लि मिन, चीन

मेरी छोरीलाई जन्मजात छारे रोग थियो। मेरो श्रीमान् र मैले जताततै गएर उपचार गरायौँ र सक्दो प्रयास गर्‍यौँ, तर उनी निको भइनन्। मलाई धेरै पीडा र कुनै उपाय नभएको महसुस भइरहेको बेला, कसैले मलाई सुसमाचार प्रचार गर्‍यो, र मैले प्रभु येशूमा विश्वास गर्न थालेँ। मेरी छोरीको अवस्थामा चाँडै सुधार आयो, अनि मेरो श्रीमान् र सासूले पनि प्रभुमा विश्वास गर्न थाल्नुभयो। पछि मेरो श्रीमान् प्रचारक बन्नुभयो, र मचाहिँ मण्डलीका सहकर्मीहरूका लागि घरमै भेलाको व्यवस्था गर्थें।

१९९७ मा, पूर्वी ज्योतिका विश्वासीहरू मेरो घरमा आए र मेरो श्रीमान् र मलाई प्रभु येशू फर्किसक्नुभयो, उहाँ देहधारी हुनुभएको छ र उहाँले नयाँ काम गर्दै हुनुहुन्छ, अनि उहाँको नाम सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर हो भनी गवाही दिए। मलाई अचम्म लाग्यो, यो कसरी सम्भव छ। बाइबलले भन्छ: “न त अरू कुनैमा मुक्ति छ: किनभने मानिसहरूका बीचमा हामीले मुक्ति पाउनका लागि स्वर्गमुनि अरू कुनै नाउँ दिइएको छैन” (प्रेरित ४:१२)। “येशू ख्रीष्ट हिजो, र आज, अनि सधैँ उस्तै हुनुहुन्छ” (हिब्रू १३:८)। प्रभु येशूको नाम सधैँ अपरिवर्तनीय छ, त्यसैले उहाँलाई कसरी सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भनेर भन्न सकिन्छ? उहाँले कसरी नयाँ काम गरिरहनुभएको हुन सक्छ? मैले त्यतिबेला यो कुरा स्वीकार गर्न सकिनँ, र म उनीहरूलाई कुनै वास्ता गर्न चाहन्नथेँ। केही समयपछि, उनीहरू फेरि हामीलाई सुसमाचार प्रचार गर्न आए, तर मैले जिद्दी गरेँ र सुन्न मानिनँ, मैले यसो भन्दै सोचेँ, “बाइबलले स्पष्ट रूपमा प्रभु येशूको नाम सधैँ अपरिवर्तनीय छ भन्छ, तैपनि तिमीहरू प्रभु आइसक्नुभयो र उहाँको नाम सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर हो भन्दै भन्छौ। यो बाइबलसित मेल खाँदैन। तिमीहरूले जेसुकै भने पनि, म यो स्वीकार्दिनँ।” मेरो श्रीमान्‌ले पनि उनीहरूको कुरा सुन्नुभएन र स्वीकार गर्नुभएन।

२००२ मा, मेरो श्रीमान् प्रचार गर्न जानुभयो। जब उहाँ फर्कनुभयो, तब उहाँ निकै उत्साहित देखिनुहुन्थ्यो र उहाँले मलाई भन्नुभयो, “मैले तिम्रो लागि एउटा खुसीको खबर ल्याएको छु। हामीले तीव्र प्रतीक्षा गरेका प्रभु येशू फर्कनुभएको छ! पूर्वीय ज्योतिले गवाही दिएका सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर नै फर्कनुभएका प्रभु येशू हुनुहुन्छ! परमेश्‍वरको छ हजार वर्षको व्यवस्थापनको योजनालाई तीन चरणमा विभाजन गरिएको छ: पहिलो व्यवस्थाको युगको काम थियो जुन बेला यहोवा परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई पृथ्वीमा उनीहरूको जीवनमा मार्गदर्शन गर्न व्यवस्था घोषणा गर्नुभयो। दोस्रो अनुग्रहको युगको काम थियो जुन बेला प्रभु येशू क्रुसमा टाँगिनुभयो र उहाँले मानवजातिलाई छुटकारा दिनुभयो। तेस्रो राज्यको युगको काम हो जुन बेला सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरले धेरै सत्यताहरू व्यक्त गरिरहनुभएको छ र न्याय र सजायको काम गरिरहनुभएको छ, मानिसको पापपूर्ण प्रकृतिलाई समाधान गर्दै, मानिसलाई पूर्ण रूपमा शुद्ध पार्दै र मुक्ति दिँदै, र अन्तमा मानिसलाई सुन्दर गन्तव्यमा डोर्‍याउँदै यो काम गरिरहनुभएको छ। कामका यी तीन चरणहरू मानिसलाई दिइने परमेश्‍वरको मुक्तिको पूर्ण काम हो, र हरेक चरण अत्यावश्यक चरण हो।” मेरो श्रीमान्‌ले मलाई धेरै कुरा भन्नुभयो। तर मलाई यो अकल्पनीय लाग्यो। मलाई अचम्म लाग्यो, “तपाईंले पूर्वीय ज्योतिलाई कसरी स्वीकार गर्न सक्नुभयो? तपाईंले यत्रो वर्ष प्रचार गर्नुभयो, अनि तपाईं कसरी उनीहरूद्वारा भ्रमित हुन सक्नुहुन्छ? हामी दिनभरि बाइबल पढ्छौँ। गलाती १:६-७ मा भनिएको छ: ‘तिमीहरूलाई ख्रीष्‍टको अनुग्रहमा बोलाउनुहुनेबाट तिमीहरू त्यति चाँडै अलग भएर अर्को सुसमाचारमा जान्छौ भन्‍नेप्रति मलाई आश्‍चर्य लाग्छ: जुन अर्को सुसमाचार होइन; तर तिमीहरूलाई समस्या दिने, र ख्रीष्‍टको सुसमाचारलाई बिगार्ने केही छन्।’ अनि हिब्रू १३:८ मा पनि यसो भनिएको छ: ‘येशू ख्रीष्ट हिजो, र आज, अनि सधैँ उस्तै हुनुहुन्छ।’ यी पदहरूले प्रभु येशूको नाम कहिल्यै बदलिँदैन भनेर स्पष्ट पार्छन्। तथापि, पूर्वीय ज्योतिका विश्वासीहरू परमेश्‍वरको नाम सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर हो भनेर भन्छन्। के यो परमेश्‍वरको नाम बदल्नु होइन र? के उनीहरूले ख्रीष्टको सुसमाचारलाई विकृत पारिरहेका छैनन् र? तपाईं कसरी यसमा विश्वास गर्न सक्नुहुन्छ? हामीले उहाँप्रतिको हाम्रो विश्वासमा सधैँ प्रभुको नामलाई कायम राख्नुपर्छ। प्रभुको नाम बदलिन सक्दैन!” मेरो श्रीमान् बाइबलमा पोख्त हुनुहुन्थ्यो र प्रवचन दिन सिपालु हुनुहुन्थ्यो भन्ने मलाई थाहा थियो, त्यसैले म उहाँलाई मनाउन सक्दिनँ, र उहाँले कुनै कुराको अठोट गर्नुभएपछि कसैले पनि उहाँको विचार बदल्न सक्दैन। त्यसैले म केही बोलिनँ। मैले सोचेँ, “तपाईंले जतिसुकै राम्रो कुरा गरे पनि म यो स्वीकार्दिनँ! प्रभु येशूले हामीलाई यति धेरै अनुग्रह दिनुभएको छ; म उहाँलाई कहिल्यै धोका दिन सक्दिनँ। म अन्त्यसम्मै प्रभुलाई पछ्याउनेछु, चाहे हामीले सम्बन्धविच्छेद नै किन गर्नु नपरोस्!” त्यसैले मैले उहाँलाई भनेँ, “यदि तपाईं प्रभु येशूबारे प्रचार गरिरहनुहुन्छ भने, म तपाईंको कुरा सुन्नेछु। हामी अझै पनि परिवार हौँ। तर यदि तपाईं पूर्वीय ज्योतिबारे प्रचार गर्नुहुन्छ भने, तपाईं आफ्नै बाटो लाग्नुहोस्, र म आफ्नै बाटो लाग्छु—हामी आ-आफ्नै बाटो लाग्नेछौँ।” मैले जिद्दी गर्दै सुन्न नमानेको देखेर मेरो श्रीमान्‌ले लाचार भई टाउको हल्लाउनुभयो, र उहाँले अरू केही बोल्नुभएन।

त्यसपछि, उहाँले हाम्रो सम्प्रदायका मानिसहरूलाई सुसमाचार प्रचार गर्नुभयो। अप्रत्याशित रूपमा, मण्डलीमा उहाँको सबैभन्दा नजिकको सहकर्मी, फेङले उहाँलाई निकालिदिनुभयो। त्यसपछि, फेङ र अरूले सङ्गति गर्ने ठाउँहरूमा ताला लगाउन थाले र विश्वासीहरूलाई मेरो श्रीमान्‌ले भन्नुभएको कुरा सुन्न दिएनन्। उनीहरूले मलाई भने, “तिम्रो श्रीमान्‌ले पूर्वीय ज्योति स्वीकारेका छन्। उनको कुरा नसुन। उनी विश्वासबाट भड्किएका छन्!” मैले भनेँ, “मैले स्वीकारेकी छैनँ, तर उहाँले भन्नुभएका केही कुराहरू बाइबलसित मेल खान्छन्।” मैले यसो भनेकोले, उनीहरू मप्रति पनि सतर्क हुन थाले। उनीहरूले मेरो पिठ्युँपछाडि कुरा काट्दै भने, “उनका श्रीमान्‌ले अब सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरमा विश्वास गर्छन्, त्यसैले हामीले उनीसँग कुनै सम्बन्ध राख्नु हुँदैन! समय बित्दै जाँदा उनलाई पक्कै असर पर्नेछ। उनले पक्कै पनि स्वीकार्नेछिन्!” यो सुन्दा मलाई धेरै अन्याय भएको महसुस भयो। मैले जतिसुकै सफाइ दिए पनि र मैले पूर्वीय ज्योति स्वीकारेकी छैनँ भनेर कसम खाए पनि, उनीहरूले मलाई पत्याएनन्। जबजब म सङ्गति गर्ने ठाउँमा जान्थेँ, तब उनीहरूको हाउभाउ बदलिन्थ्यो। उनीहरू मदेखि सतर्क हुन्थे, कतै मैले अरू विश्वासीहरूलाई भ्रमित पार्छु कि भनेर डराउँथे, र उनीहरू म भेलामा नआए हुन्थ्यो भन्‍ने चाहन्थे। प्रायजसो, उनीहरू मसँग बोल्ने आँट गर्दैनथे, मानौँ मलाई कुनै सरुवा रोग लागेको छ। मलाई धेरै चित्त दुख्यो र म मेरो श्रीमान्‌सँग रिसाएँ। उनीहरूले मलाई अस्वीकार गर्ने अवस्था उहाँले निम्त्याउनुभएको समस्याकै कारण आएको हो जस्तो मलाई लाग्यो। म धेरै दुःखी र दबिएको महसुस गर्थें, त्यसैले मैले प्रभुलाई प्रार्थना गरेँ, “हे प्रभु, दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूले मलाई अस्वीकार गरेका छन्। मलाई धेरै चित्त दुखेको छ। मलाई तपाईंको अभिप्राय के हो थाहा छैन।” मैले पूर्वीय ज्योति स्वीकारेकी छैनँ भनेर प्रमाणित गर्न, जब भेलाको व्यवस्था गर्ने एउटी सिस्टर बिरामी भई अस्पताल भर्ना भइन्, तब मैले विशेष गरेर उनको लागि उपहार किनेँ र उनलाई भेट्न गएँ ताकि उनले म कति इमानदार छु भनेर थाहा पाऊन्। तर उनी डिस्चार्ज भएपछि, उनले मलाई तुरुन्तै फेरि उस्तै बेवास्ता गर्न थालिन्। त्यसैले पछि, मैले भेलाहरूमा जान छोडेँ, र घरमै मात्र प्रार्थना गर्न र बाइबल पढ्न थालेँ। मेरो श्रीमान्‌ले म कति दुःखी छु भनेर देख्नुभयो र मलाई फेरि परमेश्‍वरको नयाँ कामबारे गवाही दिनुभयो। मैले उहाँलाई रिसाउँदै हप्काएँ र भनेँ, “यदि तपाईंले पूर्वीय ज्योति स्वीकार्नुभएको थिएन भने, के मण्डलीले मलाई निकाल्थ्यो र? के सबैले मलाई अस्वीकार गर्थे र? उनीहरूले मलाई भेलामा जान नदिए पनि, म तपाईंजस्तो पूर्वीय ज्योतिमा विश्वास गर्नेछैन! म प्रभुको नाममा स्थिर रहनेछु र ख्रीष्ट नै मेरो प्रभु हुनुहुन्छ भन्ने कुरालाई कहिल्यै नकार्नेछैन!” मेरो मनोवृत्ति खराब देखेर पनि उहाँ रिसाउनुभएन, तर केवल चिन्तित हुनुभयो र फिक्रीमा पर्नुभयो। पछि उहाँले मसँग सङ्गति गर्न दुई जना ब्रदरहरूलाई ल्याउनुभयो। तीमध्ये एक जना ब्रदरले धेरै इमानदारीका साथ भन्नुभयो, “सिस्टर, प्रभु येशू साँच्चै फर्कनुभएको छ र उहाँले लाखौँ वचनहरू व्यक्त गर्नुभएको छ। यी वचनहरू सबै सत्यता हुन्। तपाईंको अन्योल सबै परमेश्‍वरका वचनहरूद्वारा समाधान हुन सक्छ। मात्र सुन्नुहोस्, अनि तपाईंले थाहा पाउनुहुनेछ।” त्यतिबेला, म आफूले गरिरहेको काममा मात्रै ध्यान दिन्थेँ र उनीहरूलाई वास्ता गर्न चाहन्नथेँ। ब्रदरहरूले मैले नसुनेको देख्नुभयो, त्यसैले उनीहरूसँग फर्केर जानेबाहेक अर्को विकल्प भएन। मैले पूर्वीय ज्योतिका मानिसहरू कति मर्यादित र सच्चा हुन्छन्, र उनीहरू कति स्नेही हुन्छन् भनेर देखेँ। मैले त्यसरी चिसो व्यवहार गर्दा पनि उनीहरू रिसाएनन्, र उनीहरूले धेरै धैर्यताका साथ मसँग सङ्गति गरे। उनीहरू स्पष्ट रूपमा साँचो विश्वासीहरू थिए, तर उनीहरूले कसरी पूर्वीय ज्योतिमा विश्वास गर्न सके? मैले यो कुरा बुझ्नै सकिनँ। त्यसपछि, मेरो श्रीमान्‌ सुसमाचार प्रचार गर्न टाढा जानुभयो। उहाँ बाहिर हुनुभएको बेला, मानिसहरूले मलाई परमेश्‍वरको नयाँ कामबारे गवाही दिइरहे, तर म सुन्न चाहन्नथेँ। जब कोही आउँथे, तब म ढोका थुन्थेँ र एक छेउमा लुक्थेँ। उनीहरूले ढोका बन्द भएको देख्थे र जान्थे। ती दिनहरूमा, जबजब म मण्डलीका मानिसहरूले मलाई कसरी गलत बुझेका छन् र अस्वीकार गरेका छन् भन्ने सोच्थेँ, तबतब मलाई धेरै चित्त दुख्थ्यो। म धेरै पटक रोएँ र प्रभुलाई आफ्नो पीडा पोखेँ। एकचोटि, मलाई अचानक लाग्यो, “मण्डलीले मलाई भेलाहरूमा जान दिँदैन। यदि मैले पूर्वीय ज्योतिले चोरेका राम्रा भेडाहरूलाई मण्डलीमा फिर्ता ल्याउन सकेँ भने, तब मेरा दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले मैले प्रभुलाई धोका दिएकी छैनँ भनेर विश्वास गर्नेछन्।” यो सोच्दा मेरो मन उज्यालो भयो र मैले तुरुन्तै प्रभुलाई प्रार्थना गरेँ, “हे प्रभु, तपाईंले हाम्रो अन्‍तस्‍करण छानबीन गर्नुहुन्छ र म तपाईंप्रति सच्चा छु भन्ने तपाईंलाई थाहा छ। मैले पूर्वीय ज्योति स्वीकारेकी छैनँ। हे प्रभु, मण्डलीले मलाई अब चाहँदैन र म पीडामा छु। म यसरी अन्याय र उपेक्षामा परेर घरमै बसिरहन चाहन्नँ। हे प्रभु, पूर्वीय ज्योतिले चोरेका राम्रा भेडाहरूलाई तपाईंको नाममा फिर्ता ल्याउन कृपया मलाई बुद्धि र सामर्थ्य दिनुहोस्। हे प्रभु, कृपया मलाई मदत गर्नुहोस्!” प्रार्थना गरेपछि, मैले पूर्वीय ज्योतिका मानिसहरूसँग सम्पर्क गर्न र उनीहरूको सिधै सामना गर्न पहल गर्ने, बाइबल प्रयोग गरेर उनीहरूको खण्डन गर्ने र परमेश्‍वरका भेडाहरूलाई फिर्ता ल्याउने योजना बनाएँ। त्यसैले, म हरेक दिन बाइबल पढ्न धेरै समय बिताउन थालेँ।

एकदिन, म तल्लीन भएर धर्मशास्त्र पढिरहेको थिएँ, तब अचानक मैले लुका १७:२४-२५ मा यस्तो लेखिएको देखेँ: “किनभने जसरी बिजुली, आकाशमुनिको एउटा भागबाट चम्किँदा, आकाशमुनिको अर्को भागसम्म चम्किन्छ; मानिसको पुत्र पनि आफ्नो दिनमा त्यस्तै हुनेछ। तर सुरुमा उसले धेरै कुराहरूको कष्ट भोग्नैपर्छ, र यस पुस्ताद्वारा इन्कार गरिनैपर्छ।” म छक्क परेँ। पहिलेको तुलनामा अहिले पढ्दा यो पद किन फरक लाग्यो? मैले “तर सुरुमा उसले धेरै कुराहरूको कष्ट भोग्नैपर्छ, र यस पुस्ताद्वारा इन्कार गरिनैपर्छ” भन्ने शब्दहरूमा घोत्लिएँ। म सधैँ यो प्रभु येशूको बारेमा हो भन्ने सोच्थेँ, किनकि अनुग्रहको युगमा, परमेश्‍वर प्रभु येशू ख्रीष्ट बन्न देहधारी हुनुभयो र त्यस पुस्ताद्वारा इन्कार गरिनुभयो, क्रुसमा टाँगिनुभयो, र उहाँले धेरै पीडा भोग्नुभयो। जब उहाँले मानिसको पुत्रको पुनरागमनबारे अगमवाणी गर्नुभयो, तब प्रभुले किन “र यस पुस्ताद्वारा इन्कार गरिनैपर्छ” भन्नुभयो? के यो अझै २००० वर्ष अघिको प्रभु येशूकै बारेमा हो त? मैले जति धेरै विचार गरेँ, उति नै मलाई पूर्वीय ज्योतिका विश्वासीहरूले भनेका कुरा बाइबलसित मेल खान्छ जस्तो लाग्यो। मैले पूर्वीय ज्योतिका विश्वासीहरूले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर नै परमेश्‍वरको दोस्रो देहधारण हुनुहुन्छ भनी गवाही दिएको, र कसरी सबै सम्प्रदायका मानिसहरूले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरको कामको न्याय, प्रतिरोध, र निन्दा गरिरहेका छन्, अनि कसरी चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीको शासक दलले पूर्वीय ज्योतिलाई सबैभन्दा कठोरतापूर्वक लखेट्छ र सताउँछ भन्नेबारे पनि सोचेँ—के यो सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरले धेरै दुःख भोग्नुभएको र यस पुस्ताद्वारा इन्कार गरिनुभएको कुरा होइन र? के “तर सुरुमा उसले धेरै कुराहरूको कष्ट भोग्नैपर्छ, र यस पुस्ताद्वारा इन्कार गरिनैपर्छ” भन्ने कुराले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरलाई सङ्केत गरेको हुन सक्छ? के सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर नै फर्कनुभएका प्रभु येशू हुनुहुन्छ? यस्तो सोच्दा मलाई डर लाग्यो, “ओहो! के मैले साँच्चै प्रभुको प्रतिरोध गरिरहेकी थिएँ?” तर फेरि मैले सोचेँ, “पक्कै होइन! प्रभुको नाम अपरिवर्तनीय छ!” फेरि मैले सोचेँ, “यो यति गम्भीर कुरा हो, मैले अन्धाधुन्ध पूर्वीय ज्योतिलाई दोषी ठहर्‍याउनु हुँदैन। मैले साँच्चै प्रभुको प्रतिरोध गर्नु हुँदैन।” त्यसपछि मैले प्रभुका वचनहरू सम्झेँ: “किनभने माग्‍ने हरेक व्यक्तिले पाउँछ; र खोज्‍नेले भेट्टाउँछ; अनि ढकढक्याउनेको लागि त्यो खोलिनेछ” (मत्ती ७:८)। मेरा आँखाहरू खोलिएजस्तो लाग्यो, र मैले सोचेँ, “हो, मैले खोजी गर्नुपर्छ।”

मेरो श्रीमान्‌सँग एउटा सुसमाचार पुस्तिका छ भन्ने मलाई याद आयो। उहाँले मलाई भन्नुभएको थियो, “तिम्रा अन्योलहरू सबै यो पुस्तकद्वारा समाधान हुन सक्छन्।” म हतारिएर त्यो पुस्तक खोज्न गएँ तर पढ्नुअघि, मैले एउटा प्रार्थना गरेँ, “हे प्रभु, कृपया मलाई अन्तर्दृष्टि दिनुहोस् र मलाई यो पुस्तकको विषयवस्तु खुट्ट्याउन दिनुहोस्। मेरो कद सानो छ र म भ्रमित हुन डराउँछु, तर म तपाईंको प्रतिरोध गर्न पनि डराउँछु। हे प्रभु, आज मैले यो पुस्तक पढ्दा कृपया मलाई सुरक्षा दिनुहोस्।” प्रार्थना गरेपछि, मैले पुस्तक खोलेँ र हेरेँ। यसमा साँच्चै मलाई सोध्न मन लागेका प्रश्नहरू थिए। पहिलो परमेश्‍वरको नामबारे थियो। पुस्तकमा भनिएको थियो: “बाइबलमा लेखिएको छ, ‘न त अरू कुनैमा मुक्ति छ: किनभने मानिसहरूका बीचमा हामीले मुक्ति पाउनका लागि स्वर्गमुनि अरू कुनै नाउँ दिइएको छैन’ (प्रेरित ४:१२)। यो पूर्ण रूपमा सत्य हो। तर यसले परमेश्‍वरलाई येशू मात्र भन्न सकिन्छ र उहाँको नाम कहिल्यै बदलिँदैन भन्ने कुरालाई प्रमाणित गर्न सक्दैन। पुरानो करारमा, यहोवाले यसो भन्‍नुभयो भन्‍ने हामी सबैलाई याद छ: ‘म, यहोवा नै हुँ; र म बाहेक कोही पनि मुक्तिदाता छैन’ (यशैया ४३:११)। ‘यहोवा सदासर्वदाका लागि मेरो नाम हो, र यो सारा पुस्ताका लागि मेरो स्मारक हो’ (प्रस्थान ३:१५)। अनि नयाँ करारमा, प्रेरित ४:१२ ले भन्छ: ‘न त अरू कुनैमा मुक्ति छ: किनभने मानिसहरूका बीचमा हामीले मुक्ति पाउनका लागि स्वर्गमुनि अरू कुनै नाउँ दिइएको छैन।’ ‘अरू कोही’ भन्नाले येशूबाहेक अरू कसैलाई जनाउँछ। त्यसोभए परमेश्‍वरको एकमात्र नाम कुन हो—यहोवा कि येशू? परमेश्‍वरको नाम सुरुमा यहोवा थियो, तर पछि येशू भयो। त्यसोभए के परमेश्‍वरको नाम बद्लिएन र? जब आखिरी दिनहरूमा प्रभु येशू फर्कनुहुन्छ, तब उहाँको नाममा पनि यस्तै परिवर्तन हुन्छ। ल हामी प्रकाशको पुस्तकमा भएको यो अगमवाणी पढौँ र त्यसपछि बुझ्नेछौँ। प्रकाश ३:१२ ले भन्छ: ‘जो विजयी हुन्छ उसलाई मैले मेरा परमेश्‍वरको मन्दिरको खम्बा बनाउनेछु र ऊ त्यसउप्रान्त बाहिर जानेछैन: र म उसमा मेरो परमेश्‍वरको नाउँ, र मेरो परमेश्‍वरको सहरको नाउँ लेख्‍नेछु, जुन स्वर्गबाट मेरो परमेश्‍वरबाट तल ओर्लने नयाँ यरूशलेम हो: र म उसमा मेरो नयाँ नाउँ लेख्‍नेछु।’ यसले स्पष्ट रूपमा के अगमवाणी गर्छ भने, जब परमेश्‍वर आखिरी दिनहरूमा फर्कनुहुन्छ, तब उहाँको नयाँ नाम हुनेछ। त्यसोभए के यो नयाँ नाम अझै पनि येशू हुन सक्छ? यदि उहाँलाई अझै येशू नै भनिन्छ भने यो कसरी नयाँ नाम हुन सक्छ?” मलाई यी शब्दहरू निकै तर्कसङ्गत लाग्यो, यी बाइबलसित मेल खान्थे र बाइबलभन्दा फरक थिएनन्। मैले यी पदहरू धेरै पटक पढेकी थिएँ, तैपनि मैले कसरी बुझिनछु? व्यवस्थाको युगमा परमेश्‍वरको नाम यहोवा थियो। अनुग्रहको युगमा परमेश्‍वरको नाम येशू थियो। यहोवा र येशू दुवै परमेश्‍वरका नामहरू थिए। उहाँलाई फरक-फरक युगहरूमा फरक-फरक नामले पुकारियो। यी दुई युगमा उहाँका नामहरू फरक थिए। म परमेश्‍वरको नाम अपरिवर्तनीय छ भन्ने विश्वास गर्थें, तर यो तथ्यसित मेल खाँदैनथियो। प्रकाशको पुस्तकले प्रभुको “नयाँ नाउँ” हुनेछ भन्छ। खासमा यो “नयाँ नाउँ” ले प्रभु येशूलाई जनाउँदैन रहेछ।

यस प्रश्नको उत्तरमा, सुसमाचार पुस्तिकाले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरका वचनहरू पनि उद्धृत गरेको थियो: “प्रत्येक युगमा, परमेश्‍वरले नयाँ काम गर्नुहुन्छ र उहाँलाई नयाँ नाउँले बोलाइनुहुन्छ; उहाँले कसरी विभिन्न युगहरूमा उही काम गर्न सक्नुहुन्छ? उहाँ कसरी पुरानोसँग टाँसिरहन सक्नुहुन्छ? येशूको नाउँलाई छुटकाराको कामका लागि लिइएको थियो, तब के आखिरी दिनहरूमा उहाँ फर्कनुहुँदा पनि उहाँलाई अझै त्यही नाउँले बोलाइन्छ? के उहाँले अझै पनि छुटकाराको काम गरिरहनुभएको हुनेछ? यहोवा र येशू एक हुनुभए पनि किन विभिन्न युगमा उहाँहरूलाई विभिन्न नाउँले बोलाइन्छ? के यो उहाँहरूका कामको युग फरक-फरक भएकोले होइन र? के एउटै नाउँले परमेश्‍वरको सम्पूर्णता प्रतिनिधित्व गर्न सक्छ? यस्तो भएकोले, परमेश्‍वरलाई विभिन्न युगमा भिन्नाभिन्नै नाउँले बोलाउनुपर्छ, र उहाँले युगलाई परिवर्तन गर्न र युगको प्रतिनिधित्व गर्न नाउँ प्रयोग गर्नुपर्दछ। किनकि कुनै पनि नाउँले पूर्ण रूपमा स्वयम् परमेश्‍वरको प्रतिनिधित्व गर्न सक्दैन, र प्रत्येक नाउँले एउटा निश्‍चित युगमा परमेश्‍वरको स्वभावको विशेषताको मात्र प्रतिनिधित्व गर्न सक्छ; त्यसले केवल उहाँको कामको प्रतिनिधित्व मात्रै गर्नुपर्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। परमेश्‍वरको कामको दर्शन (३))। “मैले इस्राएलमा मेरो काम गर्दा ‘यहोवा’ नाउँ धारण गरेँ र यसको अर्थ (परमेश्‍वरले चुन्नुभएको) इस्राएलीहरूको परमेश्‍वर भन्‍ने हुन्छ, जो मानिसलाई टिठ देखाउनुहुन्छ, सराप दिनुहुन्छ, र मानिसको जीवन डोर्‍याउनुहुन्छ; त्यो परमेश्‍वर जसले महान्‌ शक्ति धारण गर्नुहुन्छ र जो बुद्धिले पूर्ण हुनुहुन्छ। ‘येशू’ इम्मानुएल हुनुहुन्छ, जसको अर्थ प्रेमले पूर्ण र करुणाले पूर्ण पाप बलि भन्‍ने हुन्छ र जसले मानिसलाई उद्धार गर्नुहुन्छ। उहाँले अनुग्रहको युगको काम गर्नुभयो, र उहाँले अनुग्रहको युग प्रतिनिधित्व गर्नुहुन्छ र उहाँले व्यवस्थापन योजनाको कामको एक हिस्साको मात्र प्रतिनिधित्व गर्न सक्नुहुन्छ। … येशूको नाउँ अनुग्रहको युगबाट आयो र अनुग्रहको युगमा उद्धारको कामको कारणले अस्तित्वमा आयो। येशूको नाउँ अनुग्रहको युगका मानिसहरूलाई नयाँ जन्म दिन र मुक्त गर्न अस्तित्वमा आयो, र यो समग्र मानवजातिको उद्धारको निम्ति एउटा विशेष नाउँ हो। यसैले, येशूको नाउँले उद्धारको कामको प्रतिनिधित्व गर्छ, र अनुग्रहको युगलाई सूचित गर्छ। यहोवा नाउँ व्यवस्थाको अधीनमा बसेका इस्राएलका मानिसहरूको निम्ति विशेष नाउँ हो। हरेक युग र कामको हरेक चरणमा, मेरो नाउँ आधारहीन छैन, तर यसले प्रतिनिधिमूलक महत्त्व राख्छ: हरेक नाउँले एउटा युगको प्रतिनिधित्व गर्छ। ‘यहोवा’ ले व्यवस्थाको युगको प्रतिनिधित्व गर्नुहुन्छ, र यो इस्राएलको मानिसहरूले आराधना गर्ने परमेश्‍वरलाई बोलाउने आदरार्थी नाम हो। ‘येशू’ ले अनुग्रहको युगको प्रतिनिधित्व गर्नुहुन्छ, र यो अनुग्रहको युगको अवधिमा छुटकारा पाएकाहरू सबैका परमेश्‍वरको नाउँ हो। यदि मानिसले अझै आखिरी दिनहरूको अवधिमा मुक्तिदाता येशूको आगमनको चाह गर्छ, र अझै उहाँले यहूदियामा वहन गर्नुभएको स्वरूपमा उहाँ आउनुभएको अपेक्षा गर्छ भने, सम्पूर्ण छ हजार वर्षको व्यवस्थापनको योजना छुटकाराको युगमा रोकिन्थ्यो, र अलिकता पनि अघि बढ्न सक्दैनथ्यो। यसको अलावा, आखिरी दिनहरू कहिल्यै आउने थिएन, र त्यो युगको अन्त कहिल्यै हुने थिएन” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। मुक्तिदाता पहिले नै “सेतो बादल” मा फर्किसक्नुभएको छ)। यी वचनहरू पढेपछि मैले केही हदसम्म बुझेँ। परमेश्‍वरको काम सधैँ अगाडि बढिरहन्छ र परमेश्‍वरको नाम उहाँको कामसँगै सधैँ परिवर्तन भइरहन्छ। परमेश्‍वरले फरक-फरक युगहरूमा फरक-फरक काम गर्नुहुन्छ र उहाँलाई फरक-फरक नामले पुकारिन्छ। उहाँले आफ्नो नामद्वारा युग परिवर्तन गर्नुहुन्छ, र उहाँको नामले युगको प्रतिनिधित्व गर्छ। परमेश्‍वरलाई फरक-फरक युगमा फरक-फरक नामले पुकारिन्छ ताकि त्यस नामले हरेक युगमा उहाँले व्यक्त गर्नुहुने विभिन्न स्वभावहरूको प्रतिनिधित्व गर्न सकोस्। व्यवस्थाको युगमा, परमेश्‍वरले इस्राएलीहरूलाई पृथ्वीमा उनीहरूको जीवनमा मार्गदर्शन गर्न व्यवस्था घोषणा गर्नुभयो। अनि यहोवा नामले परमेश्‍वरको प्रताप, क्रोध, कृपा र मानिसहरूलाई श्राप दिनेसमेतको स्वभावको प्रतिनिधित्व गर्छ। अनुग्रहको युगमा, परमेश्‍वर प्रभु येशू बन्न देहधारी हुनुभयो। उहाँ क्रुसमा टाँगिनुभयो र मानिसका लागि पापबलि बन्नुभयो। येशू नामले परमेश्‍वरको कृपालु र प्रेमिलो स्वभावको प्रतिनिधित्व गर्छ। मैले के देखेँ भने, परमेश्‍वरले हरेक युगमा लिनुहुने नामको अर्थ हुन्छ तैपनि मैले परमेश्‍वरको काम र उहाँको नाम कहिल्यै बदलिँदैन भनेकी थिएँ— के मैले परमेश्‍वरलाई सीमित गरेकी थिइनँ र?

त्यसपछि मैले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरका वचनहरूको अर्को खण्ड पढेँ, र मेरो मनमा अझ धेरै उज्यालो छायो। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “मलाई कुनै समय यहोवा भनेर बोलाइन्थ्यो, कुनै समय मानिसहरूले मलाई मसीह भनेर पनि चिन्थे, र कुनै समय मानिसहरूले मलाई प्रेम र आदरसाथ मुक्तिदाता येशू भनी बोलाउँथे। आज, म अब उप्रान्त मानिसहरूले विगतको समयमा चिनेको यहोवा वा येशू होइनँ। बरु म त आखिरी दिनहरूमा फर्केर आएको परमेश्‍वर, युग अन्त्य गर्ने परमेश्‍वर हुँ; म पृथ्वीको पल्लो छेउबाट उदय हुने, मेरो सम्पूर्ण स्वभावले भरिएको, र अख्तियार, आदर र महिमाले भरिपूर्ण परमेश्‍वर स्वयम्‌ हुँ। मानिसहरू कहिल्यै मेरो सम्पर्कमा आएका छैनन्, तिनीहरूले मलाई कहिल्यै चिनेका छैनन्, र तिनीहरू सदैव मेरो स्वभावबारे अनभिज्ञ रहेका छन्। संसारको सृष्टिदेखि अहिलेसम्म, एउटा व्यक्तिले पनि मलाई देखेको छैन। आखिरी दिनहरूमा मानिसहरूकहाँ देखा पर्नुहुने तर उनीहरूमाझ गुप्त रहनुहुने परमेश्‍वर उहाँ नै हुनुहुन्छ। उहाँ मानिसहरूमाझ, साँचो र वास्तविक रूपमा, जलिरहेको सूर्य र दन्किरहेको ज्वालाजस्तै, शक्तिले भरिपूर्ण र अख्तियारले भरिएर बास गर्नुहुन्छ। मेरा वचनहरूद्वारा न्याय नगरिने एक जना व्यक्ति वा वस्तु छैन, र आगोको प्रज्वलनद्वारा शुद्ध नपारिने एक जना व्यक्ति वा वस्तु छैन। अन्ततः, मेरा वचनहरूका कारण असङ्ख्य राष्ट्र आशिषित हुनेछन्, र मेरा वचनहरूका कारण टुक्रा-टुक्रा पनि पारिनेछन्। यसरी, आखिरी दिनहरूमा सबै मानिसहरूले म फर्केर आएको मुक्तिदाता हुँ, र म सर्वशक्तिमान् परमेश्‍वर हुँ, जसले सारा मानवजातिलाई विजय गर्नुहुन्छ भनी देख्नेछन्। अनि म एक पटक मानिसका निम्ति पापबलि थिएँ, तर आखिरी दिनहरूमा म यावत् थोकलाई जलाउने दन्किँदो सूर्यका ज्वालाहरू, साथै सबै थोकलाई प्रकाश गर्ने धार्मिकताको सूर्य पनि बनेको छु भनी सबैले देख्नेछन्। आखिरी दिनहरूमा मेरो काम यही हो। म यो नाउँ धारण गर्छु र यो स्वभाव वहन गर्छु, ताकि सबै मानिसले म धर्मी परमेश्‍वर, जलिरहेको सूर्य, दन्किरहेको ज्वाला हुँ भन्‍ने देखून्, र ताकि सबैले म, एक मात्र साँचो परमेश्‍वरको आराधना गरून्, र ताकि तिनीहरूले मेरो साँचो मुहार देख्न सकून्: म इस्राएलीहरूको परमेश्‍वर मात्र होइन, र म उद्धारकर्ता मात्र होइन; बरु म स्वर्गहरू, र पृथ्वी र समुद्रभरिका सबै प्राणीहरूका परमेश्‍वर हुँ” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। मुक्तिदाता पहिले नै “सेतो बादल” मा फर्किसक्नुभएको छ)। मलाई यी वचनहरू धेरै अख्तियारपूर्ण लाग्यो, यी परमेश्‍वरकै वचनहरू हुन् जस्तो लाग्यो। मैले यो पनि बुझेँ कि यहोवा, मसीह, येशू, र सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर सबै परमेश्‍वरका नामहरू हुन्, उहाँहरू सबै एउटै परमेश्‍वर हुनुहुन्छ, र आखिरी दिनहरूमा परमेश्‍वरको नाम सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर हो। यसले बाइबलमा भनिएको कुरा पूरा गर्छ: “सर्वशक्तिमान परमप्रभुले भन्नुभयो, म अल्फा र ओमेगा, सुरु र अन्त हुँ, जो छ, जो थियो र जो हुन आउनेछ, सर्वशक्तिमान् हुँ” (प्रकाश १:८)। यो सोच्दा मलाई धेरै नरमाइलो लाग्यो। पुरातन समयका फरिसीहरूले बाइबलका शब्दहरूलाई च्याप्प समाते, र मसीह नभनिएको कोही पनि परमेश्‍वर हुन सक्दैन भन्ने सोचे, र फलस्वरूप, उनीहरूले प्रभु येशूलाई क्रुसमा टाँगे र उनीहरू परमेश्‍वरद्वारा दण्डित भए। के म अहिले फरिसीहरूभन्दा फरक थिएँ र? म बाइबलका शब्दहरूलाई च्याप्प समातेर आफ्ना धारणा र कल्पनाहरूमा जिइरहेकी थिएँ, र यदि परमेश्‍वरलाई येशू भनिएन भने, उहाँ परमेश्‍वर हुनुहुन्न भन्ने सोच्थेँ। प्रभुलाई स्वागत गर्ने कुरामा, मैले खोजी वा जाँचबुझ गरिरहेकी थिइनँ, तर म आफ्ना धारणा र कल्पनाहरूलाई जिद्दी गरेर च्याप्प समातेर बसेकी थिएँ, र मैले प्रभुको नामको रक्षा गरिरहेकी छु र प्रभुको मार्गलाई कायम राखिरहेकी छु भन्ने सोच्थेँ, तर मैले परमेश्‍वरको नयाँ कामको प्रतिरोध गरिरहेकी छु भन्ने महसुस गरिनँ। मलाई यति धेरै पछुतो लाग्यो कि म रोएँ।

मैले हतार-हतार अगाडि पढेँ र सुसमाचार पुस्तिकामा यस्तो लेखिएको देखेँ: “धेरै मानिसहरूको यस्तो धारणा हुन्छ। उनीहरू के विश्वास गर्छन् भने, बाइबलले स्पष्ट रूपमा बताउँछ, जसले उनीहरूले भन्दा फरक कुरा प्रचार गर्छ, ऊ श्रापित हुनेछ, र पूर्वीय ज्योतिले प्रचार गर्ने कुरा उनीहरूले प्रचार गर्ने कुराभन्दा फरक छ, यो एउटा ‘फरक सुसमाचार’ हो, त्यसैले उनीहरू यसलाई स्वीकार गर्ने आँट गर्दैनन्।” म पनि यसबारे अलमलमा थिएँ, त्यसैले मैले यसलाई ध्यान दिएर पढ्नुपर्छ भन्‍ने लाग्यो। पुस्तकमा भनिएको थियो: “गलातीको पुस्तक प्रेरित पावलले गलातीको मण्डलीलाई लेखेको पत्र थियो। त्यतिबेला, प्रभु येशूको सुसमाचार भव्य रूपमा फैलिसकेको थियो, र गलातीका धेरै मानिसहरूले पनि प्रभु येशूको नयाँ कामलाई स्वीकार गरिसकेका थिए र मण्डलीहरू स्थापित भएका थिए। त्यो समय व्यवस्थाको युग अनुग्रहको युगमा परिवर्तन हुँदै गरेको समय थियो, र त्यतिबेलाका यहूदीहरूमाझ प्रचारकहरूका दुई समूह थिए: एउटा समूहले व्यवस्थाको युगको पुरानो काम प्रचार गर्थ्यो, र मानिसहरूलाई यहोवाको व्यवस्था पालन गर्न लगाउँथ्यो, अर्थात्, खतना गर्न, शबाथ मान्न, मन्दिरमा जान, इत्यादि। अर्को समूह (जसको नेतृत्व येशूका १२ चेलाहरूले गरेका थिए) ले अनुग्रहको युगको नयाँ कामको प्रचार गर्थ्यो, र मानिसहरूलाई प्रभु येशूमा विश्वास गर्न र मुक्ति पाउन लगाउँथ्यो, प्रभु येशूले भन्नुभभएका कुराहरू गर्न लगाउँथ्यो, अर्थात्, पाप स्वीकार गर्न, पश्चात्ताप गर्न, बप्तिस्मा लिन, रोटी भाँच्न, एकअर्कालाई प्रेम गर्न, सहनशील र धैर्यवान् हुन, इत्यादि। पुरानो करारको व्यवस्थालाई च्याप्प समातेका फरिसीहरूले येशूका चेलाहरूले प्रचार गरेको सुसमाचार उनीहरूले प्रचार गरेको कुराभन्दा फरक छ, येशूको मार्ग बाइबलभन्दा बाहिर गयो र उहाँले व्यवस्थालाई त्याग्नुभयो भनेर भन्थे। उनीहरूले येशूको नयाँ कामलाई दोषी ठहर्‍याए र येशूको क्रुसको मुक्ति स्वीकार गरेकाहरूलाई बाधा दिए। उनीहरूले मानिसहरूले येशूमा विश्वास गरेर मुक्ति पाउन सक्दैनन्, यो यहोवाको शिक्षाको विरुद्धमा छ, र उनीहरूले शबाथ मान्न, खतना गर्न, इत्यादि कुरालाई जारी राख्नुपर्छ भनेर भन्थे। तथापि, त्यतिबेलाका गलातीहरूसँग कुनै खुट्ट्याउने क्षमता थिएन र उनीहरू पावलले प्रचार गरेको येशूको सुसमाचारबाट भड्किएर पुरानो करारको व्यवस्था प्रचार गर्ने यहूदीहरूलाई पछ्याउन थाले। जब पावलले गलातीको मण्डलीका ब्रदर-सिस्टरहरूले प्रभु येशूको सुसमाचारलाई अस्वीकार गरेर मन्दिरमा फर्केका छन् भन्ने सुने, तब उनले गलातीको मण्डलीलाई लेखे: ‘तिमीहरूलाई ख्रीष्‍टको अनुग्रहमा बोलाउनुहुनेबाट तिमीहरू त्यति चाँडै अलग भएर अर्को सुसमाचारमा जान्छौ भन्‍नेप्रति मलाई आश्‍चर्य लाग्छ: जुन अर्को सुसमाचार होइन; तर तिमीहरूलाई समस्या दिने, र ख्रीष्‍टको सुसमाचारलाई बिगार्ने केही छन्’ (गलाती १:६-७)। उनले गलातीहरूलाई साँचो मार्गमा फर्काउन अर्ती दिन यो लेखेका थिए। हामी सबैलाई थाहा छ कि फरिसीहरूले व्यवस्थालाई च्याप्प समाते र प्रभु येशूलाई दोषी ठहर्‍याए र तिनीहरू पवित्र आत्माको नयाँ कामबाट हटाइए, र अन्ततः परमेश्‍वरद्वारा दण्डित र श्रापित भए। त्यसोभए आज हामीले परमेश्‍वरको नयाँ कामलाई कसरी लिनुपर्छ?” यो सङ्गति पढेपछि मात्र मैले के महसुस गरेँ भने, मैले बाइबल बुझेकी थिइनँ रहेछु। पावलले किन त्यसो भनेका थिए भन्ने नबुझी, मैले आफ्ना धारणा र कल्पनाहरूअनुसार आफूलाई मन लाग्ने तरिकाले यसको व्याख्या गरेकी थिएँ। पावलले उल्लेख गरेको “अर्को सुसमाचार” ले मानिसहरूलाई पुरानो करारको व्यवस्था पालन गराउन व्यवस्थाको युगको अन्त्यमा प्रचार गरिएको यहोवाको सुसमाचारलाई जनाउँथ्यो, र यसले राज्यको युगको सुसमाचारलाई जनाउँदैनथियो। किनकि पावलले यो पत्र लेख्दासम्‍म परमेश्‍वरले उहाँको आखिरी दिनहरूको काम गर्नुभएको थिएन, र कसैले पनि परमेश्‍वरको आखिरी दिनहरूको सुसमाचार प्रचार गरिरहेको थिएन। मैले राज्यको सुसमाचार प्रचार गर्नेहरूलाई अर्को सुसमाचार प्रचार गर्ने ठान्थेँ। म सबै कुरामा अलमल्लमा परेकी थिएँ र मैले धर्मशास्त्रको विकृत बुझाइ राखेकी थिएँ! म कति दरिद्र, दयनीय र अन्धो रहेछु! मलाई साँच्चै धेरै लाज लाग्यो। मैले यसअघि निर्लज्ज भई पूर्वीय ज्योतिले चोरेका भेडाहरूलाई मण्डलीमा फिर्ता ल्याउन चाहन्छु भनेकी थिएँ। अहिले मात्र मैले के बुझेँ भने, उनीहरू भ्रमित भएका थिएनन्। बरु, उनीहरूले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरका वचनहरू सत्यता हुन् भन्ने देखेका थिए र ती परमेश्‍वरकै वाणी हुन् भनी निश्चित गरेका थिए, त्यसैले उनीहरूले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरलाई पछ्याउन थालेका थिए। पूर्वीय ज्योति स्वीकार गरेपछि उनीहरूको विश्वास यति बलियो थियो, जसलाई जङ्गली घोडाले तानेर पनि फर्काउन सकिँदैनथियो। खासमा उनीहरूले पो प्रभुलाई स्वागत गरेका रहेछन्। मैले पूर्वीय ज्योतिले चोरेका राम्रा भेडाहरूलाई फिर्ता ल्याउन बाइबल धेरै पढ्छु भन्ने सोचेकी थिएँ। परमेश्‍वरले मेरो संवेदनहीन र हठी हृदयलाई पुनर्जीवित गर्न यो विशेष परिस्थितिलाई प्रयोग गर्नुहुनेछ भनेर मैले कहिल्यै कल्पना गरेकी थिइनँ। म धेरै उत्साहित भएँ!

मैले उत्सुकतासाथ परमेश्‍वरका वचनहरू पढ्न थालेँ र यो पढेँ: “यहोवाको कामपछि, येशू मानिसहरूको माझमा आफ्‍नो काम गर्न देह बन्नुभयो। उहाँको काम एकलै गरिएको थिएन, तर यहोवाको कामको जगमाथि निर्माण गरिएको थियो। यो एउटा नयाँ युगको निम्ति गरिएको काम थियो जुन परमेश्‍वरले व्यवस्थाको युग अन्त्य गर्नुभएपछि गर्नुभयो। त्यसरी नै, येशूको काम समाप्त भएपछि, परमेश्‍वर अर्को युगको लागि आफ्नो काम गर्न अघि बढ्नुभयो, किनकि परमेश्‍वरको सम्पूर्ण व्यवस्थापन कार्य सधैँ अगाडि बढिरहेको हुन्छ। जब पुरानो युग बित्छ, त्यसको स्थानमा एउटा नयाँ युग आउँछ, अनि पुरानो काम पूरा भएपछि, परमेश्‍वरको व्यवस्थापनलाई निरन्तरता दिने नयाँ काम हुनेछ। यो देहधारण परमेश्‍वरको दोस्रो देहधारण हो, जसले येशूको कामलाई पछ्याउँछ। निश्चय, यो देहधारण स्वतन्त्र रूपमा हुँदैन; यो व्यवस्थाको युग र अनुग्रहको युगपछिको तेस्रो चरणको काम हो। प्रत्येक पल्ट जब परमेश्‍वरले कामको नयाँ चरण थाल्नुहुन्छ, तब सधैँ नयाँ सुरुवात हुनु पर्दछ र त्यसले सधैँ एउटा नयाँ युग ल्याउनु पर्दछ। त्यस्तै प्रकारले परमेश्‍वरको स्वभावमा, उहाँको काम गर्ने तरिकामा, उहाँको काम गर्ने स्थानमा र उहाँको नाउँमा पनि त्यही अनुरूप परिवर्तनहरू हुन्छन्। त्यसैले, नयाँ युगमा मानिसलाई परमेश्‍वरको काम स्वीकार गर्न गाह्रो हुनु कुनै अचम्म मान्नु पर्ने कुरा होइन। तर मानिसले जसरी उहाँको विरोध गरे पनि, परमेश्‍वरले सधैँ आफ्नो काम गरिरहनुभएको छ, र सारा मानवजातिलाई अगाडि बढाइरहनुभएको छ। जब येशू मानिसको संसारमा आउनुभयो, उहाँले अनुग्रहको युग ल्याउनुभयो र व्यवस्थाको युगको अन्त्य गर्नुभयो। आखिरी दिनहरूको दौरान, परमेश्‍वर फेरि देह बन्नुभएको छ, र यो देहधारणमार्फत उहाँले अनुग्रहको युग समाप्त गर्नुभयो र राज्यको युग ल्याउनुभयो। परमेश्‍वरको दोस्रो देहधारणलाई स्वीकार गर्न सक्ने सबैलाई राज्यको युगमा डोऱ्याइनेछ र अझ भन्नुपर्दा, तिनीहरू व्यक्तिगत रूपमा परमेश्‍वरको मार्गदर्शन स्वीकार गर्न सक्षम हुनेछन्। येशू मानिसमाझ आउनुभए पनि र उहाँले धेरै काम गर्नुभए पनि, उहाँले सारा मानवजातिलाई छुटकारा दिने काम मात्र पूरा गर्नुभयो र मानिसको पापबलिका रूपमा सेवा गर्नुभयो; उहाँले मानिसलाई उसका सबै भ्रष्ट स्वभावबाट मुक्त गर्नुभएन। मानिसलाई पूर्ण रूपमा शैतानको प्रभावबाट मुक्ति दिनका निम्ति येशूले पापबलि बनेर मानिसका पापहरू बोक्नु मात्र आवश्यक थिएन, तर परमेश्‍वरले शैतानद्वारा भ्रष्ट तुल्याइएको मानिसको स्वभाव पूर्ण रूपमा हटाउने अझ ठूलो काम गर्नु पनि आवश्यक थियो। र यसैले, मानिसलाई उसका पापहरूबाट क्षमा गरिएपछि, मानिसलाई नयाँ युगमा डोऱ्याउन परमेश्‍वर देहमा फर्केर आउनुभयो, र सजाय अनि न्यायको काम सुरु गर्नुभयो। यो कामले मानिसलाई झन् उच्च क्षेत्रमा ल्याएको छ। उहाँको प्रभुत्वमा समर्पित हुने सबैले अझ उच्च सत्यताको आनन्द उठाउनेछन् र अझ ठूला आशिष्‌हरू प्राप्त गर्नेछन्। तिनीहरू साँच्चिकै ज्योतिमा जिउनेछन्, र तिनीहरूले सत्यता, मार्ग र जीवन प्राप्त गर्नेछन्” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। प्रस्तावना)। मैले जति धेरै सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरका वचनहरू पढेँ, मेरो हृदय उति नै उज्यालो भयो। मैले के बुझेँ भने, परमेश्‍वरको काम र उहाँको नाम अपरिवर्तनीय छैनन्। परमेश्‍वरको काम सधैँ अगाडि बढिरहन्छ, र हरेक युगको काम अघिल्लो युगको काममाथि निर्माण हुन्छ। किनकि हरेक युगमा परमेश्‍वरको काम फरक हुन्छ, परमेश्‍वरको नाम र उहाँले व्यक्त गर्नुहुने स्वभाव पनि फरक हुन्छ। यदि मैले विश्वास गरेजस्तै परमेश्‍वरको नाम र काम कहिल्यै बद्लिँदैनथियो भने, परमेश्‍वरलाई सधैँभरि यहोवा भनिन्थ्यो र येशूमा परिवर्तन हुन सक्दैनथियो। परमेश्‍वरको काम पनि अगाडि बढ्न सक्दैनथियो, तर व्यवस्थाको युगमै रोकिन्थ्यो। तब मानिसले परमेश्‍वरबाट छुटकारा पाउन सक्दैनथियो तर ऊ व्यवस्थाअन्तर्गत नै मर्थ्यो। यदि मैले येशूको नाम मात्र कायम राखेँ र परमेश्‍वरको आखिरी दिनहरूको नयाँ काम र नयाँ नाम स्वीकार गरिनँ भने, मैले कहिल्यै प्रभुको पुनरागमनलाई स्वागत गर्न सक्ने थिइनँ र अन्तमा म विपत्तिहरूमा पर्ने थिएँ, जहाँ रोई-कराई र दाह्रा किटाइ हुनेथियो, किनकि मैले आखिरी दिनहरूको परमेश्‍वरको काम गुमाएकी हुन्थेँ।

मैले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरका थप वचनहरू पढेँ: “सायद, सत्यताको मार्ग सुनेर र जीवनको वचन पढेर, तँ यी १०,००० वचनहरूमध्ये एउटा मात्र तेरो दृष्टिकोण र बाइबलअनुरूप छ भनेर विश्वास गर्छस् भने, तैँले त्यो एक भागमा निरन्तर खोजी गरिरहनुपर्छ। अझै पनि म तँलाई विनम्र हुन, धेरै आत्मविश्‍वासी नहुन र आफैलाई अति उच्‍च नपार्न सल्लाह दिन्छु। तैँले आफूमा भएको परमेश्‍वरको अलिकति डर मान्ने हृदयद्वारा ठूलो ज्योति प्राप्‍त गर्नेछस्। यदि तैँले यी वचनहरूलाई सावधानीपूर्वक जाँच्छस् र पटकपटक चिन्तन गर्छस् भने, ती सत्यता हुन् वा होइनन्, र ती जीवन हुन् वा होइनन् भनी तैँले बुझ्नेछस्” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। तैँले येशूको आत्मिक शरीरलाई देख्दासम्ममा, परमेश्‍वरले स्वर्ग र पृथ्वीलाई नवीकरण गरिसक्‍नुभएको हुनेछ)। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरका वचनहरूले सीधै मेरो हृदयमा छोए: म यही स्थितिमा थिएँ। विगतमा, मेरो श्रीमान्‌ले मलाई आखिरी दिनहरूको सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरको कामबारे प्रायः गवाही दिनुहुन्थ्यो, तर म धेरै अहम्‌ र अज्ञानी थिएँ, मसँग परमेश्‍वरको डर मान्‍ने हृदय पटक्कै थिएन, म बाइबल सम्बन्धी मेरो थोरै ज्ञानको भरमा परमेश्‍वरको कामलाई सीमित गर्थें र परमेश्‍वरको नयाँ नाम र नयाँ कामलाई नकार्न बाइबलमा थप आधारहरू खोज्न चाहन्थेँ। म साँच्चै निकै जिद्दी थिएँ र मेरो सोचाइ धेरै विकृत थियो! म आफ्ना धारणाहरू त्याग्न, खोजी र जाँचबुझ जारी राख्न, र परमेश्‍वरसमक्ष पाप स्वीकार गरेर पश्चात्ताप गर्न चाहन्थेँ। म सधैँ मेरो श्रीमान्‌ले आखिरी दिनहरूको परमेश्‍वरको कामबारे मसँग सङ्गति गरेको सुन्न मान्दिनथेँ, तर अहिले म यसबारे सुन्न धेरै चाहन्थेँ। तथापि, मेरो श्रीमान्‌ सुसमाचार प्रचार गर्ने क्रममा बाहिर हुनुहुन्थ्यो र उहाँ कहिले फर्कनुहुन्छ भन्ने मलाई थाहा थिएन। त्यसैले हरेक दिन म अगाडिको ढोका खोल्थेँ र सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरको मण्डलीका ब्रदर-सिस्टरहरूलाई पर्खन्थेँ, र कोही आएर मलाई सङ्गति देला भन्ने आशा गर्थें।

एक बिहान, मैले भर्खरै खाजा खाएकी थिएँ, तब मैले कसैले मलाई बोलाएको सुनेँ। जब मैले उनीहरू सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरको मण्डलीका दुई जना सिस्टरहरू हुन् भन्ने देखेँ, तब म असाध्यै उत्साहित भएँ। मैले खुसीसाथ उनीहरूलाई भित्र बोलाएँ। उनीहरूले मसँग थोरै सङ्गति गरे, र त्यसपछि उनीहरूमध्ये एक जनाले वचन देहमा देखा पर्नुहुन्छ पुस्तक पल्टाए, “परमेश्‍वरको कामका तीन चरणहरूलाई जान्नु नै परमेश्‍वरलाई चिन्ने मार्ग हो” भन्ने अध्याय पल्टाए, र मलाई पढेर सुनाउन थाले। ती सिस्टरले ठुलो स्वरमा पढे र म उत्सुकतासाथ सुनिरहेँ। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “कार्यका तीन चरणहरू परमेश्‍वरको समग्र व्यवस्थापनको मर्म हुन् र तिनीहरूमा नै परमेश्‍वरको स्वभाव र उहाँ जे हुनुहुन्छ सो व्यक्त गरिन्छ। परमेश्‍वरका कार्यका तीन चरणहरू नजान्नेहरूले परमेश्‍वरले उहाँको स्वभाव कसरी व्यक्त गर्नुहुन्छ भन्‍ने जान्दैनन्, न त तिनीहरूले परमेश्‍वरको कार्यको बुद्धिलाई नै जान्दछन्। उहाँले मानवजातिलाई मुक्ति दिने धेरै तरिकाहरू र समग्र मानवजातिको निम्ति उहाँका अभिप्रायबारे पनि तिनीहरू अनभिज्ञ नै हुन्छन्। कार्यका तीन चरणहरू मानवजातिलाई बचाउने कार्यको पूर्ण अभिव्यक्ति हुन्। कार्यका तीन चरणहरू नजान्‍नेहरू पवित्र आत्माको कामको विभिन्न विधिहरू र सिद्धान्तहरूबारे अनभिज्ञ हुन्छन् र कार्यको कुनै चरणबाट बाँकी रहेको सिद्धान्तमा नै कठोरतापूर्वक टाँसिरहनेहरू परमेश्‍वरलाई सिद्धान्तमा सीमित पार्ने मानिसहरू हुन् र परमेश्‍वरप्रति तिनीहरूको विश्‍वास अस्पष्ट र अनिश्‍चित हुन्छ। यस्ता मानिसहरूले कहिल्यै पनि परमेश्‍वरको मुक्ति प्राप्‍त गर्नेछैनन्। परमेश्‍वरका कार्यका तीन चरणहरूले मात्र परमेश्‍वरको समग्र स्वभावलाई पूर्ण रूपमा व्यक्त गर्न सक्छ र सारा मानवजातिलाई मुक्ति दिने परमेश्‍वरको अभिप्राय साथै मानवजातिको मुक्तिको समग्र प्रक्रियालाई पूर्ण रूपमा व्यक्त गर्न सक्छ। उहाँले शैतानलाई पराजित गर्नुभएको छ र मानवजातिलाई प्राप्‍त गर्नुभएको छ भन्‍ने कुराको प्रमाण यही हो; यो परमेश्‍वरको विजयको सबुत हो र परमेश्‍वरको सम्पूर्ण स्वभावको अभिव्यक्ति हो। परमेश्‍वरका कार्यका तीन चरणहरूमध्ये एक चरणलाई मात्र बुझ्नेहरूले परमेश्‍वरको आंशिक स्वभावलाई मात्र जान्दछन्। मानिसको धारणामा, यो कार्यको एक चरण सजिलै सिद्धान्त बन्न सक्छ, र मानिसले परमेश्‍वरबारे निर्दिष्ट नियमहरू स्थापित गर्ने र परमेश्‍वरको स्वभावको यही एउटा हिस्सालाई परमेश्‍वरको सम्पूर्ण स्वभावको प्रतिनिधित्वको रूपमा प्रयोग गर्ने सम्भावना हुन्छ। यसको अलाबा, यसभित्र मानिसको धेरै कल्पना मिसिन्छ, यहाँसम्‍म कि कुनै समय परमेश्‍वर यस्तो हुनुहुन्थ्यो, अनि उहाँ हरसमय यस्तै रहनुहुनेछ र कहिल्यै परिवर्तन हुनुहुनेछैन भन्‍ने विश्‍वास गरेर यस्ता मानिसले परमेश्‍वरको स्वभाव, अस्तित्व र बुद्धिलाई साथै परमेश्‍वरको कार्यको सिद्धान्तहरूलाई सीमित मापदण्डहरूभित्र कठोरतापूर्वक कैद गर्छन्। कार्यका तीन चरणहरू जान्‍नेहरूले मात्र परमेश्‍वरलाई पुर्ण रूपमा र सही रूपमा चिन्न सक्छन्। कम्तीमा पनि, तिनीहरूले परमेश्‍वरलाई इस्राएलीहरू वा यहूदीहरूका परमेश्‍वरको रूपमा परिभाषित गर्दैनन् र उहाँलाई मानिसको खातिर सदासर्वदा क्रूसमा टाँगिएको परमेश्‍वरको रूपमा हेर्नेछैनन्। यदि कसैले परमेश्‍वरलाई उहाँको कार्यको एक चरणबाट मात्र चिन्छ भने तिनीहरूको ज्ञान अत्यन्तै सानो र महासागरको एक थोपाभन्दा बढी हुँदैन। होइन भने, धेरै पुरानो धार्मिक रक्षकहरूले परमेश्‍वरलाई किन जीवितै क्रूसमा टाँग्थे? के मानिसले परमेश्‍वरलाई कुनै मापदण्डहरूभित्र सीमित गर्ने गरेकोले होइन र? के मानिसहरूले परमेश्‍वरको विविध र विभिन्न काम नजानेकाले, तिनीहरूले पवित्र आत्माको कार्यलाई ज्ञान र सिद्धान्तको अत्यन्त सानो कणले मापन गर्ने हुँदा परमेश्‍वरको विरोध गरेका र पवित्र आत्माको कामलाई अवरोध गरेका होइनन् र? यस्ता मानिसहरूको अनुभव सतही भए पनि, तिनीहरू अहङ्कारी र भोगी प्रकृतिका हुन्छन् र तिनीहरूले पवित्र आत्माको कार्यलाई घृणा गर्छन्, पवित्र आत्माको अनुशासनलाई बेवास्ता गर्छन्, यसको अलाबा पवित्र आत्माको कामलाई ‘पुष्टि गर्न’ तिनीहरूको नगण्य पुरानो तर्कलाई प्रयोग गर्छन्। तिनीहरूले एउटा कार्यलाई धारण गर्छन् र तिनीहरूको आफ्नै शिक्षा र बुद्धिमा विश्‍वस्त हुन्छन् अनि तिनीहरू सारा संसारभरि यात्रा गर्न सक्षम छन् भनी विश्‍वस्त हुन्छन्। के यस्ता मानिसहरू पवित्र आत्माद्वारा तिरस्कृत मानिसहरू होइनन्, र के तिनीहरूलाई नयाँ युगद्वारा हटाइने छैनन् र? के परमेश्‍वरको सामु आएर खुल्‍लमखुल्‍ला उहाँको विरोध गर्नेहरू अज्ञानी र अबुझ घृणितहरू होइनन् र, जसले तिनीहरू कति प्रखर छन् भनी देखाउने प्रयास गरिरहेका हुन्छन्? बाइबलको नगण्य ज्ञानमा तिनीहरूले संसारको ‘शैक्षिक समुदाय’ मा दङ्गा गर्ने गर्छन्, मानिसहरूलाई सिकाउने सतही सिद्धान्तद्वारा तिनीहरूले पवित्र आत्माको कार्यलाई उल्टाउन खोज्छन् र यसलाई तिनीहरूको आफ्नै वैचारिक प्रक्रियाको सेरोफेरोमा घुमाउने प्रयास गर्छन्। तिनीहरू अदूरदर्शी भए पनि, परमेश्‍वरको छ हजार वर्षको कामलाई एकै झलकमा हेर्ने प्रयास गर्छन्। यी मानिसहरूमा उल्लेख गर्न लायक कुनै अनुभूति हुँदैन। वास्तवमा, मानिसहरूमा जति धेरै परमेश्‍वर सम्‍बन्धी ज्ञान हुन्छ उत्ति नै तिनीहरू उहाँको न्याय गर्नमा सुस्त हुन्छन्। यसको अलाबा, तिनीहरू परमेश्‍वरको आजको काम सम्‍बन्धी तिनीहरूको नगण्य ज्ञानको मात्र कुरा गर्छन्, तर तिनीहरू तिनीहरूका न्यायहरूमा हतार गर्दैनन्। मानिसहरूले परमेश्‍वरलाई जति थोरै चिन्छन् तिनीहरू उत्ति नै अहङ्कारी र अति दृढ हुन्छन् र अझ धेरै ढिठ भएर परमेश्‍वरको अस्तित्वको घोषणा गर्छन्—तैपनि तिनीहरूले सिद्धान्तको मात्र कुरा गर्छन् र कुनै वास्तविक प्रमाण पेश गर्दैनन्। यस्ता मानिसहरू कुनै मूल्यका हुँदैनन्!” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम)। जब मैले परमेश्‍वरका यी वचनहरू सुनेँ, तब मलाई के लाग्यो भने, परमेश्‍वरले साँच्चै मेरो हृदयभित्र हेर्नुभएको छ र मेरा धारणाहरू यति स्पष्ट रूपमा खुलासा गर्नुभएको छ। मलाई परमेश्‍वरको कामको तीन चरणमध्ये एउटा मात्र थाहा थियो र म कामको त्यो चरणबाट बाँकी रहेका बाइबलका शब्दहरूलाई च्याप्प समातेर बसेकी थिएँ। मैले परमेश्‍वरलाई प्रावधानहरूमा सीमित गरेँ र परमेश्‍वरको नाम येशू हो र यो कहिल्यै बदलिन सक्दैन भन्ने विश्वास गरेँ। मैले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरको काम स्वीकार गर्नु भनेको प्रभु येशूलाई धोका दिनु र धर्मत्याग गर्नु हो पनि भनेँ। मैले के देखेँ भने, मलाई परमेश्‍वरको कामबारे केही पनि थाहा थिएन र परमेश्‍वरप्रतिको मेरो विश्वास धेरै अस्पष्ट थियो। कामका तीन चरणहरू मानवजातिलाई मुक्ति दिन गरिने परमेश्‍वरको कामको पूर्ण अभिव्यक्ति हुन्। कामका तीन चरणमध्ये एउटा मात्र जानेर, मैले परमेश्‍वरको स्वभावको एउटा पाटो मात्र जानेकी थिएँ, तैपनि मैले परमेश्‍वरको स्वभाव, उहाँको अस्तित्व, उहाँको बुद्धि र उहाँको कामलाई यो सीमित दायरामा यति कस्सेर राखेँ, र यदि परमेश्‍वर एकपटक यस्तो हुनुहुन्थ्यो भने, उहाँ सधैँ यस्तै हुनुपर्छ भन्ने विश्वास गरेँ। म अदूरदर्शी थिएँ र परमेश्‍वरलाई चिन्दिनथेँ, तैपनि मैले परमेश्‍वरको नाम र कामलाई सीमित गरेँ। म साँच्चै निकै अहङ्कारी थिएँ!

पछि, मैले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरका धेरै वचनहरू पढेँ र सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर नै फर्कनुभएका प्रभु येशू हुनुहुन्छ भन्‍ने कुरामा निश्चित भएँ, त्यसैले म सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरको मण्डलीमा आबद्ध भएँ र ब्रदर-सिस्टरहरूसँग भेला हुन र सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरका वचनहरू पढ्न थालेँ। मैले धेरै आपूर्ति पाएको महसुस गर्छु। मलाई कृपा र दया देखाउनुभएकोमा परमेश्‍वरलाई धन्यवाद जसले गर्दा मैले चमत्कारिक रूपमा आखिरी दिनहरूको परमेश्‍वरको मुक्ति स्वीकार गर्न र प्रभुको देखापराइलाई स्वागत गर्न सकेँ!