४०. पैसा, ख्याति र प्राप्तिका पछि लागेर बिताएका कष्टकर वर्षहरूलाई बिदाइ
म एउटा साधारण ग्रामीण परिवारमा जन्मिएँ, र हाम्रो घरको जीवनयापनको अवस्था एकदमै सामान्य थियो। मेरो छिमेकी एक शिक्षक थिए, र उनको परिवार पुस्तौँदेखि धनाढ्य र अत्यन्तै सम्मानित थियो। मलाई साँच्चै ईर्ष्या लाग्थ्यो। म सानो हुँदा, छिमेकीहरू चाउचाउ खान्थे, तर मेरो परिवारले मकैको रोटी मात्र खान सक्थ्यो। छिमेकीहरू बाटोमा हिँड्दा, गाउँलेहरू सबैले उनीहरूलाई सबैले जोसका साथ अभिवादन गर्थे, तर हामीसँग भने झारा टार्ने हिसाबले मात्र थोरै भलाद्मी कुरा गर्थे। जब म छिमेकीका छोराछोरीहरूले सफा र चिटिक्क परेको लुगा लगाएको देख्थेँ, अनि आफ्नै फाटेको बाक्लो ज्याकेटलाई हेर्थेँ, मलाई उनीहरूसँग उभिन पनि ज्यादै लाज लाग्थ्यो, र एकदमै हीन महसुस हुन्थ्यो। म मनमनै सोच्थेँ, “म ठूलो भएपछि मेरो परिवारको जीवनयापनको अवस्था सुधार्न केही पैसा कमाउनेछु, ताकि हामी राम्रो जीवन जिउन सकौँ, अनि अरूले हाम्रो इज्जत गरून्।” म पन्ध्र वर्षकी हुँदा, मेरा बुबालाई राजनीतिक मामलाका कारण सात वर्षको जेल सजाय सुनाइयो। हाम्रो परिवारसँग पैसा वा शक्ति नभएकाले, मेरा काकाले समेत हामीलाई हेप्थे, र स-साना कुरामा पनि उनले काकी उठाएर मेरी आमालाई कुट्थे। यो देख्दा मेरो हृदय घृणाले भरियो, र यसले मेरो पैसा कमाउने चाहनालाई झनै बढाइदियो, किनभने मलाई धनी भएपछि मात्र अरूले हामीलाई हेप्न छोड्छन् भन्ने लाग्थ्यो। म प्रायः मानिसहरूले यसो भनेको सुन्थेँ, “गरिब धनीसँग लड्दैन, र धनीले अधिकारीहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्दैन। धनीले पैसा प्रयोग गरेर गरिबलाई किच्न सक्छ, अनि एउटा अधिकारीले एक शब्दमै गरिब व्यक्तिलाई मृत्युदण्ड दिन सक्छ।” म मनमनै सोच्थेँ, “पैसा भए मात्र व्यक्तिले शक्ति र हैसियत प्राप्त गर्न सक्छ, अनि उसलाई कसैले हेयको नजरले हेर्न वा हेप्न सक्दैन। मैले पैसा कमाउनै पर्छ!” पछि, मैले ट्याक्सी चालक बनेर पैसा कमाउन सकिन्छ भन्ने सुनेँ, त्यसैले म सवारी चालक अनुमतिपत्र लिन गएँ। केही समय ट्याक्सी चलाएपछि, मलाई मैले पर्याप्त पैसा कमाइरहेकी छैन जस्तो लाग्यो, त्यसैले मैले एउटा कम्पनीमा बिक्रेताको काम गर्न थालेँ, जहाँ एउटा सम्झौता पक्का गर्दा मैले कमिसनस्वरूप हजारौँ युआन कमाउन सक्थेँ। अझ धेरै कमिसन कमाउन, म आफ्नो धेरैजसो समय फोन गरेरै बिताउँथेँ, र म थकित हुँदा र रिँगटा लाग्दा समेत आराम गर्दिनथेँ। मेरो घाँटी सुकेर धोद्रो हुँदासमेत म पानी पिउनलाई रोक्दिनथेँ। ग्राहक इच्छुक भएसम्म, म जुनसुकै बेला पनि जान्थेँ। कहिलेकाहीँ म पूरै लखतरान भएर मध्यरातमा घर फर्कन्थेँ, तर जब म एउटा सम्झौता पक्का गरेपछि कमाइने हजारौँ युआन कमिसनबारे सोच्थेँ, मलाई त्यति थकान महसुस हुनै छोड्थ्यो।
सन् २००२ मा विवाह गरेपछि, हाम्रो परिवारको जीवनयापनको अवस्था सुधार्न मेरो श्रीमान् र मैले एउटा रेस्टुरेन्ट खोल्यौँ। सन् २००३ मा सार्स महामारी फैलियो, र एक वर्षभन्दा बढी समय सञ्चालनमा रहेपछि पनि रेस्टुरेन्टबाट नाफा भइरहेको थिएन, त्यसैले हामीले त्यसलाई बेच्यौँ। यसरी नै असफल हुन मेरो मनले मानेन, त्यसैले हामीले अर्को रेस्टुरेन्ट खोल्यौँ, तर अन्त्यमा, विभिन्न कारणले गर्दा, हामीले त्यसलाई निरन्तरता दिन सकेनौँ। म पीडा र निराशामा थिएँ, तर म हार मान्न चाहिरहेकी थिइनँ, त्यसैले मैले मनमनै भनेँ, “मेरो परिवारको जीवनका लागि, र मानिसहरूले हामीलाई हेप्न छोडून् भन्नका लागि, म यति सजिलै हार मान्न सक्दिनँ। मैले कडा मिहिनेत गरिरहनुपर्छ। म पैसा कमाउन सक्दिनँ भन्ने कुरा म स्विकार्दिनँ!” पछि, मेरो श्रीमान् र मैले अर्को रेस्टुरेन्ट खोल्यौँ, र हामी हरेक दिन यति व्यस्त हुन्थ्यौँ कि म मध्यरातअघि कहिल्यै सुत्दिनथेँ। अर्को कामदारलाई तिर्ने पैसा बचाउन, म मेरो दोस्रो सन्तान पेटमा हुँदासमेत भाँडा माझ्ने, भुइँ पुछ्ने र सरसफाइ गर्ने गर्थेँ, र मेरो बच्चा एक महिनाको भएपछि म फेरि रेस्टुरेन्टको काममा फर्किएँ। समय बित्दै जाँदा, रेस्टुरेन्ट झन्-झन् व्यस्त हुँदै गयो, हरेक दिन दर्जनौँ टेबलमा पाहुनाहरू हुन्थे, र म पाहुनाहरूको सेवा गर्दै यताउता दौडिरहनुपर्थ्यो। गर्मी याममा, प्रायः गर्मीले गर्दा मेरो टाउको दुख्थ्यो, र हामी यति व्यस्त हुन्थ्यौँ कि मसँग पानी पिउने समयसमेत हुँदैनथ्यो। म शारीरिक र मानसिक रूपमा थकित हुन्थेँ। तर जब म हामीले एकै दिनमा १०,००० युआनभन्दा बढी कमाएको देख्थेँ, म साँच्चै खुसी हुन्थेँ, र मलाई लाग्थ्यो, जतिसुकै गाह्रो वा थकाइलाग्दो भए पनि, यो सबै सार्थक हुनेछ। हाम्रो कडा मिहिनेतबाट, हामीले गाडी र घर मात्र जोडेनौँ, केही पैसा पनि बचत गर्न सक्यौँ। मैले मनमनै सोचेँ, “यतिका वर्षको दुःखकष्टपछि, अब म अन्ततः शिर ठाडो पारेर इज्जतका साथ जिउन सक्छु।” पछि, मेरो श्रीमान्ले एउटा लगानी कम्पनी खोले र हाम्रो गाउँमा एउटा कारखानासमेत बनाए। हामी यति धेरै नाफा कमाइरहेका थियौँ कि त्यो गन्न पनि सकिरहेका थिएनौँ। मेरो बच्चाले मलाई भन्यो, “आमा, बाबाको सन्दुकभरि पैसा नै पैसा रहेछ!” धेरै मानिसहरू हाम्रो कृपापात्र बन्न खोज्न थाले, र घरको काममा सघाउने सधैँ कोही न कोही हुन्थ्यो। सरकारी अधिकारीहरू समेत हामीसँग कुराकानी गर्न आउँथे। म बाटोमा हिँड्दा, मानिसहरूले मलाई टाढैबाट अभिवादन गर्थे, र जब मानिसहरूले मेरो बारेमा कुरा गर्थे, उनीहरूले मेरो धेरै प्रशंसा गर्थे, र उनीहरूले मेरा आमाबुबालाई पनि यसो भन्थे, “तपाईँकी छोरी त साँच्चै प्रभावशाली छिन्; सहरमा दुइटा कारखाना र एउटा रेस्टुरेन्ट त पहिले नै बनाएकी थिइन्, त्यसबाहेक उनले एक वर्षमै तीनवटा घर बनाएकी छिन्! अविश्वसनीय!” मानिसहरूले यसो भनेको सुन्दा मलाई साँच्चै सन्तुष्टि मिल्थ्यो, र म मनमनै सोच्थेँ, “पैसा हुनु धेरै राम्रो कुरा हो। म अन्ततः मेरा आमाबुबाको इज्जत राख्न सक्छु! मानिसले सधैँ ठूलै लक्ष्य राख्नुपर्छ, किनभने पैसा भएपछि मानिसहरूले तिमीलाई फरक नजरले हेर्न थाल्छन्। भनिन्छ नि, ‘सहरमा गरिब हुँदा कसैले वास्ता गर्दैन, तर गाउँमा धनी हुँदा कहिल्यै नचिनेका आफन्तहरू पनि भेटिन्छन्।’ यतिका वर्षको कडा मिहिनेतपछि, म बल्ल शिर ठाडो पार्न सक्ने भएकी छु।”
यसरी जिउन पाउँदा मलाई दुई-तीन वर्षसम्म रमाइलो भयो, तर हामीसँग पैसा, सम्पत्ति र हामीलाई चाहिने सबै कुरा भए तापनि, अनि रेस्टुरेन्ट, कम्पनी र कारखानाहरू सबै राम्ररी चलिरहेका भए तापनि, मलाई हृदयमा सधैँ एउटा खालीपन महसुस हुन्थ्यो। मेरो श्रीमान् प्रायः ग्राहकहरूसँग खान, पिउन र रमाइलो गर्न बाहिर जान्थे, र बारम्बार रातभर बाहिरै रहन्थे। उनी घरमा झन्-झन् कम बस्न थाले, र छोराछोरीको हेरचाह गर्दैनथे। परिवारसँगै बसेर खाना खाने मौका पनि कमै मात्र मिल्थ्यो। हामीले पैसा त कमाएका थियौँ, तर घरको अनुभूति गुमाएका थियौँ। मेरो हृदयमा मिश्रित भावनाहरू आउँथे, र गहिरो बेचैनी महसुस हुन्थ्यो। फुर्सदको समयमा, मलाई दिक्क लाग्थ्यो, र समय कटाउन यताउता घुम्नुबाहेक मसँग अरू काम नै हुँदैनथ्यो। केही समय नबित्दै मेरो श्रीमान्को लगानी डुब्यो, र एउटा आर्थिक मुद्दामा संलग्न भएका कारण उनलाई हिरासतमा लिइयो। कारखाना अब सञ्चालन हुन सक्ने अवस्थामा थिएन, र कम्पनीको व्यवस्थापनले करोडौँको रकम हिनामिना गरेको कुरा बाहिर आयो। त्यसैले हामीसँग गाडी र सम्पत्ति बेचेर ऋण तिर्नुको विकल्प थिएन। मैले चलाइरहेको रेस्टुरेन्ट समेत बेच्नुपर्यो। हाम्रो परिवारमा यो घटना घटेपछि, साथीभाइ र नातेदारहरूले हामीबाट दूरी बढाए, हामीलाई कठोर नजरले हेर्न र गिज्याउन थाले। मेरो पीडाकै बीचमा, मैले मेरो श्रीमान्को बाहिर चक्कर चलिरहेको कुरा थाहा पाएँ। मलाई बज्रपात आइलागे जस्तो भयो। हाम्रो भाग्यमा आएका यी सबै उलटपुलटलाई स्विकार्न मलाई गाह्रो भयो, र मैले आफ्नो हृदयमा चिच्याउँदै भनेँ, “हे परमेश्वर, के मेरो भाग्य यही हो?” म यति गहिरो पीडा र निराशामा थिएँ कि म रातौँरात सुत्न सकिनँ, र हृदयको पीडा पोख्नलाई मेरो कोही थिएन।
मेरो वर्षौँको कडा मिहिनेत बर्बाद भएको मैले स्विकार्न सकिनँ, त्यसैले म कोही खोजेर ऊसँग एउटा कारखाना खोल्न चाहन्थेँ तर मैले कहिल्यै उपयुक्त व्यक्ति फेला पारिनँ, त्यसैले मैले ऋण लिएर एउटा गाडी किनेँ र पैसा कमाउनका लागि ट्याक्सी चलाउन थालेँ। मेरो कञ्जुस्याइँ, लगातार मानसिक ध्यान, खराब खानपान, र निद्राको कमीका कारण मेरो रक्तनलीहरू कडा भए, रगतमा बोसो बढ्न थाल्यो र मलाई उच्च रक्तचाप सुरु भयो। मेरो शरीरमा थाइराइडका गाँठोहरू पनि आए। पछि, मेरो स्वास्थ्य थप बिग्रियो। हावाले भेट्दा मेरा आँखामा आँसु आउँथ्यो, मेरो दृष्टि धमिलो हुन्थ्यो, र मलाई प्रायः टाउको सुन्निने र छाती कस्सिने समस्या पनि हुन्थ्यो। टाउको असाध्यै दुख्दा, मैले एक हातले टाउकोको पछाडिको भाग समातेर र अर्को हातले स्टेरिङ समातेर गाडी चलाउनुपर्थ्यो। मैले ट्याक्सी चलाएर कमाएको सबै पैसा दुई वर्षपछि मेरो भतिजाले चोर्ला भनेर मैले सोचेकै थिइनँ। अनि यसरी नै, मैले वर्षौँसम्म ज्यान दिएर कमाएर गरेको बचत सकियो। म पूर्ण रूपमा विक्षिप्त र लाचार भएँ। अन्ततः, मेरो शरीरले साथ दिन छोड्यो, र निको हुनका लागि मैले काम रोकेर आराम गर्नुपर्यो। म एक्लै शान्त अवस्थामा हुँदा, मैले मनमनै सोचेँ, “मैले यतिका वर्षसम्म पैसा कमाउन यति कडा मिहिनेत गरेँ, तर अन्त्यमा, मैले केही पनि पाइनँ र मेरो शरीर मात्र रोगै-रोगले भरियो। के पैसा कमाउन नसक्ने भएरै जीवन बिताउनु नै मेरो नियति हो?” म पीडामा हुँदा, जब म निराशासँग जुधिरहेकी थिएँ, सर्वशक्तिमान् परमेश्वरको आखिरी दिनहरूको सुसमाचार मकहाँ आइपुग्यो।
सन् २०२१ को मार्चमा, एक जना साथीले मलाई सर्वशक्तिमान् परमेश्वरको आखिरी दिनहरूको सुसमाचारको गवाही दिँदै भने कि परमेश्वर फेरि देहधारी हुनुभएको छ र उहाँले कामको एउटा नयाँ चरण अघि बढाउनुभएको छ, साथै उहाँ मानिसहरूलाई न्याय र शुद्धिकरण गर्न, अन्ततः मानिसहरूलाई परमेश्वरले सुरुमा सृष्टि गर्नुभएकै स्वरूपमा पुनर्स्थापित गर्न, र मानव जीवनलाई अदनको बगैँचामा हुँदाको अवस्थामा फर्काउन वचनहरू बोल्दै हुनुहुन्छ। यो सुनेपछि म साँच्चै खुसी भएँ, र केही समयको खोजीनीतिपछि, मैले परमेश्वरको नयाँ काम स्वीकार गरेँ। पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “परमेश्वरले जीवित र निर्जीव सबै कुरालाई आपूर्ति गर्न आफ्नो जीवन प्रयोग गर्नुहुन्छ, र उहाँको शक्ति र अख्तियारमार्फत सबै थोकलाई असल क्रममा राख्नुहुन्छ। यो त्यस्तो तथ्य हो जुन कसैले पनि कल्पना गर्न वा बुझ्न सक्दैन, र यी बुझ्न नसकिने तथ्यहरू नै परमेश्वरको जीवनशक्तिको प्रकटीकरण र प्रमाण हुन्। अब म तँलाई एउटा रहस्य बताउँछु: परमेश्वरको जीवनको महानता र उहाँको जीवनको शक्ति कुनै पनि सृजित प्राणीका लागि बुझ्न नसकिने छन्। विगतमा जस्तो थियो अहिले पनि यो त्यस्तै छ, र आउने समयमा पनि यो त्यस्तै रहनेछ। मैले बताउने दोस्रो रहस्य यो हो: सारा प्राणीहरूको जीवनको स्रोत परमेश्वरबाट आउँदछ, ती जीवनको रूप वा संरचनामा जतिसुकै फरक भए पनि, र ती जस्तो प्रकारको जीवित प्राणी भए पनि, कुनै प्राणी परमेश्वरद्वारा तोकिएको जीवन मार्गविरुद्ध जान सक्दैन। जे भए पनि, मानिसले यो बुझोस् भन्ने मात्र म चाहन्छु: परमेश्वरको हेरचाह, सुरक्षा र आपूर्तिविना, मानिसले जति नै लगनशीलताका साथ कोसिस गरे पनि वा जति नै मेहनतका साथ सङ्घर्ष गरे पनि उसले प्राप्त गर्नुपर्ने ती सबै कुरा प्राप्त गर्न सक्दैन। परमेश्वरबाट जीवनको आपूर्तिविना, मानिसले जिउनुको मूल्य र जीवनको अर्थ गुमाउँछ। आफ्नो जीवनको मोललाई व्यर्थमा खेर फाल्ने मानिसलाई परमेश्वरले कसरी यस्तो लापरवाह हुने अनुमति दिन सक्नुहुन्छ? मैले पहिले भनेझैँ: परमेश्वर तेरो जीवनको स्रोत हुनुहुन्छ भन्ने कुरालाई नबिर्सी” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। परमेश्वर मानिसको जीवनको स्रोत हुनुहुन्छ)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, म अत्यन्तै भावुक भएँ, र मैले के बुझेँ भने, परमेश्वर सबै कुरामाथि सार्वभौम हुनुहुन्छ र उहाँले मानवजातिको भाग्यलाई नियन्त्रण गर्नुहुन्छ। मानिसहरूले जतिसुकै प्रयास गरे पनि, जुन कुरा परमेश्वरले उनीहरूका लागि पूर्वनिर्धारित गर्नुभएको छैन त्यो उनीहरूले प्राप्त गर्न सक्दैनन्। मलाई मेरा हातहरू अरूका जतिकै सक्षम छन् र यदि अरूले केही गर्न सक्छन् भने म पनि सक्छु भन्ने लाग्थ्यो। तर वर्षौँको परिश्रमपछि, मैले पैसा कमाएकी, र गाडी, सम्पत्ति, कम्पनी र जायजेथा जोड्न सकेकी भए पनि, मैले अलिकति सफलता पाउनेबित्तिकै त्यो सबै एकैछिनमा हरायो, र पछि, मैले दुई वर्ष ट्याक्सी चलाएर कमाएको पैसा मेरो भतिजाले चोर्यो। मैले अन्ततः के बुझेँ भने, मानिसहरूले आफ्नो भाग्य बदल्न सक्दैनन्, र यो जुनीमा, मेरो भाग्यमा नलेखिएको कुरा मैले जतिसुकै कडा मिहिनेत गरे पनि प्राप्त गर्न सक्दिनँ। यो कुरा बुझेपछि, मेरो हृदयलाई बल्ल शान्ति मिल्यो, र मलाई सहजताको आभास भयो। मैले परमेश्वरको सार्वभौमिकतालाई नचिनेकी र म सधैँ भाग्यसँग लडिरहेकी हुनाले म त्यस्तो पीडामा जिएकी थिएँ। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मैले बुझेँ कि सबै कुरा परमेश्वरद्वारा पूर्वनिर्धारित हुन्छ, साथै म एउटी मामुली सृजित प्राणी मात्र हुँ र म परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तप्रति समर्पित हुनुपर्छ।
त्यसपछि मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “संसारको व्यापक फैलावटमा, महासागरहरू भरिएर मैदानमा परिणत हुन्छन्, र जमिनहरू बगेर महासागरहरूमा परिवर्तन हुन्छन् र यो प्रक्रिया अनगिन्ती पटक दोहोरिन्छ। यावत् थोकमाझ, सबै कुरामाथि सार्वभौमिकता राख्नुहुने उहाँबाहेक, अरू कोही पनि यस मानवजातिलाई अगुवाइ गर्न र मार्गनिर्देशन गर्न सक्षम छैन। मानवजातिका निम्ति परिश्रम गर्ने वा तयारी गर्ने ‘शक्तिशाली जन’ कोही पनि छैन, मानवजातिलाई ज्योतिको गन्तव्यतिर अगाडि बढ्न र मानिसको संसारका अन्यायहरूबाट मुक्त हुन अगुवाइ गर्न सक्ने जन त झनै छैन। मानवजातिको भविष्यप्रति परमेश्वर विलाप गर्नुहुन्छ, उहाँ मानिसको पतनप्रति शोक गर्नुहुन्छ, अनि मानिस पाइला दर पाइला क्षय र फर्कन नसक्ने मार्गतिर हिँडिरहेको कुराले उहाँलाई पीडा दिन्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। परमेश्वर मानिसको जीवनको स्रोत हुनुहुन्छ)। “सर्वशक्तिमान्को जीवन आपूर्ति छोडेर गएको हुनाले, मानवजाति आफ्नो अस्तित्वको उद्देश्यबारे अनभिज्ञ छ, तर ऊ मृत्युसँग डराउँछ। तिनीहरू सहयोग वा सहारारहित छन्, अझै पनि आफ्ना आँखा चिम्लन अनिच्छुक हुन्छन्, र तिनीहरू भावना नभएको आत्मा बोकेर आफ्नो देहलाई थाम्नका लागि आफैलाई दह्रिलो बनाउँछन्, र यस संसारमा जसोतोसो एक तुच्छ अस्तित्व लतार्छन्। तँ यसरी आशाबिना जिउँछस्, त्यसै गरी अन्य चाहिँ लक्ष्यबिना जिउँछन्। केवल किंवदन्तीका पवित्र उहाँले मात्र ती मानिसहरूलाई मुक्ति दिनुहुनेछ, जो आफ्नो कष्टमाझ विलाप गर्दै उहाँको आगमनको व्यग्र तृष्णा गर्छन्। त्यस्तो विश्वास चेतनाको कमी हुनेहरूमा लामो समयदेखि साकार नभएर नै रहेको छ। तथापि, तिनीहरू अझै पनि यसको यसरी तृष्णा गर्छन्। सर्वशक्तिमान्ले यी गहन कष्ट भोगेका मानिसहरूमाथि कृपा गर्नुहुन्छ; साथसाथै, बिलकुलै चेतना नभएका यी मानिसहरूप्रति उहाँ वितृष्ण महसुस गर्नुहुन्छ, किनकि मानिसहरूबाट उत्तर प्राप्त गर्नुअघि उहाँले निकै लामो समय पर्खनुपर्छ। उहाँ खोज्न चाहनुहुन्छ, तेरो हृदय र तेरो आत्मा खोज्न चाहनुहुन्छ, र तेरा लागि पानी र खाना ल्याउन चाहनुहुन्छ, ताकि तँ ब्युँझेस् र तैँले उप्रान्त तिर्खाउने र भोकाउने नगरेस्। जब तँ थाक्छस् र जब तैँले यस संसारको केही उजाडता महसुस गर्छस्, तब हराएको महसुस नगर्, नरो। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर, रखवालाले जुनसुकै बखत पनि तेरो आगमनलाई अङ्गाल्नुहुनेछ। उहाँ तेरो छेउमै रखवाली गर्दै हुनुहुन्छ, उहाँ तँ पछाडि फर्किने प्रतीक्षा गर्दै हुनुहुन्छ, तैँले तेरो स्मृति अचानक पुनः प्राप्त गर्ने दिन कुर्दै हुनुहुन्छ: जब तैँले तँ परमेश्वरबाट आइस्, अनि तैँले कुनै अज्ञात समयमा आफ्नो दिशा गुमाइस्, कुनै अज्ञात समयमा तैँले बाटोमा चेतना गुमाइस्, र कुनै अज्ञात समयमा तैँले एक ‘पिता’ पाइस् भन्ने कुरा थाहा पाउँछस्; यसका अतिरिक्त, जब तैँले सर्वशक्तिमान्ले सदा तेरो रखवाली गर्दै, अत्यन्तै लामो समयदेखि त्यहाँ तेरो फिर्ती पर्खँदै आउनुभएको छ भन्ने कुरा थाहा पाउँछस्। उहाँले व्यग्र रूपमा तृष्णा गर्दै, र उत्तररहित प्रतिक्रिया पर्खँदै आउनुभएको छ। उहाँले बाटो हेर्दै बस्नु अमूल्य कुरा हो, र त्यो मानव हृदय र मानव आत्माका खातिर हो। सायद उहाँ अनिश्चित कालसम्म बाटो हेर्नुहुन्छ, वा सायद त्यो समाप्त भएको छ। तर, तेरो हृदय र तेरो आत्मा अहिले ठ्याक्कै कहाँ छन् भन्ने कुरा तैँले जान्नुपर्दछ” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। सर्वशक्तिमान्को सुस्केरा)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, म गहिरो रूपमा भावुक भएँ र न्यानोपनको अनुभूतिले भरिएँ। मैले के महसुस गरेँ भने, परमेश्वर सधैँ मेरो पुनरागमनको प्रतीक्षामा हुनुहुँदो रहेछ। सुरुमा म एकोहोरो रूपमा पैसाको पछि लागेकी थिएँ, र म पैसा, पैसा, पैसाबारे मात्र सोच्थेँ! हाम्रो रेस्टुरेन्ट खोल्नेदेखि लिएर लगानी कम्पनी डुब्नेसम्म, र साथीभाइ तथा नातेदारहरूको कठोर नजर, अनि मेरो श्रीमान्को व्यभिचार, यी सबै कुराले मलाई यति धेरै पीडा र निराशा दिए कि म मर्नसमेत चाहने बिन्दुमा पुगेकी थिएँ। तर जब मैले घरका वृद्धवृद्धा र केटाकेटीहरूलाई सम्झेँ, मैले आफ्नो ज्यान लिने विचार त्यागिदिएँ। पछि, जब म ट्याक्सी चलाउँथेँ, मलाई प्रायः टाउको दुख्थ्यो, र मेरो रक्तचाप १७० पुग्दासमेत म काम रोकेर आराम गर्न सक्दिनथेँ। ख्याति र प्राप्ति हासिल गर्न, र अरूले मलाई उच्च ठानून् भन्नका लागि, म बिरामी हुँदासमेत जबरजस्ती पैसा कमाउनतिर लागिरहन्थेँ। मैले मेरो एक जना सहकर्मीलाई सम्झिएँ, जो एक दिन गाडी चलाइरहेको थियो तर भोलिपल्टै स्ट्रोक भएर मर्यो। तर मेरो कहिल्यै कुनै दुर्घटना भएन। यो सबै परमेश्वरको हेरचाह र सुरक्षा थियो। म मेरो जीवनको सबैभन्दा तल्लो बिन्दुमा थिएँ। पारिवारिक व्यवसायहरू टाट पल्टेका थिए, मेरा श्रीमान्ले मलाई धोका दिएका थिए, मेरा साथीभाइ र नातेदारहरूले मलाई बेवास्ता गरिरहेका थिए, र मेरी आमा समेत आफ्नो नातिको विवाहबारे मात्र चासो राख्नुहुन्थ्यो र मलाई बेवास्ता गर्नुहुन्थ्यो। यी सबै कुराहरूले मलाई के देखाए भने, अन्ततः मानिसहरू पैसा र फाइदालाई मात्र ख्याल गर्छन्, र साँच्चै भन्नुपर्दा, पारिवारिक स्नेह भन्ने कुरा नै हुँदैन। म पीडा र विवशतामा हुँदा, परमेश्वरको आखिरी दिनहरूको काम मकहाँ आइपुग्यो, र म परमेश्वरको आवाज सुनेर उहाँसामु फर्किएँ। यसबाट गुज्रिएपछि, मैले के देखेँ भने, परमेश्वरले मलाई मौन रूपमा हेरिरहनुभएको र सुरक्षा दिइरहनुभएको रहेछ, अनि मैले उहाँको साँचो प्रेम अनुभूत गरेँ।
सन् २०२२ को पूर्वार्धमा, म मण्डलीमा आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गरिरहेकी थिएँ, र मैले सक्रिय रूपमा मेरा साथीभाइ र नातेदारहरूलाई सुसमाचार प्रचार गरेँ, र उनीहरूलाई परमेश्वरसामु ल्याएँ। मलाई हृदयमा परिपूर्णताको गहिरो आभास अनुभूत भयो। पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “‘दुनियाँ पैसाको इसारामा चल्छ’ भन्ने भनाइ शैतानको एउटा दर्शन हो। यो मानिसहरूमाझ, हरेक समाजमा धेरै प्रचलित छ; यो एउटा प्रचलन हो भनेर भन्न सकिन्छ। किनभने यो हरेक व्यक्तिको हृदयमा हालिएको छ, जसले सुरुमा यो भनाइ स्वीकार गरेनन्, तर पछि वास्तविक जीवनको सम्पर्कमा आएपछि, तिनीहरूले यसलाई मौन स्वीकृति दिए, र यी शब्दहरू वास्तवमा साँचो हुन् भनी महसुस गर्न थाले। के यो शैतानले मानिसलाई भ्रष्ट तुल्याउने प्रक्रिया होइन र? सायद मानिसहरूलाई यो भनाइबारे समान स्तरको अनुभवात्मक ज्ञान छैन, तर सबैमा आफू वरपर घटेका घटनाहरू र आफ्नै व्यक्तिगत अनुभवहरूका आधारमा यो भनाइबारे फरक-फरक स्तरको व्याख्या र स्वीकारोक्ति हुन्छन्। त्यसो होइन र? कुनै व्यक्तिसँग यो भनाइबारे जतिसुकै गहन अनुभव भए पनि, यसले उसको हृदयमा कस्तो नकारात्मक असर पार्न सक्छ? त्यो के हो भने, यस संसारका मानिसहरूले—र यसमा तिमीहरूमध्ये प्रत्येक पर्छौ—मानवीय स्वभावबाट केही कुरा प्रकट गर्छन्। त्यो के हो? त्यो पैसाको आराधना हो। के यो मानिसहरूको हृदयबाट हटाउन सजिलो छ? अहँ, यो सजिलो छैन! यसले शैतानले मानिसलाई साँच्चै गहन रूपमा भ्रष्ट तुल्याएको छ भन्ने देखाउँछ! शैतानले मानिसहरूलाई लोभ्याउन पैसा प्रयोग गर्छ, र ती सबैलाई पैसा र भौतिक कुराहरूको आराधना गर्न भ्रष्ट तुल्याउँछ। अनि मानिसहरूमा पैसाको यो आराधना कसरी प्रकट हुन्छ? के तिमीहरूलाई यो संसारमा पैसाविना बाँच्न सकिँदैन, र पैसाविना एक दिन पनि बिताउन सकिँदैन भन्ने लाग्दैन र? मानिसहरूसँग कति पैसा छ भन्ने कुराले तिनीहरूको हैसियत कति उच्च छ, र तिनीहरू कति प्रतिष्ठित छन् भन्ने कुरा निर्धारण गर्छ। गरिबहरूले आफू शिर ठाडो पारेर गर्वका साथ उभिन सक्छु भन्ने महसुस गर्दैनन्, जबकि धनीहरूको उच्च हैसियत हुन्छ, तिनीहरू शिर ठाडो पारेर गर्वका साथ उभिन्छन्, र ठूलो स्वरले बोल्न र अहङ्कारी र बेलगाम तरिकाले जिउन सक्छन्। यो भनाइ र प्रचलनले मानिसहरूलाई के दिन्छ? धेरै मानिस पैसा कमाउनका लागि कुनै पनि त्याग गर्न इच्छुक हुन्छन् भन्ने कुरा साँचो होइन र? के धेरै मानिसले धेरै पैसाको खोजीमा आफ्नो इज्जत र निष्ठा गुमाउँदैनन् र? के धेरै मानिसहरूले पैसाका खातिर आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने र परमेश्वरलाई पछ्याउने अवसर गुमाउँदैनन् र? के सत्यता प्राप्त गर्ने र मुक्ति पाउने मौका गुमाउनु भनेको मानिसहरूका लागि सबैभन्दा ठूलो हानि होइन र? केवल यो विधि र यो भनाइ प्रयोग गरेर, शैतानले मानिसलाई यस्तो हदसम्म भ्रष्ट तुल्याउँछ। के शैतानको अभिप्राय दुष्ट छैन र? के यो दुर्भावपूर्ण चाल होइन र?” (वचन, खण्ड २। परमेश्वरलाई चिन्ने विषयमा। परमेश्वर स्वयम् अद्वितीय ५)। “शैतानले मानिसहरूका विचारहरू नियन्त्रण गर्नका लागि ख्याति र प्राप्ति प्रयोग गर्छ, तिनीहरूलाई यी दुई कुराबाहेक अरू केही नसोच्ने बनाउँछ, र तिनीहरूलाई ख्याति र प्राप्तिका लागि सङ्घर्ष गर्न, ख्याति र प्राप्तिका लागि कष्ट भोग्न, ख्याति र प्राप्तिका लागि अपमान सहन र गह्रौँ बोझहरू बोक्न, ख्याति र प्राप्तिका लागि आफूसँग भएका सबै कुराको बलिदान गर्न, अनि ख्याति र प्राप्तिका लागि हरेक फैसला वा निर्णय गर्न लगाउँछ। यसरी, शैतानले मानिसहरूलाई अदृश्य साङ्लाहरू लगाइदिन्छ, र, तिनीहरूमा यी साङ्ला हुँदा, त्यसबाट उम्किन तिनीहरूसँग न त क्षमता हुन्छ न त साहस नै। अनजानमै, तिनीहरू यी साङ्लाहरू बोकेर, ठूलो कठिनाइका साथ एक-एक पाइला गर्दै अगाडि बढ्छन्। यही ख्याति र प्राप्तिकै खातिर, मानवजाति परमेश्वरबाट टाढिन्छ र उहाँलाई धोका दिन्छ, र झन्झन् दुष्ट बन्दै जान्छ। यसरी, शैतानको ख्याति र प्राप्तिमाझ एकपछि अर्को पुस्ता नष्ट हुँदै जान्छ। अहिले शैतानका कार्यहरूलाई हेर्दा, के यसका कपटी मनसायहरू अत्यन्तै घृणापूर्ण छैनन् र? सायद आज तिमीहरू अझै पनि शैतानका कपटी मनसायहरू छर्लङ्ग देख्न सक्दैनौ किनभने तिमीहरूलाई ख्याति र प्राप्तिविना जीवनको कुनै अर्थ हुँदैन, र मानिसहरूले अबउसो अगाडिको बाटो देख्न सक्नेछैनन्, उप्रान्त आफ्ना लक्ष्यहरू देख्न सक्नेछैनन्, र तिनीहरूको भविष्य अँध्यारो, मधुरो र मलिन बन्नेछ भन्ने लाग्छ। तर, बिस्तारै, एक दिन तिमीहरू सबैले ख्याति र प्राप्ति मानिसलाई शैतानले लगाइदिने विशाल साङ्लाहरू हुन् भनी पहिचान गर्नेछौ। जब त्यो दिन आउँछ, तैँले शैतानको नियन्त्रणलाई पूर्ण रूपमा प्रतिरोध गर्नेछस् र शैतानले तँमाथि ल्याइदिएका साङ्लाहरूलाई पूर्ण रूपमा प्रतिरोध गर्नेछस्। जब तँ शैतानले तँमा हालिदिएका यी सबै कुराहरूबाट आफूलाई मुक्त गर्न चाहन्छस्, तब तैँले शैतानसँगको तेरो सम्बन्धलाई पूर्ण रूपमा तोड्नेछस् र शैतानले तँमाथि ल्याएका सबै कुरालाई साँचो रूपमा घृणा गर्नेछस्। त्यसपछि मात्र तँसँग परमेश्वरका निम्ति साँचो प्रेम र तृष्णा हुनेछ” (वचन, खण्ड २। परमेश्वरलाई चिन्ने विषयमा। परमेश्वर स्वयम् अद्वितीय ६)। परमेश्वरका वचनहरूले मानव दुःखको जडलाई स्पष्ट रूपमा व्याख्या गर्छन्। मानिसहरू पैसा, ख्याति र प्राप्तिको पछि लागेर जीवन जिउँछन्। यी कुराहरू शैतानले मानिसहरूलाई लगाइदिएका अदृश्य जन्जिर हुन्, जसले मानिसहरूलाई अन्धाधुन्ध पैसा, ख्याति र प्राप्तिको पछि लाग्न लगाउँछन्, यहाँसम्म कि उनीहरू सबथोक त्याग्नसमेत तयार हुन्छन्, र अन्ततः, उनीहरू परमेश्वरबाट टाढा हुन्छन् र उहाँलाई धोका दिन्छन्। म शैतानका विषहरूद्वारा प्रभावित भएकी थिएँ, र म “पैसा सबथोक होइन, तर योविना काम चल्दैन,” “दुनियाँ पैसाको इसारामा चल्छ,” र “मानिसहरूसँग आफ्नो इज्जतका लागि लड्ने साहस हुनुपर्छ” भन्ने दृष्टिकोणअनुसार जिइरहेकी थिएँ, साथै मैले पैसा, ख्याति र प्राप्तिलाई मेरो पछ्याइको लक्ष्य बनाएकी थिएँ। सानैदेखि, मलाई लाग्थ्यो कि यदि मसँग पैसा मात्र भयो भने, म सबै कुरा पाउन सक्छु, दरिलो रूपमा उभिन सक्छु, र प्रशंसित हुन सक्छु। धेरै पैसा कमाउन र उत्कृष्ट हुन, मैले बाटोमा सामान बेचेँ, ट्याक्सी चलाएँ, र सेल्समा काम गरेँ, र विवाह भएपछि मैले एउटा रेस्टुरेन्ट खोलेँ। हरेक असफलतापछि पनि, मैले पछि हट्न अस्वीकार गरेँ। एक जना कम व्यक्तिलाई काममा राखेर पैसा बचाउनका निम्ति, म सुत्केरी हुनुभन्दा अघिल्लो दिनसमेत रेस्टुरेन्टमा काम गरिरहेकी थिएँ। म जँचाउन जाँदा, डाक्टरले मेरो बच्चालाई अक्सिजनको कमी भएको भने र अस्पताल गएर अक्सिजन लिन सुझाव दिए। तर पैसा बचाउन म गइनँ, जसको परिणामस्वरूप मेरो बच्चा मस्तिष्कमा अक्सिजनको कमी भएको अवस्थामा जन्मियो र उसलाई इन्क्युबेटरमा राख्नुपर्ने भयो। पैसा कमाउनका निम्ति, म बिहानदेखि बेलुकासम्म हड्डी घोट्दै दिन बिताउँथेँ। मैले केही पैसा त कमाएँ, तर मेरा श्रीमान्ले मलाई धोका दिए, र अन्ततः हाम्रो परिवार टुट्यो, अनि मेरो शरीर रोगै-रोगले भरियो। शैतानले कसरी ख्याति र प्राप्तिका अदृश्य जन्जिरहरू प्रयोग गरेर मलाई नियन्त्रण गर्थ्यो भन्ने कुरा मैले व्यक्तिगत रूपमा अनुभव गरेँ। जसले मलाई त्यसबाट फुत्कन असम्भव बनायो र ठूलो पीडामा जिउन बाध्य बनायो। त्यो समयबारे फर्केर सोच्दा म भयभीत भएँ, किनकि पैसा, ख्याति र प्राप्तिको पछि लागेर मैले झन्डै ज्यान गुमाएकी थिएँ। यदि परमेश्वरको हेरचाह र सुरक्षा नभएको भए, म कहाँ गएर मर्थेँ होला, मलाई थाहा छैन। त्यसबारे फर्केर सोच्दा, पैसा, ख्याति र प्राप्तिको पछि लागेर मैले क्षणिक रूपमा अरूको तारिफ र आदर त प्राप्त गरेँ, तर अन्त्यमा, त्यो सबै व्यर्थ भयो। यदि म यही बाटोमा हिँडिरहेकी भए, मैले आफैँलाई अनन्त पीडा मात्र दिने थिएँ, र अन्त्यमा म शैतानद्वारा निलिने थिएँ। यो कुरा बुझेपछि म केही हदसम्म डराएँ, अनि म पैसा, ख्याति र प्राप्तिलाई त्याग्न र राम्रोसँग परमेश्वरलाई पछ्याउन तयार भएँ।
पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरू अझ धेरै पढेँ: “मानिसहरूले सृजित प्राणीका रूपमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नुपर्छ, र त्यसपछि मात्रै तिनीहरूले सृष्टिकर्ताबाट अनुमोदन प्राप्त गर्न सक्छन्; सृजित प्राणीहरू सृष्टिकर्ताको प्रभुत्वमा जिउँछन्, र तिनीहरू परमेश्वरद्वारा प्रदान गरिने सबै थोक, र परमेश्वरबाट आउने हरेक थोक स्वीकार गर्छन्, त्यसकारण तिनीहरूले आ-आफ्ना जिम्मेवारी र दायित्वहरू पूरा गर्नुपर्छ। यो पूर्ण रूपमा स्वाभाविक र न्यायसङ्गत कुरा हो, र यसलाई परमेश्वरले तोक्नुभएको हो। यसबाट के देखिन्छ भने, मानिसहरूले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने कार्य यो मानव संसारमा जिउने क्रममा गरिने अन्य कुनै पनि कुराभन्दा न्यायसङ्गत, सुन्दर, र सद्गुणी हुन्छ; मानवजातिमाझ सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नुभन्दा बढी अर्थपूर्ण वा योग्य अरू कुनै कुरा छैन, र सृजित व्यक्तिको जीवनमा यसले जत्तिको ठूलो अर्थ र सार्थकता अरू कुनै कुराले ल्याउँदैन। पृथ्वीमा, साँचो रूपमा र इमानदार तरिकाले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने मानिसहरूको समूह मात्रै सृष्टिकर्तामा समर्पित हुन्छ। यस समूहले सांसारिक प्रचलनहरू पछ्याउँदैन; तिनीहरू परमेश्वरको नेतृत्व र अगुवाइमा समर्पित हुन्छन्, र तिनीहरू केवल सृष्टिकर्ताका वचनहरू सुन्ने, सृष्टिकर्ताले व्यक्त गरेका सत्यताहरू स्विकार्ने, र सृष्टिकर्ताका वचनहरूअनुसार जिउने गर्छन्। यही नै सबैभन्दा साँचो, र सबैभन्दा गुञ्जायमान गवाही हो, र परमेश्वरमाथिको आस्थाको सर्वोत्तम गवाही यही हो। सृजित प्राणीले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्न, र सृष्टिकर्तालाई सन्तुष्ट पार्न सक्नु नै मानवजातिमाझको सबैभन्दा सुन्दर कुरा हो, र त्यो प्रशंसा गरिने आख्यानका रूपमा तिनीहरूमाझ फैलाइनुपर्छ। सृष्टिकर्ताले सृजित प्राणीहरूलाई सुम्पने कुनै पनि कुरालाई तिनीहरूले निसर्त स्वीकार गर्नुपर्छ; मानवजातिका लागि, यो खुसी र सौभाग्यको कुरा हो, अनि सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने सबैका लागि योभन्दा सुन्दर वा सम्झनलायक कुरा अरू केही छैन—यो सकारात्मक कुरा हो” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग सात))। मैले पैसा, ख्याति र प्राप्ति पछ्याउँदा धेरै दुःख भोगेकी थिएँ, म गहिरो खालीपन र पीडामा जिएकी थिएँ, र गम्भीर बिरामीसमेत परेकी थिएँ। तर परमेश्वरका वचनहरूले नै मलाई सत्यता बुझाए र मानिसहरूलाई हानि पुर्याउने शैतानका दुर्भावपूर्ण अभिप्रायहरूलाई छर्लङ्गै चिनाए। मैले मानिसहरूका लागि परमेश्वरको प्रेम र मुक्ति देखेँ। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई दिशानिर्देशन गरे, र मलाई गलत बाटोमा लागिरहनबाट रोके। मैले मेरा वरपरका मानिसहरू पनि पैसा, ख्याति र प्राप्ति पछ्याउने पीडामै जिइरहेको देखेँ, र म परमेश्वरको प्रेम र उहाँले मलाई दिनुभएको मुक्तिको गवाही दिन चाहन्थेँ, ताकि जो मैले भोगेजस्तै कुराहरूबाट गुज्रिरहेका छन् उनीहरू पनि आफ्नो दुःखबाट उम्कन सकून्, र उनीहरूले पनि परमेश्वरका वचनहरू स्वीकार गरी परमेश्वरद्वारा मुक्ति दिइने अवसर प्राप्त गरून्।
केही समय नबित्दै एक दिन, कुनै बेला एउटा प्रोजेक्टमा मसँगै काम गरेका एक जना साथीले अचानक मलाई सम्पर्क गरे र भने, “आफ्ना कर्मचारीहरूलाई फेरि जम्मा गर र उनीहरूलाई काममा लगाऊ! म अहिले वर्षको २ लाखदेखि ३ लाख युआनसम्म कमाइरहेको छु। तिमीले कम्पनीको चिन्ता लिनुपर्दैन, आफ्नो भागको काम मात्र सम्हाल। व्यापारमा तिमी मभन्दा सिपालु छ्यौ, त्यसैले तिमीले पक्कै पनि धेरै पैसा कमाउनेछौ।” यो सुनेपछि, मलाई अलिकति ईर्ष्या लाग्यो र म प्रलोभनमा परेँ। विगतमा प्रोजेक्टहरूमा काम गर्दा, मैले आफैँ कम्पनीहरूलाई सम्पर्क गर्नुपर्थ्यो र व्यापार सम्हाल्नुपर्थ्यो, तर अहिले, मैले आफ्नो टोलीको नेतृत्व मात्र गरे पुग्थ्यो र म राम्रै पैसा कमाउन सक्थेँ। मैले अवचेतन रूपमा सोचेँ, “उनीहरूले हरेक महिना राम्रै पैसा कमाउँछन्, त्यसैले यदि मैले उनीहरूसँग काम गरेँ भने, मैले पनि धेरै कमाउन सक्छु होला। अहिले मलाई बिहान-बेलुकाको छाक टार्न पनि मुस्किल छ र म ऋणमा चुर्लुम्म डुबेकी छु। मेरो अवस्था सबैलाई थाहा छ, त्यसैले यदि मैले यो काम गरिनँ भने, के उनीहरू सबैले मेरो पिठ्युँपछाडि मलाई गिज्याउने र गिल्ला गर्नेछन् त?” तर फेरि मैले सोचेँ, “यदि मैले उनीहरूसँग प्रोजेक्टहरूमा काम गरेँ भने, मैले परमेश्वरमा विश्वास गर्न र आफ्ना कर्तव्यहरू राम्ररी निर्वाह गर्न पाउनेछैन, र म परमेश्वरबाट टाढा हुने खतरामा हुनेछु।” ती पीडादायी दिनहरूलाई फर्केर हेर्दा, म तिनै गल्तीहरू दोहोर्याउन चाहन्नथेँ। पीडा र द्विविधा महसुस गर्दै, मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, म तपाईँबाट टाढा हुन चाहन्नँ। कृपया मलाई मार्गदर्शन गर्नुहोस्।” प्रार्थना गरेपछि, मैले विगतमा भोगेका सबै उतारचढावहरूका बारेमा सोचेँ। म सबैभन्दा बढी पीडा र विवशतामा हुँदा, परमेश्वरले मलाई अनुग्रह दिनुभयो, मलाई उहाँसामु आउन मार्गदर्शन गर्नुभयो, र मलाई डोऱ्याउन उहाँका वचनहरू प्रयोग गर्नुभयो। जसले गर्दा मैले के महसुस गर्न सकेँ भने, व्यक्ति चाहे गरिब होस् वा धनी, र ऊसँग जतिसुकै सम्पत्ति किन नहोस्, उसको जीवन सबै परमेश्वरको नियोजनअन्तर्गत हुन्छ। यसले मलाई परमेश्वरको सार्वभौमिकताबारे केही बुझाइ प्राप्त गर्न र मेरो पीडाबाट बाहिर आउन मद्दत गर्यो। म एउटी सृजित प्राणीका रूपमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न पाएकोमा भाग्यमानी थिएँ, र यो परमेश्वरले मलाई उच्च पार्नुभएको र अनुग्रह दिनुभएको थियो। यदि मैले पैसा, ख्याति र प्राप्ति पछ्याइरहेँ भने, म परमेश्वरको प्रेम र मेरा लागि उहाँका श्रमसाध्य अभिप्रायहरू अनुरूप जिउन असफल हुनेथिएँ। धेरै सोचविचार गरेपछि, मैले मेरो साथीको प्रस्तावलाई अस्वीकार गरेँ। पछि, उनीहरूले मलाई फकाउन जतिसुकै प्रयास गरे पनि, मेरो हृदय दृढ रह्यो। म अब फेरि कहिल्यै पैसा, ख्याति र प्राप्तिको पछि लाग्न परमेश्वरलाई छोड्दिनँ भन्ने कुरामा म दृढनिश्चयी थिएँ। म राम्रोसँग परमेश्वरमा विश्वास गर्न, मेरा कर्तव्यहरू राम्ररी निर्वाह गर्न, र परमेश्वरको प्रेम प्रतिदान गर्न चाहन्थेँ। त्यसयता, म मण्डलीमा आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्दै आइरहेकी छु। परमेश्वरलाई धन्यवाद!
