३४. मेरी आमा बिरामी हुनुभएको थाहा पाएपछि
मे २०२३ मा, म घरबाट टाढा बसेर आफ्ना कर्तव्य निर्वाह गर्दै थिएँ। एक दिन मैले मेरो गृहनगरबाट एउटा पत्र पाएँ, त्यसमा मेरी आमालाई केही वर्षअघि पक्षाघात भएको र उहाँ राम्ररी हिँडडुल गर्न नसक्ने हुनुभएको कुरा उल्लेख गरिएको थियो। मलाई यो साँचो हो भनेर पत्यार नै लागेन। पक्षाघातपछिको मेरी आमाको तस्बिर सम्झिँदा, म भक्कानिएर रुन थालेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “सीसीपीको सतावट र खेदोले गर्दा म करिब नौ वर्षदेखि घर फर्कन पाएकी छैनँ। मेरा परिवारका गैरविश्वासी सदस्य र आफन्तहरूले पक्कै पनि मेरो खोजी गरिरहेका होलान्। कतै उनीहरूले आमालाई निरन्तर सोधपुछ गरेर धेरै दबाबमा परेकाले उहाँलाई पक्षाघात पो भएको हो कि? मेरो परिवारमा कसैले पनि परमेश्वरमा विश्वास गर्दैनन्, र उनीहरूले मेरी आमालाई सताउने समेत गर्छन्। के उनीहरूले साँच्चै उहाँको राम्ररी हेरचाह गर्लान् र? विशेषगरी मेरा दाइ र भाउजू: अब आमालाई पक्षाघात भएपछि, उहाँले व्यापार गरेर पैसा कमाउन नसक्ने मात्र होइन, उनीहरूका छोराछोरीको हेरचाहमा पनि मद्दत गर्न सक्नुहुन्न। उल्टै, आमालाई नै उनीहरूको हेरचाहको खाँचो छ। एउटा भनाइ छ, ‘ओछ्यान परेको व्यक्तिप्रति भक्ति राख्ने कुनै पनि छोरा हुँदैन।’ समय बित्दै जाँदा, के उनीहरूसँग अझै पनि आमाको हेरचाह गर्ने धैर्यता रहला त? आफन्त, साथीभाइ र छिमेकीहरूले उहाँलाई घोच्ने कुराहरू पो गर्लान् कि? यदि त्यसो भयो भने, मेरी आमाले बिमारीको सास्ती मात्र होइन, मानसिक पीडा पनि सहनुपर्ने हुन्छ। के उहाँले यो अवस्थालाई पार गर्न सक्नुहोला र?” त्यतिबेला, आमाको हेरचाह गर्न तुरुन्तै घर फर्कन मन भए पनि, सीसीपीको सतावट र पक्राउको डरले म घर जान सकिनँ। मैलेउहाँले मलाई जन्म दिएको, हुर्काएको र मेरो पढाइ खर्च व्यहोरेको कुरा सम्झेँ। घरको अवस्था कष्टकर थियो, र मेरी आमाले पेट काटेर पैसा जम्मा गर्नुभयो र मलाई विश्वविद्यालय पठाउन उच्च ब्याजदरमा लिएको ऋणको दबाब सहनुभयो। यी बितेका नौ वर्षमा म मेरी आमाको हेरचाह गर्न सकेकी थिइनँ, र अहिले उहाँलाई पक्षाघात हुँदा समेत म उहाँको हेरचाह गर्न घर जान सकिनँ। मेरी आमाले मेरा लागि यति ठूलो मूल्य चुकाउनुभएको थियो, तर एउटी छोरी भएर मैले आफ्ना कुनै सन्तानी कर्तव्यहरू पूरा गरेकी थिइनँ। मलाई उहाँप्रति एकदमै ऋणी रहेको महसुस भयो। यी सबै वर्षमा, मैले सधैँ एक दिन आमालाई फेरि भेट्ने र उहाँसँग मन खोलेर लामो कुरा गर्ने समय पर्खिरहेँ। तर अहिले, यो सपना पूरै चकनाचुर भएको थियो। पक्षाघातपछि, मेरी आमा सामान्य रूपमा कुरा गर्न समेत सक्नुहुन्नथ्यो, लामो र आत्मीय कुराकानी गर्ने कुरा त परै जाओस्। म जति यसबारे सोच्थेँ, मलाई त्यति नै पीडा हुन्थ्यो। कर्तव्य निर्वाह गर्दा आफ्नो हृदयलाई शान्त पार्न समेत सक्दिनथेँ। बिमारीको सास्ती भोगिरहनुभएको मेरी आमाको तस्बिर मेरो मनमा बारम्बार झल्किरहन्थ्यो, र म थामिनै नसक्ने गरी रोइरहन्थेँ।
साँझपख, म छटपटाइ रहेँ, निदाउनै सकिनँ। मेरो दिमाग मेरी आमाको पक्षाघात भएपछिको तस्बिरले भरिएको थियो, र म पूर्ण रूपमा उहाँप्रतिको मेरो स्नेहमा जिइरहेकी थिएँ। मलाई आफ्नो स्थिति गलत छ, र म यसरी नै चलिरहेँ भने, पक्कै पनि आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग पूरा गर्न सक्दिनँ भन्ने महसुस भयो। हामी सुसमाचार फैलाउने महत्त्वपूर्ण घडीमा छौँ। मैले सकेसम्म चाँडो आफ्नो स्थितिलाई ठीक गरेर मेरो हृदय फेरि आफ्नो कर्तव्यमा समर्पित गर्नुपर्छ। त्यस समयमा, मैले अय्यूबको अनुभवलाई सम्झिएँ। रातारात, पहाडका डाँडाहरू ढाक्ने अय्यूबका गाईवस्तु र भेडाहरू लुटिए, तिनका छोराछोरीहरू मरे, र तिनको शरीरभरि पीडादायी घाउखटिराहरू निस्किए। यति ठूलो परीक्षा र यति धेरै पीडाको बाबजुद पनि, अय्यूबले परमेश्वरबारे गुनासोको एक शब्द पनि बोलेनन्। तिनले त यहाँसम्म भने: “यहोवाले दिनुभयो, र यहोवाले नै लानुभएको छ; यहोवाको नाउँको प्रशंसा होस्” (अय्यूब १:२१)। अहिले मेरी आमालाई पक्षाघात हुँदा, मैले परमेश्वरको अभिप्राय पूर्ण रूपमा नबुझे पनि, ममाथि आइपरेको यस घटनामार्फत परमेश्वरले मलाई जाँच्दै र मेरो परीक्षा गर्दै हुनुहुन्छ भन्ने मलाई थाहा थियो। मैले अय्यूबको सिको गर्नुपर्थ्यो। जेसुकै भए पनि, मैले परमेश्वरबारे गुनासोको एक शब्द पनि बोलेर आफ्ना ओठहरूबाट पाप गर्नु हुँदैनथ्यो, र मैले आफ्नो कर्तव्य त्यागेर परमेश्वरलाई धोका दिनु हुँदैनथ्यो। यो सोचेपछि, मेरो हृदय बिस्तारै शान्त भयो।
एक बिहान, मैले ‘आमालाई क्यान्सर भएको थाहा भएपछि’ शीर्षकको अनुभवात्मक गवाही भिडियो हेरेँ। त्यसमा उद्धृत परमेश्वरका वचनको एउटा खण्डले मलाई अत्यन्त प्रभावित पार्यो। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “तैँले आफ्ना आमाबुबा सिकिस्त बिरामी परेको वा तिनीहरूले कुनै ठूलो दुर्भाग्य सामना गरेको विषयलाई अत्यधिक विश्लेषण वा अनुसन्धान गर्न आवश्यक छैन, र तैँले पक्कै पनि यसमा ऊर्जा लगाउनु हुँदैन—त्यसो गर्नुको कुनै फाइदा हुनेछैन। मानिस जन्मनु, बूढो हुनु, बिरामी पर्नु, मर्नु, र जीवनका विभिन्न ठूला-साना मामिलाहरू सामना गर्नु अत्यन्तै सामान्य कुराहरू हुन्। यदि तँ वयस्क होस् भने, तँसँग परिपक्व सोचाइ हुनुपर्छ, र तैँले यस विषयलाई शान्त र सही तरिकाले हेर्नुपर्छ: ‘मेरा आमाबुबा बिरामी छन्। तिनीहरूले मलाई धेरै याद गरेका कारण यस्तो भएको हो भनेर कतिपय मानिसहरूले भन्छन्, तर के यो सम्भव छ? तिनीहरूले पक्कै पनि मलाई सम्झन्थे—कुनै व्यक्तिले आफ्नो सन्तानलाई नसम्झी कसरी बस्न सक्छ र? मलाई पनि तिनीहरूको याद आउँथ्यो, तैपनि म किन बिरामी भइनँ?’ के कुनै व्यक्तिले आफ्नो सन्तानलाई धेरै याद गरेका कारण ऊ बिरामी हुन्छ र? त्यस्तो हुँदैन। त्यसोभए, तेरा आमाबुबाले यी महत्त्वपूर्ण मामिलाहरू सामना गर्दा के भइरहेको हुन्छ? यो मात्र भन्न सकिन्छ कि, परमेश्वरले तिनीहरूको जीवनमा यस्ता कुरा आउनुपर्छ भनेर योजनाबद्ध गर्नुभएको हो। परमेश्वरको हातले नै यसलाई योजनाबद्ध गर्नुभएको हो—तैँले वस्तुगत कारण र आधारहरूलाई ध्यान दिनु हुँदैन—तेरा आमाबुबा यो उमेरमा पुगेपछि तिनीहरूले यो कुरा सामना गर्नु नै पर्नेथियो, र तिनीहरूलाई यो रोग लाग्नु नै पर्नेथियो। यदि तँ तिनीहरूको साथमा भएको भए, के तिनीहरू त्यसबाट जोगिन सक्थे? यदि परमेश्वरले तिनीहरूको भाग्यको भागका रूपमा तिनीहरू बिरामी हुन्छन् भनेर बन्दोबस्त नगर्नुभएको भए, तँ तिनीहरूको साथमा नै नभएको भए पनि, तिनीहरूलाई केही हुनेथिएन। यदि तिनीहरूले आफ्नो जीवनमा यस प्रकारको ठूलो दुर्भाग्य सामना गर्नेछन् भनेर लेखिएको थियो भने, तँ तिनीहरूको साथमा भएर तैँले कस्तो प्रभाव पार्न सक्नेथिइस् र? तिनीहरू यसबाट बच्न सक्नेथिएनन्, होइन र? (हो।) परमेश्वरमा विश्वास नगर्ने ती मानिसहरूका बारेमा सोच्—के तिनीहरूको परिवार वर्षैपिच्छे नै सँगै हुँदैनन्? ती आमाबुबाले ठूलो दुर्भाग्य सामना गर्दा, तिनीहरूको परिवारका सदस्यहरू र तिनीहरूका सन्तान सबै तिनीहरूसँगै हुन्छन्, होइन र? जब आमाबुबा बिरामी पर्छन्, वा जब तिनीहरूको रोग बिग्रन्छ, तब के तिनीहरूका सन्तानले तिनीहरूलाई छोडेका कारण यस्तो भएको हुन्छ? त्यस्तो हुँदैन, यस्तो हुन्छ भनेर नियतिमा लेखिएको हुन्छ। यति मात्र हो कि, तिनीहरूको सन्तानका रूपमा, तेरा आमाबुबासँग तेरो रगतको नाता हुन्छ, त्यसकारण तिनीहरू बिरामी छन् भन्ने सुन्दा तँ दुःखी हुन्छस्, जबकि अरू मानिसहरूले केही पनि महसुस गर्दैनन्। यो सामान्य कुरा हो। तर, तेरा आमाबुबाले यस प्रकारको ठूलो दुर्भाग्य सामना गर्नुको मतलब यसलाई कसरी हटाउने वा समाधान गर्ने भनेर तैँले विश्लेषण र अनुसन्धान गर्नुपर्छ वा यसबारे सोच्नुपर्छ भन्ने होइन। तेरा आमाबुबा वयस्क हुन्; तिनीहरूले समाजमा धेरै पटक यस्तो कुरा अनुभव गरेका छन्। यदि परमेश्वरले तिनीहरूलाई यस कुराबाट मुक्त गर्ने परिवेशको बन्दोबस्त गर्नुभयो भने, ढिलो-चाँडो यो पूर्ण रूपमा हराउनेछ। यदि यो कुरा तिनीहरूका लागि जीवनको तगारो हो, र तिनीहरूले यो अनुभव गर्नु नै पर्ने हो भने, तिनीहरूले कति लामो समयसम्म यो अनुभव गर्नुपर्छ भन्ने कुरा परमेश्वरको हातमा हुन्छ। यो तिनीहरूले अनुभव गर्नु नै पर्ने कुरा हो, र तिनीहरू यसबाट जोगिन सक्दैनन्। यदि तँ यस मामिलालाई आफै समाधान गर्न चाहन्छस्, यदि तँ यस मामिलाको स्रोत, कारण र परिणामहरूको विश्लेषण र अनुसन्धान गर्न चाहन्छस् भने, त्यो मूर्ख विचार हो। यो कुनै कामको छैन, र यो अनावश्यक कुरा हो। तैँले त्यसो गर्दै यसबारे विश्लेषण गर्ने, अनुसन्धान गर्ने र आफ्ना सहपाठीहरू र साथीहरूसँग सहयोग माग्नेबारे सोच्ने, आफ्ना आमाबुबाका लागि अस्पताललाई सम्पर्क गर्ने, राम्रा डाक्टरहरूलाई सम्पर्क गर्ने, तिनीहरूका लागि अस्पतालको सबैभन्दा राम्रो शय्या व्यवस्था गर्ने गर्नु हुँदैन—तैँले यी सबै कुराहरू गरेर आफ्नो दिमाग खियाउनु पर्दैन। यदि तँसँग वास्तवमै केही फाल्टु ऊर्जा छ भने, तैँले अहिले निर्वाह गर्नुपर्ने कर्तव्य राम्ररी गर्नुपर्छ। तेरा आमाबुबाको आफ्नै नियति छ। आफू मर्नुपर्ने उमेरबाट कोही पनि उम्कन सक्दैन। तेरा आमाबुबा तेरो नियतिका मालिक होइनन्, त्यसरी नै, तँ पनि आफ्ना आमाबुबाको नियतिको मालिक होइनस्। यदि तिनीहरूलाई केही हुने नियति लेखिएको छ भने, तैँले यसबारे के गर्न सक्छस् र? तैँले व्याकुल भएर अनि समाधानहरू खोजेर के हासिल गर्न सक्छस् र? यसले केही हासिल गर्न सक्दैन; यो परमेश्वरका अभिप्रायमा निर्भर हुने कुरा हो। यदि परमेश्वरले तिनीहरूलाई लैजान चाहनुहुन्छ, र तँलाई आफ्नो कर्तव्य निर्विघ्न रूपमा निर्वाह गर्न दिन चाहनुहुन्छ भने, के तैँले यसमा हस्तक्षेप गर्न सक्छस्? के तैँले परमेश्वरसँग सर्तहरूबारे छलफल गर्न सक्छस्? तैँले यसबेला के गर्नुपर्छ? समाधान खोज्दै, अनुसन्धान गर्दै, विश्लेषण गर्दै आफ्नो दिमाग खियाउने, आफैलाई दोष लगाउने, र आफ्ना आमाबुबाको मुख हेर्न लाज मान्ने—के यी व्यक्तिमा हुनुपर्ने विचार र व्यवहार हुन्? यी सबै परमेश्वर र सत्यताप्रति समर्पणताको कमीका प्रकटीकरणहरू हुन्; यी कुराहरू तर्कहीन, मूर्ख र परमेश्वरप्रति विद्रोही छन्। मानिसहरूमा यी प्रकटीकरणहरू हुनु हुँदैन। बुझिस्? (बुझेँ।)” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (१७))। परमेश्वरका वचनबाट मैले के बुझेँ भने कुनै व्यक्तिले आफ्नो जीवनकालमा कति कष्ट भोग्छ, उसलाई कस्ता गम्भीर रोगहरू लाग्छन्, र उसले कति रोकावटहरू अनुभव गर्नुपर्छ भन्ने कुरा परमेश्वरले धेरै पहिल्यै नियोजन गर्नुभएको हुन्छ, र यसको वस्तुगत कारकहरूसँग कुनै सरोकार हुँदैन। मेरी आमा बिरामी हुनुहुनेछ भन्ने कुरा उहाँको नियतिमै लेखिएको थियो। उहाँले यो बिमारी कति वर्षसम्म भोग्नुपर्नेछ, यो पूर्ण रूपमा निको हुन सक्छ कि सक्दैन, र अन्ततः उहाँमा कुनै पछिल्ला असरहरू रहनेछन् कि छैनन् भन्ने कुरा पनि परमेश्वरले धेरै पहिल्यै पूर्वनियोजन गर्नुभएको थियो। तर, मैले परमेश्वरको सार्वभौमिकतालाई नबुझेर विश्लेषण तथा अनुसन्धान गरिरहेँ। म ठान्थेँ, म यतिका वर्षसम्म घर नफर्केकाले र मेरा परिवारका गैरविश्वासी सदस्य र आफन्तहरूले मेरी आमालाई सताएकाले, उहाँले आफूमाथिको दबाब सहन सक्नुभएन र परिणामस्वरूप उहाँलाई पक्षाघात भयो। म आमालाई पक्षाघात भएपछि मेरो परिवारले उहाँको हेरचाह गर्दैनन् कि, र आफन्त, साथीभाइ तथा छिमेकीहरूले उहाँलाई घोच्ने कुराहरू गरेर शारीरिक र मानसिक दुवै रूपमा दोहोरो पीडा दिन्छन् कि भनेर चिन्तित थिएँ। सीसीपीको सतावट र पक्राउको डरले म उहाँको हेरचाह गर्न घर जान सकिनँ, र त्यसैले म उहाँप्रतिको ऋणी भावमा थिएँ, अनि मेरो हृदय पूर्ण रूपमा मेरी आमाको बिमारीले ओगटेको थियो। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहँदा म मेरो हृदयलाई शान्त पार्न समेत सकिनँ। अब बल्ल मलाई मेरी आमाको पक्षाघात म उहाँको छेउमा हुनु वा नहुनुसँग कुनै सम्बन्ध थिएन भन्ने महसुस भयो। म उहाँको साथमा भएको भए यो बिमारी टर्ने थियो भन्ने पनि होइनथ्यो, र म उहाँको हेरचाह गर्न घर फर्केको भए उहाँको बिमारी कम वा पूर्ण रूपमा निको हुनेथ्यो भन्ने पनि होइनथ्यो। यो त मेरी हजुरआमालाई खानानलीको क्यान्सर हुँदा र मेरी सानीमालाई कलेजोको क्यान्सर हुँदा जस्तै थियो। त्यतिबेला, मेरी आमाले उहाँहरूको उपचारका लागि धेरै उपायहरू सोच्नुभयो, धेरै पैसा खर्च गर्नुभयो, र प्रायः उहाँहरूलाई भेट्न जानुभयो। तर, अन्ततः उहाँहरू बित्नुभयो। यसले के देखायो भने मानिसलाई आफ्नो जीवनमा कस्ता रोगहरू लाग्छन् र तिनीहरूको मृत्यु कहिले हुनेछ भन्ने कुरा परमेश्वरले धेरै पहिल्यै पूर्वनियोजन गर्नुभएको हुन्छ। मानिसहरूले जसरी प्रयास गरे पनि, वा बिरामीको जसरी हेरचाह गरे पनि, उनीहरूले यसलाई अलिकति पनि बदल्न सक्दैनन्। म मेरी आमाको छेउमा बसेर उहाँको हेरचाह गरेको भए पनि, उहाँलाई यो रोग लाग्ने नै थियो। यी तथ्यहरूको प्रकाशमार्फत, मैले के देखेँ भने मैले धेरै वर्षदेखि परमेश्वरमा विश्वास गरे पनि, कामकुराहरूलाई हेर्ने मेरो तरिका अझै पनि एउटा गैरविश्वासीको जस्तै थियो। मैले परमेश्वरको सार्वभौमिकतालाई बुझेकी थिइनँ। जब मैले यसबारे सोचेँ, मलाई आफ्नो हृदयमा लज्जाबोध भयो, र म परमेश्वरतिर फर्कन, मेरी आमाको बिमारी पूर्ण रूपमा परमेश्वरको हातमा सुम्पन, र त्यसमा सुधार होस् वा नहोस् परमेश्वरको योजनाबद्ध कार्यको कृपामा रहन र कुनै पनि अवस्थामा गुनासो नगर्न तत्पर भएँ। बिस्तारै, मेरो स्थितिमा धेरै सुधार आयो। कहिलेकाहीँ मलाई अझै पनि मेरी आमाको बिमारीको याद आउँथ्यो, तर मेरो हृदयमा कम पीडा थियो र म आफ्नो हृदय मेरा कर्तव्यहरूमा समर्पित गराउन समर्थ थिएँ।
एक दिन, म केही सिस्टरसँग कुरा गर्दै थिएँ र अनजानमै मेरी आमाको पक्षाघातको कुरा निस्कियो। मेरा आँखाका कुनाहरू रसाउन थाले, र मेरो दिमाग मेरी आमाले मेरो हेरचाह गरेको र परमेश्वरप्रतिको मेरो विश्वासलाई समर्थन गरेको तस्बिरहरूले भरियो। पछि, मैले खोजेँ: मेरी आमालाई पक्षाघात भएको कुरा थाहा पाउँदा मलाई किन यति धेरै पीडा भयो? मैले यो स्थितिबाट कसरी बाहिर निस्कनुपर्छ? खोजीको क्रममा, मैले परमेश्वरका वचनका दुईवटा खण्ड पढेँ: “परमेश्वरले यो संसार सृष्टि गर्नुभयो र यसमा उहाँले जीवन दिनुभएको जीवित प्राणी, मानिसलाई ल्याउनुभयो। त्यसपछि, मानिसले आमाबुबा र नातेदारहरू पायो, अनि ऊ उप्रान्त एक्लो भएन। मानिसले यस भौतिक संसारलाई पहिलो पटक देखेदेखि नै, उसको भाग्यमा परमेश्वरको नियोजनमा बाँच्न लेखिएको थियो। परमेश्वरबाट आएको जीवनको सासले नै प्रत्येक जीवित प्राणीलाई हुर्काएर वयस्कतासम्म धान्छ। यस क्रममा, मानिस परमेश्वरको हेरचाहमा अस्तित्वमा रहन्छ र हुर्कन्छ भनेर कसैले महसुस गर्दैन; बरु, तिनीहरू मानिस आफ्ना आमाबुबाको लालनपालनको अनुग्रहमा हुर्कन्छ र उसको हुर्काइलाई उसैको जीवनको नैसर्गिक प्रवृत्तिले अघि बढाउँछ भन्ने विश्वास गर्छन्। यस्तो किन हुन्छ भने, मानिसले उसको जीवन उसलाई कसले दिएको हो वा यो कहाँबाट आउँछ भन्ने जान्दैन, जीवनको जन्मजात प्रवृत्तिले कसरी चमत्कारहरू सृजना गर्छ भन्ने कुरा जान्नु त परै जाओस्। उसको जीवनलाई निरन्तरता दिने आधार खाना हो, दृढता नै उसको जीवनको अस्तित्वको स्रोत हो, अनि उसको मनमा भएका विश्वासहरू नै पुँजी हुन् जसमाथि उसको अस्तित्व निर्भर हुन्छ भन्ने मात्र ऊ जान्दछ। मानिस परमेश्वरको अनुग्रह र उहाँको आपूर्तिबारे पूर्णतः अनजान हुन्छ र परमेश्वरले उसलाई दिनुभएको जीवन ऊ यसरी नै खेर फाल्छ…” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। परमेश्वर मानिसको जीवनको स्रोत हुनुहुन्छ)। “‘तेरा आमाबुबा तेरा ऋणदाता होइनन्’ भन्ने भनाइलाई कसरी व्याख्या गर्नुपर्छ भन्ने बारेमा कुरा गरौँ। तेरा आमाबुबा तेरा ऋणदाता होइनन्—के यो एउटा तथ्य होइन र? (हो।) यो तथ्य भएकोले, हामीले यसभित्र रहेका कुराहरू व्याख्या गर्नु उचित हुन्छ। तेरा आमाबुबाले तँलाई जन्म दिने कुरालाई हेरौँ। के तँलाई तिनीहरूले जन्माऊन् भनेर तैँले रोजेको होस्, कि तँलाई जन्माऊँ भनेर तेरा आमाबुबाले रोजेका हुन्? यदि तैँले यसलाई परमेश्वरको दृष्टिकोणबाट हेरिस् भने, यो मानवले रोज्ने कुरा होइन। तँलाई तेरा आमाबुबाले जन्माऊन् भनेर तैँले रोजेको होइनस्, न त तिनीहरूले नै रोजेका हुन्। यस मामलाको जडलाई हेर्दा, यो परमेश्वरद्वारा नियोजन गरिएको हो। हामी यो विषयलाई अहिलेका लागि पन्छाउनेछौँ, किनकि मानिसहरूलाई यो कुरा बुझ्न सहज नै हुन्छ। तेरो दृष्टिकोणबाट हेर्दा, तँ निष्क्रिय रूपमा तेरा आमाबुबाबाट जन्मिएको थिइस्, र यस विषयमा तँसँग कुनै विकल्प थिएन। तेरा आमाबुबाको दृष्टिकोणबाट हेर्दा, छोराछोरी जन्माउनु र हुर्काउनु तिनीहरूको व्यक्तिगत इच्छा थियो। अर्को शब्दमा भन्दा, परमेश्वरको नियोजनलाई पन्छाएर हेर्दा, छोराछोरी जन्माउने र हुर्काउने कुरामा तेरा आमाबुबाको नै सबै हात थियो। तिनीहरूले तँलाई जन्माउने निर्णय गरे। तँ तिनीहरूबाट निष्क्रिय रूपमा जन्मिएको थिइस्। यस मामलामा तँसँग कुनै विकल्प थिएन। त्यसकारण, तेरा आमाबुबाको नै सबै हात भएकोले, र तिनीहरूले तँलाई जन्म दिएकाले, तिनीहरूमा तँलाई हुर्काएर वयस्क बनाउने दायित्व र जिम्मेवारी रहन्छ। चाहे तँलाई शिक्षा दिने कुरा होस्, वा खान-लाउन दिने कुरा होस्, यो तिनीहरूकै दायित्व र जिम्मेवारी हो, र तिनीहरूले गर्नुपर्ने कुरा यही हो। जबकि तिनीहरूले तँलाई हुर्काइरहेका बेला तँ सधैँ निष्क्रिय थिइस्, तँसँग छनौट गर्ने अधिकार थिएन—तिनीहरूद्वारा नै तँ हुर्काइनुपर्थ्यो। तँ सानै भएकोले, तँसँग आफ्नो हेरचाह गर्ने क्षमता थिएन, तँसँग तेरा आमाबुबाको हातबाट निष्क्रिय रूपमा हुर्किनेबाहेक अरू कुनै विकल्प थिएन। तेरा आमाबुबाले तँलाई जसरी हुर्काए पनि, त्यो तेरो हातको कुरा थिएन। यदि तिनीहरूले तँलाई राम्रो खानपान दिए भने, तैँले राम्रो खानपान पाउँथिस्। यदि तेरा आमाबुबाले तँलाई रोटी र पानी खाएर बाँच्ने वातावरण दिएका भए, तँ रोटी र पानी नै खाएर बाँचिस्। जे भए पनि, जब तँ हुर्किरहेको थिइस्, तब तँ निष्क्रिय थिइस्, र तेरा आमाबुबाले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरिरहेका थिए। यो कुरा त तेरा आमाबुबाले कुनै फूलको हेरचाह गरेजस्तै हो। तिनीहरू फूलको हेरचाह गर्न इच्छुक भएका हुनाले, तिनीहरूले त्यसलाई मलजल गर्नुपर्छ, र त्यसले घामको प्रकाश पाउने सुनिश्चित गर्नुपर्छ। त्यसैले, जब मानिसहरूको कुरा आउँछ, तेरा आमाबुबाले तँलाई सावधानीपूर्वक हेरचाह गरे पनि वा तेरो राम्रो देखभाल गरे पनि, आखिरमा तिनीहरूले आफ्नो जिम्मेवारी र दायित्व मात्रै पूरा गरिरहेका थिए। तँलाई हुर्काउनुमा तिनीहरूको उद्देश्य जे भए पनि, त्यो तिनीहरूको जिम्मेवारी थियो—तिनीहरूले तँलाई जन्म दिएका हुनाले, तिनीहरूले तेरो जिम्मेवारी लिनुपर्छ। यसको आधारमा, के तेरा आमाबुबाले तेरा लागि गरेका सबै कुरालाई दयाका रूपमा लिन सकिन्छ? सकिँदैन, होइन र? (हजुर।) तेरा आमाबुबाले तँप्रतिको जिम्मेवारी गर्नुलाई तेरा आमाबुबाको दयाका रूपमा लिन मिल्दैन, त्यसैले यदि तिनीहरूले फूल वा बोटबिरुवाप्रतिको आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्छन्, त्यसलाई मलजल गर्छन् भने, के त्यो दयामा गनिन्छ? (गनिँदैन।) त्यो त झन् दया हुँदै होइन। फूलहरू र बोटबिरुवाहरू बाहिर नै राम्रोसँग बढ्छन्—यदि तिनलाई हावा, घाम र वर्षाको पानी पाउने गरी जमिनमा रोपिए भने, ती झनै फस्टाउँछन्। तिनलाई घरभित्र गमलामा रोपियो भने बाहिर जस्तो हुर्किँदैनन् वा राम्रो हुँदैनन्! जस्तोसुकै परिवारमा जन्मिए पनि, यो कुरा परमेश्वरले नै नियोजित गर्नुभएको हुन्छ। तँ जीवन बोकेको व्यक्ति होस्, र परमेश्वरले हरेक जीवनको जिम्मेवारी लिनुहुन्छ, मानिसहरूलाई बाँच्न सक्ने तुल्याउनुहुन्छ, र सबै प्राणीहरूले पालना गर्नुपर्ने नियम पालना गर्न लगाउनुहुन्छ। यति मात्र हो कि एउटा व्यक्तिका रूपमा, तँ आफ्ना आमाबुबाले तँलाई हुर्काएको परिवेशमा जिइस्, त्यसैले तँ त्यही वातावरणमा हुर्किएको हुनुपर्छ। तँ परमेश्वरको नियोजनका कारण त्यस परिवेशमा जन्मिस्; तेरा आमाबुबाले तँलाई वयस्कावस्थासम्म हुर्काउनु पनि परमेश्वरको नियोजनका कारणले गर्दा नै हो। जे भए पनि, तँलाई हुर्काउनुमा तेरा आमाबुबाले एउटा जिम्मेवारी र दायित्व पूरा गरिरहेका हुन्छन्। तँलाई वयस्कतासम्म हुर्काउनु तिनीहरूको दायित्व र जिम्मेवारी हो, र यसलाई दया भन्न मिल्दैन। यसलाई दया भन्न नमिल्ने भएपछि, के यसलाई तैँले उपभोग गर्न अधिकार पाएको कुरा भन्न मिल्छ? (मिल्छ।) यो तैँले पाउनुपर्ने एक प्रकारको अधिकार हो। तैँले तेरा आमाबुबाद्वारा हुर्काइन पाउनुपर्छ, किनभने तँ वयस्क हुनुभन्दा पहिले, तैँले हुर्कँदै गरेको बच्चाको भूमिका खेल्छस्। त्यसकारण, तैँले जे पाउँछस् त्यो त तँप्रति तेरा आमाबुबाको जिम्मेवारी पूरा भएको मात्र हो, तिनीहरूबाट कुनै निगाह वा दया प्राप्त भएको होइन” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (१७))। परमेश्वरका वचनबाट मैले के बुझेँ भने परमेश्वर नै मानव जीवनको स्रोत हुनुहुन्छ, र मेरो जीवनको सास मलाई परमेश्वरले नै दिनुभएको हो। म जन्मिनुभन्दा अघि नै, परमेश्वरले मेरा लागि परिवार र आमाबुबाको प्रबन्ध गरिसक्नुभएको थियो, र म हुर्कँदै गर्दा उहाँले सधैँ मलाई हेरचाह र सुरक्षा प्रदान गर्नुभएको थियो। मलाई सुसमाचार प्रचार गर्ने ब्रदर-सिस्टरहरू पनि उहाँले नै प्रबन्ध गर्नुभयो, ताकि मैले परमेश्वरको आवाज सुन्ने र परमेश्वरको मुक्ति प्राप्त गर्ने सौभाग्य पाऊँ। त्यसपछि, मैले सांसारिक ख्याति र प्राप्तिलाई पछ्याउन छाडेँ। यी सबै परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्त थियो। बाहिरी रूपमा हेर्दा, मेरी आमाले नै मलाई हुर्काइरहनुभएको जस्तो देखिन्थ्यो, तर यो परमेश्वरको सार्वभौमिकता र पूर्वनियोजनबाट आएको थियो। मेरो बुबाले छोरीभन्दा छोरालाई बढी महत्त्व दिनुहुन्थ्यो, र म जन्मेको दिनदेखि नै उहाँले मलाई कहिल्यै मन पराउनुभएन। मैले सानो गल्ती गरेँ भने पनि, उहाँले मलाई कुट्नुहुन्थ्यो, र हरेक पटक, मेरी आमा मेरो छेउमा उभिँदै मलाई बचाउनुहुन्थ्यो। मेरा बुबाले मलाई हाईस्कुल जान दिनुभएन, तर मेरी आमाले म जानुपर्छ भनेर जोड गर्नुभयो र मलाई विश्वविद्यालय पठाउन उच्च ब्याजदरको ऋणको दबाब समेत लिनुभयो। ग्राजुएट भएर जागिर खोज्न थालेपछि, मैले पाइलैपिच्छे ठक्कर खाएँ र म दुःख र निराशामा जिउन थालेँ। एक रात, मेरी आमाले केही सिस्टरलाई बोलाएर मलाई मद्दत र सहायता गर्न परमेश्वरका वचनबारे सङ्गति गर्न लगाउनुभयो, ताकि म मेरो दुःख र निराशाबाट बाहिर निस्कन सकूँ। जब म आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न घरबाट निस्किएँ, मेरी आमाले मलाई धेरै आर्थिक सहयोग गर्नुभयो, र घरको अवस्थालाई सम्हाल्न पनि मद्दत गर्नुभयो ताकि परिवारका सदस्यहरूले मलाई नसताऊन् वा बाधा नदिऊन्। मेरो हुर्काइ र परमेश्वरप्रतिको मेरो विश्वासको यात्रामा मेरी आमाले मेरा लागि जे-जति गर्नुभयो, त्यो उहाँले आफ्ना जिम्मेवारी र दायित्वहरू पूरा गर्नुभएको मात्र थियो। ती त मलाई जन्म दिएपछि उहाँले वहन गर्नुपर्ने जिम्मेवारीहरू थिए; ती कुनै दया थिएनन् र मैले तिर्नुपर्ने कुरा पनि थिएनन्। तर, मेरी आमाले मलाई हुर्काएको तरिका र मेरा लागि उहाँले चुकाएको मूल्यलाई मैले सधैँ एउटा दयाका रूपमा लिएकी थिएँ। यसका साथै, सानै उमेरदेखि म “सन्तानी माया नै सबैभन्दा ठूलो पुण्य हो” र “आमाबुबालाई आदर नगर्ने व्यक्ति पशुभन्दा गिरेको हुन्छ” जस्ता परम्परागत सांस्कृतिक मूल्यमान्यताहरूबाट गहिरोसँग विषाक्त भएकी थिएँ, जसले गर्दा मैले मेरी आमाको दयाको ऋण तिर्नुपर्छ भन्ने महसुस गर्न थालेँ। यदि मैले त्यो तिरिनँ भने, मैले उहाँलाई निराश बनाउनेथिएँ, र मेरो विवेक दोषी हुनेथियो। जब मैले मेरी आमालाई पक्षाघात भएको कुरा थाहा पाएँ, र म उहाँको हेरचाह गर्न घर जान सकिनँ, मेरो हृदय उहाँप्रतिको ऋणको भावनाले भरियो, र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा पनि म मेरो हृदयलाई शान्त पार्न सकिनँ। अहिले, महाविपत्तिहरू हामीमाथि आएका छन्, र परमेश्वरको जरुरी अभिप्राय भनेको धेरैभन्दा धेरै मानिसहरूले उहाँको आवाज सुनून्, परमेश्वरको सिंहासनसामु फर्कून्, र उहाँको मुक्ति प्राप्त गरून् भन्ने हो। सुसमाचार फैलाउने यो अत्यन्तै महत्त्वपूर्ण घडीमा, यदि म मेरी आमाप्रतिको स्नेहको बीचमा मात्रै बाँचिरहेँ भने, र मेरो कर्तव्यलाई हल्का रूपमा लिँदै झाराटारुवा तरिकाले पूरा गरेँ भने, यो परमेश्वरप्रतिको गम्भीर धोका हुनेथियो। म साँच्चै विवेक र कृतज्ञताबोध नभएको व्यक्ति हुनेथिएँ। परमेश्वरले मलाई जीवन दिनुभयो, उहाँसामु आउने अनुमति दिएर र जीवनका वचनहरू प्रदान गरेर अनुग्रह गर्नुभयो। उहाँले मलाई दुईवटा कार दुर्घटनामा सुरक्षा दिनुभयो र खतराबाट बचाउनुभयो। परमेश्वरको हेरचाह र सुरक्षाविना, म कति पटक मरिसक्थेँ होला मलाई थाहा छैन। परमेश्वरको मुक्तिविना, म अझै पनि एउटा गैरविश्वासी जस्तै खालीपन र पीडामा जिइरहेकी हुनेथिएँ। मेरा लागि परमेश्वरको प्रेम अत्यन्तै महान् छ। मैले सबैभन्दा बढी धन्यवाद दिनुपर्ने पात्र परमेश्वर नै हुनुहुन्छ, र मैले सबैभन्दा गर्नुपर्ने कुरा परमेश्वरको प्रेमको प्रतिदान गर्न आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग पूरा गर्नु हो।
त्यसपछि, मैले परमेश्वरका वचनको अर्को खण्ड पढेँ, र त्यसमा मैले आफ्ना आमाबुबाप्रति कसरी व्यवहार गर्ने भन्ने विषयसँग सम्बन्धित अभ्यासका सिद्धान्तहरू फेला पारेँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “यदि तेरो जिउने वातावरण र तँ रहेको परिवेशका आधारमा, आफ्ना आमाबुबाको आदर गर्दा त्यो परमेश्वरको आज्ञा पूरा गर्नु र कर्तव्य निर्वाह गर्नुसँग बाझिँदैन भने—अर्को शब्दमा भन्दा, यदि तैँले आफ्ना आमाबुबाको आदर गर्दा त्यसले आफ्नो कर्तव्यप्रतिको तेरो अर्पणलाई असर गर्दैन भने—तैँले एकसाथ ती दुवै अभ्यास गर्न सक्छस्। तँ आफ्ना आमाबुबाबाट बाहिरी रूपमा अलग भइरहनु पर्दैन, र तैँले बाहिरी रूपमा तिनीहरूलाई छोड्नु वा इन्कार्नु पर्दैन। यो कुन अवस्थामा लागू हुन्छ? (आफ्ना आमाबुबाको आदर गर्ने कार्य आफ्नो कर्तव्य निर्वाहसँग नबाझिँदाको अवस्थामा।) ठिक भन्यौ। अर्को शब्दमा भन्दा, यदि तेरा आमाबुबाले परमेश्वरमाथिको तेरो विश्वासमा बाधा दिने प्रयास गर्दैनन्, र तिनीहरू पनि विश्वासी हुन्, अनि तिनीहरूले तँलाई साँच्चै नै आफ्नो कर्तव्य अर्पणसाथ निर्वाह गर्न र परमेश्वरले दिएको आज्ञा पूरा गर्न साथ र प्रोत्साहन दिन्छन् भने, आमाबुबासँगको तेरो सम्बन्ध सामान्य अर्थमा आफन्तहरूबीचको दैहिक सम्बन्ध मात्रै होइन; बरु यो त मण्डलीका दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूबीचको सम्बन्ध हो। त्यस अवस्थामा, तैँले तिनीहरूसँग मण्डलीका दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूका रूपमा अन्तरक्रिया गर्नेबाहेक, आमाबुबाप्रतिको सन्तानको जिम्मेवारी पनि पूरा गर्नैपर्छ। तैँले तिनीहरूप्रति अलि धेरै चासो देखाउनु पनि सही हो। तेरो कर्तव्यमा असर पर्दैन भने, अर्थात्, तिनीहरूद्वारा तेरो हृदयमा बन्धन हुँदैन भने, तैँले तेरा आमाबुबालाई कल गरेर हालखबर सोध्न सक्छस् र तिनीहरूप्रति अलिकति भए पनि वास्ता देखाउन सक्छस्, तिनीहरूका केही कठिनाइहरू हल गर्न र तिनीहरूको जीवनका केही समस्या सम्हाल्न सहयोग गर्न सक्छस्, अनि तिनीहरूको जीवन प्रवेशसँग सम्बन्धित कतिपय कठिनाइहरू हल गर्न तैँले सहयोग गर्न सक्छस्—तैँले यी सबै कुराहरू गर्न सक्छस्। अर्को शब्दमा भन्दा, यदि तेरा आमाबुबाले परमेश्वरमाथिको तेरो विश्वासमा बाधा दिँदैनन् भने, तैँले तिनीहरूसँगको यो सम्बन्ध कायम राखिराख्नुपर्छ, र आफ्ना आमाबुबाप्रतिका तेरा जिम्मेवारीहरू पूरा गर्नुपर्छ। अनि तैँले किन तिनीहरूलाई वास्ता र हेरचाह गर्नुपर्छ, र तिनीहरूको हालखबर सोध्नुपर्छ? किनभने तँ तिनीहरूको सन्तान होस्। तिनीहरूसँग तेरो यो सम्बन्ध भएकाले, तेरो अर्को प्रकारको जिम्मेवारी हुन्छ, त्यसैले तैँले तिनीहरूलाई अझै अलि बढी सन्चोबिसन्चो सोध्नुपर्छ र अझै बढी सहयोग दिनुपर्छ। तेरो कर्तव्य निर्वाहमा असर पर्दैन भने, र तेरो आमाबुबाले परमेश्वरमाथिको तेरो विश्वास वा तेरो कर्तव्यनिर्वाहमा बाधा वा व्यवधान ल्याउँदैनन्, र तँलाई रोक्ने प्रयास पनि गर्दैनन् भने, तैँले तिनीहरूप्रतिको तेरो जिम्मेवारी पूरा गर्नु प्राकृतिक र उचित हुन्छ, र तैँले तेरो विवेकले तँलाई नघोच्ने हदसम्म यो जिम्मेवारी पूरा गर्नुपर्छ—तैँले पूरा गर्नुपर्ने न्यूनतम मानक यही हो। यदि तँ आफ्ना परिस्थितिहरूको प्रभाव र बाधाको कारण घरमा आफ्ना आमाबुबाको आदर गर्न सक्दैनस् भने, तैँले यो प्रावधान पालना गर्नु पर्दैन। तैँले आफूलाई परमेश्वरको योजनाबद्ध कार्यहरूमा सुम्पेर उहाँका बन्दोबस्तहरूमा समर्पित गर्नुपर्छ, अनि आफ्ना आमाबुबाको आदर गर्नुपर्छ भनेर तैँले जिद्दी गरिरहनु पर्दैन। के परमेश्वरले यो कार्यलाई दोषी ठहराउनुहुन्छ? परमेश्वरले यो कार्यलाई दोषी ठहराउनुहुन्न; उहाँले मानिसहरूलाई यसो गर्न जबरजस्ती पनि गर्नुहुन्न। … तैँले आफ्ना आमाबुबालाई आदर गर्नु तेरो जिम्मेवारी हो, र परिस्थितिले साथ दियो भने, तैँले यो जिम्मेवारी पूरा गर्नुपर्छ, तर तँ आफ्ना भावनाहरूको बन्धनमा पर्नु हुँदैन। उदाहरणको लागि, यदि तेरो आमाबुबामध्ये एक जना बिरामी भयो र अस्पताल जानुपर्यो, अनि तिनीहरूको हेरचाह गर्ने कोही छैन, तर तँ आफ्नो कर्तव्यमा व्यस्त भएकोले घर फर्किन पाउँदैनस् भने, तैँले के गर्नुपर्छ? यस्तो अवस्थामा, तँ आफ्ना भावनाहरूको बन्धनमा पर्नु हुँदैन। तैँले यस विषयमा प्रार्थना गर्नुपर्छ, र यो कुरालाई परमेश्वरको जिम्मा र परमेश्वरका योजनाबद्ध कार्यहरूको भरमा छोड्नुपर्छ। तँसँग यही मनोवृत्ति हुनुपर्छ। यदि परमेश्वरले तेरा आमाबुबाको जीवन लिन चाहनुहुन्छ, र तिनीहरूलाई तँबाट टाढा लैजान चाहनुहुन्छ भने पनि, तँ समर्पित हुनुपर्छ। कतिपय मानिसहरू भन्छन्: ‘म समर्पित भएको भए पनि, म साह्रै दुखी छु र धेरै दिनदेखि रोइरहेको छु—के यो देहगत भावना होइन र?’ यो देहगत भावना होइन, यो त मानव दया हो, यो आफूमा मानवता हुनु हो, र परमेश्वरले यसलाई दोष दिनुहुन्न। तँ रुन सक्छस्, तर यदि तँ धेरै दिनसम्म रुन्छस् र खान वा सुत्न सक्दैनस्, र तँ आफ्नो कर्तव्य निभाउने मुडमा छैनस्, बरु घर जान र आफ्ना आमाबुबा भेट्नसमेत चाहन्छस् भने, तैँले आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निभाउन सक्दैनस्, र तैँले सत्यता अभ्यास गरेको छैनस्, र यसको अर्थ तैँले आमाबुबाको आदर गरेर आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरेको छैनस्, तँ भावनामा जिइरहेको छस्। यदि तैँले भावनामा जिएर आफ्ना आमाबुबालाई आदर गर्छस् भने, तैँले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरिरहेको छैनस्, र तैँले परमेश्वरका वचनहरू पालना गरिरहेको छैनस्, किनभने तैँले परमेश्वरको आज्ञा त्यागेको छस्, र तँ परमेश्वरको मार्ग पछ्याउने व्यक्ति होइनस्। जब तँ यस्तो परिस्थितिमा हुन्छस्, तब यदि यसो गर्दा तेरो कर्तव्यमा ढिलाइ हुँदैन वा बफादार भएर कर्तव्य पूरा गर्न तँलाई असर पर्दैन भने, तैँले आमाबुबाप्रतिको आफ्नो धर्म पूरा गर्न, र आफूले पूरा गर्नसक्ने जिम्मेवारी पूरा गर्न सक्छस्। समग्रमा, मानिसहरूले गर्नुपर्ने र मानवताको क्षेत्रभित्र रही गर्नसक्ने कुरा नै यही हो। यदि तँ आफ्ना भावनाहरूको बन्धनमा फसेको छस्, र यसले तँलाई कर्तव्य पूरा गर्नमा बाधा दिन्छ भने, यो परमेश्वरका अभिप्रायहरूसँग पूर्ण रूपमा बाझिन्छ। परमेश्वरले कहिल्यै पनि तँलाई त्यसो गर्न लगाउनुहुन्न, परमेश्वरले त तँलाई आमाबुबाप्रतिको तेरो जिम्मेवारी मात्रै पूरा गर्न लगाउनुहुन्छ, कुरा त्यति हो। आमाबुबाप्रति भक्त हुनु भनेको त्यही हो। परमेश्वरले एउटा प्रसङ्गमा रहेरै ‘आफ्ना आमाबुबाको आदर गर्नु’ भन्ने वाक्यांश बोल्नुभएको हो। तैँले हरकिसिमका अवस्थाहरूमा पूरा गर्न सकिने केही जिम्मेवारीहरू मात्रै पूरा गर्नुपर्छ, कुरा त्यति हो। तेरा आमाबुबा साह्रै बिरामी हुने वा मर्ने अवस्थाहरूको कुरा गर्दा, के ती तैँले निर्णय गर्ने कुराहरू हुन्? तिनीहरूको जीवन कस्तो हुन्छ, तिनीहरू कहिले मर्छन्, कस्तो रोगले मर्छन्, वा कसरी मर्छन्—के यी कुराहरूसँग तेरो कुनै सम्बन्ध हुन्छ? (हुँदैन।) तँसँग ती कुराको कुनै सम्बन्ध हुँदैन” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता पछ्याउनु भनेको के हो (४))। परमेश्वरका वचनबाट मैले के बुझेँ भने आफ्ना आमाबुबाको आदरसम्मान गर्नु परमेश्वरको आज्ञा होइन, न त यो मेरो मिसन नै हो। स्वर्गले पठाएको मेरो कर्तव्य भनेको एउटा सृजित प्राणीको कर्तव्यहरू पूरा गर्नु मात्र हो, किनभने परमेश्वरले भन्नुभएको छ: “के तैँले खासमा आफ्नो कर्तव्य नै निभाइरहेको हुनुपर्ने होइन र? त्यो स्वर्गले नै आह्वान गरेको काम, अर्थात् फाल्न नमिल्ने जिम्मेवारी हो। अरू कसैले नगरे पनि, तैँले आफ्नो कर्तव्य निभाउनुपर्छ। तँसँग यो सङ्कल्प हुनैपर्छ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। परमेश्वरमा विश्वास गर्ने क्रममा, सत्यता प्राप्त गर्नु नै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो)। यद्यपि छोराछोरीको आफ्ना आमाबुबाको आदरसम्मान गर्ने जिम्मेवारी हुन्छ, तर यो एउटा सृजित प्राणीको कर्तव्य होइन। हामीले विभिन्न परिस्थिति र पृष्ठभूमिअनुसार अभ्यासको सही मार्ग खोज्नुपर्छ, र हामीले गर्ने हरेक कुरा यसले हाम्रो कर्तव्यमा कुनै बाधा पुर्याउँदैन भन्ने आधारमा खडा हुनुपर्छ। यदि वातावरण र परिस्थितिहरूले अनुमति दिन्छन् भने, मैले एउटी छोरीका नाताले आफ्ना जिम्मेवारीहरू पूरा गर्नुपर्छ, र आफू समर्थ भएसम्म मेरी आमाको हेरचाह गर्नुपर्छ। तर, सीसीपीले मलाई सताइरहेको र पक्राउ गर्न खोजिरहेका कारण म घर फर्कन सकिनँ, र उहाँको हेरचाह गर्न उहाँको छेउमा रहन सकिनँ। उहाँलाई भेट्ने वा फोन गरेर उहाँको अवस्थाबारे सोध्ने मेरो अधिकारसमेत सीसीपीले निष्ठुरतापूर्वक खोसेको थियो। यसबाहेक, म मेरो कर्तव्यमा व्यस्त थिएँ, र मसँग घर फर्केर मेरी आमाको हेरचाह गर्ने समय थिएन। यदि म मेरी आमाको हेरचाह गर्न घर फर्किएँ र मण्डलीको काममा ढिलाइ गरेँ भने, त्यो परमेश्वरको अभिप्रायअनुरूप हुनेथिएन। जब मैले यी सबै कुराहरू सोचविचार गरेँ, मेरो हृदयमा धेरै शान्ति महसुस भयो, र म परमेश्वरसामु आएर प्रार्थना गरेँ, “प्रिय सर्वशक्तिमान् परमेश्वर, अब मलाई मेरी आमाको बिमारीको मामिलालाई कसरी लिने गर्ने भन्ने थाहा छ। म उहाँप्रतिको मेरो स्नेहलाई त्यागेर आफ्नो कर्तव्यमा लागिरहन तत्पर छु। म उहाँको हेरचाह गर्न घर फर्कन सक्दिनँ, त्यसैले म उहाँलाई तपाईँको हातमा सुम्पन्छु। भविष्यमा उहाँमाथि जेजस्तो आइपरे पनि, म समर्पित हुन तत्पर छु।” प्रार्थना गरेपछि, मेरो हृदयले अझ स्वतन्त्र महसुस गर्यो। म आफ्नो हृदयलाई कर्तव्यमा समर्पित गर्न समर्थ भएँ र आमाको पक्षाघातको मामिलाले बाँधिन वा चिन्तामा डुब्न छाडेँ। मभित्र रहेका परम्परागत विचारहरूबारे केही खुट्याइ प्राप्त गर्ने र आफ्ना आमाबुबालाई कसरी सही तरिकाले व्यवहार गर्ने भनेर जान्ने मौका दिन यो परिस्थिति खडा गरिदिनुभएकोमा म परमेश्वरलाई धन्यवाद दिन्छु।
