३५. एउटा कठिन निर्णय
विगतमा मेरो वैवाहिक जीवन सुखी थिएन। सम्बन्ध विच्छेदपछि एक्लैले छोरीहरू हुर्काउँदाको जीवन निकै कष्टकर थियो। पछि, म हाम्रै स्कुलका एक जना सहकर्मीसँग मिलेर बस्न थालेँ। बिहेपछि उहाँ म र मेरा छोरीहरूप्रति धेरै राम्रो हुनुहुन्थ्यो, अनि मैले घरको कुनै पनि कुरामा चिन्ता लिनुपर्दैनथ्यो। म उहाँप्रति धेरै कृतज्ञ थिएँ। मेरो जीवन स्थिर भए पनि, मेरो हृदयको गहिराइमा सधैँ एउटा व्याख्या गर्न नसकिने शून्यता हुन्थ्यो। अगस्ट २०१२ मा, मेरी कजनले मलाई सर्वशक्तिमान् परमेश्वरको आखिरी दिनहरूको सुसमाचार प्रचार गरिन्। म सप्ताहान्तमा परमेश्वरका वचन पढ्न र मेरी कजनसँग भेला हुन थालेँ। परमेश्वरका वचनबाट मैले मानिसलाई परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभएको हो भन्ने कुरा बुझेँ। हाम्रा पुर्खा आदम र हव्वाले शैतानको बहकाउमा परेर परमेश्वरलाई धोका दिए, जसले गर्दा मानवजातिले पापमा जिउनुपर्ने भयो। संसारका सबै दुष्टता र व्यभिचार शैतानको भ्रष्टताको परिणाम हो। मैले परमेश्वरले सधैँ मानवजातिलाई मुक्ति दिँदै आउनुभएको छ भन्ने कुरा पनि थाहा पाएँ। अनुग्रहको युगमा, परमेश्वर देहधारी हुनुभयो र मानवजातिका लागि पापबलि बन्न क्रूसमा टाँगिनुभयो। आखिरी दिनहरूमा, परमेश्वर सत्यता व्यक्त गर्न र उहाँको न्याय र शुद्धिकरणको काम गर्न फेरि देहधारी बन्दै, मानवीय पापको जडलाई समाधान गर्दै, मानिसहरूलाई पूर्ण रूपमा शुद्ध पार्दै र मुक्ति दिँदै, अनि मानिसहरूलाई एउटा सुन्दर गन्तव्यमा पुर्याउँदै हुनुहुन्छ। आफूले यी कुराहरू बुझेपछि, मैले मेरो जीवन र संसारका धेरै उल्झनहरूका जवाफ पाएँ, वर्षौँदेखि मलाई सताइरहेको अनिद्रा मलाई थाहै नभई निको भयो, अनि मेरो हृदयको डर र एक्लोपनको भावना पनि हराएर गयो। मैले मलाई एउटा रित्तो र आशारहित उजाडस्थानबाट उज्यालो र न्यानो ठाउँमा ल्याइएजस्तो महसुस गरेँ। मेरो हृदय शान्त र सहज भयो। मैले परमेश्वरबाहेक अरू कसैले मानिसहरूलाई सत्यता दिन वा मानिसहरूको हृदयमा शान्ति ल्याउन सक्दैन भन्ने कुरा पनि बुझेँ। एक सृजित प्राणीको रूपमा मैले परमेश्वरमा विश्वास गर्नुपर्छ, परमेश्वरको आराधना गर्नुपर्छ, र सत्यता प्राप्त गर्न पछ्याउनु पर्छ। नत्रभने, जीवन रित्तो र अर्थहीन हुन्छ। मेरा श्रीमान्ले मैले परमेश्वरमा विश्वास गर्न थालेदेखि मेरो मन कति प्रफुल्लित भएको थियो भनी देखेपछि, मेरो आस्थालाई समर्थन गर्नुभयो।
डिसेम्बर २०१२ मा, मेरो श्रीमानले इन्टरनेटमा कम्युनिस्ट पार्टीले सर्वशक्तिमान् परमेश्वरको मण्डलीलाई लान्छित गर्न र दोषी ठहराउन फैलाएका आधारहीन अफवाहहरू पढ्नुभयो। म पक्राउ पर्छु कि भन्ने डरले, उहाँले मलाई परमेश्वरमा विश्वास गर्नबाट रोक्ने प्रयास गर्न थाल्नुभयो। उहाँ मलाई परमेश्वरका वचन पढ्न दिनुहुन्नथ्यो, र मेरी कजनलाई मसित भेला हुन आउन पनि दिनुहुन्नथ्यो। त्यतिबेला, म पनि परमेश्वरमा विश्वास गर्दा पक्राउ परेर जेल जानु पर्ला कि भनेर आत्तिएकी थिएँ, तर मेरी कजनले कसरी प्राचीन कालदेखि नै साँचो मार्ग सधैँ सतावटमा परेको छ भन्नेबारे मसँग सङ्गति गरिन्। मैले पनि बाइबलमा कसरी प्रभु येशू र उहाँका चेलाहरूले सतावट भोग्नुभयो भनी पढेँ, अनि कसरी यो संसारमा शैतानले शासन गर्छ भनी देखेँ। यो संसार अति दुष्ट र अन्धकारमय छ, र यसले सकारात्मक कुराहरूलाई अस्तित्वमा रहन दिँदैन। परमेश्वरमा विश्वास गरेर र परमेश्वरलाई पछ्याएर, म जीवनको सही मार्गमा हिँडिरहेकी छु, र सतावट भोग्नुपरे तापनि मैले यसलाई त्याग्नु हुँदैन। मैले आफूले बुझेका सबै कुरा आफ्ना श्रीमानलाई भनेँ, तर उहाँले सुन्दै सुन्नुभएन। मैले उहाँ घरमा नभएको बेला गोप्य रूपमा परमेश्वरका वचन पढ्नुपर्थ्यो र भेलाहरूमा सहभागी हुनुपर्थ्यो। अप्रिल २०१३ मा, मेरो कम्मर दुख्ने समस्या झन् बढ्यो। म बस्न वा उभिन सक्दिनथेँ—म सिधा पल्टिन मात्र सक्थेँ। मेरा श्रीमानले केही महिनाको बिदाका लागि मेरो कार्यालयसमक्ष निवेदन दिन मलाई मदत गर्नुभयो। परमेश्वरको सुरक्षाले गर्दा, केही औषधियुक्त प्लास्टरहरू लगाएपछि मेरो बिमारी लगभग निको भयो। त्यसपछि, मैले बिदाको सदुपयोग गरेर सुसमाचार प्रचार गर्न थालेँ, तर मेरो श्रीमानले यो कुरा थाहा पाउन धेरै समय लागेन। उहाँ म घरमा छु कि छैन भनेर हेर्न आउनका लागि आफ्नो खाजा खाने समयको उपयोग गर्नुहुन्थ्यो। यदि म अलि ढिलो घर फर्केँ र उहाँको गाडी तल पार्किङमा देखेँ भने, मेरो मुटु तत्कालै आत्तिन थाल्थ्यो। हाम्रो बिहे भएको यतिका वर्षभरि, उहाँले सधैँ मेरो राम्रो हेरचाह गर्नुभएको थियो, तर परमेश्वरप्रतिको आफ्नो आस्थासम्बन्धमा आफूले उहाँले भनेको नमान्दा, मैले उहाँलाई निराश बनाएँ जस्तो लाग्यो, अनि जब उहाँ मलाई गाली गर्दै कराउनुहुन्थ्यो, मैले चुपचाप सहनुपर्थ्यो। आफू धेरैभन्दा धेरै भेलाहरूमा सहभागी हुँदै जाँदा, मैले परमेश्वर नै मानव जीवनको स्रोत हुनुहुन्छ भन्ने कुरा बुझेँ। हरेक व्यक्ति परमेश्वरको आपूर्ति, हेरचाह र सुरक्षाका कारणले गर्दा नै जिउन सक्छ। मानिसहरूले परमेश्वरमा विश्वास गर्नु र कर्तव्य निर्वाह गर्नु पूर्ण रूपमा स्वभाविक र न्यायोचित कुरा हो। यो सबैभन्दा न्यायपूर्ण कुरा हो। मलाई परमेश्वरलाई पछ्याएर आफूले सही मार्ग रोजेकी रहेछु भन्ने कुरा झन् धेरै महसुस हुन थाल्यो। मेरो हृदयले शक्ति पायो, र म मेरो श्रीमानको रिससँग कम डराउन थालेँ। कहिलेकाहीँ, म उहाँसँग तर्कसङ्गत रूपमा बहस पनि गर्थेँ। एकपटक, उहाँ रिसले चूर हुँदै मतिर औँला ठड्याउँदै कराउनुभयो, “अहिले तँ मैले भनेको केही पनि सुन्दिनस्! मैले तिमीहरूलाई राज्यले विश्वास गर्न दिँदैन भनेको थिएँ, तर तैँले सुनिनस्। के तँलाई परमेश्वरमा विश्वास नगरे तँ बाँच्नै सक्दिनस् जस्तो लाग्छ?” मैले भनेँ, “अहिले यो संसार यति दुष्ट र अन्धकारमय छ। हाम्रै स्कुललाई हेर्नुहोस्—त्यहाँ दिनभरि नक्कली कामहरू मात्र भइरहन्छन्। म यो सबबाट वाक्क भइसकेँ! परमेश्वर सत्यता व्यक्त गर्न र मानिसहरूलाई मुक्ति दिन आउनु अद्भुत कुरा हो। परमेश्वरमाथिको विश्वासविना त मलाई जीवनको कुनै अर्थ छैन जस्तो लाग्छ!” उहाँले मलाई हेर्दै भन्नुभयो, “मलाई थाहा छ परमेश्वरमा विश्वास गर्नु नराम्रो कुरा होइन, तर कम्युनिस्ट पार्टीलाई त्यसको कुनै वास्ता छैन। तैँले यसरी नै विश्वास गरिरहिस् भने, तँ पक्राउ पर्ने सम्भावना छ। त्यसो भयो भने, तैँले आफ्नो जागिर गुमाउनेछेस् र जेलमा दुःख पाउनुपर्नेछ। किन यस्तो झमेलामा फस्छेस्? बस् यो विश्वास गर्न छोडिदे!” यो सुन्नेबित्तिकै, मलाई के महसुस भयो भने मेरो श्रीमान डराउनुभएको थियो किनभने उहाँलाई कम्युनिस्ट पार्टीका तौरतरिकाहरू राम्ररी थाहा थियो, र त्यसैले उहाँ मलाई रोक्ने प्रयास गर्दै हुनुहुन्थ्यो। वास्तवमा, मलाई पनि पक्राउ परेर जेल जानु पर्ला, र पुलिसले कुटेर मार्न सक्ला भन्ने सम्भावनाले चिन्तित बनाएको थियो। चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टी सरकारले मानव जीवनलाई अवहेलनापूर्वक व्यवहार गरेका यस्ता धेरै घटनाहरू छन्। पछि, मैले प्रभु येशूले भन्नुभएका कुराहरू सम्झेँ: “आफ्नो जीवन भेट्टाउनेले त्यो गुमाउनेछ: र मेरो खातिर आफ्नो जीवन गुमाउनेले त्यो भेट्टाउनेछ” (मत्ती १०:३९)। मेरो हृदय अत्यन्तै उज्यालो भयो। मानव जीवन धेरै छोटो छ। हरेक दिन देह र जीविकोपार्जनका लागि मात्रै तँछाडमछाड गर्नुको कुनै अर्थ छैन। परमेश्वरमा विश्वास गरेर र परमेश्वरलाई पछ्याएर, अनन्त जीवन प्राप्त गर्न सकिन्छ—यो अति बहुमूल्य कुरा हो! यदि म पक्राउ पर्ने डरले परमेश्वरमा विश्वास गर्ने आँट गर्दिनँ भने, मैले कहिल्यै अनन्त जीवन प्राप्त गर्नेछैनँ। जेसुकै भए पनि, म परमेश्वरमा विश्वास गर्ने कुरा छोड्न सक्दिनँ। यद्यपि, मेरो श्रीमानले मलाई विश्वास गर्न नदिने जिद्दी गरिरहनुभयो। मैले मनमनै चिन्ता गरेँ, “हाम्रो बिहे भएको झन्डै छ वर्ष भइसक्यो, र उहाँले सधैँ यो परिवारको हेरचाह गर्नुभएको छ अनि मेरो ख्याल राख्नुभएको छ। हामीले सँगै कडा मिहिनेत गरेर घर र गाडी किन्यौँ। हामी हाम्रो जीवन दिन-प्रतिदिन राम्रो हुँदै गइरहेको देख्न सक्छौँ। मेरा सहकर्मीहरू सबै अन्ततः मैले एउटा राम्रो परिवार पाएँ भन्छन्। मलाई पनि यस जीवनमा यो परिवार नै मेरो स्थान हो भन्ने लाग्छ, र मेरो हृदयको गहिराइबाट, म यो स्थिर र शान्तिपूर्ण जीवन जिउन मन पराउँछु। तर यदि मेरो श्रीमानले मलाई परमेश्वरमा विश्वास गर्न नदिने अठोट गर्नुभएको छ भने, मैले के गर्नुपर्ला? के म अझै परमेश्वरलाई पछ्याइरहन पाउँछु?” यी प्रश्नहरूले मलाई अल्झाउँदा, मैले निरन्तर परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्दै उहाँलाई मलाई अगुवाइ गर्न बिन्ती गरेँ।
एउटा भेलाको दौरानमा, मैले मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई आफ्ना चिन्ताहरूबारे बताएँ, र उनीहरूले मसँगै परमेश्वरका यी वचनहरू पढे: “तैँले सत्यताका लागि कष्ट भोग्नैपर्छ, तैँले सत्यताका लागि आफ्नो बलिदान गर्नैपर्छ, तैँले सत्यताका लागि अपमान सहनैपर्छ, र अझै बढी सत्यता प्राप्त गर्नका खातिर तैँले अझै बढी दुःख भोग्नैपर्छ। तैँले गर्नुपर्ने यही नै हो। पारिवारिक सामञ्जस्यतामा रमाउनका खातिर तैँले सत्यतालाई फ्याँक्नु हुँदैन र अस्थायी आनन्दका खातिर तैँले जीवनभरको इज्जत र निष्ठा गुमाउनु हुँदैन। तैँले जुन कुरा सुन्दर र असल छ त्यो सबैलाई पछ्याउनुपर्छ, र तैँले जीवनमा अझै अर्थपूर्ण मार्ग पछ्याउनुपर्छ। यदि तैँले त्यस किसिमको साधारण र सांसारिक जीवन जिउँछस्, र तँसँग पछ्याउनका लागि कुनै पनि लक्ष्य छैन भने, के यो तैँले आफ्नो जीवनलाई खेर फाल्नु होइन र? यस्तो जीवनबाट तैँले के प्राप्त गर्न सक्छस्? एउटा सत्यताका खातिर तैँले देहका सबै आनन्दहरू त्याग्नुपर्छ, र थोरै आनन्दका खातिर सबै सत्यताहरूलाई फ्याँक्नु हुँदैन। यस्ता मानिसहरूसँग कुनै निष्ठा वा इज्जत हुँदैन; तिनीहरूको अस्तित्वको कुनै अर्थ हुँदैन!” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। पत्रुसका अनुभवहरू: सजाय र न्यायसम्बन्धी उनको ज्ञान)। परमेश्वरका वचन पढेपछि, मैले बिस्तारै आफ्नो हृदयमा शक्ति प्राप्त गरेँ। परमेश्वरको अनुग्रहले म परमेश्वरसामु आएँ, र परमेश्वरले व्यक्त गर्नुभएका यी सबै सत्यताहरू देखिसकेपछि, मैले तिनलाई राम्ररी पछ्याउनुपर्छ भन्ने कुरा जायज छ। यसको अर्थ दुःख भोग्नु नै हो भने पनि, यो उपयुक्त छ। मेरो लागि एउटा सुमधुर सम्बन्धयुक्त परिवार धेरै महत्त्वपूर्ण भए तापनि, सत्यता पछ्याउनु सबैभन्दा अर्थपूर्ण कुरा हो। परमेश्वरका वचन पढ्नुअघि, मलाई म कहाँबाट आएँ वा केका लागि जिइरहेकी छु भन्ने थाहा थिएन। मलाई यो संसार किन यति दुष्ट र अन्धकारमय छ भन्ने थाहा थिएन, र म हरेक दिन अन्धकारमै जिउँथेँ, कठिनाइमै आफ्ना दिनहरू काट्थेँ। जीवन धेरै कष्टकर थियो! अहिले, ठूलो कठिनाइसाथ, मैले साँचो मार्ग फेला पार्न र ज्योति देख्न सकेकी छु। मैले परमेश्वरका वचनबाट जीवनका धेरै रहस्यहरू बुझेकी छु, र जिउनुको मूल्य के हो भन्ने कुरा फेला पारेकी छु। यदि मैले एउटा सुमधुर सम्बन्धयुक्त परिवारका खातिर सत्यता त्यागेँ भने, के यसरी जिउनु खोक्रो र पूर्ण रूपमा अर्थहीन हुँदैन र? मैले परमेश्वरका अरू वचनहरू पढेँ: “पति आफ्नी पत्नीलाई किन प्रेम गर्छ? पत्नी आफ्नो पतिलाई किन प्रेम गर्छिन्? छोराछोरीहरू किन बुबाआमाप्रति कर्तव्यनिष्ठ हुन्छन्? बुबाआमा किन आफ्ना छोराछोरीहरूको यति धेरै ख्याल राख्छन्? मानिसहरूको सबै मनसाय केप्रति लक्षित हुन्छन्? के यो सबै उनीहरूका आफ्नै योजना र स्वार्थी चाहनाहरू सन्तुष्ट पार्नप्रति लक्षित हुँदैनन् र?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। परमेश्वर र मानिस एकसाथ विश्राममा प्रवेश गर्नेछन्)। परमेश्वरका वचनले मलाई श्रीमान्-श्रीमतीबीचको प्रेम व्यक्तिगत स्वार्थको जगमा निर्माण भएको हुन्छ भन्ने कुरा बुझ्न मद्दत गरे। मैले यसबारे सोचेँ—मेरो श्रीमान पहिले मप्रति किन राम्रो हुनुहुन्थ्यो? किनभने म हेर्दा ठीकै थिएँ, र मलाई पैसाको व्यवस्थापन गर्न मन पर्दैनथ्यो, जसले गर्दा परिवारको आर्थिक कुरामाथि उहाँकै नियन्त्रण हुन्थ्यो। म उहाँकी आदर्श श्रीमतीको मापदण्डमा राम्ररी पूरा गर्थेँ, जसले उहाँलाई सन्तुष्ट बनाएको थियो। तर, जब मैले यो देशमा सहन नसकिने कुरा, मेरो आफ्नै आस्था र जीवन पछ्याइ विकास गरेँ, उहाँलाई म उहाँको लागि फाइदाजनक छैन भन्ने लाग्न थाल्यो, र उहाँ मप्रति फेरि कहिल्यै राम्रो हुनुभएन। त्यसै बिच, म आफ्नो श्रीमानलाई छोड्न हिचकिचाइरहेकी थिएँ किनभने उहाँ मेरो ख्याल राख्नुहुन्थ्यो र मेरो हेरचाह गर्नुहुन्थ्यो, अनि मैले घरका धेरै कुराहरूबारे चिन्ता लिनुपर्दैनथ्यो। मानिसहरू सबै स्वार्थी हुन्छन्, र श्रीमान् र श्रीमतीले पनि एकअर्कालाई प्रयोग गर्छन्। त्यहाँ साँचो स्नेह कसरी हुन सक्छ र? म वैवाहिक भावनाको यो सानो अंशका लागि मलाई परमेश्वरले दिनुहुने मुक्ति त्याग्न सक्दिनँ। त्यसपछि, म भेलाहरूमा सहभागी हुन र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने अडान लिइरहेँ।
जुन २०१३ को एक दिन, सुसमाचार प्रचार गरेर फर्केपछि म रातिको खाना बनाउँदै थिएँ। जब मेरो श्रीमान् घर आउनुभयो, उहाँको अनुहार धेरै अँध्यारो थियो, तर मैले उहाँलाई वास्ता गरिनँ। खाना खाइसकेपछि, म मेरा दुई छोरीहरूलाई बाइबलका कथाहरू सुनाउन मेरो कोठामा गएँ। उनीहरू खुसीसाथ सुनिरहेका थिए, त्यत्तिकैमा मेरो श्रीमान एक्कासि ढोकामा उभिनुभयो र मलाई हप्काउनुभयो। मेरा छोरीहरू यति डराए कि उनीहरूले केही बोल्ने आँटै गरेनन्, र मैले हतार-हतार उनीहरूलाई सान्त्वना दिन केही भनेँ। मैले कुरा सिध्याएपछि, म बाहिर हिँड्न गएँ। मेरो श्रीमानले मलाई पछ्याउनुहोला भन्ने मैले सोचेकी थिइनँ। जब हामी हाम्रो भवनबाट अलि पर एउटा कुनामा पुग्यौँ, उहाँले मेरो पाखुरा समातेर छेउको सिँढीमा हुत्याइदिनुभयो। मेरो पाखुराभरि एकाएक पीडाको लहर फैलियो, र म बिस्तारै उठेर एक शब्द नबोली घरतिर हिँड्न थालेँ। उहाँले फेरि मेरो पाखुरा समातेर जोडले तान्नुभयो, जसले गर्दा म फेरि भुइँमा पछारिएँ। उहाँले मेरो नाकतिर औँला ठड्याउँदै मलाई गाली गर्नुभयो, “तैँले किन परमेश्वरमा विश्वास गर्नुपर्ने? परमेश्वर कसरी हुन सक्छ? जब म तँलाई यस्तो व्यवहार गरिरहेको छु, तेरो परमेश्वर कहाँ छ? त्यसले तँलाई किन सुरक्षा दिँदैन?” उहाँले कुनै तर्क सुन्नुहुन्न भन्ने मैले महसुस गरेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “तिमी परमेश्वरमा विश्वास गर्दैनौ—तिमीलाई के थाहा छ र? मलाई परमेश्वरमाथि शङ्का गर्न र परमेश्वरलाई इन्कार गर्ने बनाउन तिमी मलाई पिट्न चाहन्छौ। तिम्रा अभिप्रायहरू साँच्चै घृणित छन्!” उहाँले फेरि भन्नुभयो, “मैले जे भने पनि, तँ सुन्दिनस्—तँ जति विश्वास गर्छेस्, त्यति नै ग्रस्त हुन्छेस्। अहिले तँ जताततै सुसमाचार प्रचार गर्दै समेत हिँडिरहेकी छेस्। हाम्रा भिनाजुले भन्नुभयो, यदि तैँले कुरा बुझिनस् भने, मैले तँलाई बेस्सरी पिट्नुपर्छ। हामीले तँलाई सुधार्न सक्दैनौँ भन्ने होइन! त्यसैले मलाई भन्, तँ अझै विश्वास गर्छेस् कि गर्दिनस्?” जब उहाँले म चुइँक्क पनि नबोलेको देख्नुभयो, उहाँ मेरो पछाडि आउनुभयो र मेरो कम्मरमा बेस्सरी लात्तीले हान्नुभयो। मेरो कम्मर यति धेरै दुख्यो कि यसले मेरो मुटु नै छेड्यो जस्तो लाग्यो, र मेरा आँसु तुरुन्तै बग्न थाले। यद्यपि, मेरो श्रीमानले अझै पनि रत्तिभर दया देखाउनुभएन। मलाई लात्तीले हान्दै उहाँले भन्नुभयो, “म तँलाई कहिल्यै विश्वास गर्न दिनेछैनँ! तँ प्यारालाइसिस नहोउञ्जेल म तँलाई लात्तीले हान्नेछु! मैले तेरो हेरचाह नै गर्नुपरे पनि, म तँलाई परमेश्वरमा विश्वास गर्न दिनेछैनँ!” जब मैले उहाँले यसो भनेको सुनेँ, मेरो मुटुमा चिसो पस्यो। पहिले, मलाई सधैँ मेरो श्रीमानको मानवता निकै राम्रो छ भन्ने लाग्थ्यो, र उहाँले सधैँ मेरो निकै ख्याल राख्नुभएको थियो। उहाँले कम्युनिस्ट पार्टीका आधारहीन अफवाह र भ्रमपूर्ण कुराहरू पत्याउनुहोला, मलाई परमेश्वरमा विश्वास गर्नबाट रोक्ने प्रयास गर्नुहोला, र म प्यारालाइसिस नहोउञ्जेल लात्तीले हान्ने प्रयास गर्नुहोला भन्ने मैले कहिल्यै सोचेकी थिइनँ! उहाँ त साह्रै क्रूर हुनुहुन्थ्यो! त्यसपछि, उहाँले भन्नुभयो, “यदि तँ घरमा एक्लै भइस् भने, तँ भेलाहरूमा जाने सम्भावना छ। म तँलाई अन्तै पठाइदिन्छु। तँ जस्ता मानिसहरू मेरो राम्रो घरमा बस्न पनि लायक छैनन्। उठ्!” यति भन्दै, उहाँले मलाई घिसार्नुभयो, गाडीमा धकेल्नुभयो, र मेरी आमाको घरमा लैजानुभयो। मेरी आमाले परमेश्वरप्रतिको मेरो आस्थालाई निकै समर्थन गर्नुहोला भन्ने मैले सोचेकी थिइनँ। मैले उहाँलाई सुसमाचार प्रचार गरेँ, र उहाँले पनि परमेश्वरको आखिरी दिनहरूको काम स्वीकार गर्नुभयो। तर, मेरो भाइले निरन्तर मेरो श्रीमानको पक्ष लिएर बोलिरह्यो। उसले मलाई फकाउने प्रयास पनि गर्यो, “दिदी, यो संसारमा यस्ता समयहरू आउँछन् जहाँ तपाईँ पूर्ण रूपमा असहाय हुनुहुन्छ। तपाईँ अलि व्यावहारिक हुनुपर्छ। यहाँ केही दिन आराम गर्नुहोस् र त्यसपछि घर फर्केर राम्रो जीवन बिताउनुहोस्।” मेरो भाइले भनेको कुराले मलाई गहिरो सोचमा धकेल्यो, “यो संसारमा तपाईँ साँच्चै व्यावहारिक हुनैपर्छ। म झन्डै चालीस वर्षकी भएँ। अहिलेको जीवन पाउन मैले मेरो आधा जीवन सङ्घर्ष गरेकी छु। परमेश्वरप्रतिको मेरो विश्वाससँग सम्बन्धित कुराहरूबाहेक अरू सबै कुरामा, मेरो श्रीमान् मप्रति धेरै राम्रो हुनुहुन्छ। परमेश्वरप्रतिको मेरो विश्वासकै कारणले मात्र उहाँ अर्कै मान्छेमा परिवर्तन हुनुभएजस्तो देखिन्छ। उहाँको व्यवहार हेर्दा, यदि मैले परमेश्वरमा विश्वास गर्न छोडिनँ भने, उहाँले मसँग सम्बन्धविच्छेद गर्ने धेरै सम्भावना छ। त्यसो भयो भने म बाँच्नका लागि निर्भर रहेको यो परिवार गुमाउनेछु। त्यसपछि म आफ्नो जीवनमा के गरूँला? के म एक्लै र असहाय भएर मेरा छोरीहरूको हेरचाह गर्ने पुरानै जीवनमा फर्कनुपर्ला?” मलाई त्यस्तो जीवन बिताउन डर लागिरहेको थियो, तर म परमेश्वरप्रतिको मेरो आस्था पनि त्याग्न चाहन्नथेँ। म दोधारमा फसेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “सायद म केही समयको लागि पछि हट्छु। यदि म भेलाहरूमा गइनँ वा मेरो कर्तव्य निर्वाह गरिनँ, र केही समयको लागि घरमै लुकेर परमेश्वरका वचन मात्र पढेँ भने के होला? तर त्यसरी काम चल्नेछैन। मैले के गर्नुपर्छ?”
ती केही दिनहरूमा, मैले निरन्तर परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, र परमेश्वरका वचनको एउटा खण्ड सम्झेँ: “तँ सृजित प्राणी होस्—तैँले अवश्य पनि परमेश्वरको आराधना गर्नुपर्छ र अर्थपूर्ण जीवन पछ्याउनुपर्छ। यदि तँ परमेश्वरको आराधना गर्दैनस् बरु आफ्नै फोहोर देहभित्रै जिउँछस् भने, के तँ मानव वस्त्र धारण गरेको पशु मात्र होइनस् र? तँ मानव भएकाले तैँले आफूलाई परमेश्वरप्रति समर्पित गर्नुपर्छ र सबै दुःख भोग्नुपर्छ। तैँले आज आफूलाई परेको सानो कष्टलाई खुसीसाथ र निर्धक्क भएर स्वीकार गर्नुपर्छ, अनि अय्यूब र पत्रुसले जस्तो अर्थपूर्ण जीवन जिउनुपर्छ। यस संसारमा, मानिसले दियाबलसको वस्त्र लगाउँछ, दियाबलसबाट खानेकुरा लिएर खान्छ, र दियाबलसकै अधीनमा रही काम र सेवा गर्दछ, अनि ऊ फोहोरले ढाकिने हदसम्म त्यसको कुल्चीमिल्चीमा पर्छ। उसले जीवनको अर्थ बुझेको वा साँचो मार्ग प्राप्त गरेको छैन—यसरी जिउनुको के महत्त्व हुन्छ र? तिमीहरू सही मार्ग पछ्याउने र सुधारको खोजी गर्ने मानिस हौ। तिमीहरू ठूलो रातो अजिङ्गरको देशमा खडा हुन्छौ र तिमीहरू ती हौ, जसलाई परमेश्वर धर्मी भन्नुहुन्छ। के त्यो सबैभन्दा अर्थपूर्ण जीवन होइन र?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। अभ्यास (२))। परमेश्वरका वचन मनन गर्दा मैले शक्ति पाएँ। मैले आफूले जीवनमा रोज्नुपर्ने मार्गबारे स्पष्ट दिशा प्राप्त गरेँ। परमेश्वरमा विश्वास गर्नु र परमेश्वरको आराधना गर्नु पूर्ण रूपमा स्वभाविक र न्यायोचित कुरा हो। यदि तपाईं अर्थपूर्ण जीवन जिउन चाहनुहुन्छ भने, तपाईंले परमेश्वरप्रति आफूलाई समर्पित गर्नुपर्छ, कुनै पनि मानिस, घटना र कामकुराहरूबाट बाँधिनु हुँदैन, र आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्न र परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्न सबै कष्ट सहनुपर्छ। ठीक अय्युब जस्तै: तिनको सम्पत्ति र सन्तान सबै गुमे, तर पनि तिनले परमेश्वरको आराधना गरे र परमेश्वरको नाउँको महिमा गाए। अनि पत्रुसको कुरा गरौँ: तिनले प्रभुलाई पछ्याउन सबै कुरा पछाडि छोडे र आफ्नो सम्पूर्ण जीवन प्रभुप्रति समर्पित गरे। अन्त्यमा, तिनले परमेश्वरलाई चरम रूपमा प्रेम गर्ने र मृत्युसम्मै परमेश्वरप्रति समर्पित हुने कुरा हासिल गर्दै, एउटा अर्थपूर्ण जीवन जिए। कर उठाउने मत्ती पनि त्यस्तै थिए। प्रभु येशूले बोलाउनेबित्तिकै, तिनले रत्तिभर पनि नहिचकिचाई प्रभुलाई पछ्याए। परमेश्वरमाथिको उनीहरूको आस्था साँच्चै ईर्ष्यालाग्दो छ! म परमेश्वरलाई पछ्याउन इच्छुक भए तापनि, मैले आफ्नो परिवार छोड्न सकिनँ। म दुःख भोग्न र सबै कुरा पछाडि छोड्न तयार थिइनँ। ती सन्तहरूसँग तुलना गर्दा, मलाई साँच्चै लाज लाग्यो! अब, जीवनको सही मार्ग मेरो अगाडि खुलिसकेको थियो। म अब कमजोर बन्न मिल्दैनथ्यो: म परमेश्वरलाई पछ्याउने र सत्यता तथा जीवन प्राप्त गर्ने यो मौका बिलकुलै गुमाउन सक्दिनथेँ! त्यतिबेला, म मण्डलीमा अगुवा बन्नका लागि चुनिएकी थिएँ, र हरेक दिन आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न व्यस्त थिएँ। त्यसको केही समयपछि, मेरो श्रीमानले मलाई घर फर्काएर ल्याउनुभयो। त्यतिबेला, गर्मी महिनाको बिदा थियो त्यसैले उहाँ काममा जानुपर्दैनथ्यो। उहाँ हरेक दिन मेरो निगरानी गरेर बिताउनुहुन्थ्यो। उहाँ मलाई परमेश्वरका वचन पढ्न, भेलाहरूमा जान, वा मेरो कर्तव्य निर्वाह गर्न दिनुहुन्नथ्यो। हरेक दिन, म उहाँसँगै घरको काम गर्ने र छोराछोरीको हेरचाह गर्ने काम मात्र गर्न सक्थेँ। परमेश्वरका वचनहरूको आपूर्ति प्राप्त गर्न नसक्दा, म पानीविनाको माछाजस्तै भएँ, मेरो हृदय चरम पीडा र व्यथामा थियो। एक दिन, मैले परमेश्वरका यी वचनहरू सम्झेँ: “विश्वासी र गैरविश्वासीहरू अन्तर्निहित रूपमै मिल्दो छैनन्; बरु, उनीहरू एक अर्काको विपक्षमा छन्” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। परमेश्वर र मानिस एकसाथ विश्राममा प्रवेश गर्नेछन्)। यो वास्तवमै त्यस्तै थियो। मेरो श्रीमान परमेश्वरमा विश्वास गर्नुहुन्नथ्यो र मलाई विश्वास गर्न दिन दृढतापूर्वक अस्वीकार गर्नुहुन्थ्यो। हरेक दिन, उहाँ मलाई कुनै कैदीलाई झैँ निगरानी गर्नुहुन्थ्यो। उहाँ श्रीमान् हुनुहुन्नथ्यो—उहाँ स्पष्ट रूपमा मेरो शत्रु हुनुहुन्थ्यो! जब मैले यो एकदमै सहन सकिनँ, मैले उहाँलाई भनेँ, “तपाईंले मलाई पिट्ने मात्र होइन, मलाई कुनै स्वतन्त्रता पनि दिनुभएको छैन। म अब यसरी जिउन सक्दिनँ। बरु हामी सम्बन्ध विच्छेद गरौँ र आ-आफ्नो बाटो लागौँ। त्यसरी हामी दुवैलाई सजिलो हुन्छ।” तर उहाँले भन्नुभयो, “मैले तँलाई पिटेर गल्ती गरेँ। म माफी चाहन्छु। तैँले मबाट जसरी क्षतिपूर्ति चाहन्छेस्, म त्यसै गर्न तयार छु। तर एउटै कुरा के हो भने, हामी डिभोर्स गर्न सक्दैनौँ। तँ एउटी असल मान्छे होस्। हामीले यो परिवार बनाउन धेरै दुःख गरेका छौँ। हामी किन डिभोर्स गर्ने? मैले तेरै भलाइको लागि तँलाई निगरानी गरिरहेको छु। केही समयपछि, तैँले परमेश्वरमा विश्वास गर्ने कुरा बिर्सिनेछेस् र सबै कुरा ठीक हुनेछ। यदि तँलाई निस्सासिएजस्तो महसुस भइरहेको छ भने, म तँलाई बाहिर घुमाउन लैजाऊँ त?” उहाँले यसो भनेको सुन्दा, मैले उहाँ मलाई यहीँ रोकेर बिस्तारै परमेश्वरबाट टाढा लैजाने प्रयास गर्दै, बाहिर मीठो बोलेर भित्र आफ्नो कठोर मनसाय लुकाइरहनुभएको छ भन्ने बुझेँ। मलाई के गर्ने भन्ने थाहा थिएन। म परमेश्वरमा विश्वास गरिरहन चाहन्थेँ, तर यो परिवार र मेरो श्रीमानलाई छोड्न पनि हिचकिचाइरहेकी थिएँ। मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्दै, मेरो हृदयलाई कुनै पनि समय उहाँबाट टाढा हुन नदिन बिन्ती गरेँ, र मैले उहाँलाई मेरो लागि एउटा बाटो खोलिदिन बिन्ती गरेँ, ताकि म मण्डलीमा फर्केर मेरो कर्तव्य निर्वाह गर्न सकूँ।
एक दिन, भेलाको समय भयो। मैले चलाखीपूर्ण रूपमा मेरो श्रीमानलाई हामी साइकल चलाउन बाहिर जाऔँ भनेँ। मैले उहाँलाई साइकल चलाउन लगाएँ, जबकि म इलेक्ट्रिक स्कुटर चढेँ। उहाँ राजी हुनुभयो। जब हामी आधा बाटोमा पुग्यौँ, मैले गति बढाएँ र उहाँलाई धेरै पछाडि छोडिदिएँ। भेला हुने ठाउँमा पुग्नुअघि मैले धेरै पटक यताउति फन्को पनि मारेँ। यति धेरै कठिनाइपछि, म अन्ततः एउटा भेलामा सहभागी हुन सफल भएँ। जब म साँझ घर पुगेँ, मेरो श्रीमान विशेष गरी क्रुद्ध हुनुहुन्थ्यो। उहाँले भन्नुभयो, “तँ झन्-झन् निडर हुँदै गइरहेकी छेस्। तैँले मलाई छोडेर भेलामा जाने हिम्मत कसरी गरिस्। तँमा आँट छ भने, फर्केर नआइज!” मैले भनेँ, “के तपाईंले मलाई कुनै विकल्प छोड्नुभएको छ र? मलाई कुनै स्वतन्त्रता नै छैन। तपाईं मलाई कुनै कैदीलाई जस्तै निगरानी गर्नुहुन्छ। यदि तपाईं यसै गरिरहने हो भने, हामी दुईको सम्बन्धको भविष्य छैन।” अप्रत्यासीतरूपमा, त्यसपछि उहाँले मलाई पहिलेभन्दा अझ कडा निगरानी गर्न थाल्नुभयो। जब स्कुल सुरु भयो, उहाँले मलाई आफूसँगै काममा जान बाध्य पार्नुभयो, र सप्ताहान्तमा, उहाँले ओभरटाइम काम गर्नुभएन भने मलाई पाइलैपिच्छे पछ्याउनुहुन्थ्यो। म भेलाहरूमा सहभागी हुन वा मेरो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्दिनथेँ, र मलाई नर्कमा जिइरहेकी छु जस्तो लाग्थ्यो। मैले आफ्ना आँसुलाई बग्नबाट रोक्न सकिनँ, र आफैँलाई नसोधिरहन सकिनँ: यो कस्तो संसार हो? किन मानिसहरूलाई परमेश्वरमा विश्वास गर्न र सही मार्गमा हिँड्न दिइँदैन? पछि, मैले परमेश्वरका यी वचनहरू पढेँ: “पिशाचहरू निर्दयी र अमानवीय हुने यो जस्तो अन्धकारको समाजमा अलिकति पनि सङ्कोच नमानी मानिसहरूलाई मार्ने दियाबलसका राजाले एउटा यस्तो परमेश्वरको अस्तित्व कसरी सहन गर्न सक्थ्यो, जो प्रेमिलो, दयालु, साथै पवित्र पनि हुनुहुन्छ? त्यसले परमेश्वरको आगमनको प्रशंसा र जयजयकार कसरी गर्न सक्थ्यो? यी चाकरहरू! तिनीहरू दयाको बदलामा घृणा गर्छन्, तिनीहरूले धेरै पहिले नै परमेश्वरलाई शत्रुका रूपमा व्यवहार गर्न थालेका हुन्, तिनीहरू परमेश्वरसित दुर्व्यवहार गर्छन्, तिनीहरू चरम रूपमा बर्बर छन्, तिनीहरूमा परमेश्वरप्रति अलिकति पनि आदर छैन, तिनीहरू आक्रमण र लुटपाट गर्छन्, तिनीहरूले सबै विवेक गुमाएका छन्, तिनीहरू सबै विवेकको विरुद्धमा जान्छन्, र तिनीहरू निर्दोष मानवजातिलाई प्रलोभनमा पारेर अचेत बनाउँछन्। के प्राचीनका पुर्खाहरू? के प्रिय अगुवाहरू? तिनीहरू सबै परमेश्वरको विरोध गर्ने नीच मानिस हुन्! तिनीहरूको हस्तक्षेपले आकाशमुनिका सबैलाई अन्धकार र अराजकताको स्थितिमा छोडेको छ। के धार्मिक स्वतन्त्रता? के नागरिकहरूका वैधानिक अधिकार र हितहरू? ती सबै दुष्टतालाई ढाकछोप गर्ने युक्तिहरू हुन्” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। काम र प्रवेश (८))। परमेश्वरका वचनले मलाई मेरो सपनाबाट ब्युँझाए, र कम्युनिस्ट पार्टीको परमेश्वरप्रतिरोधी दुष्ट सारबारे अझ स्पष्ट दृष्टिकोण दिए। मैले यी सबै वर्षहरूमा कम्युनिस्ट पार्टीको शिक्षा प्राप्त गरेकी थिएँ, र सधैँ पार्टीको निकै प्रशंसा गरेकी थिएँ। आफूले समाजमा दुष्टता र अन्धकार देख्दा पनि, मलाई यो पार्टीको शासनले गर्दा भएको हो भन्ने लाग्दैनथ्यो। म कम्युनिस्ट पार्टीको तानाशाहीमा केही समस्याहरू भए तापनि, यो आधारभूत रूपमा निकै बुद्धिमानी छ भन्ने विश्वास गर्थेँ। कम्युनिस्ट पार्टी एउटा नास्तिक पार्टी हो भन्ने कुरा मैले भर्खरै मात्र बुझेँ। यसले संसारलाई धोका दिएर चोरेको झूटो प्रतिष्ठाको आनन्द लिन्छ, संविधानमा चिनियाँ नागरिकहरू धार्मिक स्वतन्त्रताको उपभोग गर्छन् भन्ने झूटो व्यवस्था गर्छ, तर वास्तवमा यसले चिनियाँ मानिसहरूलाई परमेश्वरमा विश्वास गर्न अनुमति नै दिँदैन। यसले चिनियाँ मानिसहरूलाई मात्र धोका दिँदैन, यसले सम्पूर्ण संसारलाई नै धोका दिन्छ। शासनको तानाशाही सत्ता कायम राख्न, यसले अनलाइन मिडियामा जथाभावी आधारहीन अफवाहहरू फैलाउँछ जसले सर्वशक्तिमान् परमेश्वरको मण्डलीको निन्दा गर्छ, र इसाईहरूलाई जथाभावी पक्राउ गर्न विभिन्न माध्यमहरू प्रयोग गर्छ। यसले गर्दा मेरो श्रीमान् भ्रममा पर्नुभयो, र मलाई विभिन्न तरिकाहरूद्वारा बाधा दिने र सताउने काम गर्नुभयो। यी सबै कुरामा, कम्युनिस्ट पार्टीको कालो हातले चलखेल गरिरहेको छ। यो मानिसहरूले परमेश्वरमा विश्वास गरुन् र मुक्ति पाऊन् भन्ने नचाहने मात्र होइन, मानिसहरूले यसलाई नर्कसम्मै पछ्याऊन् र दण्ड पाऊन् भन्ने चाहन्छ। यो यसको दुष्ट उद्देश्य हो। यदि म परमेश्वरसामु नआएको भए, मैले यसको सक्कली रूप कहिल्यै स्पष्ट रूपमा देख्नेथिइनँ।
पछि, मैले परमेश्वरका थप वचनहरू पढेँ: “‘प्रेम’, यसलाई जसरी बोलाइन्छ, एक स्नेह हो, जुन शुद्ध र दोषरहित हुन्छ जहाँ तँ प्रेम गर्न, अनुभव गर्न र विचारशील हुन आफ्नो हृदय प्रयोग गर्छस्। प्रेममा कुनै सर्तहरू हुँदैनन्, कुनै अवरोधहरू हुँदैनन् र कुनै दूरी पनि हुँदैन। प्रेममा कुनै शङ्का हुँदैन, कुनै छलकपट हुँदैन र कुनै धूर्तता पनि हुँदैन। प्रेममा कुनै लेनदेन हुँदैन, र त्यसमा कुनै पनि मिसावट पटक्कै हुँदैन। यदि तँसँग प्रेम छ भने, छलकपट गर्दैनस्, गुनासो गर्दैनस्, धोका दिँदैनस्, विद्रोह गर्दैनस्, माग राख्दैनस्, वा कुनै कुरा प्राप्त गर्न वा निश्चित मात्रामा केही पाउन खोज्दैनस्। यदि तैँले प्रेम गरिस् भने, खुसीसाथ आफूलाई समर्पण गर्नेछस्, खुसी र दुःख सहनेछस्, तँ मेरो अनुकूल हुनेछस्, मेरा लागि आफूसँग भएका सम्पूर्ण कुरा त्याग्नेछस्, आफ्नो परिवार, आफ्नो भविष्य, आफ्नो यौवन र आफ्नो विवाह त्याग्नेछस्। होइन भने, तेरो प्रेम कत्ति पनि प्रेम हुनेछैन, तर त्यो त केवल छलकपट र धोका हुनेछ!” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। धेरैलाई बोलाइन्छ, तर थोरैलाई चुनिन्छ)। परमेश्वरका वचनहरूले मेरो हृदयलाई गहिरो रूपमा छोए। यस प्रकारको शुद्ध र दागरहित प्रेम मानिसहरूका लागि यति आकर्षक छ, र यसले मलाई एकदम लज्जित पनि तुल्यायो। मैले कसरी अनुग्रहको युगमा परमेश्वर देहधारी हुनुभयो र स्वर्गबाट पृथ्वीमा आउनुभयो, हाम्रो खातिर क्रूसमा टाँगिनुभयो र मानवजातिलाई छुटकारा दिन उहाँको बहुमूल्य रगतको हरेक थोपा बगाउनुभयो भन्नेबारे सोचेँ। आखिरी दिनहरूमा, मानवजातिलाई मुक्ति पाउन आवश्यक सत्यताहरू प्रदान गर्न परमेश्वर फेरि एकपटक देहधारी हुनुभएको छ र पृथ्वीमा आउनुभएको छ। उहाँले ठूलो रातो अजिङ्गरको खेदो र सतावट तथा धार्मिक संसारको लान्छना र ईशनिन्दा मात्र सहनुपरेको छैन, उहाँले हामी विश्वासीहरूको विद्रोहीपन र गलत बुझाइहरू पनि सहनुपरेको छ। परमेश्वर मानिसहरूको विवेक ब्युँझने समयको प्रतीक्षा गर्दै, मानिसहरूलाई आपूर्ति र अगुवाइ गर्न चुपचाप सत्यता व्यक्त गर्नुहुन्छ। परमेश्वरको प्रेम यति साँचो छ! परमेश्वरले गर्ने हरेक कुरा मानवजातिको खातिर नै हो! आज परमेश्वरले मलाई एउटा अगुवा बन्ने मौका दिनुभयो, र मैले परमेश्वरको प्रेमको ऋण तिर्न मेरो कर्तव्य पूरा गर्नुपर्छ।
पछि, मेरो श्रीमानले मलाई रोक्न नसक्ने देख्नुभयो, र भन्नुभयो, “मलाई लाग्छ अब मैले स्पष्ट देखिसकेँ। तँलाई परमेश्वरमा विश्वास गर्नबाट कसैले रोक्न सक्दैन। त्यसो हो भने, तँ विश्वास गरी नै राख्। मलाई अब कुनै वास्ता छैन। तर तैँले घरमा मात्र विश्वास गर्न पाउँछेस्—तँ बाहिर जान पाउँदिनस्, र अरू मानिसहरूलाई हाम्रो घरमा आउन दिन पाउँदिनस्। यदि तँ सहमत छेस् भने, हामी सँगै बस्न सक्छौँ, तर यदि तँ सहमत छैनस् भने, हामीले सम्बन्ध विच्छेद गर्नुपर्छ।” उहाँले भनेको कुरा सुनेपछि, मैले उहाँ अझै पनि मलाई बाहिर जान दिनुहुन्न भन्ने बुझेँ। मलाई थाहा थियो, उहाँ केवल मलाई अस्थायी रूपमा शान्त पार्ने, अनि बिस्तारै मण्डली र मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूसँगको मेरो सम्बन्ध टुटाउने प्रयास गर्दै हुनुहुन्छ, ताकि अन्तमा, मैले विश्वास गरिरहन नसकूँ। म उहाँको पासोमा पर्नु हुँदैनथ्यो। त्यसैले मैले दृढतापूर्वक भनेँ, “यदि तपाईं साँच्चै परमेश्वरमाथिको मेरो विश्वाससँग सहमत हुनुहुन्छ भने, मलाई मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग भेटघाट गर्नबाट नरोक्नुहोस्, र भेलाहरूमा जान वा मेरो कर्तव्य निर्वाह गर्नबाट नरोक्नुहोस्। मैले कसरी विश्वास गर्ने भन्ने कुरा तपाईंको हातमा छैन।” चिन्तित हुँदै उहाँले भन्नुभयो, “यदि तैँले आफ्नै तरिकाले विश्वास गरिस् भने, ढिलोचाँडो तँ पक्राउ पर्नेछेस्। एकपटक तँ पक्राउ परेपछि, म पनि मुछिनेछु र मेरो कुनै भविष्य हुनेछैन। यदि तँ यस्तै हुन चाहन्छेस् भने, हामीले सम्बन्धविच्छेद गर्नुपर्छ!” उहाँले आफ्नो मनमा भएको सबैकुरा बोल्नुभयो। म एकछिन त छक्कै परेँ। उहाँ म पक्राउ परेर त्यसको फलस्वरूप मैले दुःख पाउने कुरामा चिन्तित हुनुहुन्नथ्यो। उहाँ त आफ्नै भविष्य बिग्रिने पो हो कि भनेर चिन्तित हुनुहुन्थ्यो। यस्तो अवस्थामा, मैले उहाँको निर्णयको सम्मान गरेँ। मैले भनेँ, “ठीक छ। म सम्बन्धविच्छेद गर्न सहमत छु। हामी कहिले गएर यो काम गर्ने त?” उहाँ पनि छक्क पर्नुभयो, र मलाई सोध्नुभयो, “के तैँले यस विषयमा राम्ररी सोचेकी छेस्? तँलाई भविष्यमा साँच्चै पछुतो हुँदैन?” मैले भनेँ, “सबैले आफ्नै छनौट गर्न सक्छन्, र सबैको हिँड्ने आफ्नै बाटो हुन्छ। म पछुताउनेछैनँ!” यसरी नै, हामी सम्बन्धविच्छेदको प्रक्रिया अघि बढाउन गयौँ। नागरिक मामिला कार्यालयबाट बाहिरिएर गाडीमा बसेपछि, मलाई ठूलो बोझ हटेजस्तो महसुस भयो। यद्यपि, उहाँ रुनुभयो, र भन्नुभयो, “यो सम्बन्धविच्छेद मेरो जीवनको सबैभन्दा दुःखी घटना हो। म वास्तवमा तँसँग सम्बन्धविच्छेद गर्न चाहन्नथेँ, तर तैँले परमेश्वरमा विश्वास गर्न जिद्दी गरिस्, त्यसैले मसँग अरू कुनै विकल्प थिएन।” मैले उहाँको अनुहारमा आँसुका दुई धारा बगिरहेको देखेँ, र चुपचाप सुस्केरा हालेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “तिमी परमेश्वरमा विश्वास गर्दैनौ, त्यसैले तिमीले बुझ्दैनौ। यो सबै कम्युनिस्ट पार्टीको कारणले भएको हो। यसले परमेश्वरको विरोध गर्छ, परमेश्वरलाई पछ्याउनेहरूलाई सताउँछ, र आधारहीन अफवाहहरू फैलाउँदै मानिसहरूलाई परमेश्वरलाई पछ्याउनबाट रोक्न परिवारका सदस्यहरूलाई प्रयोग गर्छ। तिमी कम्युनिस्ट पार्टीको दुष्टता प्रस्ट देख्न सक्दैनौ, र कम्युनिस्ट पार्टीको प्रणालीमा अधिकारीको रूपमा काम गर्ने र आफ्नो करियर बनाउने कुरा छनौट गर्ने जिद्दी गर्छौ। हामी कसरी सँगै हिँड्न सक्छौँ र?” गाडी अगाडि बढिरह्यो, तर मलाई हामी अन्ततः छुट्टिएर फरक-फरक बाटोमा जानेछौँ भन्ने थाहा थियो।
त्यसपछि, म अन्ततः परमेश्वरमा विश्वास गर्न र कुनै रोकावटविना स्वतन्त्र रूपमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्षम भएँ। मलाई वैवाहिक र पारिवारिक बन्धनबाट एक-एक पाइला गर्दै मुक्त हुन मदत गर्नुभएकोमा परमेश्वरको अगुवाइप्रति म धेरै आभारी छु।
