४७. मेरो आशिष् पाउने अभिप्रायलाई रोगले प्रकट गर्यो
सन् १९९९ को सेप्टेम्बरमा, मैले परमेश्वरको आखिरी दिनहरूको काम स्वीकार गरेँ। परमेश्वरको कामको यो चरण मानिसहरूलाई शुद्ध गर्ने र सिद्ध पार्ने, अनि अन्ततः मानिसहरूलाई परमेश्वरको राज्यमा ल्याउने काम हो भन्ने मैले बुझेँ। म धेरै खुसी भएँ। मैले सोचेँ, “मैले लगनशील भएर खोजी गर्नुपर्छ, सुसमाचार प्रचार गर्नुपर्छ, अनि मुक्ति पाउनका लागि अझ धेरै असल कार्यहरू तयार गर्नुपर्छ।” पछि, म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न घरबाट निस्किएँ। जाडो होस् वा गर्मी होस्, यहाँसम्म कि ठूलो रातो अजिङ्गरले खेदो गर्दा र सताउँदा पनि, मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न कहिल्यै छोडिनँ। एकदिन, म स्वास्थ्य जाँच गराउन जाँदा म हेपाटाइटिस बीको वाहक रहेछु भन्ने थाहा पाएँ। डाक्टरले हेपाटाइटिस बी भाइरस जीवनभर रहने र कहिल्यै निको नहुने कुरा बताए। त्यतिबेला, मलाई अलिकति पनि डर लागेन र म हरेक दिन आफ्नो कर्तव्यमा व्यस्त भइरहेँ। अचम्मको कुरा, छ महिनापछि अर्को जाँचमा, मेरो शरीरमा भाइरस पत्ता लागेन, अनि मेरो कलेजोले पनि सामान्य रूपमा नै काम गरिरहेको थियो। मेरो रोग चमत्कारी ढंगले निको भएको देखेर, म परमेश्वरप्रति धेरै आभारी भएँ, र आफ्नो कर्तव्यमा झनै उत्साही भएँ।
सन् २०१९ मा, अर्थात् बीस वर्षपछि, मैले कमजोरी, चक्कर र कम्मर दुखाइ महसुस गर्न थालेँ, त्यसैले म जाँचका लागि अस्पताल गएँ। डाक्टरले गम्भीर भएर भने, “तपाईंको रक्तचाप निकै उच्च छ। सिस्टोलिक प्रेसर १९० mmHg भन्दा बढी र डायस्टोलिक ११० mmHg छ। यो धेरै खतरनाक हो, र यसले अचानक मृत्यु पनि हुन सक्छ। मृत्यु नभए पनि, यसले स्ट्रोक र पक्षघात निम्त्याउन सक्छ।” यो सुनेर म साँच्चै डराएँ। तर मैले सोचेँ, “डाक्टरले भनेको कुरामा पूरै विश्वास गर्न सकिँदैन। आखिर, मैले धेरै वर्षदेखि आफ्नो विश्वासमा घर-परिवार र आफ्नो करियर त्यागेर, सुसमाचार प्रचार गर्दै र कर्तव्य निर्वाह गर्दै आएकी छु, अनि मलाई विश्वास छ कि परमेश्वरले मलाई हेरचाह गर्नुहुनेछ र सुरक्षा दिनुहुनेछ। मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेँ भने, सायद एकदिन मेरो रोग निको हुनेछ।” त्यतिबेला, म आफ्नै धारणाहरू र कल्पनाहरूमा बाँचिरहेकी थिएँ। मैले रक्तचापको औषधि लिइनँ, न त रोग लाग्दा कसरी अभ्यास गर्ने र यसलाई कसरी लिने भनेर खोजी नै गरेँ। बरु, म आफ्नो कर्तव्यमा लागिरहेँ। त्यतिबेला, म लेखन-पठनको काम गर्थेँ। दिनमा, म ब्रदर-सिस्टरहरूसँग उनीहरूको कर्तव्यमा भएका समस्याहरू समाधान गर्न सङ्गति गर्थेँ, र साँझमा, म प्रवचनहरू छाँट्ने र पत्रहरूको जवाफ दिने गर्थेँ। केही समयपछि, काममा केही प्रगति देखियो। तर, मेरो उच्च रक्तचाप घटेन, र हरेक दिन मलाई चक्कर लाग्थ्यो र मैले स्टिलको हेल्मेट लगाएकी छु जस्तो गह्रौं महसुस हुन्थ्यो।
एकदिन, मैले सिस्टर वाङ लानले उनकी आमा उच्च रक्तचापको कारण बित्नुभएको कुरा गरेको सुनेँ। छिमेकीलाई भेट्न जाँदा उहाँकी आमा सञ्चै हुनुहुन्थ्यो, तर घर फर्केपछि, उहाँलाई अचानक चक्कर लाग्यो र हतार-हतार अस्पताल लगियो। डाक्टरले उच्च रक्तचापले गर्दा मस्तिष्कमा रक्तस्राव भएको र बचाउने प्रयासका बाबजुद उहाँको मृत्यु भएको बताए। त्यसपछि मैले अतिथि सत्कारक बहिनीले पनि उनको छिमेकीलाई उच्च रक्तचापले गर्दा मस्तिष्कमा रक्तस्राव भएको अनि लडेर पक्षघात भएको, र दुई हप्ताभन्दा बढी समयमा नै मृत्यु भएको कुरा गरेको सुनेँ। ती दिनहरूमा, म निकै चिन्तित भएँ, र मेरा सबै फिक्री, चिन्ता र छटपटीहरू बाहिर आए। मैले सोचेँ, “मेरो रक्तचाप अझै पनि यति उच्च छ र घट्दैन। कतै मेरो पनि मस्तिष्कका रक्तनलीहरू फुट्ने त होइन, र म पनि अचानक मर्ने त होइन? कतै मलाई पक्षघात हुने त होइन? यदि म ओछ्यानमा परेँ भने, मैले कसरी आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने? कर्तव्य निर्वाह गरिनँ भने के मैले अझै पनि मुक्ति पाउन सक्छु र?” डाक्टरले उच्च रक्तचाप भएका मानिसहरू राति ढिलोसम्म बस्नु हुँदैन वा तिनीहरूले धेरै तनाव लिनु हुँदैन भनेको कुरा मैले सोचेँ, त्यसैले मैले आफ्नो कर्तव्यमा धेरै परिश्रम गर्नु हुँदैन भन्ने महसुस गरेँ, र यदि मैले धेरै तनाव लिएँ र मेरो रक्तचाप बढ्यो, जसले गर्दा मस्तिष्कमा रक्तस्राव भयो भने, म अचानक मर्न सक्छु, र त्यसपछि मैले मुक्ति पाउने मौका पाउनेछैन। मैले आफ्नो स्वास्थ्यको राम्रो हेरचाह गर्नुपर्छ, र यो नै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो भन्ने महसुस गरेँ। त्यसपछि, जब-जब मैले उच्च रक्तचापका लागि कुनै उपचारबारे सुन्थेँ, तब म तुरुन्तै ती प्रयोग गरेर हेर्थेँ। मैले आफ्नो कर्तव्यको लागि बोझ महसुस गर्न छोडेँ, र केही प्रवचनहरूलाई समीक्षा गर्न बाँकी हुँदा पनि, म हतार गर्दिनथेँ। न मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूले प्रवचन लेख्दा सामना गरिरहेका कठिनाइहरूबारे सोधपुछ पनि गर्थिनँ, र साँझमा थकित महसुस नगरे पनि, म चाँडै सुत्न जान्थेँ। मैले आफूलाई आराम दिन र तनाव नलिन सक्दो प्रयास गरेँ, र म आफ्नो कर्तव्यमा निष्क्रिय भएँ। फलस्वरूप, कामले कुनै परिणाम दिइरहेको थिएन। पछि, औषधिको माध्यमबाट, मेरो रक्तचाप सामान्यमा फर्कियो।
त्यसपछि, २०२१ मा एकदिन, अगुवाले मलाई भेट्न भनिन्। ब्रदर-सिस्टरहरूले मलाई मण्डलीको अगुवाको रूपमा मनोनीत गरेका छन् भनेर उनले भनिन्। मैले सोचेँ, “म बूढी हुँदैछु र मलाई उच्च रक्तचाप छ। मेरो मस्तिष्कमा राम्रोसँग रगत प्रवाह हुँदैन, त्यसैले मलाई धेरै आराम चाहिन्छ। अगुवाको कर्तव्य निर्वाह गर्नु भनेको हरेक दिन धेरै कामहरू सम्हाल्नु हो, कामको बोझ पनि धेरै हुन्छ र चिन्ता पनि धेरै हुन्छ। कतै म थकानले बिरामी परेँ भने के गर्ने? यदि मेरो रक्तचाप फेरि बढ्यो र मलाई मस्तिष्कमा रक्तस्राव भयो भने, म अचानक मर्न सक्छु र मुक्तिबाट वञ्चित हुन सक्छु।” त्यसैले मैले अगुवालाई भनेँ, मलाई उच्च रक्तचाप छ र म अगुवा बन्न योग्य छैन। अगुवाले मलाई अस्पतालमा जाँच गराउन भनिन्। परीक्षणको नतिजाले मेरो रक्तचाप थोरै बढेको तर धेरै नभएको देखायो। मैले सोचेँ, “अहिले मेरो रक्तचाप ठीकै छ, तर अगुवा हुँदा धेरै काम र तनाव हुन्छ। म बिरामी परेँ भने के गर्ने? तर मैले यसलाई स्वीकार्नु नै बेस होला, आखिर, मैले धेरै वर्षदेखि परमेश्वरमा विश्वास गर्दै आएकी छु, र अहिले मण्डलीलाई काममा सहकार्य गर्ने मानिसहरूको साँच्चै आवश्यकता छ। आफ्नो कर्तव्य अस्वीकार गर्दा मेरो अन्तस्करणले घोच्नेछ।” त्यसैले मैले कर्तव्य स्वीकार गरेँ।
एउटा भेलामा, म झ्यालको अगाडि बसिरहेकी थिएँ। गर्मीको दिन थियो, त्यसैले मैले झ्याल अलिकति खोलेँ र हावामा बसेँ। अगुवाले मेरो अवस्थाबारे सोधिन्, तर म बोल्दै गर्दा, मेरो मुख अलिक नचल्ने जस्तो भयो। म निकै चिन्तित भएँ, र सोचेँ, “डाक्टरले उच्च रक्तचापले पक्षघात हुन सक्छ भनेका थिएनन् र? के यो त्यसैको सङ्केत हो? के मलाई साँच्चै पक्षघात हुन लागेको हो? मैले सधैँ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेकी छु, त्यसोभए परमेश्वरले मलाई किन हेरचाह गर्नुभएन र सुरक्षा दिनुभएन? परमेश्वरको काम लगभग सकिन लागेको छ, अनि यदि म अहिले पक्षघाती भएँ र मैले कुनै कर्तव्य निर्वाह गर्न सकिनँ भने, मैले कसरी मुक्ति पाउने र म कसरी राज्यमा प्रवेश गर्ने?” त्यति बेला, मैले आफ्नो सोचाइ गलत भएको महसुस गरेँ र तुरुन्तै मनमनै प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, मलाई मेरो मुख नचल्ने जस्तो महसुस भइरहेको छ, जुन पक्षघातको सङ्केत हुन सक्छ। हे परमेश्वर, कृपया मेरो हृदयको रक्षा गर्नुहोस्। यदि मलाई पक्षघात भए पनि, म गुनासो गर्नेछैन। म तपाईंको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुन तयार छु।” प्रार्थनापछि, मैले झ्याल बन्द गरेँ, अनि केही समयपछि, मैले अलि राम्रो महसुस गरेँ।
पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ: “त्यसपछि, स्वास्थ्य कमजोर भएका, कमजोर शरीर संरचना भएका र ऊर्जा नभएका, साना-ठूला रोग लागेका, दैनिक जीवनका आवश्यक कुराहरू समेत गर्न नसक्ने, सामान्य मानिसहरू जसरी जिउन वा यताउता गर्न नसक्ने मानिसहरू पनि छन्। यस्ता मानिसहरूले कर्तव्य पूरा गर्दा प्रायजसो असहज र बिसन्चो महसुस गर्छन्; कति त शारीरिक रूपमा कमजोर हुन्छन्, कतिलाई साँच्चिकै रोग लागेको हुन्छ, र अवश्य पनि, थाहा भएका र कुनै किसिमको सम्भावित रोग लागेका मानिसहरू पनि हुन्छन्। यस्ता मानिसहरूमा त्यस्तो व्यावहारिक रूपमा शारीरिक कठिनाइ हुने हुनाले, तिनीहरू बारम्बार नकारात्मक संवेगहरूमा डुब्छन् र हैरानी, बेचैनी र चिन्ता महसुस गर्छन्। अनि, तिनीहरूले के बारेमा हैरानी, बेचैनी र चिन्ता महसुस गर्छन्? तिनीहरूको चिन्ता के हुन्छ भने, यसरी नै आफ्नो कर्तव्य पूरा गरिरहे, यसरी नै परमेश्वरप्रति आफूलाई समर्पित गरिरहे र दौडधुप गरिरहे, र सधैँ यसरी नै थकित महसुस गरिरहे भने, तिनीहरूको स्वास्थ्य स्थिति झन्झन् बिग्रिँदै जाने पो हो कि? तिनीहरू ४०-५० वर्ष पुगेपछि नै तिनीहरू ओछ्यानमा पो पर्ने हुन् कि? के यी चिन्ता जायज छन्? छन् भने, के कसैले यसलाई हल गर्ने ठोस तरिका प्रदान गर्न सक्छ? यसको जिम्मेवारी कसले लिनेछ? को जवाफदेही हुनेछ? स्वास्थ्य स्थिति कमजोर भएका र शारीरिक रूपमा सबल नभएका मानिसहरूले यस्ता कुराहरूबारे नै हैरानी, बेचैनी र चिन्ता महसुस गर्छन्। रोग लागेका मानिसहरूले प्रायजसो यस्तो सोच्ने गर्छन्, ‘अहो, ममा आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्ने सङ्कल्प छ। मलाई यो रोग लागेको छ, र म परमेश्वरलाई मलाई सुरक्षा दिन बिन्ती गर्छु। परमेश्वरको सुरक्षा छ भने म डराउनु पर्दैन, तर यदि म कर्तव्य पूरा गर्ने क्रममा थकित भएँ भने, मेरो अवस्था झन् खराब हुने त होइन? यदि मेरो अवस्था साँच्चै झन् खराब भयो भने, मैले के गर्ने होला? यदि मलाई शल्यक्रिया गर्नको लागि अस्पताल भर्ना गर्नुपर्यो भने, बिल तिर्न मसँग पैसा छैन, त्यसकारण मैले उपचारको लागि सापटी लिइनँ भने, के मेरो अवस्था अझै खराब हुँदैन र? अनि अवस्था साँच्चै खराब भयो भने, म मरिहाल्ने पो हुँ कि? अनि के त्यस्तो मृत्युलाई सामान्य मृत्यु मानिनेछ? यदि म साँच्चै मरेँ भने, के परमेश्वरले मैले पूरा गरेको कर्तव्य सम्झनुहुनेछ? के मैले असल कर्म गरेको छु भनेर मानिनेछ? के मैले मुक्ति पाउनेछु?’ कतिपय मानिसहरूलाई आफू बिरामी छु भन्ने थाहा हुन्छ, अर्थात् तिनीहरूलाई कुनै वास्तविक रोग वा त्यस्तै प्रकारको कुनै रोग लागेको छ भन्ने थाहा हुन्छ, जस्तै पेटको रोग, कम्मर र खुट्टा दुख्ने, जोर्नी दुख्ने, हातखुट्टा दुख्ने, साथै छाला रोग, स्त्रीरोग, कलेजो रोग, उच्च रक्तचाप, मुटुरोग, आदि इत्यादि। तिनीहरूले सोच्छन्, ‘यदि मैले आफ्नो कर्तव्य पूरा गरिरहेँ भने, के परमेश्वरको घरले मेरो रोगको उपचार खर्च हेरिदिनेछ? यदि मेरो रोग झन् खराब भयो र यसले कर्तव्य पूरा गर्ने मेरो क्षमतामा असर पार्यो भने, के परमेश्वरले मलाई निको पार्नुहुनेछ? अरू मानिसहरू परमेश्वरमा विश्वास गरेपछि निको भएका छन्, त्यसकारण के म पनि निको हुनेछु? के परमेश्वरले अरूमाथि दया देखाउनुभएजस्तै मलाई पनि निको पार्नुहुनेछ? यदि मैले बफादारितासाथ आफ्नो कर्तव्य पूरा गरेँ भने, परमेश्वरले मलाई निको पार्नुपर्छ, तर मैले परमेश्वरले मलाई निको पार्नुहोओस् भनेर कामना गरेँ तर उहाँले निको पार्नुभएन भने, मैले के गर्ने होला?’ जब-जब तिनीहरूले यी कुराहरूबारे सोच्छन्, तिनीहरूलाई हृदयमा गहन बेचैनी पैदा भएको महसुस हुन्छ। तिनीहरूले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न कहिल्यै नछोडे पनि र आफूले गर्नुपर्ने कुरा सधैँ गरे पनि, तिनीहरू निरन्तर आफ्नो रोग, स्वास्थ्य स्थिति, भविष्य, र आफ्नो जीवन र मृत्युबारे मात्रै सोचिरहन्छन्। अन्त्यमा, तिनीहरूले यस्तो कामनापूर्ण निष्कर्ष निकाल्छन्, ‘परमेश्वरले मलाई निको पार्नुहुनेछ, र मलाई सुरक्षा दिनुहुनेछ। परमेश्वरले मलाई त्याग्नुहुनेछैन, र म बिरामी भएको देख्दा परमेश्वर हात बाँधेर बस्नुहुनेछैन।’ त्यस्ता विचारहरूको कुनै आधार हुँदैन, र ती एक प्रकारका धारणा नै हुन् भनेर पनि भन्न सकिन्छ। यस्ता धारणा र कल्पनाहरूद्वारा मानिसहरूले कहिल्यै पनि आफ्ना व्यावहारिक कठिनाइहरू समाधान गर्न सक्नेछैनन्, र तिनीहरूले हृदयभित्र अन्तस्करणमा आफ्नो स्वास्थ्य स्थिति र रोगबारे हैरानी, बेचैनी र चिन्ताको अस्पष्ट अनुभूति गर्नेछन्; यी कुराहरूको जिम्मेवारी कसले लिनेछ, वा तिनको जिम्मेवारी कसैले लिनेछ कि लिनेछैन भन्नेबारे तिनीहरूलाई केही थाहै हुँदैन” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (३))। परमेश्वरले मेरो स्थितिलाई ठ्याक्कै खुलासा गर्नुभयो। जब मैले पहिलो पटक परमेश्वरमा विश्वास गर्न थालेको थिएँ, तब मलाई हेपाटाइटिस बीको वाहक भनेर निदान गरिएको थियो। डाक्टरले यो निको हुँदैन भनेर बताए, तर अचम्मको कुरा, छ महिनापछि मेरो रोग कुनै उपचारविना नै निको भयो, त्यसैले मेरो कर्तव्यप्रतिको उत्साह अझ बढ्यो। पछि, मलाई गम्भीर उच्च रक्तचाप भएको निदान भयो, अनि मैले सोचेँ, “जबसम्म म आफ्नो कर्तव्यमा लागिरहन्छु, धेरै कठिनाइहरू सहन्छु, र ठूलो मूल्य चुकाउँछु, तबसम्म परमेश्वरले मलाई सुरक्षा दिनुहुनेछ र निको पार्नुहुनेछ।” त्यसैले, जाडो होस् वा गर्मी, हुरीबतास होस् वा हिउँ, मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न कहिल्यै छोडिनँ। जब मैले मेरो रक्तचाप उच्च नै रहिरहेको छ भन्ने देखेँ, तब मलाई कर्तव्यमा धेरै परिश्रम गर्दा मेरो अवस्था झन् बिग्रन सक्छ र अचानक मेरो मृत्यु हुन सक्छ भन्ने चिन्ता लाग्न थाल्यो, त्यसैले मैले आफ्नो शरीरको वास्ता गर्न थालेँ, अनि जब-जब मैले उच्च रक्तचापका लागि कुनै उपचारबारे सुन्थेँ, तब-तब म त्यो प्रयोग गर्ने उपाय खोज्थेँ। मेरो हृदय मेरो रोगले ग्रस्त भयो। मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहे तापनि, म पहिले जस्तो सक्रिय थिइनँ। थुप्रिएका प्रवचनहरूलाई मिलाउनुपर्छ भन्ने कुनै हतार थिएन र म काममा भएका समस्याहरूलाई तुरुन्तै समाधान गर्थिनँ। म आफ्नो कर्तव्यप्रति मन नलागी-नलागी काम गर्थेँ, सकेसम्म काम टार्ने गर्थेँ, अनि फलस्वरूप, कामले कुनै परिणाम दिइरहेको थिएन। यो रोगको सामना गर्दा, मैले परमेश्वरको अभिप्राय खोजिनँ वा उहाँबाट आएको हो भनेर स्वीकार गरिनँ, अनि मानिसको भाग्य परमेश्वरको हातमा छ भनेर मैले साँच्चै विश्वास गरिनँ। म सधैँ आफ्नो भविष्य र गन्तव्यको बारेमा सोच्दै, दुःख र चिन्तामा बाँचिरहेकी थिएँ, छुटकारा महसुस गर्न सकिरहेकी थिइनँ।
त्यसैले मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ: “जब परमेश्वरले तँ बिरामी पर्ने प्रबन्ध गर्नुहुन्छ, तब त्यो बिमारी ठूलो भए पनि वा सानो भए पनि, उहाँले त्यसो गर्नुको उद्देश्य तँलाई बिरामी पर्नुका विस्तृत विवरणहरू, त्यो रोगले तँलाई गर्ने हानि, त्यो रोगले तेरो जीवनमा ल्याउने विभिन्न असहजताहरू र अप्ठ्याराहरू, अनि त्यो रोगले तँलाई महसुस गराउने विभिन्न भावनाहरू अनुभव गर्ने तुल्याउनु होइन—उहाँको उद्देश्य तैँले बिरामी हुने प्रक्रियामा बिमारी अनुभव गर् भन्ने होइन। बरु, उहाँको उद्देश्य त तैँले त्यो बिमारीबाट पाठहरू सिक्, परमेश्वरका अभिप्राय कसरी बोध गर्ने भनी सिक्, तैँले प्रकट गर्ने भ्रष्ट स्वभावहरू र तँ बिरामी हुँदा परमेश्वरप्रति तँमा हुने गलत मनोवृत्तिहरू जान्, परमेश्वरको सार्वभौमिकता र प्रबन्धहरूमा समर्पित हुन र परमेश्वरप्रति साँचो समर्पणता हासिल गर्न र आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन सिक् भन्ने हो—मुख्य कुरा यही हो। परमेश्वरले तँलाई रोगबिमारीमार्फत मुक्ति दिन र पखाल्न चाहनुहुन्छ। उहाँले तेरो के कुरालाई पखाल्न चाहनुहुन्छ? उहाँ तैँले परमेश्वरमाथि राख्ने तेरा सबै अतिशयपूर्ण चाहना र माग पखाल्न चाहनुहुन्छ, र तैँले जुनसुकै हालतमा पनि बाँच्न र आफूलाई जीवित राख्नका लागि गर्ने विभिन्न युक्ति, फैसला, र योजनाहरूसमेत पखाल्न चाहनुहुन्छ। परमेश्वर तँलाई योजना बनाउन दिनुहुन्न, उहाँ तँलाई फैसला गर्न दिनुहुन्न, र उहाँ तँलाई उहाँबाट कुनै पनि अतिशयपूर्ण कुराको चाहना राख्न दिनुहुन्न; उहाँ त केवल तँलाई उहाँमा समर्पित हुनुपर्ने, र समर्पणतासम्बन्धी तेरो अभ्यास र अनुभवमा रोगप्रति तेरो आफ्नै मनोवृत्ति, र उहाँले तँलाई दिने यी शारीरिक अवस्थाहरूप्रतिको तेरो मनोवृत्ति, साथै तेरा व्यक्तिगत कामनाहरू जान्नुपर्ने माग गर्नुहुन्छ। जब तैँले यी कुराहरू जान्दछस्, तब तैँले परमेश्वरले तेरा लागि बिमारीका परिस्थितिहरू खडा गर्नु वा तँलाई यी शारीरिक अवस्थाहरू दिनु तेरा लागि कति फाइदाजनक छन् भन्ने कुरा बुझ्न सक्छस्; अनि तैँले यी कुराहरू तेरो स्वभाव परिवर्तन गर्नमा, तैँले मुक्ति पाउनमा, र तेरो जीवन प्रवेशमा कति उपयोगी छन् भन्ने कुरा बुझ्न सक्छस्। त्यसकारण, जब तँमाथि रोगबिमारी आइपर्छ, तब तैँले सधैँ यसबाट कसरी छुटकारा पाउने वा यसबाट कसरी उम्कने वा यसलाई कसरी इन्कार गर्ने भनेर सोचिरहनु हुँदैन” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (३))। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के बुझेँ भने जब हामीमाथि रोग आइपर्छ, परमेश्वरको अभिप्राय हामी त्यो रोगको बारेमा चिन्ता, शोक वा तनावमा डुब्नुपर्छ भन्ने हुँदैन। बरु, उहाँको अभिप्राय हामी उहाँको सार्वभौमिकतामा समर्पित होऊँ, हामीले रोगको माध्यमबाट पाठ सिकौँ, हामीले प्रकाश गर्ने भ्रष्ट स्वभावहरूमाथि चिन्तन गरौँ र त्यसलाई चिनौँ, सत्यता खोजौँ, र आफ्नो भ्रष्टता फालौँ भन्ने हो। मैले के महसुस गरेँ भने, जब मैले रोगको सामना गरेँ, मैले परमेश्वरको अभिप्राय बुझिनँ, अनि मैले यो रोगबाट कसरी छुटकारा पाउने भनेर मात्र सोचेँ। जब मैले केही मानिसहरू उच्च रक्तचापले मरेको कुरा सुनेँ, तब मैले आफ्नो लागि योजना बनाउन र चिन्ता गर्न थालेँ। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा, म शारीरिक रूपमा थकित हुन चाहन्नथेँ, र थुप्रिएका प्रवचनहरूलाई मिलाउनुपर्छ भन्ने कुनै हतार थिएन। म निरन्तर आफ्नो शरीरको लागि सोचिरहेको र योजना बनाइरहेको हुन्थेँ। मैले परमेश्वरलाई गलत बुझेँ र उहाँको बारेमा गुनासो समेत गरेँ। यस्तो अवस्थामा, म कसरी आफूलाई परमेश्वरमा साँच्चै विश्वास गर्ने र समर्पित हुने व्यक्ति हुँ भनेर दाबी गर्न सक्थेँ? परमेश्वरले मेरो आशिष्को लागि भएको मिसावटयुक्त अभिप्राय प्रकट गर्न यो रोग प्रयोग गर्नुभयो। यो सबै मलाई समयमै चिन्तन गर्न र पश्चात्ताप गर्न, र अन्ततः उहाँमा समर्पित हुन मद्दत गर्नको लागि थियो। अहिले मैले के बुझेँ भने, यो रोग त परमेश्वरको प्रेम र मुक्ति रहेछ!
पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूको थप खण्ड पढेँ: “ख्रीष्टविरोधीहरू आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने निर्णय गर्नुअघि, हृदयभित्र आफ्ना सम्भाव्यताहरू, आशिष्हरू, असल गन्तव्य, र मुकुटसमेत प्राप्त गर्ने अपेक्षाहरूले भरिन्छन्, र यी कुराहरू हासिल गर्ने कुरामा तिनीहरू पूर्ण विश्वस्त हुन्छन्। तिनीहरू त्यस्ता अभिप्राय र आकाङ्क्षाहरू लिएर कर्तव्य निर्वाह गर्न परमेश्वरको घर आउँछन्। त्यसोभए, के तिनीहरूले कर्तव्य निर्वाह गर्दा त्यसमा परमेश्वरले अपेक्षा गर्नुहुने निष्कपटता, साँचो विश्वास र बफादारी हुन्छ त? यस बिन्दुमा, अझै पनि तिनीहरूको साँचो बफादारी, विश्वास, वा निष्कपटता देख्न सकिँदैन, किनभने हरेकले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नुअघि पूर्ण रूपमा लेनदेनको मानसिकता बोकेको हुन्छ; हरेकले हितहरूद्वारा उत्प्रेरित भएर, अनि आफ्ना छचल्किरहेका महत्त्वाकाङ्क्षा र चाहनाहरूको पूर्वसर्तका आधारमा नै कर्तव्य निर्वाह गर्ने निर्णय गर्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरूले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नुमा तिनीहरूको अभिप्राय के हुन्छ? सम्झौता गर्नु, विनिमय गर्नु हुन्छ। के भन्न सकिन्छ भने तिनीहरूले कर्तव्य निर्वाह गर्नका लागि तय गर्ने सर्तहरू यिनै हुन्: ‘यदि मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेँ भने, मैले आशिष्हरू प्राप्त गर्नैपर्छ र असल गन्तव्य पाउनैपर्छ। मैले परमेश्वरले मानवजातिका लागि तयार गरिएको छ भनेर भनेका सबै आशिष् र फाइदाहरू प्राप्त गर्नैपर्छ। यदि मैले ती कुराहरू प्राप्त गर्न सकिनँ भने, म यो कर्तव्य निर्वाह गर्नेछैनँ।’ तिनीहरू त्यस्ता अभिप्राय, महत्त्वाकाङ्क्षा र चाहनाहरू लिएर परमेश्वरको घरमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न आउँछन्। तिनीहरूसँग केही निष्कपटता भएजस्तो देखिन्छ, अनि अवश्य नै नयाँ विश्वासीहरू र भर्खरै आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न थालेकाहरूको हकमा भन्दा, यसलाई उत्साह भनेर पनि भन्न सकिन्छ। तर यसमा कुनै साँचो विश्वास वा बफादारी हुँदैन; त्यसमा त्यस हदको उत्साह मात्र हुन्छ। यसलाई निष्कपटता भन्न सकिँदैन। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने कार्यप्रति ख्रीष्टविरोधीहरूको यो मनोवृत्ति हेर्दा, यो पूर्ण रूपमा लेनदेनमा आधारित हुन्छ र यो आशिष्हरू प्राप्त गर्ने, स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्ने, मुकुट प्राप्त गर्ने, र इनामहरू प्राप्त गर्नेजस्ता फाइदाहरूप्रति तिनीहरूका इच्छाहरूले भरिएको हुन्छ। त्यसकारण, बाहिरबाट हेर्दा के देखिन्छ भने, धेरै ख्रीष्टविरोधीले निष्कासित हुनुभन्दा पहिले, आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेका हुन्छन् र तिनीहरूले औसत व्यक्तिले भन्दा बढी त्याग गरेका र कष्ट भोगेका हुन्छन्। तिनीहरूले समर्पित गर्ने कुरा र चुकाउने मूल्य पावलको जस्तै हुन्छ, र तिनीहरू पावलले भन्दा कम दौडधूप गर्दैनन्। यो कुरा सबैले देख्न सक्ने कुरा हो। तिनीहरूको व्यवहार अनि कष्ट भोग्ने र मूल्य चुकाउने तिनीहरूको सङ्कल्पका हिसाबमा हेर्दा त, तिनीहरूले केही पनि प्राप्त नगर्ने भन्ने त नहुनुपर्ने हो। तर परमेश्वर कुनै व्यक्तिलाई उसको बाहिरी व्यवहारका आधारमा होइन, उसको सार, उसको स्वभाव, उसले प्रकट गर्ने कुरा, र उसले गर्ने हरेक कुराको प्रकृति र सारका आधारमा हेर्नुहुन्छ। मानिसहरूले अरूको मूल्याङ्कन गर्दा र अरूसित व्यवहार गर्दा, तिनीहरू को हुन्, तिनीहरूले कति कष्ट भोग्छन्, र तिनीहरू कति मूल्य चुकाउँछन् भन्ने कुरा पूराको पूरा बाहिरी व्यवहारको आधारमा निर्धारित गर्ने गर्छन्, र यो गम्भीर गल्ती हो” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग सात))। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के देखेँ भने ख्रीष्टविरोधीहरूले अक्सर आफ्नो कर्तव्यमा त्याग गर्छन् र आफूलाई समर्पित गर्छन्, तर यो परमेश्वरसँग मोलतोल गर्ने माध्यमको रूपमा हुन्छ, जसबाट बदलामा तिनीहरूले आशिष् खोज्छन्। मैले के खोजी गर्ने भन्ने कुरासँग सम्बन्धित मेरा विचारहरू ती ख्रीष्टविरोधीहरूका जस्तै थिए। मैले परमेश्वरसँग मोलतोल गर्ने प्रयास गर्न आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेकी थिएँ। फर्केर हेर्दा, जब मैले पहिलो पटक परमेश्वरमा विश्वास गर्न थालेँ, तब मैले आफ्नो शारीरिक सुरक्षा सुनिश्चित गर्न र रोग र विपत्तिबाट बच्न, अनि अन्तमा मुक्ति पाउन र राज्यमा प्रवेश गर्न आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेको रहेछु। जब मलाई हेपाटाइटिस बी भाइरसको वाहक भनेर निदान गरियो, र मेरो अवस्था उपचारविना नै सुधार भयो, तब कर्तव्यप्रतिको मेरो उत्साह बढ्यो, र मलाई हरेक दिन परिश्रम गर्दा पनि थकित महसुस भएन। पछि, जब मलाई उच्च रक्तचाप भएको निदान भयो, तब मलाई मेरो अवस्था झन् बिग्रनेछ र पक्षघात हुनेछ भन्ने चिन्ता लाग्यो, त्यसैले कर्तव्यप्रतिको मेरो उत्साह घट्यो। जब मेरो रक्तचाप घटेन, तब मैले परमेश्वरलाई गलत बुझ्न र उहाँको बारेमा गुनासो गर्न थालेँ। धेरै वर्षसम्म परमेश्वरमा विश्वास गरेपछि र आफ्नो कर्तव्यको लागि आफ्नो परिवार र करियर त्यागेपछि, परमेश्वरले मलाई सुरक्षित राख्नुपर्छ र रोग र विपत्तिबाट मुक्त राख्नुपर्छ भन्ने सोचेँ। तर, अचम्मको कुरा, म बिरामी परेँ, र मैले परमेश्वरसँग तर्क गर्न र उहाँको प्रतिरोध गर्न थालेँ, अनि मैले अगुवाको रूपमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने इच्छा पनि गुमाएँ। मैले परमेश्वरका केही वचनहरू सम्झेँ: “मैले मानिसलाई सँधै नै कडा मापदण्डमा राखेको छु। यदि अभिप्राय र सर्तहरूसहित तेरो बफादारिता आउँछ भने, म बरु तेरो कथित बफादारिताविना रहन चाहन्छु” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। के तँ साँच्चै परमेश्वरको विश्वासी होस्?)। परमेश्वरको स्वभाव धर्मी र पवित्र छ, र गुप्त उद्देश्यले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने मानिसहरूलाई उहाँले घृणा गर्नुहुन्छ। तर मैले सधैँ परमेश्वरसँग मोलतोल गर्न गुप्त उद्देश्यले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेकी थिएँ। म आफ्नै शरीरको मात्रै ख्याल गर्थेँ, किनभने मलाई यदि म थाकेँ भने, मेरो अवस्था झन् बिग्रनेछ, र त्यसपछि म मर्नेछु र आशिष्को मौका गुमाउनेछु भन्ने डर थियो। म साँच्चै स्वार्थी थिएँ! मैले पावलको बारेमा सोचेँ, जसले प्रभुको लागि काम गरे, आफूलाई समर्पित गरे अनि दुःख भोगे। उनले यसलाई परमेश्वरबाट इनाम र धार्मिकताको मुकुट माग्नका लागि पुँजीको रूपमा प्रयोग गरे। उनले निर्लज्जतापूर्वक यसो भनेर पनि घोषणा गरे: “मैले असल लडाइँ लडेको छु, मैले मेरो यात्रा पूरा गरेको छु, मैले आस्था कायम राखेको छु: अबदेखि मेरा लागि धार्मिकताको मुकुट राखिएको छ” (२ तिमोथी ४:७-८)। पावलले मुख्यतया आशिष् पाउनको लागि परमेश्वरमा विश्वास गरे र काम गरे, उनी परमेश्वरको विरोध गर्ने बाटोमा हिँडे, र अन्ततः, उनलाई परमेश्वरले दण्ड दिनुभयो। यतिका वर्षसम्म परमेश्वरमा विश्वास गरेपछि पनि, मैले उहाँलाई अझै पनि कति थोरै बुझेकी रहेछु। परमेश्वरको लागि मेरो समर्पण र त्याग पनि उहाँबाट अनुग्रह र आशिष् माग्ने उद्देश्यमा आधारित थिए छ। के म पावलकै बाटोमा हिँडिरहेकी थिइनँ र? यदि मैले आफूलाई परिवर्तन गरिनँ भने, परमेश्वरले अन्तमा मलाई तिरस्कार गर्नुहुनेथियो र घृणा गर्नुहुनेथियो।
मैले चिन्तन गर्न थालेँ, “मैले सधैँ के विश्वास गरेकी छु भने, मैले परमेश्वरको लागि आफूलाई समर्पित गर्न आफ्नो परिवार र करियर त्याग गरेकी हुनाले, परमेश्वरले मलाई आशिष् दिनुपर्छ। के मैले यसरी हेर्नु ठीक हो?” त्यसपछि मैले परमेश्वरका वचनहरूको थप खण्ड पढेँ: “मानिसको कर्तव्य र उसले आशिष्हरू पाउँछ कि दुर्भाग्य भोग्छ भन्ने बीच कुनै अन्योन्याश्रित सम्बन्ध छैन। कर्तव्य भनेको मानिसले पूरा गर्नुपर्ने कुरा हो; यो उसको स्वर्गबाट पठाइएको कार्य हो, र उसले यो कार्य क्षतिपूर्ति नखोजी, र सर्तहरू वा कारणहरू बिनै गर्नुपर्छ। यसलाई मात्रै उसले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नु भनिन्छ। आशिष्हरू प्राप्त गर्नुले न्यायको अनुभव गरिसकेपछि सिद्ध पारिँदा व्यक्तिले प्राप्त गर्ने आशिष्हरूलाई जनाउँछ। दुर्भाग्य भोग्नुले सजाय र न्याय भोगिसकेपछि पनि व्यक्तिको स्वभाव परिवर्तन नहुँदा—अर्थात्, तिनीहरू सिद्ध नपारिँदा उसले पाउने दण्डलाई जनाउँछ। तर चाहे तिनीहरूले आशिष्हरू पाऊन् वा दुर्भाग्य भोगून्, सृजित प्राणीहरूले आफूले गर्नुपर्ने कार्य गर्दै, र आफूले गर्न सक्ने कार्य गर्दै आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नुपर्छ; कुनै पनि व्यक्ति, जो परमेश्वरको पछि लाग्छ, उसले गर्नुपर्ने न्यूनतम कार्य यही हो। तैँले आशिष्हरू प्राप्त गर्नका लागि मात्रै आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु हुँदैन, र तैँले दुर्भाग्य भोग्नुपर्ने डरले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न इन्कार गर्नु हुँदैन। म तिमीहरूलाई यो एउटा कुरा बताउन चाहन्छु: मानिसले पूरा गर्ने आफ्नो कर्तव्य भनेको उसले गर्नुपर्ने कार्य हो, र यदि ऊ आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न असक्षम छ भने, यो उसको विद्रोह हो” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। देहधारी परमेश्वरको सेवकाइ र मानिसको कर्तव्य बीचको भिन्नता)। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के देखेँ भने, आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नुसँग आशिष् पाउनु वा दुर्भाग्य भोग्नुको कुनै सम्बन्ध हुँदैन। एक सृजित प्राणीको रूपमा, आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु पूर्ण रूपमा स्वभाविक र न्यायोचित हो, र यो सबै मानिसहरूको दायित्व हो। कसैले पनि परमेश्वरसँग मोलतोल वा सौदाबाजी गर्ने प्रयास गर्नका लागि आफ्नो कर्तव्य प्रयोग गर्नु हुँदैन। जस्तै जब छोराछोरीहरूले आफ्ना आमाबुबाप्रति आदर गर्छन्, तब यदि तिनीहरूले आफ्ना आमाबुबाबाट उत्तराधिकार प्राप्त गर्न चाहेकोले मात्र यसो गरिरहेका छन् भने, तिनीहरूले अनादर गरिरहेका हुन्छन्। आफ्ना आमाबुबाको आदर गर्नु बच्चाको जिम्मेवारी र दायित्व हो, र छोराछोरीहरूले यसमा आफ्ना आमाबुबासँग मोलतोल गर्नु हुँदैन। मैले के सोचेको थिएँ भने, मैले आफ्नो कर्तव्यमा यति धेरै मेहनत गरेकी हुनाले, परमेश्वरले मलाई सुरक्षा दिनुपर्छ, र यदि म बिरामी परेँ भने, उहाँले मलाई निको पार्नुपर्छ। यसरी परमेश्वरमा विश्वास गरेर र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेर, मैले परमेश्वरसँग मोलतोल गर्ने प्रयास गरिरहेकी थिएँ र आफ्नै लक्ष्यहरू प्राप्त गर्न उहाँसँग चालबाजी गरिरहेकी थिएँ, र मैले परमेश्वरलाई धोका दिने प्रयास गरिरहेकी थिएँ। मजस्तो स्वार्थी र नीच व्यक्तिले कसरी परमेश्वरबाट आशिष् पाउने र उहाँको राज्यमा प्रवेश गर्ने आशा गर्न सक्छु र? के मैले सपना मात्र देखिरहेकी थिइनँ र? म एक सृजित प्राणी हुँ, र मेरो परिणाममा आशिष् वा विपत्ति जे भए पनि, म परमेश्वरको योजनाबद्ध कार्यहरू र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुनुपर्छ। त्यो एक समझदार व्यक्तिको व्यवहार हो। यी कुराहरू महसुस गरेपछि, मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, मेरो लागि यस्तो परिस्थितिहरू योजनाबद्ध गर्नुभएकोमा र मेरो विश्वासमा भएको मिसावटयुक्त अभिप्राय बुझ्न तपाईंको वचनहरूद्वारा मलाई मार्गदर्शन गर्नुभएकोमा तपाईंलाई धन्यवाद दिन्छु। म अब आशिष् पाउने मेरो अभिप्राय त्याग्न तयार छु, र मेरो रोग जस्तोसुकै भए पनि, जबसम्म मेरो एक सास बाँकी हुन्छ, तबसम्म म आफ्नो कर्तव्यमा लागिरहनेछु र तपाईंको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुनेछु।”
एक दिन, मैले परमेश्वरका वचनहरूको थप खण्ड पढेँ: “तैँले ठूलो रोग सामना गरे पनि वा सानो रोग सामना गरे पनि, तेरो रोग गम्भीर हुनेबित्तिकै वा तैँले मृत्यु सामना गरिरहेको बेला, बस एउटा कुरा याद गर्: तैँले मृत्युको डर नमान्। तँ क्यान्सरको अन्तिम चरणमै भए पनि, तँलाई लागेको रोगको मृत्यु दर धेरै भए पनि, तैँले मृत्युको डर नमान्। तेरो कष्टभोग जति ठूलो भए पनि, तैँले मृत्युको डर मानिस् भने, तँ समर्पित हुँदैनस्। … यदि तेरो रोग अत्यन्तै गम्भीर अवस्थामा पुगेर तँ मर्ने सम्भावना भयो भने, र रोग लागेको व्यक्ति जति उमेरको भए पनि यो रोगको मृत्यु दर धेरै छ, र यो रोग लागेपछि मृत्यु हुने अवधि निकै थोरै छ भने, तैँले हृदयमा के विचार गर्नुपर्छ? ‘मैले मृत्युको डर मान्नु हुँदैन किनभने अन्त्यमा सबैजना मर्छन्। तर परमेश्वरमा समर्पित हुने कार्य धेरैजसो मानिसहरूले गर्न नसक्ने कुरा हो, र मैले यो रोगलाई प्रयोग गरेर परमेश्वरमा समर्पित हुने अभ्यास गर्न सक्छु। ममा परमेश्वरका योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुने सोच र मनोवृत्ति हुनुपर्छ, र मैले मृत्युको डर मान्नु हुँदैन।’ मर्नु सजिलो छ, जिउनुभन्दा निकै सजिलो। तँ चरम पीडामा हुन सक्छस् र पनि तँलाई यो पीडा थाहा हुँदैन, र तेरो आँखा बन्द भएर तेरो सासले छोड्नेबित्तिकै, तेरो प्राणले शरीर त्याग्छ, र तेरो जीवनको अन्त्य हुन्छ। मृत्यु यसरी नै हुन्छ; यो यति सरल छ। मृत्युको डर नमान्नु भनेको अपनाउनुपर्ने एउटा मनोवृत्ति हो। यसबाहेक, तैँले तेरो रोग अझै खराब भएर जान्छ कि जाँदैन, वा तेरो उपचार भएन भने तँ मर्छस् कि मर्दैनस्, वा तँ कति समयपछि मर्छस्, वा मर्ने बेलामा तँलाई कस्तो पीडा हुन्छ भन्नेबारेमा पटक्कै चिन्ता गर्नु हुँदैन। तैँले यी कुराहरूबारे चिन्ता गर्नु हुँदै हुँदैन; तैँले चिन्ता गर्नुपर्ने कुराहरू यी हुँदै होइनन्। किनभने त्यो दिन आउने नै छ, र त्यो कुनै साल, महिना, र कुनै निश्चित दिनमा पक्कै आउनेछ। तँ यसबाट लुक्न सक्दैनस् र यसबाट उम्कन सक्दैनस्—यो तेरो नियति हो। तेरो तथाकथित नियति परमेश्वरले पूर्वनिर्धारित गर्नुभएको छ र उहाँले पहिले नै यसको बन्दोबस्त मिलाइसक्नुभएको छ। तेरो आयु र उमेर अनि तँ मर्ने समय परमेश्वरले पहिले नै तय गरिसक्नुभएको छ, त्यसकारण तँ केको चिन्ता गर्छस्? तैँले यसबारे चिन्ता गर्न सक्छस् तर यसले केही परिवर्तन गर्दैन; तैँले यसबारे चिन्ता गर्न सक्छस्, तर तैँले यो घटनालाई रोक्न सक्दैनस्; तैँले यसबारे चिन्ता गर्न सक्छस्, तर त्यो दिन आउनबाट रोक्न सक्दैनस्। त्यसकारण, तेरो चिन्ता अनावश्यक छ, र यसले तेरो रोगको बोझ झन् गह्रौँ बनाइदिने मात्रै गर्छ” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (३))। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के बुझेँ भने मानिसहरूले आफ्नो रोगको बारेमा चिन्ता गर्नु हुँदैन वा हैरानी महसुस गर्नु हुँदैन। रोग बिग्रन्छ वा मृत्यु हुन्छ भन्ने कुरा व्यक्तिमा निर्भर हुँदैन, न त यसलाई मानवीय चिन्ताले समाधान गर्न सकिन्छ। व्यक्तिको जीवन र मृत्यु परमेश्वरको हातमा हुन्छ। कुनै व्यक्ति कहिले र कति उमेरमा मर्नेछ भनेर परमेश्वरले नै निर्धारण गर्नुभएको हुन्छ। समय आएपछि, व्यक्ति डरको बाबजुद पनि मर्नु नै पर्छ। तर यदि समय अझै आएको छैन भने, उसले चाहे पनि ऊ मर्न सक्दैन। मैले मेरो छिमेकीको परिवारको अठार-उन्नाइस वर्ष मात्र पुगेकी एउटी केटीको बारेमा सोचेँ। उसलाई ज्वरो मात्र आएको थियो, सुई लगाउन अस्पताल गएकी थिई, र घर फर्केको एक दिन पनि नबित्दै, उसको मृत्यु भयो। मलाई एक जना असी वर्ष नाघेकी वृद्ध महिलाको बारेमा पनि थाहा थियो, जो एक पटक गम्भीर बिरामी परेकी थिइन्। उनको लागि शवबाकस पनि तयार थियो, र उनलाई मृत्यु संस्कारको लुगा पनि लगाइएको थियो, तर पनि उनी मरिनन्। यी तथ्यहरूबाट, मैले के देखेँ भने, व्यक्तिको जीवन र मृत्यु परमेश्वरले नै निर्धारण गर्नुभएको हुन्छ, र रोग वा यसको गम्भीरतासँग यसको कुनै सम्बन्ध हुँदैन। मेरो रोग निको हुन्छ कि म मर्छु भन्ने कुरा मेरो नियन्त्रणमा थिएन। जब मेरो मर्ने समय आउँछ, तब यदि मैले दुःख भोगिरहेकी वा म थाकित नभइरहेकी भए पनि, म मर्नै पर्छ, र यदि समय आएको छैन भने, मैले जतिसुकै परिश्रम गरे पनि म मर्नेछैन। म परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुनुपर्थ्यो र मैले आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग निर्वाह गर्नुपर्थ्यो।
२०२३ को अन्त्यमा, अगुवाहरूले मलाई अर्को मण्डलीमा थप जिम्मेवारी लिनका लागि प्रबन्ध मिलाए। त्यति बेला, मेरो रक्तचाप लगभग सामान्य थियो, तर राति अबेरसम्म बस्दा अलि बढ्थ्यो, र केही बेर आराम गरेपछि फेरि ठीक हुन्थ्यो। यो मण्डलीमा आइपुगेपछि, कुनै पनि कामले परिणाम नदिएको देखेर म चिन्तित भएँ, र यदि मैले राति ढिलोसम्म काम गरेँ भने, मलाई चक्कर लाग्थ्यो र मेरो रक्तचाप बढ्थ्यो। मेरो दाहिने खुट्टा नराम्ररी दुख्थ्यो, र कहिलेकाहीँ राति, दुखाइले मलाई सुत्न दिँदैनथ्यो। अनियन्त्रित उच्च रक्तचापले स्ट्रोक निम्त्याउन सक्छ, र शरीर लट्टिने, दुख्ने र पक्षघातसमेत हुन सक्छ भनेर डाक्टरले भनेको कुरा सम्झेँ। म चिन्तित नभई बस्न सकिनँ, र मैले सोचेँ, “कतै मेरो खुट्टाको यो दुखाइ पक्षघातको सङ्केत त होइन? यदि मलाई साँच्चै पक्षघात भयो भने, मैले कुनै पनि कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्नेछैन, र तब मेरो के काम?” मैले त फेरि आफ्नो भविष्यको बारेमा चिन्ता गरिरहेकी छु भन्ने महसुस गरेँ, त्यसैले मनमनै परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, गुनासो गर्नबाट मलाई जोगाउनुहोस् भनी उहाँलाई बिन्ती गरेँ। त्यसपछि मैले परमेश्वरका यी वचनहरू पढेँ: “यदि, परमेश्वरमाथिको तेरो विश्वासमा र सत्यको खोजीमा, तँ यसो भन्न सक्छस् भने, ‘परमेश्वरले ममाथि कुनै बिमार वा मन नपर्ने घटना आइपर्न दिनुभए पनि नभए पनि—परमेश्वरले चाहे जे नै गर्नुभए पनि—मैले समर्पण देखाउनैपर्छ, र सृजित प्राणीका रूपमा मेरो ठाउँमा रहनुपर्छ। सबै कुराभन्दा पहिले, मैले सत्यको यो पक्ष—समर्पणता—लाई व्यवहारमा उतार्नैपर्छ, मैले यसलाई लागू गर्नैपर्छ र परमेश्वरप्रतिको समर्पणताको वास्तविकतामा जिउनुपर्छ। यसबाहेक, परमेश्वरले मलाई आज्ञा गर्नुभएको कुरा र मैले निर्वाह गर्नुपर्ने कर्तव्यलाई मैले पन्छाउनु हुँदैन। मेरो अन्तिम सासमा पनि, म आफ्नो कर्तव्यमा दृढ हुनैपर्छ,’ के यो गवाही दिनु होइन र? जब तँसँग यस्तो सङ्कल्प र यस्तो स्थिति हुन्छ, के तैँले अझै पनि परमेश्वरका बारेमा गुनासो गर्नेछस्? अहँ, गर्नेछैनस्। त्यस्तो बेला, तैँले मनमनै विचार गर्नेछस्, ‘परमेश्वरले मलाई यो सास दिनुहुन्छ, उहाँले मलाई यतिका वर्षदेखि भरणपोषण र सुरक्षा गर्दै आउनुभएको छ, उहाँले मलाई धेरै पीडाबाट जोगाउनुभएको छ, मलाई धेरै अनुग्रह, र धेरै सत्यताहरू दिनुभएको छ। मानिसहरूले पुस्तौँ-पुस्तादेखि नजानेका सत्यता र रहस्यहरू मैले बुझेको छु। मैले परमेश्वरबाट धेरै कुरा प्राप्त गरेको छु, त्यसकारण मैले परमेश्वरको ऋण तिर्नैपर्छ! पहिले, मेरो कद सानो थियो, मलाई केही थाहा थिएन, र मैले सधैँ परमेश्वरलाई चोट पुर्याउने कामहरू गरेँ। भविष्यमा मैले परमेश्वरको ऋण तिर्ने मौका नपाउन सक्छु। मेरो जिउने समय जति बाँकी भए पनि, मैले आफूसँग भएको थोरै शक्ति अर्पण गर्नुपर्छ, र मैले गर्न सक्ने सबै कुरा परमेश्वरलाई अर्पण गर्नुपर्छ, ताकि परमेश्वरले मलाई यतिका वर्षसम्म भरणपोषण गरेर व्यर्थ भएको छैन, बरु यसले नतिजा दिएको छ भनी देख्न सक्नुहोस्, र ताकि मैले परमेश्वरलाई सान्त्वना दिन सकूँ, र उहाँलाई अब चोट पुर्याउन वा निराश तुल्याउन नपरोस्।’ त्यो कस्तो सुनिन्छ? आफूलाई कसरी बचाउने वा कसरी उम्कने भन्नेबारे सोचेर यस्तो नसोच्, ‘यो रोग कहिले निको हुन्छ? जब यो निको हुन्छ, म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न र अर्पित हुन सक्दो प्रयास गर्नेछु। म बिरामी हुँदा कसरी अर्पित हुन सक्छु? म एक सृजित प्राणीको कर्तव्य कसरी निर्वाह गर्न सक्छु?’ जबसम्म तँसँग एक सास बाँकी छ, के तँ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्षम हुँदैनस्? जबसम्म तँसँग एक मुठ्ठी सास बाँकी हुन्छ, के तँ परमेश्वरलाई लज्जित नपार्न सक्दैनस् र? जबसम्म तँसँग एक मुठ्ठी सास बाँकी हुन्छ, जबसम्म तेरो मन स्पष्ट हुन्छ, के तँ परमेश्वरलाई गनगन नगरी बस्न सक्छस्? (सक्छु।)” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। परमेश्वरका वचनहरू बारम्बार पढेर अनि सत्यता मनन गरेर मात्र पछ्याउने मार्ग प्राप्त गर्न सकिन्छ)। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई म एक सानो सृजित प्राणी हुँ र मैले सृष्टिकर्ताको अगाडि सर्तहरू राख्नु हुँदैन, र मैले आफ्नो सही स्थानमा उभिएर आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग निर्वाह गर्नुपर्छ भन्ने कुरा बुझाए। ममा हुनु पर्ने समझ यही हो। परमेश्वरले मलाई सास दिनुभएको छ र आजसम्म बाँच्न दिनुभएको छ, र उहाँले मलाई मलजल गर्न र आपूर्ति गर्न धेरै वचनहरू बोल्नुभएको छ, जसले मलाई केही सत्यताहरू बुझ्न सक्षम बनाएको छ। अहिले, मेरो रोगको माध्यमबाट, परमेश्वरले मभित्रको भ्रष्ट स्वभाव र आशिष् खोज्ने मेरो उद्देश्यहरूलाई प्रकट गरिरहनुभएको थियो, र मलाई आफैलाई चिन्न मार्गदर्शन गर्न उहाँले आफ्ना वचनहरू प्रयोग गरिरहनुभएको थियो, जसद्वारा उहाँले मेरो भ्रष्ट स्वभावलाई परिवर्तन र शुद्ध पारिरहनुभएको थियो। यो परमेश्वरबाट आएको आशिष् थियो। म अहिले पनि आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्छु, त्यसैले मैले तिनलाई कसरी राम्रोसँग गर्ने भनेर सोच्नुपर्छ, र मेरो रोग जस्तोसुकै भए पनि, त्यो खराब भए पनि, वा मलाई पक्षघात भए पनि, म परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुनैपर्छ। म प्रार्थना गर्न परमेश्वरको सामु आएँ, “हे परमेश्वर, म आफूलाई पूर्ण रूपमा तपाईंमा सुम्पन्छु। जबसम्म मेरो एक सास बाँकी रहन्छ र म अर्को एक दिन बाँच्न सक्छु, तबसम्म म आफ्नो कर्तव्यलाई पक्रिराख्नेछु।” जब मैले आफ्नो रोगको बारेमा चिन्ता र फिक्री गर्न छोडेँ, तब मैले धेरै सहजता र छुटकाराको महसुस गरेँ। मेरो रक्तचाप कहिलेकाहीँ अझै बढ्ने भए पनि, म यसलाई नियन्त्रण गर्न औषधि लिन्छु; जब मेरो खुट्टा दुख्छ, तब म केही जडीबुटीको तेल लगाउँछु, र जब मसँग समय हुन्छ तब म व्यायाम गर्छु। यी कुनै पनि कुराले मेरो कर्तव्य निर्वाह गर्ने क्षमतालाई असर गर्दैन। परमेश्वरलाई धन्यवाद!
