको सुसमाचार प्रसार गर्ने कार्यलाई आफ्नो जिम्मेवारी र मिसन ठाने। उनीहरूले परमेश्वरका लागि सब थोक त्याग्न सके र आफ्नो जीवन वा मृत्युको वास्ता गरेनन्। मैले पक्राउ परेर पनि कतिपय ब्रदर-सिस्टरले कसरी परमेश्वरमा समर्पित हुन प्रार्थना गर्न सके, र उनीहरूले परमेश्वरमा भर परेर यो वातावरण अनुभव गरे, र परमेश्वरको अगुवाइ र मार्गदर्शन देखे भन्ने बारेमा सोचेँ। कोही-कोहीले सहनै नसक्ने अवस्थासम्म यातना भोग्दा परमेश्वरलाई प्रार्थना गरे; उनीहरूको आत्माले अस्थायी रूपमा शरीर छोड्यो, र देहले कुनै पीडा महसुस गर्न सकेन। कोही पक्राउ परे, र उनीहरूको देहलाई यातना दिएर मारिए पनि, उनीहरूले परमेश्वरको अनुमोदन जिते। यसको विपरीत, पक्राउ पर्दा यहुदाका रूपमा प्रकट भएकाहरूले, आफ्नो ज्यानको धेरै माया गरेकाले र आफैलाई जोगाउन चाहेकाले परमेश्वरको घरका हितलाई घात गरे र परमेश्वरलाई धोका दिए। उनीहरू देहमा बाँचिरहेका भए पनि, परमेश्वरको नजरमा, उनीहरू मरिसकेका छन्। उनीहरू जिउँदो लास हुन्, जसले आफ्नै लागि अनन्त दण्ड निम्त्याएका छन्। यो त ठ्याक्कै प्रभु येशूले भन्नुभए जस्तै हो: “जसले आफ्नो जीवन बचाउनेछ उसले त्यो गुमाउनेछ: र जसले मेरा खातिर आफ्नो जीवन गुमाउनेछ त्यसले त्यो पाउनेछ” (मत्ती १६:२५)। मैले आफू कसरी निरन्तर आफैलाई जोगाउन चाहन्थेँ र आफूले मण्डलीको कामको सुरक्षा गरिनँ, र निर्णायक मोडमा परमेश्वरलाई धोका दिएँ भन्नेबारे सोचेँ। के मेरो व्यवहारको प्रकृति यहुदाको जस्तै थिएन र? जब मैले परमेश्वरका वचनहरू मनन गरेँ, मैले मृत्युको मामिलालाई केही हदसम्म बुझ्न सकेँ, र म पक्राउ पर्छु भनेर चिन्तित हुन र डराउन छोडेँ। ममा सबै कुरा परमेश्वरको हातमा छ भन्ने विश्वास भयो, र म परमेश्वरका योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तप्रति समर्पित हुन इच्छुक भएँ। त्यसपछि, मैले परिणामहरू सम्हाल्न भरमग्दुर प्रयास गरेँ।
साँझपख, मैले अरू धेरै ब्रदर-सिस्टर पक्राउ परेका छन् भन्ने थाहा पाएँ। मैले वातावरण झन्-झन् खराब हुँदै गइरहेको छ, र मैले हतार गरेर परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरू अन्यत्र सार्नुपर्छ भन्ने देखेँ। अरू मण्डलीहरूसँग सम्पर्क गर्ने समय थिएन, र मेरो हृदय चिन्ताले जलिरहेको थियो। मलाई अचानक के याद आयो भने पक्राउ परेका र यहुदा बनेका मानिसहरूलाई मेरो घरबारे थाहा थिएन। यदि मैले पुस्तकहरू मेरो घरमा लगेँ भने, कम्तीमा ती केही समयका लागि सुरक्षित हुनेछन्, र त्यसपछि मैले अरू मण्डलीहरूसँग सम्पर्क गरेर तिनलाई सुरक्षित घरमा सार्न सक्थेँ। भोलिपल्ट, मैले पुस्तकहरू मेरो घरमा सारेँ। त्यसपछि, हामी पुस्तकहरू सुरक्षित रूपमा अन्यत्र सार्न परमेश्वरमा भर पर्यौं, र बेचैन भइरहेको मेरो हृदय अलिक शान्त भयो।
यस अवधिमा मैले भोगेका अनुभवहरूलाई फर्केर हेर्दा, मैले परमेश्वरको सर्वशक्तिमान्ता र सार्वभौमिकता देखेँ, र आफ्नै स्वार्थी र घृणास्पद भ्रष्ट स्वभावहरूबारे केही बुझाइ प्राप्त गरेँ। साथै, मैले मृत्युको अर्थ र मूल्य पनि बुझेँ, र मेरो हृदयले स्वतन्त्रता पायो। परमेश्वरको अनुग्रहको कारणले नै मैले यो अनुभव र बुझाइ प्राप्त सकेँ।
