३९. मान्छे खुसी पारिहिँड्ने व्यक्ति बन्नुका परिणामहरू
सन् २०२२ को अक्टोबरमा, झाङ छ्याङ र मैले हामीलाई भिडियोको कामको सुपरिवेक्षणमा सहकार्य गर्न भनिएको एउटा पत्र अगुवाबाट पायौँ। त्यो पत्र पाएर हामी दुवै जना निकै खुसी भयौँ। त्यो रात, झाङ छ्याङ पहिले सुत्न गए, र मलाई हामीले अगुवालाई पठाउन लागेको हाम्रो जवाफ अलि साधारण लाग्यो, त्यसैले मैले अन्त्यमा आफ्ना केही विचारहरू थपेँ। केही बेरपछि, झाङ छ्याङ उठे, र मैले उनलाई आफूले केही कुराहरू थपेको बताएँ। अप्रत्याशित रूपमा, झाङ छ्याङले मलाई अर्ती दिने पारामा म तानाशाही ढङ्गले व्यवहार गरिरहेको छु भनी भने, अनि मलाई मेरा अभिप्रायमाथि चिन्तन गर्न भने। मलाई निकै अचम्म लाग्यो, र सोचेँ, “मैले त खाली आफ्ना केही विचारहरू थपेको मात्रै हुँ र मैले मूल विषयवस्तु बदलेको पनि छैन, मैले कसरी तानाशाही व्यवहार गरेको भयो र? तिमीले परिस्थिति नबुझिकन कसरी मलाई अर्ती दिन सक्छौ?” मैले केही शब्दले आफ्नो बचाउ गरेँ। बोलिसकेपछि, मैले सोच्न थालेँ, “हामीले भर्खरै सहकार्य गर्न सुरु गरेका छौँ, अहिले नै हाम्रो सम्बन्ध बिग्रियो भने, पछि कसरी मिलेर काम गर्ने होला?” थप द्वन्द्वबाट बच्न, मैले उनको प्रतिक्रिया स्वीकार गरेँ र आत्मचिन्तन गर्न थालेँ। भोलिपल्ट, हामीले खुलेर सङ्गति गर्दा, झाङ छ्याङले मलाई उनका समस्याहरू औँल्याइदिन भने। उनले भनेकाले, मैले उनी प्रायजसो ठूलो पल्टिएर बोल्ने र अरूलाई अर्ती दिने गर्छन् भन्ने कुरा मैले औँल्याइदिएँ। झाङ छ्याङको अनुहार तुरुन्तै अँध्यारो भयो, र उनले आफूमा त्यो समस्या नभएको बताए। उनको त्यो कठोर मनोवृत्ति र मैले भनेको कुरा स्वीकार गर्ने अनिच्छा देखेर, मलाई आफूले कुरा अगाडि बढाइरहेको खण्डमा हाम्रो सम्बन्ध बिग्रेला भन्ने डर लाग्यो, त्यसैले मैले भनेँ, “सायद मैले यो कुरा स्पष्ट रूपमा नदेखेको पनि हुन सक्छ, तपाईँलाई आफूमा त्यो समस्या छैन जस्तो लाग्छ भने, म नै गलत छु होला।” त्यति भनेपछि, मैले कुराको विषय बदलेँ, र उनको अनुहारको भाव नरम भएको देखेर, मलाई राहत महसुस भयो।
त्यसपछि, मैले झाङ छ्याङसँग अझ होसियार भएर व्यवहार गर्न थालेँ। झाङ छ्याङसँग द्वन्द्वबाट बच्न, म सामान्यतया कामको छलफलको क्रममा उनले पहिले आफ्ना विचारहरू राखुञ्जेल पर्खिन्थेँ, र यदि उनको राय मेरो जस्तै हुन्थ्यो भने, म उनकै कुरा मान्थेँ। तर यदि हाम्रा विचारहरू फरक हुन्थे भने, म सकेसम्म समझदारीपूर्ण तरिकाले त्यो कुरा उठाउने प्रयास गर्थेँ र उनैलाई निर्णय गर्न दिन्थेँ। यदि उनी कुन सही हो भनी तय गर्न सक्थेनन् भने, हामी अगुवालाई सोध्थ्यौँ। एक पटक, केही ब्रदर-सिस्टरले भिडियो बनाउने सिद्धान्तहरूबारे सोध्दै पत्र पठाए। मैले झाङ छ्याङको जवाफको एउटा अंश अलि कठोर भएकाले त्यो त्यति उपयुक्त नरहेको देखेँ। मलाई उनको जवाफले अरूलाई भ्रमित पार्ने सम्भावना धेरै छ भन्ने थाहा थियो, तर मलाई आफूले यो कुरा सीधै उठाएको खण्डमा, झाङ छ्याङले सुन्न चाहँदैनन् होला भन्ने लाग्यो, त्यसैले मैले यो कुरा उल्लेख गर्न चाहिनँ। तर फेरि मैले हामी इमानदार हुनुपर्छ र मण्डलीको कामलाई कायम राख्नुपर्छ भनेर परमेश्वरले माग गर्नुहुन्छ भन्ने कुरा सोचेँ, त्यसैले मैले झाङ छ्याङलाई त्यो समस्या औँल्याइदिएँ। तैपनि, झाङ छ्याङले मैले भनेको कुरा स्वीकार गरेनन् र आफू सही छु भन्नका लागि बहानाहरू खोजे। आखिरमा उनले आफूले लेखेको कुरा अनुपयुक्त छ भन्ने महसुस गरेर मलाई सम्पादन गर्न दिए तापनि, त्यो असहमतिपछि मैले थकित महसुस गरेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “केही नभनेको भए नै राम्रो हुने थियो। यस्ता कुराहरू उठाउँदा विवाद मात्र हुन्छ र भविष्यमा व्यवहार गर्न पनि अप्ठ्यारो हुन्छ। यदि मैले यो कुरा उल्लेख गरिनँ भने, हामी सबै मिलेर बस्छौँ र मलाई अलि सहज महसुस हुन्छ। ढिलो-चाँडो, उनको स्वभावले गर्दा उनले अवश्य नै ठेस खानेछन् र उनी असफल हुनेछन्। पछि परमेश्वरले नै उनलाई काटछाँट गर्न कुनै परिस्थितिको प्रबन्ध गर्न छोडिदिन्छु। म अघि सरेर उसलाई चिढ्याउनेछैन।” केही समयपछि, ब्रदर-सिस्टरहरूले बनाएका भिडियोहरूमा बारम्बार विचलनहरू देखिन थालेको हुनाले, मैले हामीले सँगै बसेर समस्याहरूको विश्लेषण गर्नुपर्छ र सिद्धान्तहरू अध्ययन गर्नुपर्छ भन्ने सुझाव दिएँ। झाङ छ्याङ बेखुस भए र भने, “यी सिद्धान्तहरूलाई पर्याप्त रूपमा स्पष्ट पारिसकिएको छ। जोसुकैले पनि एकै नजरमा बुझ्न सक्छ। किन हामीले अध्ययन गर्नुपर्यो र?” मैले मनमनै सोचेँ, “पहिलेका गल्तीहरू सिद्धान्तहरूप्रतिको हाम्रो लापरवाह मनोवृत्तिको कारणले भएका थिए। हामीले सिद्धान्तहरू बुझेका छौँ भन्ने सोच्यौँ, तर वास्तवमा हामीले तिनलाई बोध गरेकै थिएनौँ। यदि हामीले अहिले पनि राम्ररी अध्ययन गरेनौँ भने, यो त पहिले जस्तै नै भएन र? यसरी त हुँदैन। यदि हामीले यी सिद्धान्तहरू अध्ययन गरेनौँ भने, हामीले सिद्धान्तसम्बन्धी गल्तीहरू गरिरहनेछौँ।” त्यसैले मैले यो कुरा झाङ छ्याङसामु उठाउन चाहेँ, तर जब शब्दहरू मेरो मुखमै आइसकेका थिए, तब म यस्तो सोच्दै हिचकिचाएँ, “झाङ छ्याङको अडान स्पष्ट छ, उनी अध्ययन गर्न चाहँदैनन्। यदि मैले यो कुरा फेरि उठाइनँ भने, कम्तीमा पनि हामीले शान्ति कायम राख्न सक्छौँ। यदि मैले यसबारे उनीसँग सङ्गति गरेँ भने, हामीले फेरि बहस मात्र गर्नेछौँ।” हरेक बहसपछि मलाई निकै दिनसम्म कति असहज महसुस हुन्छ भन्ने सोचेर, मैले यो कुरा फेरि उठाउने हिम्मत गरिनँ। त्यसपछि, मैले बिस्तारै सिद्धान्तहरू अध्ययन गर्न छोडिदिएँ। ब्रदर-सिस्टरहरू सिद्धान्तहरूमा राम्ररी प्रवेश नगरेकाले, भिडियो निर्माणमा देखिने विचलनहरू खासै सुधार नभई जारी नै रहे।
धेरै समय नबित्दै, अगुवाले मलाई र अरू ब्रदर-सिस्टरहरूलाई झाङ छ्याङको मूल्याङ्कन लेख्न भने। जब अगुवाले झाङ छ्याङले निरन्तर अरूसँग सहकार्य गर्न नसकेको र त्यसले उनको कर्तव्यमा असर पारेको देखे, अगुवाले उनलाई बर्खास्त गरे। म निकै खुसी भएँ, किनभने आखिरमा मैले उप्रान्त झाङ छ्याङसँग सहकार्य गर्नु नपर्ने भयो। तर भोलिपल्टै, अगुवाले एउटा पत्र पठाए जसमा हाम्रा भिडियोहरूले लामो समयदेखि कुनै नतिजा नदिएकाले, हाम्रो टोलीलाई भङ्ग गर्न लागिएको छ भनेर भनिएको थियो। यो सुनेर, म स्तब्ध भएँ, र मैले सोचेँ, “मैले यो कर्तव्यमा आफ्नो सम्पूर्ण शक्ति पनि लगाएको थिइनँ, र अब यो सबै सकियो?” पछिल्ला केही महिनादेखि, मैले झाङ छ्याङसँग विना सिद्धान्त सहकार्य गरिरहेको थिएँ, मान्छे खुसी पारिहिँड्ने व्यक्तिको भूमिका खेलिरहेको थिएँ, द्वन्द्वबाट यतिसम्म बचिरहेको थिएँ कि म बिरलै आफ्ना रायहरू व्यक्त गर्थेँ, काम राम्ररी गर्न मन-तन लगाउने कुरा त परै जाओस्। अब, यो कर्तव्यका लागि मेरो आवश्यकता थिएन, र मसँग आफ्ना अपराधहरूको भरपाई गर्ने कुनै मौका थिएन। घर फर्केपछि, मैले आत्मचिन्तन गरेँ। मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ: “अधिकांश मानिसहरू सत्यता पछ्याउन इच्छुक हुन्छन् र सत्यता अभ्यास गर्न चाहन्छन्, तर धेरैजसो समय तिनीहरूसँग त्यसो गर्ने सङ्कल्प र चाहना मात्रै हुन्छ; तर, भित्रबाट, सत्यता तिनीहरूको जीवन बनेको हुँदैन। त्यसैले जब तैँले दुष्ट शक्तिहरूले मण्डलीको काममा बाधा दिने र अन्तर्ध्वंस गर्ने कार्यको सामना गर्छस्—उदाहरणका लागि, जब तैँले झूटा अगुवाहरूले सिद्धान्तहरूको उल्लङ्घन गर्दै मामिलाहरूलाई सम्हाल्ने र वास्तविक काम नगर्ने, वा दुष्ट मानिसहरू र ख्रीष्टविरोधीहरूले दुष्टता गर्ने र मण्डलीको काममा बाधा दिने र त्यसकारण परमेश्वरका चुनिएका मानिसहरूलाई हानि पुऱ्याउने कुराको सामना गर्छस्—तब तँसँग उठेर बोल्ने साहस हुँदैन। तँसँग यो साहस किन हुँदैन? के यो तँ डरपोक भएकाले वा स्पष्टवक्ता नभएकाले भएको हो, कि तैँले कामकुराहरू स्पष्ट रूपमा देख्न नसक्ने भएकाले बोल्ने आँट नगर्ने हुनाले भएको हो? यो यीमध्ये कुनै पनि कुराको कारणले भएको होइन; यो मुख्यतया तँ आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरूद्वारा बाँधिएको परिणाम हो। तैँले प्रकट गर्ने भ्रष्ट स्वभावहरूमध्येको एक छली स्वभाव हो: जब केही हुन्छ, तब तैँले विचार गर्ने पहिलो कुरा तेरा आफ्नै हित, तेरा कार्यहरूका परिणाम, र ती तेरा लागि लाभदायक हुनेछन् कि छैनन् भन्ने कुरा हो। यो छली स्वभाव हो, होइन र? अर्को भनेको स्वार्थी र नीच स्वभाव हो। तँ सोच्छस्, ‘तिनीहरूले परमेश्वरको घरको हितलाई हानि पुऱ्याउनुसँग मेरो के सरोकार छ र? म अगुवा होइन, त्यसैले म किन संलग्न हुनुपर्यो र? यसको मसित कुनै सरोकार छैन, र यो मेरो जिम्मेवारी होइन।’ यस्ता विचार र शब्दहरू तैँले जानाजानी सोचेका कुराहरू होइनन्, बरु तैँले अनजानमा उत्पन्न गरेका कुराहरू हुन्—यी तिनै भ्रष्ट स्वभावहरू हुन्, जुन मानिसहरूले कुनै समस्याको सामना गर्दा प्रकट गर्छन्। तेरा विचारहरू यिनै भ्रष्ट स्वभावहरूको अधीनमा हुन्छन्, तिनले तेरा हात-खुट्टाहरू बाँध्छन्, र तैँले भन्ने कुरालाई नियन्त्रण गर्छन्। तेरो हृदयमा, तँ उठेर बोल्न चाहन्छस्, तर तँलाई शङ्का लाग्छ, र यदि तैँले बोलिस् भने पनि, तँ घुमाउरो पाराले कुरा गर्छस् र आफ्नो लागि उम्कने ठाउँ छोड्छस्, वा तँ टालटुले कुरा गर्छस् र सत्य बोल्दै बोल्दैनस्। खुट्ट्याउन सक्ने मानिसहरूले यो देख्न सक्छन्, र वास्तवमा, तेरो हृदयमा तँलाई आफूले भन्नुपर्ने सबै कुरा भनेको छैनँ, आफूले नतिजाहरू हासिल गरेको छैनँ, आफूले केवल झारा टारिरहेको थिएँ, र समस्या समाधान भएको छैन भन्ने पनि थाहा हुन्छ। तैँले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरेको छैनस्, तैपनि तँ आत्म-धर्मी भएर आफूले पूरा गरेको छु भनी भन्छस्, वा आफूले त्यतिबेला कुराहरू स्पष्ट रूपमा नदेखेको दाबी गर्छस्। के यी दाबीहरू तथ्यहरूसँग मेल खान्छन्? के तँ साँच्चै यही सोच्छस्? के तँ पूर्ण रूपमा तेरा शैतानी स्वभावहरूको नियन्त्रणमा छैनस् र? तैँले भनेका केही कुरा तथ्यहरूसँग मेल खाए पनि, मुख्य ठाउँहरूमा र अत्यन्तै महत्त्वपूर्ण मुद्दाहरूमा, तँ झूट बोल्छस् र मानिसहरूलाई छल गर्छस्। यो कुरा तँ एक झूटो व्यक्ति होस्, र आफ्ना शैतानी स्वभावहरूअनुसार जिउने व्यक्ति होस् भनी प्रमाणित गर्न पर्याप्त छ। तैँले भन्ने र सोच्ने सबै कुरा मानसिक चाल्नीबाट गुज्रिन्छन्। फलस्वरूप, तैँले भन्ने कुराहरू सबै झूट, खोक्रा शब्दहरू, र असत्य कुराहरू हुन्—वास्तवमा, ती सबै तथ्यहरूको विपरीत, कुतर्क प्रयोग गरेर आफूलाई सही ठहराउन बोलिएका शब्दहरू, तेरा आफ्नै फाइदाका लागि बोलिएका शब्दहरू हुन्। जब तैँले सबैलाई भ्रमित पारेको र तिनीहरूलाई आफूमाथि विश्वास दिलाएको हुन्छस्, तब तँलाई आफूले आफ्नो लक्ष्य हासिल गरेको महसुस हुन्छ। तैँले बोल्ने तरिका यही हो, र यसले तेरो स्वभावलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छ। तँ पूर्ण रूपमा तेरा शैतानी स्वभावहरूद्वारा नियन्त्रित छस्। तैँले भन्ने र गर्ने कुरा तेरो नियन्त्रणमा छैन। तँ आफूले चाहे पनि, आफूलाई साँच्चै लागेको कुरा भन्न वा सत्य बोल्न सक्दैनस्; तँ आफूले चाहे पनि सत्यता अभ्यास गर्न सक्दैनस्; तँ आफूले चाहे पनि आफूले पूरा गर्नुपर्ने जिम्मेवारीहरू पूरा गर्न सक्दैनस्। तैँले भन्ने सबै कुरा, तैँले गर्ने सबै कुरा, र तैँले गर्ने हरेक व्यवहार छल हो, र यो सबै झाराटारुवा कुरा हो। तँ पूर्ण रूपमा तेरा शैतानी स्वभावहरूद्वारा बाँधिएको र नियन्त्रित गरिएको छस्। यदि तँ सत्यता स्वीकार गर्न र अभ्यास गर्न चाहन्छस् भने पनि, तँ आफ्नै मालिक होइनस्। तेरा शैतानी स्वभावहरूले तँलाई नियन्त्रण गर्छन्, त्यसैले तँ यी स्वभावहरूअनुसार जिउँछस् र आफूलाई मन लागेको कुरा भन्छस् र गर्छस्। तँ पूर्ण रूपमा भ्रष्ट देहको कठपुतली बनेको छस्; तँ शैतानको औजार बनेको छस्। पछि, तैँले फेरि भ्रष्ट देहलाई पछ्याएकोमा र तँ कसरी सत्यता अभ्यास गर्न असफल हुन सक्थिस् भनेर पछुतो महसुस गर्छस्। तँ मनमनै सोच्छस्, ‘म आफैँ यो देहलाई परास्त गर्न सक्दिनँ र मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्नैपर्छ। म मण्डलीको काममा बाधा पुर्याउनेहरूलाई रोक्न खडा भइनँ, र म मेरो विवेकको भार महसुस गरिरहेको छु। मैले अब फेरि यस्तो भयो भने, म कर्तव्य निर्वाहमा कुकर्म गर्ने र मण्डलीको काममा बाधा पुर्याउनेहरूविरुद्ध खडा भएर तिनीहरूलाई काँटछाँट गर्नैपर्छ भन्ने निर्णय गरिसकेँ, ताकि तिनीहरूले आफूलाई सम्हालून् र बेपरवाह ढङ्गले काम गर्न छोडून्।’ तैँले अन्ततः जसोतसो बोल्ने साहस जुटाएपछि, अर्को कुनै व्यक्ति रिसाएर टेबल ठटाउनेबित्तिकै डराएर पछि हट्छस्। के तँ परिस्थितिलाई आफ्नो नियन्त्रणमा राख्न सक्छस्? दृढ सङ्कल्प र इच्छाशक्तिको के काम? ती दुवै बेकार कुरा हुन्। … तँ कहिल्यै सत्यताको खोजी गर्दैनस्, अभ्यास गर्नु त परको कुरा हो। तँ केवल निरन्तर प्रार्थना गर्छस्, सङ्कल्प गर्छस्, आकाङ्क्षा राख्छस् र आफ्नो मनमा प्रतिज्ञा गर्छस्। अनि यसको परिणाम के निस्कन्छ त? तँ मान्छे खुसी पारिहिँड्ने व्यक्ति नै रहन्छस्, आफूले सामना गर्ने समस्याहरूबारे खुलस्त हुँदैनस्, दुष्ट मानिसहरूलाई देखेर पनि वास्ता गर्दैनस्, कसैले दुष्कर्म गर्दा वा बाधा पुर्याउँदा केही गर्दैनस्, र आफूलाई व्यक्तिगत रूपमा असर नपरेसम्म तर्केर परै बस्छस्। तँ सोच्छस्, ‘म आफूसँग सरोकार नभएका कुनै पनि कुराको बारेमा कुरा गर्दिनँ। मेरो रुचि, अभिमान र छविलाई असर नगरेसम्म म हरेक कुरालाई बिना अपवाद बेवास्ता गर्छु। म अत्यन्तै चनाखो हुनुपर्छ, थुतुनो निकाल्नेलाई नै पहिले प्रहार गरिन्छ। म बेवकुफी गर्नेछैनँ!’ तँ तेरो दुष्ट, छली, कठोर, र सत्यताप्रति वितृष्णा रहने भ्रष्ट स्वभावहरूद्वारा पूर्ण रूपमा र बलियोसँग नियन्त्रित छस्। तेरा लागि यो वानर राजाले लगाउने कसिलो सुनौलो फेटाभन्दा असहनीय भएको छ। भ्रष्ट स्वभावहरूको नियन्त्रणमा जिउनु अत्यन्तै हैरानीपूर्ण र पीडादायी कुरा हो!” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मैले के महसुस गरेँ भने, झाङ छ्याङका समस्याहरू औँल्याउन ममा साहसको कमी हुनु झाङ छ्याङको दबदबापूर्ण वा अहङ्कारी स्वभावको कारणले होइन, बरु म मेरो छली र स्वार्थी प्रकृतिद्वारा अटल रूपमा नियन्त्रित भएकोले रहेछ। लगभग हरेक पटक बोल्नुअघि, म सुरुमा झाङ छ्याङलाई चिढ्याउँछु कि भन्ने कुराको ख्याल गर्थेँ, र यदि उनलाई मन नपर्ने कुनै कुरा छ भने, त्यो कामका लागि फाइदाजनक भए पनि, म भन्दिनथेँ। मैले झाङ छ्याङसँग पहिलो पटक काम गर्न सुरु गर्दाको समयबारे फर्केर सोच्दा, उनीसँग मिल्न गाह्रो छ भनी देख्नेबित्तिकै मैले तुरुन्तै आफ्नो लागि एउटा सिद्धान्त बनाएको थिएँ: द्वन्द्वबाट बच्ने, उनका समस्याहरूलाई नचलाउने, र राम्रो सम्बन्ध कायम राख्ने। जब मैले झाङ छ्याङको जवाफको एउटा भाग अनुपयुक्त भएको देखेँ, तब मैले त्यो समस्या औँल्याइदिएँ, जसले गर्दा विवाद भयो, र हाम्रो अन्तरक्रिया अप्ठ्यारो बन्यो, र “सद्भाव खजाना हो; धैर्यता सान हो” भन्ने संसारसँग व्यवहार गर्ने दर्शन सही हो भन्नेमा म झनै विश्वस्त भएँ। मैले झाङ छ्याङलाई चिढ्याउन सक्ने कुनै पनि कुरा भन्नबाट आफू जोगिनुपर्छ भन्ने महसुस गरेँ। पछि, जब मैले पेशागत र सैद्धान्तिक कुराहरू अध्ययन गर्नेप्रतिको झाङ छ्याङको लापरवाह मनोवृत्ति देखेँ, मलाई यो कुराले काममा बाधा पुऱ्याउँछ भन्ने स्पष्ट थाहा थियो, तर द्वन्द्वबाट बच्न, मैले पछि हट्ने निर्णय गरेँ। परिणाम स्वरूप, ब्रदर-सिस्टरहरू भिडियो बनाउँदा सिद्धान्तहरूमा प्रवेश नगरेकाले, धेरैजसो काम व्यर्थ भयो। म छली र स्वार्थी स्वभावका आधारमा मानिसहरूसँग व्यवहार गर्थेँ, कसैसँग नबाझ्न वा कसैलाई नचिढ्याउन म सक्दो प्रयास गर्थेँ, र मैले मेरा सम्बन्धहरूको सुरक्षा गरे पनि, आफ्ना जिम्मेवारीहरू बिलकुलै पूरा गरिरहेको थिइनँ। मैले अरूलाई सम्झाउनुपर्ने बेलामा सम्झाइनँ, न त मैले सिद्धान्तहरू नै कायम राखेँ। यी सबै कुराले कामलाई हानि पुऱ्यायो। म बाहिरबाट हेर्दा एक असल व्यक्तिजस्तो देखिन्थेँ, तर वास्तवमा, यी “असल” व्यवहारहरू मेरो छली र स्वार्थी भ्रष्ट स्वभावबाट उत्पन्न भएका थिए। ती सबै आफ्नै स्वार्थको सुरक्षा गर्नुसँग सम्बन्धित थिए, र यसलाई परमेश्वर घृणा गर्नुहुन्छ।
पछि, मैले “सद्भाव खजाना हो; धैर्यता सान हो” भन्ने शैतानी विषलाई चिरफार गर्नुभएका परमेश्वरका वचनहरू पढेँ, जुन मेरो समस्याप्रति ठ्याक्कै लक्षित थिए। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “परिवारले अरू तरिकाहरूले पनि तँलाई सिकाउने र प्रभावित पार्ने गर्छ, जस्तै ‘सद्भाव खजाना हो; धैर्यता सान हो।’ परिवारका सदस्यहरूले प्रायजसो तँलाई यसो भन्दै सिकाउँछन्: ‘दयालु बन् र अरूसँग तर्क गर्ने वा शत्रु बनाउने नगर्, किनभने यदि तैँले धेरै शत्रु बनाइस् भने, समाजमा तैँले स्थान बनाउन सक्दैनस्, र यदि तँलाई घृणा गर्ने मानिसहरू धेरै छन् र तिनीहरू तँलाई खेदो गर्नतिर लागेका छन् भने, समाजमा तँ सुरक्षित हुनेछैनस्। तँ सधैँ खतरामा हुनेछस्, र तेरो अस्तित्व, हैसियत, परिवार, व्यक्तिगत सुरक्षा, अनि तेरो भावी पदोन्नतिका सम्भावनाहरूसमेत खराब मानिसहरूको कारण जोखिम र बाधामा पर्नेछन्। त्यसकारण तैँले “सद्भाव खजाना हो; धैर्यता सान हो” भनेर जान्नुपर्छ। सबैसँग दयालु व्यवहार गर्, राम्रो सम्बन्ध नतोड्, पछि फिर्ता लिन नसक्ने कुनै पनि कुरा नभन्, मानिसहरूको अहम्मा चोट पुर्याउनबाट टाढा बस्, र तिनीहरूको कमजोरीहरू खुलासा नगर्। मानिसहरूले सुन्न नचाहने कुराहरू नभन् वा भन्न छोड्। तारिफहरू मात्रै गर्, किनकि कसैको प्रशंसा गर्दा कहिल्यै चोट लाग्दैन। तैँले ठूला र साना दुवै मामिलाहरूमा सहनशीलता देखाउन र सम्झौता गर्न सिक्नुपर्छ, किनभने “सम्झौता गरे द्वन्द्व समाधान गर्न सजिलो हुन्छ”’ यसबारे सोच् त, तेरो परिवारले तँभित्र एकैचोटि दुइटा विचार र दृष्टिकोण हालिदिन्छ। एक अर्थमा, तिनीहरूले तँ अरूसँग दयालु हुनुपर्छ भनेर भन्छन्; अर्को अर्थमा, तँ सहनशील भएको, तैँले बोल्ने अधिकार नभएको कुरा नबोलेको चाहन्छन्, र यदि तँलाई केही भन्नु छ भने, तैँले मुख बाँधेर राख्नुपर्छ र घर आएर आफ्नो परिवारलाई मात्रै त्यो कुरा भन्नुपर्छ। अनि, अझ राम्रो कुरा त, आफ्नो परिवारलाई समेत नभन्, किनकि भित्ताको पनि कान हुन्छ—यदि कुनै बेला गुप्त कुरा बाहिरियो भने, तेरो लागि अवस्था सहज हुनेछैन। यो समाजमा स्थान पाउन र बाँच्नको लागि, मानिसहरूले एउटा कुरा सिक्नुपर्छ, र त्यो हो, सिधा कुरा नबोल्ने बन्नु। बोलचालको भाषामा भन्दा, तँ चलाक र धूर्त बन्नुपर्छ। तैँले आफ्नो मनमा भएको कुरा भन्नु हुँदैन। यदि तैँले अघि बढेर आफ्नो मनमा जे छ त्यही भनिस् भने, त्यो मूर्खता हो, र त्यो बुद्धिमानी होइन। … यस्तो व्यक्तिलाई मण्डलीका कतिपय मानिसहरूले सधैँ मन पराउँछन्, किनभने तिनीहरूले कहिल्यै ठूलो गल्ती गर्दैनन्, तिनीहरूले आफ्नो वास्तविकता कहिल्यै प्रकट गर्दैनन्, र मण्डलीका अगुवाहरू र विश्वासी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूबाट तिनीहरूले पाउने मूल्याङ्कन तिनीहरू सबैसँग मिल्छन् भन्ने हुन्छ। तिनीहरू आफ्नो कर्तव्यप्रति उदासीन हुन्छन्, र तिनीहरूलाई जे गर्नू भनिएको छ त्यही मात्र गर्छन्। तिनीहरू निकै आज्ञाकारी र राम्रो व्यवहार गर्ने हुन्छन्, तिनीहरूले कुराकानी गर्दा वा विभिन्न मामिलाहरू सम्हाल्दा अरूलाई कहिल्यै चोट पुर्याउँदैनन्, र तिनीहरूले कहिल्यै कसैबाट अनुचित फाइदा उठाउँदैनन्। तिनीहरूले कहिल्यै अरूलाई नराम्रो भन्दैनन्, र तिनीहरूले कहिल्यै मानिसहरूलाई पिठ्यूँपछाडि आलोचना गर्दैनन्। तैपनि, तिनीहरू आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नमा इमान्दार छन् कि छैनन् कसैलाई थाहा हुँदैन, र तिनीहरूले अरूबारे के सोच्छन् वा कस्तो विचार राख्छन् कसैलाई थाहा हुँदैन। सावधानीपूर्वक सोचिसकेपछि, तँलाई केसमेत लाग्छ भने, यस्तो व्यक्ति वास्तवमै अलिक अनौठो र बुझ्न नसकिने हुन्छ, र तिनीहरूलाई राखिराखियो भने समस्यासमेत आउन सक्छ। यस्तोमा तैँले के गर्नुपर्छ? यो गाह्रो कुरा हो, होइन र? … तिनीहरूले कसैसँग ईख राख्दैनन्। यदि कसैले तिनीहरूलाई चोट पुर्याउनको लागि केही कुरा भन्यो, वा तिनीहरूको मर्यादामा चोट पार्ने कुनै भ्रष्ट स्वभाव खुलासा गरिदियो भने, तिनीहरूले के सोच्छन्? ‘म त सहनशीलता नै देखाउनेछु, म यस कुराप्रति तिम्रो विरुद्ध ईख राख्नेछैनँ, तर तिमीले आफैलाई मूर्ख बनाउने दिन आउनेछ!’ जब त्यो व्यक्तिलाई साँच्चै निराकरण गरिन्छ वा उसले आफैलाई मूर्ख बनाउँछ, तिनीहरू गोप्य रूपमा यसबारे हाँस्छन्। तिनीहरूले सजिलैसँग अरू मानिसहरू, अगुवाहरू, र परमेश्वरको घरबारे मजाक उडाउँछन्, तर तिनीहरूले आफ्नो बारेमा भने मजाक गर्दैनन्। तिनीहरूलाई आफूमा के समस्या वा कमजोरी छ भन्ने थाहै हुँदैन। यस्ता मानिसहरू होसियार भएर बस्छन् र अरूलाई चोट पुर्याउन सक्ने कुनै पनि कुरा, वा अरूलाई तिनीहरूको वास्तविकता देखाउने कुनै पनि कुरा प्रकट गर्दैनन्, यद्यपि तिनीहरूले आफ्नो हृदयमा चाहिँ यी कुराहरूबारे सोच्ने गर्छन्। तर जहाँसम्म अरूलाई स्तब्ध पार्न वा बहकाउन सक्ने कुराहरूको सवाल छ, तिनीहरूले ती कुराहरू खुलस्त रूपमा व्यक्त गर्छन् र मानिसहरूलाई ती कुराहरू देखाउँछन्। यस्ता मानिसहरू सबैभन्दा कपटी हुन्छन् र तिनीहरूसँग व्यवहार गर्न गाह्रो हुन्छ। अनि, परमेश्वरको घरले यस्ता मानिसहरूप्रति कस्तो मनोवृत्ति राख्छ? यदि तिनीहरूलाई प्रयोग गर्न सकिन्छ भने प्रयोग गर्ने, र सकिँदैन भने हटाउने—सिद्धान्त यही हो। यस्तो किन? यसको कारण के हो भने यस्ता मानिसहरूले सत्यता नपछ्याउने निश्चित हुन्छ। तिनीहरू काम बिग्रँदा परमेश्वरको घर, विश्वासी दाजुभाइ-दिदीबहिनी र अगुवाहरूको मजाक उडाउने अविश्वासीहरू हुन्। अनि, तिनीहरूले के भूमिका निर्वाह गर्छन्? के यो शैतान र दियाबलसहरूको भूमिका हो? (हो।) जब तिनीहरूले आफ्ना विश्वासी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूप्रति धैर्यता देखाउँछन्, यसमा न त साँचो सहनशीलता हुन्छ न त साँचो प्रेम नै। तिनीहरूले आफ्नो रक्षा गर्नको लागि र आफ्नो मार्गमा कुनै शत्रु वा खतरा नआओस् भनेर यसो गर्छन्। तिनीहरूले आफ्ना विश्वासी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको रक्षा गर्नको लागि तिनीहरूप्रति सहनशील भएका हुँदैनन्, न त तिनीहरूले प्रेमको कारणले नै यसो गरेका हुन्छन्, झन् तिनीहरूले सत्यता पछ्याउन र सत्यता सिद्धान्तहरूअनुसार अभ्यास गर्नको लागि यसो गर्नु त परको कुरा हो। तिनीहरूको मनोवृत्ति भनेको पूर्ण रूपमा घरी यता, घरी उता गर्ने र अरूलाई बहकाउने कार्यमा केन्द्रित रहने मनोवृत्ति हो। त्यस्ता मानिसहरू घुमाई-घुमाई कुरा गर्ने र चिप्लो घस्नेहरू हुन्। तिनीहरूलाई सत्यता मन पर्दैन र तिनीहरू सत्यता पछ्याउँदैनन्, बरु बहावसँगै बग्ने गर्छन्” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (१२))। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मलाई गहिरो पीडा महसुस भयो। मुख्यतया शत्रुहरू बनाउनबाट बच्नका लागि र मेरो जीवन अलिक बढी सहज होस् भनेर यति लामो समयदेखि, म मान्छे खुसी पारिहिँड्ने व्यक्ति बनिरहेको रहेछु। म त “सद्भाव खजाना हो; धैर्यता सान हो” र “सम्झौता गरे द्वन्द्व समाधान गर्न सजिलो हुन्छ” जस्ता संसारसँग व्यवहार गर्ने दर्शनहरूलाई पछ्याइरहेको थिएँ। विगतबारे फर्केर सोच्दा, म सानैदेखि मानिसहरूसँग यसरी नै व्यवहार गर्दै आएको रहेछु। सहपाठीहरूले मेरा सामानहरू चोर्ने वा पैसा सापटी लिएर फिर्ता नगर्ने जस्ता अन्यायपूर्ण परिस्थितिहरूको सामना गर्दा, म उनीहरूसँग तर्क गर्ने प्रयास त गर्थेँ, तर जब म उनीहरूको कठोर मनोवृत्ति वा मप्रतिको रिस देख्थेँ, तब द्वन्द्व बढाउनबाट बच्न वा आफ्नो लागि समस्या निम्त्याउनबाट जोगिन, धेरैजसो, म सहिष्णुता अपनाउँथेँ। परमेश्वरलाई भेट्टाएपछि पनि, मैले मानिसहरूसँग यसरी नै व्यवहार गर्न जारी राखेँ। झाङ छ्याङसँग सहकार्य गर्दा, जब-जब हाम्रो फरक मत हुन्थ्यो वा उनका शब्दहरूले गर्दा मलाई रिस उठ्थ्यो, म द्वन्द्वबाट बच्न, यी समस्याहरूलाई सहेरै समाधान गर्थेँ, सकेसम्म कम बोल्थेँ र सकेसम्म चुपचाप रहन्थेँ। मेरो त्यो “सहिष्णुता” ले मलाई सानोतिनो कुरामा नअल्झिने वा झगडालु नभएको जस्तो देखाउँथ्यो, मानौँ म अरूप्रति सहनशील छु, तर त्यो त आत्म-संरक्षणका लागि गरिएको मानवीय संयम र ढोँग मात्र थियो। सहँदै गर्दा, म वास्तवमा कदापि सहनशील भइरहेको हुन्थिनँ, र म अरूप्रति पूर्वाग्रह र रिसले भरिएको हुन्थेँ। उदाहरणका लागि, जब म झाङ छ्याङले आफ्नो भ्रष्ट स्वभावअनुसार काम गरिरहेको, काममा अवरोध पुऱ्याइरहेको देख्थेँ, तब म उनको खुलासा गर्ने, उनलाई रोक्ने, सम्झाउने, वा मद्दत गर्ने बारेमा सोच्थिनँ, बरु, म चुपचाप उनले असफल भएर ठेस खाओस् भनेर पर्खिरहन्थेँ। त्यसैले जब झाङ छ्याङलाई बर्खास्त गरियो, तब मलाई खुसी लाग्यो, बरु उनी चाँडै गइदिए हुन्थ्यो भन्ने चाहना पनि भयो। म भिडियोको काममा पनि पूर्ण रूपमा गैरजिम्मेवार थिएँ, आफ्नै आरामलाई प्राथमिकता दिन्थेँ र द्वन्द्वबाट जोगिन्थेँ, काममा क्षति पुगिरहेको देखेर पनि कुनै चिन्ता नमानी निष्क्रिय रूपमा हेरिरहन्थेँ। म कत्ति स्वार्थी र घृणास्पद रहेछु, ममा परमेश्वरप्रति अलिकति पनि बफादारी रहेनछ! यस पटक मेरो कर्तव्यमा भएको हेरफेर परमेश्वरले मलाई सम्झाउने र चेतावनी दिने एउटा तरिका थियो। मैले संसारसँग व्यवहार गर्ने शैतानका दर्शनहरू अनुसार आफूलाई आचरणमा ढाल्न र कार्य गर्न जारी राखेको खण्डमा, म झन्-झन् स्वार्थी र छली मात्र बन्नेथिएँ, र मैले मण्डलीको काममा बाधा पुऱ्याउने र परमेश्वरको प्रतिरोध गर्ने सम्भावना अझ बढी हुनेथियो, र अन्त्यमा, म परमेश्वरद्वारा घृणा गरिनेथिएँ र हटाइनेथिएँ।
पछि, मैले के महसुस गरेँ भने, मैले अरूसँग सहकार्य गर्ने सही सिद्धान्तहरू कहिल्यै फेला पारेको रहेनछु, त्यसैले मैले यस विषयसँग सम्बन्धित परमेश्वरका वचनहरू खोजेँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “सहकार्य भनेको के हो? तिमीहरूले एक-अर्कासँग कामकुराबारे छलफल गर्न, र आफ्ना विचार र रायहरू व्यक्त गर्न सक्नुपर्छ; तिमीहरूले एक-अर्काको परिपूरक बनेर सुपरिवेक्षण गर्नुपर्छ, र एक-अर्काबाट खोजी गर्नुपर्छ, एक-अर्काको बारेमा सोधपुछ गर्नुपर्छ, र एक-अर्कालाई सतर्क गराउनु पर्छ। सद्भावपूर्ण सहकार्य गर्नु भनेको त्यही हो। उदाहरणको लागि, मानौँ तैँले कुनै कुरा आफ्नै इच्छा अनुसार सम्हालिस्, र कसैले यसो भन्यो, ‘तपाईँले गलत गर्नुभयो, तपाईँ पूर्ण रूपमा सिद्धान्तविपरीत जानुभयो। तपाईँले किन सत्यताको खोजी नगरी यसलाई आफूले चाहे अनुसार सम्हाल्नुभयो?’ यसको जवाफमा, तैँले यसो भन्छस्, ‘ठीक भन्नुभयो—तपाईँले मलाई सचेत गराउनुभएकोमा म खुशी छु! यदि तपाईँले त्यसो नगर्नुभएको भए, यसले विपत्ति ल्याउनेथियो!’ एक-अर्कालाई सतर्क गराउनु भनेको त्यही हो। त्यसोभए, एक-अर्काको सुपरिवेक्षण गर्नु भनेको के हो? हरेक व्यक्तिमा भ्रष्ट स्वभाव हुन्छ, र उसले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्दा झारा टार्न सक्छ, र परमेश्वरको घरका हितहरू कायम राख्नुको सट्टा आफ्नै हैसियत र अभिमानको रक्षा मात्रै गर्न सक्छ। हरेक व्यक्तिमा यस्ता स्थितिहरू हुन्छन्। यदि तैँले कसैसँग समस्या छ भन्ने थाहा पाइस् भने, तैँले ऊसँग सङ्गति गर्ने पहल गर्नुपर्छ, उसलाई सिद्धान्तहरू अनुसार आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सम्झाउनुपर्छ, साथै यसलाई आफ्नो लागि चेतावनीको रूपमा लिनुपर्छ। त्यो पारस्परिक सुपरिवेक्षण हो। पारस्परिक सुपरिवेक्षणले के काम गर्छ? यसको उद्देश्य परमेश्वरको घरका हितहरूको रक्षा गर्नु हो, र मानिसहरूलाई गलत मार्गमा जानबाट रोक्नु पनि हो” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु आठ: तिनीहरूले अरूलाई सत्यता वा परमेश्वरप्रति नभई आफूप्रति मात्र समर्पित हुन लगाउनेथिए (भाग एक))। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मैले के बुझेँ भने, साँचो सद्भावपूर्ण सहकार्य सहनशीलतामार्फत नभई, सत्यता अभ्यास गरेर स्थापित हुन्छ, र यो ब्रदर-सिस्टरहरूबीच आपसी सहिष्णुता, मद्दत, सम्झौटो, र सुपरिवेक्षणमार्फत निर्माण हुन्छ। ब्रदर-सिस्टरहरूमा साना गल्तीहरू वा कमजोरीहरू देख्दा, हामीले उनीहरूको कमीकमजोरीलाई सहन गर्नुपर्छ। तर, यदि हामीले उनीहरूले मण्डलीको काममा बाधा वा अवरोध पुऱ्याउने सिद्धान्तहरूविरोधी कार्य गरिरहेको देख्छौँ, तब हामीले तुरुन्तै उनीहरूलाई सम्झाउनुपर्छ र रोक्नुपर्छ, र हामीले यसलाई सहेर बस्ने मात्रै गर्नु हुँदैन। उदाहरणका लागि, जब मैले झाङ छ्याङ सबैलाई सँगै राखेर सिद्धान्तहरू अध्ययन गराउन इच्छुक नभएको देखेँ, र मैले उनीसँग सङ्गति गरेपछि पनि उनले जिद्दी गरिरहे, तब मैले त्यतिबेलै उनको समस्या औंल्याउनुपर्थ्यो। यसले त्यतिबेला केही द्वन्द्व निम्त्याउन सक्ने भए पनि, यदि उनी सत्यता पछ्याउने व्यक्ति थिए भने, यसले उनी र मण्डलीको काम दुवैलाई फाइदा पुऱ्याउनेथियो। उनले नसुने पनि, मैले सजिलै हार मान्नु हुँदैनथियो। बरु, सिद्धान्तहरूलाई कायम राख्न र मण्डलीको कामको सुरक्षा गर्नका लागि, सम्झाउने, काटछाँट गर्ने, चेतावनी दिने, वा आवश्यक परेमा रिपोर्ट र खुलासा गर्ने कामलाई पनि निरन्तरता दिएर म लागिरहनुपर्थ्यो। यसरी मात्र मैले एक सहकर्मीका रूपमा आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरिरहेको हुनेथिएँ। मैले आफ्नो सहकर्मीलाई सम्झाउने वा सुपरिवेक्षण गर्ने वा समस्याहरू रिपोर्ट गर्ने आफ्नो जिम्मेवारी पूरा नगरी सतही सद्भाव कायम राख्न सहिष्णुतामा भर परेको कारणले म पहिले असफल भएको थिएँ। यसले लामो समयसम्म साँचो हृदयदेखिको कुराकानी वा आपसी मद्दतको अभाव उत्पन्न गरायो, र परिणाम स्वरूप, हाम्रो सहकार्यमा कुनै साँचो सद्भाव भएन। यदि मैले हाम्रो सहकार्यको क्रममा देखेका समस्याहरूलाई छलफल र परामर्शका लागि अगाडि ल्याएको भए, र ब्रदर-सिस्टरहरू र मण्डलीको काम दुवैका लागि लाभदायक हुने काम गरेको भए, भिडियोको कामले यति ठूलो क्षति भोग्नेथिएन, र मैले आफ्ना जिम्मेवारीहरू पूरा गरेको हुनेथिएँ।
पछि, मलाई मण्डलीको अगुवा चुनियो। मैले मेरा सहकर्मीहरू र म जीवन प्रवेशमा केन्द्रित नभई काममा मात्रै डुबेर बस्ने स्थितिमा जिइरहेका रहेछौँ, र हामी कामका बारेमा बिरलै कुराकानी गर्दो रहेछौँ भन्ने देखेँ। मैले के पनि थाहा पाएँ भने, प्रचारकले हामीलाई मण्डलीको काममा सहयोग गरिरहेकी थिइनन्, र उनी आफ्नो कर्तव्यमा निकै निष्क्रिय भइरहेकी थिइन्। म यी समस्याहरू उठाउन चाहन्थेँ, तर जब शब्दहरू मेरो मुखमै आइपुगे, म हिचकिचाएँ, र मनमनै सोचेँ, “मानिसहरूलाई सामान्यतया यस्ता कुराहरू सुन्न मन पर्दैन। यदि मैले यो कुरा भनेँ भने, के यसले हाम्रो बीचमा फाटो ल्याउला?” तर त्यसपछि मैले म फेरि आफ्नै सुरक्षा गर्न खोजिरहेको छु भन्ने महसुस गरेँ, त्यसैले मैले आफ्नो स्थिति मिलाउन परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ। त्यसपछि मैले परमेश्वरका केही वचन पढेँ: “सही र गलतजस्ता महत्त्वपूर्ण कुराहरू सामना गर्दा, र परमेश्वरको घरको हितमा असर पार्ने मामिलाहरूको सन्दर्भमा, यदि त्यस्ता मानिसहरूले उपयुक्त छनौटहरू गरेर परमेश्वरको घरको हित कायम राख्न, परमेश्वरअघि आफ्ना अपराधहरू घटाउन, र आफ्ना दुष्कर्महरू कम गर्न ‘सद्भाव खजाना हो; धैर्यता सान हो’ भन्नेजस्ता तिनीहरूले हृदयमा राखेका संसारसँग व्यवहार गर्ने दर्शनहरू त्याग्न सक्छन् भने, यसले तिनीहरूलाई कसरी फाइदा पुर्याउँछ? कम्तीमा पनि, जब भविष्यमा परमेश्वरले प्रत्येक व्यक्तिको परिणाम निर्धारित गर्नुहुन्छ, तब यसले तिनीहरूको सजाय घटाउनेछ र तिनीहरूमाथिको परमेश्वरको ताडना कम गर्नेछ। यस तरिकाले अभ्यास गर्दा, त्यस्ता मानिसहरूले केही पनि गुमाउनुपर्दैन, बरु तिनीहरूले धेरै फाइदा प्राप्त गर्छन्, होइन र?” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (१२))। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले अभ्यासको मार्ग भेट्टाएँ। परिस्थितिहरूको सामना गर्दा म शैतानको दर्शनमा भर परेर जिउनु हुँदैन, बरु मैले पहिले परमेश्वरको घरको हितलाई कायम राख्नुपर्छ र आफ्ना अपराधहरू कम गर्नुपर्छ। यो महसुस गरेपछि, मैले प्रचारकलाई उनको कर्तव्यमा रहेका समस्याहरू औँल्याइदिएँ। ती सिस्टरले प्रतिरोध गरिनन्, बरु, उनले खुलेर हामीसँग आफ्नो स्थितिबारे कुरा गरिन्। मैले हामी सहकर्मीहरूबीचको सहकार्यका समस्याहरू पनि उठाएँ र केही सुझावहरू दिएँ। सहकार्य गर्ने सिस्टरहरूले आत्मचिन्तन गरे र आफूलाई चिने, त्यसपछि, परिस्थितिमा सुधार आयो। मैले के महसुस गरेँ भने, परमेश्वरका वचनहरू अनुसार अभ्यास गरेर मात्र सहकार्यमा साँचो सद्भाव हुन सक्छ, र यसले हाम्रो हृदयमा गहिरो शान्ति र स्थिरता ल्याउन सक्छ।
