मेङ्नुवान, चीन

सन् २००२ को सुरुमा मैले परमेश्‍वरको आखिरी दिनहरूको काम स्वीकार गरेँ। छिट्टै नै, मैले सुसमाचार प्रचार गर्न र नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्न सुरु गरेँ, परमेश्‍वरमा पूर्ण विश्वास राख्दै मैले धेरै वर्षसम्म दिनहुँ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेँ। घामपानी, हावाहुरी वा हिउँ जेसुकै भए पनि, कुनै पनि कुराले मलाई आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नबाट रोक्न सकेन। मलाई याद छ, एक पटक सुसमाचार प्रचार गरिरहेको बेला, सुसमाचार सुनिरहेकी एक व्यक्तिले मलाई अस्वीकार मात्र गरिनन्/गरेनन्, मलाई औँला ठड्याएर गाली गर्दै प्रहरी बोलाइदिन्छु भनेर धम्कीसमेत दिइन्/दिए। त्यस क्षण मलाई निकै अपमानित, कमजोर र नकारात्मक महसुस भयो, तर त्यतिबेलै मैले मनमनै सोचेँ, “सुसमाचार प्रचार गर्दा मैले खिसी र अपमान सहनसकेँ भने, परमेश्‍वरले मलाई पक्कै आशिष् दिनुहुनेछ।” यस्तो सोचेपछि, मलाई अलिक राम्रो महसुस भयो र मैले आफ्नो कर्तव्यलाई निरन्तरता दिएँ। वर्षौँ बिते, र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने यो समयमा, मेरो शरीरले दुःख पायो र मेरो अहम्‌मा चोट पुग्यो, तर मैले परमेश्‍वरबाट धेरै आशिष् र अनुग्रहको आनन्द पनि लिएँ। परमेश्‍वरमा विश्वास गरेका यी वर्षहरूमा मेरो परिवारले शान्ति अनुभव गर्‍यो र विपत्ति वा कठिनाइबाट बच्यो। मैले मनमनै सोचेँ, “यो पक्कै पनि परमेश्‍वरमाथिको मेरो बलियो आस्थाका कारणले हो।” म खुसी भइरहेका बेला, एउटा अप्रत्याशित घटना घट्यो।

यो सन् २००८ को जून महिनाको एक दिनको कुरा हो, मेरा दुवै आँखा अचानक केही कुराले ढाकिए जस्तो गरी केही धमिला भए। मैले सोचेँ सायद मेरा आँखामा सामान्य समस्या भयो होला, त्यसैले मैले धेरै ध्यान दिइनँ र सामान्य रूपमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेँ। मलाई आफूले परमेश्‍वरमा विश्वास गरेकीले परमेश्‍वरले मेरो रक्षा गर्नुहुनेछ र मैले डराउनुपर्ने कुनै कारण छैन भन्‍ने विश्‍वास थियो। बिरामी भए पनि मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न रोक्नुहुँदैन। सायद केही दिनमा मेरा आँखा ठीक होलान्। तर अप्रत्याशित रूपमा, मेरो अवस्था सुध्रिनुको सट्टा झनै बिग्रियो। मेरो दृष्टि झन्-झन् धमिलो हुँदै गयो, र टाढा हेर्दा, मेरा आँखाअगाडि लगातार केही चम्केको जस्तो हुन्थ्यो जसले मलाई रिँगटा लगाउँथ्यो। यस विन्दुमा, म डराउन थालेँ। मैले समयमै उपचार खोजिनँ र यदि उपचारको सबैभन्दा उपयुक्त समय गुम्यो र मेरा आँखाहरू अन्धा भए भने के होला? त्यो त ठूलो समस्या हुनेछ! त्यसैले, म परिक्षणका लागि हतार-हतार जिल्ला अस्पताल गएँ। डाक्टरले कुनै ठूलो समस्या छैन र केही दिन सुई लगाएपछि ठीक हुन्छ भने। यो सुनेर मैले राहत महसुस गरेँ। तर केही दिन सुई लगाउँदा पनि कुनै सुधार नभएपछि, मैले नचाहँदा-नचाहँदै पनि मेरा चिन्ताहरू फर्केर आए: मेरा आँखा अन्धा भए भने के होला? यद्यपि, मैले फेरि सोचेँ, “परमेश्‍वरमा विश्वास गरेका यी वर्षहरूमा, मैले सुसमाचार प्रचार गर्दै र नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्दै आएकी छु। मैले गरेका त्याग र समर्पणको ख्याल गरेर त परमेश्‍वरले पक्कै मेरो रक्षा गर्नुहुनेछ। मेरा आँखा अन्धा हुनेछैनन्; मैले आफैलाई तर्साउनु हुँदैन। यसबाहेक, आजको उन्नत चिकित्सा प्रविधिले गर्दा, मेरो आँखाको रोग पक्कै निको हुनेछ।”

पछि, मेरा श्रीमानले मलाई आँखा विशेषज्ञकहाँ देखाउन र आँखाको सीटी स्क्यान गराउन शहरको अस्पतालमा लैजानुभयो। डाक्टरले मेरो आँखाको पछाडिपट्टि पानी जमेको बताए। सुरुमा केही दिन तरल पदार्थको उपचारले अवस्था केही हदसम्म सुधार भएको देखियो। तर त्यो धेरै टिकेन। मेरो दृष्टि झन्-झन् बिग्रँदै गयो, र मेरा आँखा यति धमिला भए कि म आफ्नो अगाडिको मान्छे मुस्किलले चिन्न सक्थेँ। यसबाहेक, डाक्टरले हर्मोनयुक्त औषधि लेखिदिए, र बिस्तारै मेरो शरीरभरि सुन्निन थाल्यो। म पाँच पटक शहरको अस्पताल गएँ। मेरो आँखाको अवस्था झन्-झन् बिग्रँदै गएको देखेर डाक्टरले पनि लाचार महसुस गरे। उनले मलाई निकै गम्भीर भएर भने, “यो आँखाको अवस्थाको उपचार गर्न गाह्रो छ र यो बल्झिन सक्छ। गम्भीर अवस्थामा, यसले अन्धोपन निम्त्याउन सक्छ। यसबाहेक, लामो समयसम्म हर्मोनयुक्त औषधिको प्रयोगले हड्डी खिइने हुन सक्छ, र यदि तपाईं लड्नुभयो भने, सजिलै हड्डी भाँचिन सक्छ।” डाक्टरका शब्दहरूले मलाई चट्याङले झैँ हिर्काए। मेरो पूरै शरीर कमजोर भयो, र डाक्टरले भनेको कुरा साँचो हो भनेर मलाई विश्वास गर्नै गाह्रो भयो। मैले डाक्टरलाई फेरि सोधेँ, र कुरा वास्तवमै त्यही थियो। त्यस क्षण, मेरो पूरै शरीर अनियन्त्रित रूपमा काँप्न थाल्यो। अब सकियो! मेरो रोग निको नहुने रहेछ! जब म घर फर्केँ, मैले धेरै निराश र बेचैन महसुस गरेँ। परमेश्‍वरले मेरो रक्षा गरिरहनुभएको छैन भन्‍ने सोच्न थालेँ, र मलाई परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गर्न पनि मन लागेन। मेरा आँखा धमिला नै भई रहे, जसले गर्दा स्पष्ट देख्न गाह्रो भयो। एक पटक, मेरी दिदी/बहिनी मलाई भेट्न आउनुभयो/आइन्। यदि उहाँ/उनी नबोल्नुभएको/नबोलेकी भए, मैले उहाँ/उनी को हो भनेर चिन्ने थिइनँ; मैले मेरो अगाडि एउटा कालो छायाँ मात्र देखेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “म अझै यति जवान छु। यदि मेरा आँखा साँच्चै अन्धा भए भने, के म बेकम्मा हुनेछैनँ र? अबदेखि म आफ्नो जीवन कसरी जिउँला?” बिस्तारै, म चुपचाप बस्न थालेँ, घरभित्रै थुनिएर बस्न थालेँ र मानिसहरूलाई भेट्न छोडेँ। म प्राय: रुन्थेँ, र हरेक दिन अनन्त समय जस्तै लाग्थ्यो। मेरा श्रीमान खेत र घर दुवैको काममा व्यस्त हुनुभएकोले अधैर्यता देखाउन थाल्नुभयो। उहाँले मलाई धेरै पटक भन्नुभयो, “तिमी देख्न वा कुनै काम गर्न सक्दिनौ। तिम्रो के काम छ र? बरु तिमीलाई त्यागिदिए भयो!” यसले मलाई झनै दुःख र पीडा महसुस गरायो। आफ्नो पीडा र असहायपनमा, मैले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्‍वर, मलाई यो रोग किन लाग्यो? अब म देख्न सक्दिनँ, मैले कसरी तपाईंमाथिको विश्वास जारी राख्ने र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने? यदि मेरा आँखा साँच्चै अन्धा भए भने, मैले आफ्नो हेरचाह आफैँ गर्न सक्नेछैनँ, कुनै काम गर्न त परै जाओस्। यदि म सबै कुरामा मेरो श्रीमान्‌माथि नै निर्भर भएँ भने, उनले सायद मलाई धेरै पटक उपेक्षा गर्नेछन्। म सधैँ स्वाभिमानी थिएँ र कहिल्यै कसैको रुखो व्यवहार सहन चाहिनँ। अबदेखि म कसरी बाँच्ने? हे परमेश्‍वर, मेरा हातखुट्टा नचल्ने भए पनि, आँखा नदेख्नुभन्दा त राम्रो हो! हे परमेश्‍वर, म धेरै पीडामा छु। कृपया यो रोग हटाइदिनुहोस्। यदि म निको भएँ भने, तपाईंले मलाई जे कर्तव्य निर्वाह गर्न लगाउनुहुन्छ, म त्यही गर्नेछु।” अन्तत: केही समयसम्म परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गर्दा पनि कुनै सुधार नभएपछि, मैले आस्था गुमाएँ र प्रार्थना गर्न छोडेँ। मैले परमेश्‍वरले मेरो रक्षा नगर्ने र मेरा श्रीमानले पनि मलाई नचाहने हुँदा, बाँच्नुको के अर्थ छ र? भन्ने विश्वास गरेँ। म मृत्युको बारेमा सोच्न थालेँ। तर त्यतिबेलै मैले सोचेँ, “म मरेँ भने, मेरो सानो छोराले कसरी जीवन चलाउला?” यस्तो सोचेपछि, मलाई मर्न मन लागेन। पछि, मैले आँखाको रोगको उपचार गर्नमा ख्याति कमाएको अर्को अस्पतालका बारेमा सुनेँ, त्यसैले मेरा श्रीमान र म हतार-हतार गाडी चढेर त्यहाँ गयौँ। हामी उपचारको लागि दश दिनभन्दा बढी अस्पतालमा बस्यौँ, तर आखिरमा, रोग निको भएन। छ महिना बित्यो, र हाम्रो सबै बचत सकियो। मेरो आँखाको अवस्था सुध्रिएन; वास्तवमा, यो झनै बिग्रियो। मैले मेरो आँखाको रोग निको हुने आशा पूर्ण रूपमा गुमाएँ।

आफू पीडा र निराशामा डुबेका बेला, मैले संयोगले एक जना सिस्टरलाई भेटेँ। उहाँले मलाई सम्झाउँदै भन्नुभयो, “तपाईं यसरी बिमारीमै जिइरहन मिल्दैन। तपाईंले परमेश्‍वरको अभिप्राय खोज्नुपर्छ, आफूमा चिन्तन गर्नुपर्छ, र यो बिमारीबाट पाठ सिक्नुपर्छ।” उहाँले त्यही एक वाक्यले मलाई ब्युँझाइदिनुभयो, र मैले सोचेँ, “साँच्चै। बिरामी भएदेखि, मैले आफूमा अलिकति पनि चिन्तन गरेकी छैनँ, र मेरो हृदयमा परमेश्‍वरको कुनै स्थान नै छैन। म डाक्टरहरू र उन्नत चिकित्सा प्रविधिले मात्र मेरा आँखा निको पार्न सक्छन् भन्‍ने सोच्दै, डाक्टरहरूको खोजीमा मात्रै केन्द्रित हुँदै आएकी छु। मैले परमेश्‍वरलाई कसरी बिर्सन सकेँ?” तर, जब मैले परमेश्‍वरका वचनहरू पढ्न चाहेँ, मैले जतिसुकै बल गरेर आँखा तन्काएर हेरे तापनि, देख्नै सकिनँ, जसले मलाई चिन्तित बनायो। मैले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेर मलाई अन्तर्दृष्टि दिँदै डोऱ्याउनुहोस् भनेर उहाँलाई बिन्ती गर्नुपर्थ्यो। पछि, मैले परमेश्‍वरका यी वचनहरू सम्झेँ: “बिमारी आइपर्दा, त्यो परमेश्‍वरको प्रेम हो, र त्योभित्र निश्चय नै उहाँका असल अभिप्रायहरू समावेश हुन्छन्। तेरो देहले अलिकति कष्ट भोग्‍नुपर्ने भए तापनि, शैतानबाट कुनै विचारहरू नस्विकार्। रोगका बीचमा परमेश्‍वरको प्रशंसा गर् र तेरो प्रशंसाका बीचमा परमेश्‍वरको आनन्द लिई। रोग सामना गर्दा निराश नबन्, बारम्‍बार खोजी गर् अनि हरेस नखा, अनि परमेश्‍वरले तँलाई ज्योति र अन्तर्दृष्टि दिनुहुनेछ। अय्यूबको आस्था कस्तो थियो? सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर सर्व-शक्तिशाली वैद्य हुनुहुन्छ! बिमारीमा बास गर्नु भनेको बिरामी हुनु हो, तर आत्मामा बास गर्नु भनेको स्वस्थ हुनु हो। तँसँग अझै पनि एक सास बाँकी रहेसम्म, परमेश्‍वरले तँलाई मर्न दिनुहुनेछैन” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। प्रारम्‍भमा ख्रीष्‍टका वाणीहरू, अध्याय ६)। हो, सर्वशक्तिमान् परमेश्‍वर एक सर्वशक्तिमान् चिकित्सक हुनुहुन्छ। यो समयमा, म बिमारीमा बाँचिरहेकी थिएँ र परमेश्‍वरमाथिको आस्था गुमाएकी थिएँ। मैले आफ्नो बिमारीमा परमेश्‍वरको अभिप्राय खोजिनँ, न त आफूमा चिन्तन गर्दै आफ्नो बिमारीबाट पाठ नै सिकेँ। म त साँच्चै चेतनाशून्य रहेछु! मेरो बिमारी परमेश्‍वरको हातमा थियो, र मैले उहाँमाथिको आस्था गुमाउन मिल्दैनथ्यो। मैले अझै पनि परमेश्‍वरको अभिप्राय बुझेकी थिइनँ, तैपनि म परमेश्‍वरलाई अझ धेरै प्रार्थना गर्न र उहाँले मलाई अन्तर्दृष्टि दिनुहोस् र राम्ररी चिन्तन गर्दै आफूलाई चिन्न मार्ग दर्शन गर्नुहोस् भनेर बिन्ती गर्न तत्पर भएँ।

यो अवधिमा, म परमेश्‍वरका वचनका केही पठनहरू मात्र सुन्न सक्थेँ। कहिलेकाहीँ, जब म बिमारीमा उहाँलाई कसरी प्रार्थना गर्ने भन्‍ने बारेका परमेश्‍वरका केही वचनहरू सुन्थेँ, म परमेश्‍वरका वचनहरूमा भएको अभ्यासको मार्गअनुसार प्रार्थना गर्ने अभ्यास गर्थेँ। मैले प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्‍वर, मेरा पहिलाका प्रार्थनाहरू विवेकहीन थिए। मैले त तपाईंलाई मेरा आँखाको ज्योति गुमाउनुको सट्टा मेरा हात वा खुट्टा नै नचल्ने बनाइदिनुहोस् भनेर समेत भनेँ। मैले यो बिमारी हटाइदिनुहोस् भनेर पनि बिन्ती गरेँ र निको भएँ भने जेसुकै कर्तव्य पनि निर्वाह गर्नेछु भनेर वाचा गरेँ। हे परमेश्‍वर, मेरा पहिलाका प्रार्थनाहरू साँच्चै अविवेकपूर्ण थिए!” पछि, मैले परमेश्‍वरका वचनको एउटा खण्ड सुनेँ: “येशूका प्रार्थनाहरूबारे विचार गर। गेतसमनीको बगैँचामा, उहाँले यस्तो प्रार्थना गर्नुभयो, ‘यदि सम्भव छ भने…।’ अर्थात्, ‘यदि यो गर्न सकिन्छ भने।’ यो परामर्शको क्रममा भनिएको थियो। उहाँले ‘म तपाईँसँग याचना गर्छु’ भनेर भन्‍नुभएन। उहाँले समर्पित हृदयसाथ र समर्पित स्थितिमा यसो भनेर प्रार्थना गर्नुभयो, ‘यदि सम्भव छ भने, यो कचौरा मबाट हटोस्: तैपनि मेरो चाहना होइन, बरु तपाईँको चाहना पूरा होस्।’ उहाँले दोस्रोपटक यसरी नै प्रार्थना गर्न जारी राख्‍नुभयो, र तेस्रोपटक उहाँले यस्तो प्रार्थना गर्नुभयो, ‘तपाईँको इच्‍छा पूरा होस्।’ परमेश्‍वर पिताको चाहना बोध गरेर उहाँले भन्‍नुभयो, ‘तपाईँको इच्‍छा पूरा होस्।’ उहाँ कुनै पनि व्यक्तिगत छनौट नगरी पूर्ण रूपमा समर्पित हुन सक्‍नुभयो। … तर, मानिसहरू त्यसरी प्रार्थना गर्दै गर्दैनन्। मानिसहरू आफ्ना प्रार्थनामा सधैँ यसो भन्छन्, ‘हे परमेश्‍वर, म तपाईँ यो वा त्यो गरिदिनुहोस् भनी बिन्ती गर्छु, र तपाईँ मलाई यसमा वा त्यसमा मार्गदर्शन गरिदिनुहोस् भनी बिन्ती गर्छु, र म तपाईँ मेरा लागि अवस्थाहरू तयार गरिदिनुहोस् भनी बिन्ती गर्छु…।’ सायद परमेश्‍वरले तेरा निम्ति सुहाउँदा अवस्थाहरू तयार गरिदिनुहुनेछैन, र उहाँले तँलाई यो कष्ट भोग्‍न लगाउनुहुनेछ र तँलाई पाठ सिकाउनुहुनेछ। यदि तँ सधैँ ‘हे परमेश्‍वर, म बिन्ती गर्छु, तपाईँ मेरा निम्ति तयारीहरू गरिदिनुहोस् र मलाई शक्ति दिनुहोस्’ भनेर प्रार्थना गर्छस् भने, यो अत्यन्तै अनुचित कुरा हो! जब तँ परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गर्छस्, तँ मनासिब हुनाइँपर्छ र तैँले उहाँलाई समर्पणटको हृदयले प्रार्थना गर्नुपर्छ। आफूले के गर्ने भनेर निर्धारण गर्ने प्रयास नगर्। यदि तँ प्रार्थना गर्नुअघि नै आफूले के गर्ने भनेर निर्धारण गर्ने प्रयास गर्छस् भने, यो परमेश्‍वरप्रतिको समर्पणता होइन। प्रार्थना गर्दा, तेरो हृदय समर्पणकारी हुनैपर्छ, र तैँले पहिले परमेश्‍वसँग खोजी गर्नैपर्छ। यसरी, प्रार्थनाको समयमा तेरो हृदय स्वाभाविक रूपमै उज्यालो हुनेछ, र तैँले के गर्न उपयुक्त हुन्छ भन्‍ने थाहा पाउनेछस्। प्रार्थना गर्नुअघिको तेरो योजनाबाट प्रार्थनापछि तेरो हृदयमा उत्पन्‍न हुने परिवर्तनमा जानु पवित्र आत्माको कामको नतिजा हो। यदि तैँले आफ्नो निर्णय गरिसकेर के गर्ने भनी निर्धारण गरिसकेकोको छस् भने, र त्यसपछि तँ परमेश्‍वरसँग अनुमति माग्‍न वा आफूले चाहेको कुरा गरिदिनुहोस् भनी बिन्ती गर्न परमेश्‍वरसँग प्रार्थना गर्छस् भने, यस प्रकारको प्रार्थना मनासिब हुँदैन। धेरै पटक, मानिसहरूले के गर्ने भनेर निर्धारित गरिसकेका हुनाले, र परमेश्‍वरसँग केवल अनुमति मागिरहेका हुनाले नै परमेश्‍वरले मानिसहरूका प्रार्थनाहरूको जवाफ दिनुहुन्‍न। परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ, ‘तैँले के गर्ने भनेर निर्धारित गरिसकेको हुनाले, मलाई किन सोध्छस्?’ यस प्रकारको प्रार्थना परमेश्‍वरलाई धोका दिनुजस्तै लाग्छ, र यसकारण तिनीहरूका प्रार्थनाहरू सुकेर जान्छन्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। प्रार्थनाको महत्त्व र त्यसको अभ्यास)। परमेश्‍वरका वचनहरूबाट, मैले मैले परमेश्‍वरलाई गरेका प्रार्थनाहरू त मेरो बिमारी हटाइदिनुहोस् भनेर उहाँलाई बिन्ती गर्नमा मात्र केन्द्रित रहेछन् भन्ने बुझेँ। म कति विवेकहीन भएकी रहेछु! म जस्तो तुच्छ सृजित प्राणी, मलाई निको पार्नुहोस् भन्दै परमेश्‍वरसँग माग गर्न कसरी योग्य भएँ? मैले त परमेश्‍वरले मेरो आफ्नै इच्छाअनुसार काम गरिदिनुहोस् र मेरा व्यक्तिगत स्वार्थ पूरा गरिदिनुहोस् भन्‍ने समेत चाहेँ। ममा परमेश्‍वरको डरमान्ने हृदयको साँच्चै अभाव थियो! त्यसपछि मैले प्रभु येशूको प्रार्थनाको बारेमा सोचेँ। उहाँलाई क्रूसमा टाँगिनु अत्यन्तै पीडादायी हुनेछ थाहा थियो, तैपनि उहाँले प्रार्थनामा परमेश्‍वरसँग माग गर्ने कुनै प्रयास गर्नुभएन। उहाँ स्वर्गमा हुनुहुने पिताको इच्छामा समर्पित हुन सक्नुभयो, र दुःख भोग्नुपरे तापनि, उहाँ परमेश्‍वरप्रति समर्पित रहन दृढ हुनुहुन्थ्यो। मैले आफ्नो बिमारीमा परमेश्‍वरको अभिप्राय खोज्नुपर्छ र उहाँमा समर्पित हुनुपर्छ। त्यसपछि, मैले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्‍वर, म समर्पणयुक्त हृदयले तपाईंलाई प्रार्थना गर्न र तपाईंबाट खोज्न तत्पर छु। यो बिमारी संयोगले भएको होइन, तर मैले अझै पनि तपाईंको अभिप्राय बुझेकी छैन। यो बिमारीबाट मैले के पाठ सिक्नुपर्छ मलाई थाहा छैन। हे परमेश्‍वर, कृपया मलाई अन्तर्दृष्टि दिँदै डोऱ्याउनुहोस्।” यसरी मैले केही समयसम्म परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरिरहेँ, र अप्रत्याशित रूपमा, मेरा आँखा बिस्तारै सुधार हुन थाले। परमेश्‍वरका वचनहरू पढ्दा, मैले तिनीहरूमध्ये केही धमिलो गरी देख्न सकेँ।

पछि, मैले परमेश्‍वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ र म जुन स्थितिमा थिएँ त्यसको बारेमा अझ राम्रोसँग बुझेँ। परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “सबै मानिसहरूका लागि, शोधन धेरै पीडादायक हुन्छ, र स्विकार्न धेरै गाह्रो हुन्छ—तैपनि शोधनको अवधिमा नै परमेश्‍वरले मानिसलाई उहाँको धर्मी स्वभाव स्पष्ट पार्नुहुन्छ, र मानिसका लागि आफ्ना मागहरू सार्वजनिक गर्नुहुन्छ, र थप अन्तर्दृष्टि प्रदान गर्नुहुन्छ र थप व्यावहारिक काटछाँट गर्नुहुन्छ; तथ्यहरू र सत्यताबीचको तुलनामार्फत, मानिसले आफ्नैबारे र सत्यताबारे अझ ठूलो ज्ञान प्राप्त गर्छ, र परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूको अझ बढी बुझाइ प्राप्त गर्छ, यसरी मानिसले परमेश्‍वरप्रतिको अझ साँचो र अझ शुद्ध प्रेम प्राप्त गर्छ। शोधनको काम गर्नुपछाडिका परमेश्‍वरका उद्देश्यहरू यस्ता छन्। परमेश्‍वरले मानिसमा गर्नुहुने सबै कामहरूका आफ्नै उद्देश्यहरू र महत्त्व हुन्छन्; परमेश्‍वरले अर्थहीन काम गर्नुहुन्न, न त मानिसलाई लाभ नहुने काम नै गर्नुहुन्छ। शोधनको अर्थ मानिसहरूलाई परमेश्‍वरसामुबाट हटाउनु होइन, न त तिनीहरूलाई नरकमा नाश गर्नु नै हो। बरु, यसको अर्थ शोधनको अवधिमा मानिसको स्वभाव परिवर्तन गर्नु हो, उसका अभिप्राय, पुराना दृष्टिकोण, परमेश्‍वरप्रतिको उसको प्रेम र उसको सम्पूर्ण जीवन परिवर्तन गर्नु हो। शोधन मानिसको एक व्यावहारिक जाँच हो, र एकप्रकारको व्यावहारिक तालिम हो, शोधनको अवधिमा मात्र उसको प्रेमले यसको अन्तर्निहित कार्य गर्न सक्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। शोधन अनुभव गरेपछि मात्र मानिसमा साँचो प्रेम हुन सक्छ)। परमेश्‍वरका वचनहरूबाट, मैले के बुझेँ भने परमेश्‍वरले मुख्यतया मलाई शुद्ध पार्न र रूपान्तरण गर्नको लागि मेरो आस्था पछाडिका मनसाय र अशुद्धताहरूलाई प्रकट गर्न, यो बिमारी प्रयोग गर्नुभएको थियो। यही परमेश्‍वरको अभिप्राय थियो। परमेश्‍वरमाथिको आस्थाका यी वर्षहरूमा, मैले सधैँ जबसम्म म दुःख भोग्छु र मूल्य चुकाउँछु, मलाई परमेश्‍वरले याद गर्नुहुनेछ र उहाँका आशिष्हरू प्राप्त गर्नेछु भन्ने सोचेँ। मैले त के पनि विश्वास गरेकी थिएँ भने यतिका वर्षसम्म हाम्रो पारिवारिक जीवन कुनै पनि विपत्ति वा कठिनाइविना शान्तिपूर्ण रहेको पक्कै पनि मेरो बलियो आस्थाका कारणले थियो, जसले परमेश्‍वरको सुरक्षा पायो। त्यसपछि अचानक, मेरा आँखाहरूले स्पष्ट देख्न छोडे, र मैले निको पारिदिनका लागि परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ। जब परमेश्‍वरले मेरो मागअनुसार काम गर्नुभएन, मैले उहाँमाथिको आस्था गुमाएँ र उन्नत चिकित्सा प्रविधिले मेरा आँखा निको पार्न सक्छ भन्‍ने विश्वास गर्दै डाक्टरहरूमा भर पर्न थालेँ। तर जब डाक्टरहरू पनि शक्तिहीन भए, म निराशको खाडलमा खसेँ र मृत्युको बारेमा सोचेँ। यो समयमा, मैले कहिल्यै परमेश्‍वरको अभिप्राय खोजिनँ, आफूमा चिन्तन गर्ने कुरा त परै जाओस्। अब, मैले अन्ततः के बुझेँ भने जब म परमेश्‍वरमा विश्वास गर्दै र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दै थिएँ, मेरा आफ्नै अभिप्राय र मिसावटहरू थिए। म परमेश्‍वरलाई प्रयोग गरिरहेकी, उहाँलाई छल गरिरहेकी, र उहाँसँग लेनदेन गर्ने प्रयास गरिरहेकी थिएँ! परमेश्‍वरलाई धन्यवाद! यदि यो बिमारीमार्फत यस्तो प्रकटीकरण नभएको भए, मैले आफूलाई बुझ्ने थिइनँ।

पछि, मैले परमेश्‍वरका वचनका केही थप खण्डहरू पढेँ र आफ्ना समस्याहरूको बारेमा अझ स्पष्टसँग बुझेँ। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “तैँले खोजी गर्ने कुरा भनेको परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरिसकेपछि शान्ति प्राप्त गर्न सक्षम हुनु, तेरा छोराछोरी रोग-बिमारबाट मुक्त हुनु, तेरो श्रीमानले राम्रो जागिर पाउनु, तेरो छोराले असल श्रीमती पाउनु, तेरो छोरीले योग्य श्रीमान पाउनु, तेरो गोरु र घोडाले राम्ररी खेत जोत्‍नु, तेरो बालीको लागि वर्षभरि राम्रो मौसम हुनु हो। तैँले खोजी गर्ने कुरा यही हो। तेरो खोजी भनेको केवल आराममा जिउनु, र तेरो परिवारमा कुनै दुर्घटना नघटोस्, बतासले तँलाई नछोओस्, तेरो अनुहार धूलोले नछुओस्, तेरो परिवारको अन्‍न-बाली बाढीले नबगाओस्, तँलाई कुनै पनि विपत्तिले असर नपारोस्, परमेश्‍वरको अङ्गालोमा बस्‍न पाइयोस्, आरामदायी निवासमा बस्‍न पाइयोस् भन्‍ने हो। सधैँ देहको खोजी गर्ने तँजस्तो कायरमा—के तँमा हृदय छ, के तँसँग आत्मा छ? के तँ पशु होइनस् र? सट्टामा केही पनि नमागी नै म तँलाई साँचो मार्ग दिन्छु, तैपनि तैँले यसलाई पछ्याउँदैनस्। के तँ परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नेहरूमध्ये एक होस्? म तँलाई साँचो मानव जीवन दिन्‍छु, तैपनि तँ पछ्याउँदैनस्। के तँ सुँगुर वा कुकुरभन्दा पटक्कै फरक छैनस् र? सुँगुरहरू मानिसको जीवन पछ्याउँदैनन्, तिनीहरू पखालिनुको पछि लाग्दैनन्, र तिनीहरू जीवन के हो भन्‍ने कुरा बुझ्दैनन्। हरेक दिन, टन्‍न खाएपछि तिनीहरू त्यत्तिकै सुत्छन्। मैले तँलाई साँचो मार्ग प्रदान गरेको छु, तैपनि तैँले त्यो प्राप्त गरेको छैनस्: तेरो हात रित्तो छ। के तँ यो जीवनलाई अर्थात् सुँगुरको जीवनलाई निरन्तरता दिन इच्छुक छस्? त्यस्ता मानिसहरू जीवित हुनुको अर्थ के छ र? तेरो जीवन घृणित र नीच छ, तँ फोहोर र दुराचारमाझ जिउँछस्, र तँ कुनै पनि लक्ष्यहरू पछ्याउँदैनस्; के तेरो जीवन सबैभन्दा नीच छैन र? के तँसँग परमेश्‍वरको सामना गर्ने दुस्साहस छ? तैँले यसरी नै अनुभव गरिरहिस् भने, के तैँले केही पनि प्राप्त नगर्ने होइन र? तँलाई साँचो मार्ग दिइएको छ, तर तैँले अन्ततः यो प्राप्त गर्न सक्छस् कि सक्दैनस् भन्‍ने कुरा तेरो आफ्‍नै व्यक्तिगत पछ्याइमा निर्भर हुन्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। पत्रुसका अनुभवहरू: सजाय र न्यायसम्‍बन्धी उनको ज्ञान)। “भ्रष्ट मानव सबै आफ्‍नै लागि जिउँछन्। अरूको होइन, आफ्नो दुनो सोझ्याउनुपर्छ—मानव प्रकृतिको सारांश यही हो। मानिसहरू सबैले आफ्‍नै खातिर परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्छन्; तिनीहरू आशिषित् हुनकै लागि कामकुरा त्याग्छन् र आफूलाई समर्पित गर्छन्, साथै तिनीहरूले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा सहने कष्ट र चुकाउने मूल्य पनि इनाम प्राप्त गर्नका लागि हो। छोटकरीमा भन्दा, यो सबै आशिषित् हुने, इनाम प्राप्त गर्ने, र स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्ने उद्देश्‍यले गरिन्छ। संसारमा, मानिसहरूले आफ्नै फाइदाको लागि काम गर्छन्, र परमेश्‍वरको घरमा, तिनीहरू आशिष्‌हरू प्राप्त गर्नका लागि कर्तव्य निर्वाह गर्छन्। आशिष्‌हरू प्राप्त गर्नका खातिर मात्रै मानिसहरूले सबै कुरा त्याग्छन् र धेरै कष्ट सहन सक्छन्। यो सबै मानिसहरूमा शैतानी प्रकृति हुन्छ भन्ने कुराको सबैभन्दा प्रस्ट प्रमाण हो” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्‍वरले खुलासा गर्नुहुने सबै कुरा तथ्यगत हुन्छन्। परमेश्‍वरमाथिको मेरो आस्थाले त परमेश्‍वरमा विश्वास गर्नुको अर्थ यही हो भन्‍ने ठान्दै केवल आफ्नो परिवारको लागि शान्ति र सुरक्षा पछ्याउँदै थियो। म “अरूको होइन आफ्‍नै दुनो सोझ्याउनुपर्छ,” र “इनामविना औँलो पनि नउठाउनू” जस्ता शैतानी विषहरूद्वारा जिएँ। त्यसैले, मैले केवल आफ्नो लागि आशिष् र शान्ति खोज्न परमेश्‍वरमा विश्वास गरेँ, र मैले स्वर्गको राज्यको आशिष् कमाउन सबै कुरा आफ्नै फाइदाको लागि गर्दै, आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेँ, कामकुराहरू त्यागेँ, र आफूलाई समर्पित गरेँ। जब मैले परमेश्‍वरमा विश्वास गरेँ र उहाँका आशिष्हरू र मेरो परिवारको शान्ति देखेँ, मैले आफू परमेश्‍वरप्रति बफादार र साँचो रूपमा उहाँमा विश्वास गर्ने, सत्यतालाई प्रेम गर्ने व्यक्ति भन्‍ने सोच्दै, परमेश्‍वरका खातिर कामकुराहरू त्याग्न र आफूलाई समर्पित गर्न सक्षम भएँ। यद्यपि, जब म बिरामी परेँ र निको हुनको लागि मेरा प्रार्थनाहरूको जवाफ दिइएन, मैले आफूलाई परमेश्‍वरबाट टाढा बनाएँ र प्रार्थना गर्न वा उहाँमा भर पर्न छोडेँ। मैले आफ्ना आँखाले देख्न नसके पनि, म परमेश्‍वरका वचनका पठनहरू सुन्न सक्थेँ। तर म परमेश्‍वरका वचनहरू सुन्नुको सट्टा अल्छी गरेर सुत्न रुचाउँथेँ। मेरो हृदय परमेश्‍वरप्रति पूर्ण रूपमा बन्द थियो, र म उहाँको नजिक जान चाहन्नथेँ। परमेश्‍वरमाथिको मेरो आस्था र धर्ममा धित नमरुञ्जेल रोटीका टुक्रा खान खोज्नेहरूको आस्थामा के भिन्नता थियो र? तिनीहरू केवल भौतिक लाभ र शान्ति खोज्न परमेश्‍वरमा विश्वास गर्छन्, वर्षभरि आफ्नो बालीनालीको लागि राम्रो मौसम, र आफ्नो परिवारको निम्ति राम्रो स्वास्थ्य र सुरक्षाको कामना गर्छन्। जब तिनीहरू आफूले चाहेको कुरा पाउँदैनन्, र बरू कहिलेकाहीँ विपत्तिमा पर्छन्, तिनीहरू आफूलाई परमेश्‍वरबाट टाढा राख्छन् र उहाँलाई धोका दिन्छन्। मैले म पनि तिनीहरूजस्तै स्वार्थी र नीच, कुनै विवेक वा समझहीन रहेछु भन्ने बुझेँ। परमेश्‍वरले यति धेरै सत्यता व्यक्त गर्नुभएको थियो, तैपनि मैले त्यसलाई पछ्याइनँ, न त मैले शुद्धीकरण वा रूपान्तरणलाई नै पछ्याएँ। त्यसोभए म र सुँगुर-कुकुरजस्ता जनावरहरूबीच के भिन्नता थियो र?

पछि, मैले परमेश्‍वरका वचनको एउटा खण्ड पढेँ र परमेश्‍वरमाथिको साँचो आस्था के हो र परमेश्‍वरमा विश्वास गर्नुको महत्त्व के हो भन्नेबारे केही बुझाइ प्राप्त गरेँ। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “‘परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वास’ भनेको परमेश्‍वर हुनुहुन्छ भनेर विश्‍वास गर्नु हो; परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासको सबैभन्दा सरल अवधारणा यही हो। एक कदम अघि बढेर भन्‍नुपर्दा, परमेश्‍वर हुनुहुन्छ भनेर विश्‍वास गर्नु भनेको परमेश्‍वरमा साँचो रूपले विश्‍वास गर्नु सरह होइन; बरु, यो त बलियो धार्मिक भावसहितको साधारण आस्था हो। परमेश्‍वरप्रतिको साँचो विश्‍वासको अर्थ निम्नानुसार छ: परमेश्‍वर यावत् थोकमाथि सार्वभौमिकता राख्नुहुन्छ भन्‍ने विश्‍वासका आधारमा, कुनै व्यक्तिले उहाँका वचनहरू र उहाँको काम अनुभव गर्छ, अनि यसरी आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरू फाल्छ, परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू पूरा गर्छ, र परमेश्‍वरलाई चिन्छ। यस प्रकारको यात्रालाई मात्र ‘परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वास’ भन्‍न सकिन्छ। तैपनि मानिसहरू प्रायः परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासलाई एकदमै साधारण र हल्का कुराका रूपमा हेर्छन्। जब मानिसहरू यसरी परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्छन्, तब त्यसको अर्थ गुम्छ, र तिनीहरूले अन्त्यसम्मै विश्‍वास गरिरहे पनि, तिनीहरूले कहिल्यै परमेश्‍वरको अनुमोदन प्राप्त गर्दैनन्, किनकि तिनीहरू गलत मार्गमा हिँड्छन्। जसले आजको दिनसम्म शब्द र खोक्रा धर्मसिद्धान्तमाझ परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्छन्, तिनीहरूलाई अझै पनि आफूमा परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासको सारको अभाव छ, र तिनीहरूले परमेश्‍वरको अनुमोदन पाउन सक्दैनन् भन्‍ने थाहा हुँदैन। तैपनि तिनीहरू आफूलाई शान्ति र पर्याप्त अनुग्रहले आशिषित् गर्नुहोस् भनी परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गर्छन्। हामी आफ्नो हृदयलाई शान्त पारौँ र गहन रूपमा सोचौँ: के परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नु पृथ्वीको सबैभन्दा सजिलो कुरा हुन सक्छ? के परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नु भनेको परमेश्‍वरबाट धेरै अनुग्रह पाउनु बाहेक अरू केही होइन भन्‍ने हुन सक्छ? के परमेश्‍वरलाई नचिनी उहाँमा विश्‍वास गर्ने वा परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरे पनि उहाँको विरोध गर्ने मानिसहरूले साँच्चै उहाँका अभिप्रायहरू पूरा गर्न सक्छन्?” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। प्रस्तावना)। परमेश्‍वरका वचनहरू पढेर, मैले परमेश्‍वरमा विश्वास गर्नुको साँचो अर्थ के हो भनी बुझेँ। मैले के महसुस गरेँ भने यी सबै वर्षहरूमा, मैले परमेश्‍वरमा विश्वास गर्नु भनेको केवल यस जीवनमा सय गुणा, र आउँदो संसारमा अनन्त जीवन प्राप्त गर्नु हो भन्‍ने सोच्दै धारणाहरूका साथ अस्पष्ट रूपमा परमेश्‍वरमा विश्वास गर्दै आएकी रहेछु। परमेश्‍वरमा विश्वास गर्ने मेरो दृष्टिकोण गलत थियो, र मैले गलत बाटो पछ्याएकी थिएँ। यसरी, मैले जति लामो समयसम्म परमेश्‍वरमा विश्वास गरे पनि, मैले मुक्ति पाउने थिइनँ। साँचो रूपमा परमेश्‍वरमा विश्वास गर्ने व्यक्तिले परमेश्‍वर सबै कुरामाथि सार्वभौमिकता राख्नुहुन्छ भन्‍ने विश्वासको आधारमा परमेश्‍वरका वचनहरू र उहाँको कामको अनुभव गर्छ, परमेश्‍वरलाई चिन्न पुग्छ, भ्रष्ट स्वभावहरू त्याग्छ, र उहाँसँग मिल्ने बन्छ। मैले अनुग्रहको युगमा पत्रुसको विश्वासलाई फर्केर हेरेँ: तिनको पछ्याइको मार्ग परमेश्‍वरको अभिप्रायअनुरूप थियो। तिनी सत्यता पछ्याउनमा केन्द्रित रहन्थे र दैनिक जीवनका साना-साना विवरणहरूमा पनि परमेश्‍वरको अभिप्राय बुझ्न खोजी गर्न सक्थे। यसबाहेक, पत्रुसले एक सृजित प्राणीको स्थानमा रहेर आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरे। तिनले परमेश्‍वरप्रतिको प्रेम र उहाँप्रतिको समर्पणलाई पछ्याए, अन्ततः परमेश्‍वरको लागि उल्टो गरी क्रूसमा टाँगिए र एउटा सुन्दर र गुञ्जायमान गवाही दिए। पत्रुसको तुलनामा, मैले साँच्चै लज्जित र अप्ठ्यारो महसुस गरेँ। मैले पश्चात्तापमा परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्‍वर, म तपाईंको सामु पश्चात्ताप गर्न तत्पर छु। आफ्नो बाँकी रहेको समयमा, म गम्भीरतापूर्वक सत्यता पछ्याउनेछु, र आफ्नो कर्तव्य निर्वाहमा तपाईंका अभिप्राय खोज्नेछु, आफूमा चिन्तन गर्नेछु, र आफ्नो जीवन प्रवेशमा केन्द्रित हुनेछु।”

आँखाको रोगको यो आक्रमणमार्फत् नै मैले परमेश्‍वरमाथिको आफ्नो आस्थामा रहेका मेरा दृष्टिकोणहरू र मैले लिएको मार्गबारे चिन्तन गर्दै यिनलाई चिन्न सकेँ। जब मैले केही पाठ सिकेँ, मेरा आँखाहरू बिस्तारै निको हुँदै गए। दश वर्षभन्दा बढी बितिसकेको छ, र मेरो आँखाको रोग फेरि बल्झिएको छैन। मैले लगभग आफ्नो दृष्टि गुमाएँ र यो बिमारीबाट दुःख भोगेँ, तैपनि यसबाट गुज्रिएपछि, मैले परमेश्‍वरको श्रमसाध्य अभिप्राय अनुभव गरेँ र शैतानले मलाई कसरी भ्रष्ट तुल्याएको थियो भन्‍ने सत्यता स्पष्ट रूपमा देखेँ। मैले परमेश्‍वरको कामको तरिका र मानिसहरूलाई मुक्ति दिने परिश्रमी अभिप्रायको बारेमा केही व्यावहारिक ज्ञान पनि प्राप्त गरेँ। यो त्यस्तो कुरा हो जुन मैले सहज वातावरणमा कहिल्यै प्राप्त गर्न सक्दिनँ। परमेश्‍वरको मुक्तिका लागि उहाँलाई धन्यवाद!