३७. एक जना असी वर्षीया महिलाको कान नसुन्ने भएपछिको अनुभव
सन् २००५ मा म ६८ वर्षकी भएँ, र त्यही वर्षको अक्टोबर महिनाको सुरुतिर एक दिन, एउटी साथीले मलाई सर्वशक्तिमान् परमेश्वरको आखिरी दिनहरूको सुसमाचार प्रचार गरिन्। परमेश्वरका वचनहरू खाएर-पिएर, म सर्वशक्तिमान् परमेश्वर नै मानवजातिलाई मुक्ति दिनुहुने एक मात्र साँचो परमेश्वर हुनुहुन्छ भन्ने कुरामा निश्चित भएँ, र मैले परमेश्वरको आखिरी दिनको काम स्वीकार गरेँ। मैले परमेश्वरमा विश्वास गर्न थालेको एक वर्षभन्दा कम समयमै, अगुवाले मलाई मण्डलीका परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरूको व्यवस्थापन गर्ने काम दिनुभयो। मैले मनमनै सोचेँ, “मैले यो कर्तव्य स्वीकार गरेकीले, मैले लगनशील र जिम्मेवार हुनुपर्छ। मैले कुनै गल्ती गर्नु हुँदैन। आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गरेर मात्र म परमेश्वरको मुक्ति प्राप्त गर्न सक्छु।” त्यसपछि, मैले सक्रियतासाथ आफ्नो कर्तव्य पूरा गरेँ, सबै पुस्तक व्यवस्थित गरेर क्रम सङ्ख्या मिलाएँ, र हरेक कुरा स्पष्ट रूपमा रेकर्ड गरेँ। मैले सोचेँ, “जबसम्म म आफ्नो कर्तव्यमा पूर्ण रूपमा समर्पित हुन्छु, अगुवा र ब्रदर-सिस्टरहरू मात्र खुसी हुनुहुनेछैन, परमेश्वर पनि पक्कै सन्तुष्ट हुनुहुनेछ र मलाई आशिष् दिनुहुनेछ।” भविष्यमा आशिष् र मुक्ति पाउने सोचले मलाई धेरै खुसी बनायो। दुई वर्षपछि, अगुवाले मलाई नजिकैका दुईवटा मण्डलीमा पुस्तक र चिठीहरू पुर्याउने काम सुम्पनुभयो। मेरो उमेरको मान्छेका लागि यो कर्तव्य अलि गाह्रो थियो, तर जसै मैले यो कर्तव्य पूरा गर्दा परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्न र उहाँको आशिष् पाउन सकिन्छ भन्ने सोचेँ, र विशेष गरी जब मैले भविष्यको राज्यको सुन्दरताका बारेमा सोचेँ, मलाई असाध्यै आनन्द महसुस भयो, त्यसैले थकित हुँदा पनि मैले गुनासो गरिनँ।
वर्षहरू बिते, २०२४ आयो, र म अहिले सतासी वर्षको वृद्धावस्थामा थिएँ। मेरो स्वास्थ्य वर्षैपिच्छे खस्किँदै थियो, र मलाई धेरै रोगहरू लागेका थिए, जस्तै मुटुको चाल गडबड हुने, उच्च कालेस्ट्रोल, उच्च रक्तचाप र उच्च मधुमेह, र तीन वर्षअघि, मलाई कम्मरको हड्डी खिइने रोग लाग्यो, र जब यो साँच्चै बढ्थ्यो, मेरो कम्मर यति धेरै दुख्थ्यो कि म उभिन सक्दिनथेँ, र हरेक चालले असह्य पीडा दिन्थ्यो। तर साँचो कुरा भन्नुपर्दा, यी रोगले मेरो मनस्थितिमा खासै असर गरेनन् किनभने तिनले मलाई आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न बाधा पुऱ्याएनन्, र तिनले परमेश्वरमा मेरो आस्थामार्फत मुक्ति पछ्याउन पनि असर गरेनन्। सबैभन्दा धेरै पीडा दिने कुरा त मेरा दुवै कान बहिरो हुनु थियो। म मेरो परिवारको सामान्य कुराकानी पटक्कै सुन्न सक्दिनथेँ, र अलिकति सुन्नका लागि पनि उनीहरूले मेरो कानमा चिच्याउनुपर्थ्यो। मेरो परिवारले मलाई धेरै किसिमका श्रवण यन्त्रहरू किनिदिए, तर कुनैले पनि लामो समय काम गरेन। म अस्पताल गएँ र उमेरसँग सम्बन्धित बहिरोपन भएको पत्ता लाग्यो, जुन निको नहुने रहेछ। त्यसपछि, म एउटा मौन संसारमा जिइरहेकी छु जस्तो लाग्यो। मैले परमेश्वरको प्रवचन वा सङ्गति सुन्न सकिनँ, न त परमेश्वरका वचनका भजनहरू नै स्पष्ट रूपमा सुन्न सक्थेँ। भेलाहरूमा, अरूले परमेश्वरका वचनको सत्यतासम्बन्धी आफ्ना अनुभव वा आफ्नो बुझाइका बारेमा सङ्गति गर्दा म पछ्याउन सक्दिनथेँ, र उनीहरूको ओठ पढेर बुझ्ने कोसिस गर्दा पनि, उनीहरूले के भनिरहेका छन् भनी ठम्याउन सक्दिनथेँ। मेरो शारीरिक अवस्थालाई ध्यानमा राख्दै, मण्डलीले मेरो कर्तव्य रोक्यो। मलाई गहिरो दुःख लाग्यो, र म एक्लै हुँदा अनगिन्ती पटक रोएँ। मैले सोचेँ, “अब साँच्चै सबै सकियो। कुनै पनि कर्तव्य पूरा नगरी, के म अझै पनि आशिष् वा असल गन्तव्यको आशा गर्न सक्छु र? के यो सबै भ्रम मात्र भएको हो? के परमेश्वरले मलाई त्याग्नुभएको हो? अब म बहिरो भएपछि, के म एउटा सजावटको सामान, एक काम नलाग्ने व्यक्ति मात्र भइनँ र? म अझै पनि के कर्तव्य पूरा गर्न सक्छु र? गैरविश्वासी संसारमा कोही-कोही वृद्ध मानिसहरू सय वर्षभन्दा बढी बाँच्छन् र अझै पनि राम्रोसँग सुन्न र देख्न सक्छन्। मैले अठार वर्षदेखि परमेश्वरलाई पछ्याएकी छु; र यी सारा वर्षमा, म जोशका साथ आफूलाई समर्पित गर्दै र सक्रिय रूपमा आफ्ना कर्तव्यहरू पूरा गर्दै आएकी छु। मण्डलीले मलाई जुनसुकै कर्तव्य दिए पनि, मैले सधैँ इमानदारी र जिम्मेवारीपूर्वक गरेँ, र मैले आफ्नो उमेरलाई कहिल्यै कर्तव्यमा बाधा बन्न दिइनँ। त्यसैले परमेश्वरले मलाई आशिष् र सुरक्षा दिनुपर्थ्यो, र मलाई बहिरो हुनबाट जोगाउनुपर्थ्यो। म कसरी बहिरो हुन सकेँ? अब म परमेश्वरको आवाज सुन्न वा आफ्ना कर्तव्यहरू पूरा गर्न सक्दिनँ। म यसरी कसरी सत्यता पछ्याउन सक्छु र? मसँग मुक्तिको कुनै आशा छैन र राज्यको सुन्दरता पनि पहुँचभन्दा बाहिर छ। सबै सकियो। लाग्छ कि परमेश्वर अब मलाई चाहनुहुन्न। जे होस्, म नब्बे पुग्नै लागेकी छु र मेरा दिन कति बाँकी छ थाहा छैन। म यत्तिकै अलमल गरौँला र एक-एक दिन गरेर काटौँला।” म परमेश्वरबारे गुनासो र गलतफहमीमा जिएँ, र एकदमै नकारात्मक र बेचैन महसुस गरेँ। म समय कटाउन फोनमा समय बिताउन थालेँ, र मलाई प्रार्थना गर्न वा परमेश्वरका वचनहरू पढ्न पनि मन लाग्न छोड्यो। मेरी छोरीले, मेरो खराब स्थिति देखेर, अक्सर मेरो कानमा चिच्याउँथिन्, “के तपाईँ अझै पनि परमेश्वरमा विश्वास गर्ने व्यक्ति हुनुहुन्न र? हामीमाथि आइपर्ने परिस्थितिहरू हामीले परमेश्वरबाट आएको भनी स्वीकार गर्नु पर्दैन र? हामीले परमेश्वरको मुक्ति पाउन सक्छौँ कि सक्दैनौँ भन्ने कुरा हामीले सत्यता पछ्याउँछौँ कि पछ्याउँदैनौँ भन्नेमा निर्भर गर्छ। परमेश्वरले यति धेरै वचनहरू बोल्नुभएको छ र यति धेरै सत्यता व्यक्त गर्नुभएको छ, र हरेक समस्याका लागि, परमेश्वरका वचनहरूमा समाधानको मार्ग छ। तपाईँका आँखाहरू ठीक छन्, त्यसैले तपाईँले परमेश्वरका धेरै वचनहरू पढ्न सक्नुहुन्छ। परमेश्वरले वृद्ध मानिसहरूबाट के माग गर्नुहुन्छ र हामीमाथि बिमारी आइपर्दा उहाँको अभिप्राय के हुन्छ भनी पढ्नुहोस्। आफूलाई धेरै सत्यताले सुसज्जित गरेर मात्र हाम्रा समस्याहरू समाधान हुन सक्छन्। केवल नकारात्मक र बेचैन हुनुले के फाइदा हुन्छ र?” मेरी छोरीका कुराले मलाई ब्यूँझायो। मेरो हृदय परमेश्वरबाट टाढा भएको थियो, मैले प्रार्थना कम गरिरहेकी थिएँ, परमेश्वरका वचनहरू पढ्दा मेरो ध्यान केन्द्रित थिएन, र मैले समय काट्न मात्र मोबाइल समय खर्चिएँ। म नकारात्मकतामा फसेकी थिएँ र बाहिर निस्कन सकिरहेकी थिइनँ। मलाई थाहा थियो मेरो बिमारी परमेश्वरको सार्वभौमिकता अन्तर्गत आउँछ, तर म समर्पित हुन सकिरहेकी थिइनँ। त्यसपछि मैले परमेश्वरका वचनहरूको एक पङ्क्ति सम्झिएँ: “सत्यता पछ्याउनुको सबैभन्दा सरल अभ्यास भनेको तैँले सबै कुरालाई परमेश्वरबाट आएको भनी स्विकार्नु र सबै कुरामा समर्पित हुनु हो। त्यो एउटा पक्ष हो” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। मानिसले किन सत्यता पछ्याउनै पर्छ)। म बुझ्दथेँ परमेश्वरको अभिप्राय हामीले हरेक घटना उहाँबाटै आएको भनी स्वीकार गर्नु हो, र हामीमा पूर्ण समर्पण हुनुपर्छ भन्ने हो। तथ्यहरूले म परमेश्वरमा समर्पित भइरहेकी छैनँ, र म सत्यता पछ्याउने व्यक्ति होइन भनी प्रकट गरे। म परमेश्वरको सामुन्ने झुकेँ र प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, जबदेखि मेरो सुन्ने शक्ति गुम्यो, मेरो स्थिति एकदमै खराब भएको छ। मलाई लाग्छ मेरो बहिरोपनले गर्दा, म उप्रान्त मुक्ति वा आशिष् पाउन सक्दिनँ, र म पीडामा जिइरहेकी छु। मैले अनुचित ढङ्गले तपाईँसँग मागहरू राखेकी छु र तपाईँका बारेमा गुनासो गरेकी छु। ममा साँच्चै विवेक र समझको कमी रहेछ! हे परमेश्वर, कृपया मलाई यो गलत स्थितिबाट बाहिर निस्कन अन्तर्दृष्टि र मार्गदर्शन दिनुहोस्।”
पछि, मैले चिन्तन गर्दै आफैलाई सोधेँ, “मेरो बहिरोपनले मलाई यति धेरै पीडा किन दियो? मसँग किन परमेश्वरमा समर्पित हुने हृदय हुन सकेन?” मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ: “मानिसहरूले परमेश्वरमाथिको आफ्नो विश्वासमा पछ्याउने कुरा भनेको भविष्यका लागि आशिष्हरू प्राप्त गर्नु हो; तिनीहरूको विश्वासको लक्ष्य यही हो। सबै मानिसहरूसँग यही मनसाय र आशा हुन्छ, तर तिनीहरूको प्रकृतिमा भएको भ्रष्टतालाई परीक्षा र शोधनमार्फत निराकरण गरिनुपर्छ। जुनसुकै पक्षहरूमा मानिसहरूलाई शुद्ध पारिएको छैन र मानिसहरूले अझै भ्रष्टता प्रकट गर्छन्, तिनै पक्षहरूमा तिनीहरूलाई शोधन गरिनुपर्छ—यो परमेश्वरको प्रबन्ध हो। परमेश्वरले तेरो लागि वातावरणहरू खडा गर्नुहुन्छ, र तँलाई तिनमा शोधन भोग्न बाध्य पार्नुहुन्छ ताकि तैँले आफ्नो भ्रष्टता चिन्न सक्। अन्ततः तँ यस्तो बिन्दुमा पुग्छस् जहाँ तँ आफ्ना परिकल्पना र चाहनाहरू त्याग्न, अनि मर्नै परे पनि परमेश्वरको सार्वभौमिकता र प्रबन्धप्रति समर्पित हुन इच्छुक हुन्छस्। त्यसकारण, यदि मानिसहरूसँग शोधनका धेरै वर्षहरू छैनन् भने, यदि तिनीहरूले केही निश्चित मात्राको कष्ट सहन गर्दैनन् भने, तिनीहरूले आफ्ना सोच र हृदयमा देहको भ्रष्टताको बन्धनबाट आफूलाई मुक्त गर्न सक्नेछैनन्। जुन पक्षहरूमा मानिसहरू अझै आफ्नो शैतानी प्रकृतिको बन्धनमा हुन्छन्, र जुन पक्षहरूमा तिनीहरूसँग अझै आफ्नै चाहना र मागहरू हुन्छन्, तिनै पक्षहरूमा तिनीहरूले कष्ट भोग्नुपर्ने हुन्छ। कष्टमार्फत मात्र मानिसहरूले पाठ सिक्न सक्छन्, जसको मतलब तिनीहरू सत्यता प्राप्त गर्न र परमेश्वरका अभिप्रायहरू बुझ्न सक्षम हुन्छन्। वास्तवमा, कष्ट र परीक्षाहरू अनुभव गरेर धेरै सत्यताहरू बुझिन्छ। आरामदायी र सहज परिस्थितिमा वा परिस्थिति अनुकूल हुँदा, कसैले पनि परमेश्वरका अभिप्रायहरू बुझ्न, परमेश्वरको सर्वशक्तिमान्ता र बुद्धि चिन्न, वा परमेश्वरको धर्मी स्वभाव बोध गर्न सक्दैन। त्यो असम्भव हुनेछ!” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्वरका वचनहरूको अन्तर्दृष्टि र मार्गदर्शनमार्फत के बुझेँ भने मैले त सधैँ आशिषका खातिर परमेश्वरमा विश्वास गरेकी रहेछु। मलाई लाग्थ्यो जबसम्म म आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्छु, तबसम्म मसँग मुक्तिको आशा हुनेछ। एउटा असल गन्तव्य र आशिषहरू पाउनका लागि, म मण्डलीले मेरा लागि प्रबन्ध गरेको कुनै पनि कर्तव्यलाई स्वीकार गर्ने, पालन गर्ने र लगनशीलतासाथ निर्वाह गर्ने गर्थेँ। म वृद्ध भएकी र पुस्तकहरूको व्यवस्थापन चुनौतीपूर्ण भए तापनि, मैले कठिनाइका बारेमा कहिल्यै गुनासो गरिनँ वा मेरो उमेरलाई मेरो कर्तव्यमा असर गर्न दिइनँ। तर म बहिरो भएपछि, मैले उप्रान्त परमेश्वरको प्रवचन वा सङ्गति सुन्न वा परमेश्वरका वचनका भजनहरू सिक्न सकिनँ, र ब्रदर-सिस्टरहरूसँग भेला हुँदा, परमेश्वरका वचनहरूप्रतिको आफ्नो बुझाइका बारेमा उनीहरूले दिएको सङ्गति मैले सुन्न सकिनँ। त्यसैले मलाई लाग्यो मैले कामको यो चरण स्वीकार गर्दा, म पहिल्यै वृद्ध थिएँ, र अब मैले केही पनि सुन्न नसक्ने भएकीले, म अझै कम सत्यता प्राप्त गर्नेछु। विशेष गरी जब मण्डलीले मेरा लागि कर्तव्यहरूको प्रबन्ध गर्न छोड्यो, मलाई अब आशिष् पाउँदिनँ कि भन्ने चिन्ता लाग्न थाल्यो, र मैले एकदमै पीडा महसुस गरेँ। मैले प्रार्थना गर्न र सत्यता खोज्न छोडेँ, र मैले समय आफ्नो मोबाइलमा मात्र बिताएँ। मैले यत्तिकै अलमलिने प्रयास गर्दा नकारात्मक, प्रतिरोधी मनोवृत्ति अपनाएँ। यदि म यसरी प्रकट नभएकी भए, मैले आत्मचिन्तन गरी आफूलाई चिन्ने थिइनँ, र म अझै पनि आफ्नो कर्तव्यमा राम्रो काम गरिरहेकी छु भनी सोच्ने थिएँ। अब मैले के देखेँ भने मैले गरेको हरेक कुरा मेरा आशिष् र एउटा असल गन्तव्यका लागि थियो, र परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्नका लागि बिलकुलै थिएन। यस चिन्तनमार्फत, मैले आफ्नो प्रकृति कति घिनलाग्दो र तुच्छ रहेछ भनी महसुस गरेँ। म कसरी एउटा मानवजाति भएको दाबी गर्न सक्छु र? मैले कसरी यसो भन्ने आँट गरेँ, “मैले अठार वर्षदेखि परमेश्वरमा विश्वास गरेकी छु, त्यसैले उहाँले मलाई आशिष् र सुरक्षा दिनुपर्छ”? मलाई धेरै लाज लाग्यो। म साँच्चै निर्लज्ज रहेछु! मेरो स्वभाव बिलकुलै परिवर्तन भएको थिएन; मेरो अठार वर्षको विश्वासलाई छोडिदिऊँ—मैले अट्ठाइस वा अठतीस वर्ष विश्वास गरेकी भए पनि, त्यो अझै पनि बेकार हुने थियो।
मेरो उपासनाका समयमा, मैले परमेश्वरका वचनहरूको यो खण्ड पढेँ: “सृष्टि गरिएको प्राणीको रूपमा तैँले कुन आधारमा परमेश्वरसँग मागहरू राख्छस्? मानिसहरू परमेश्वरसँग सर्त राख्न योग्य छैनन्। परमेश्वरसँग सर्तहरू राख्नु जत्तिको अनुचित कुरा अरू केही छैन। उहाँले आफूले गर्नुपर्ने काम गर्नुहुनेछ, र उहाँको स्वभाव धर्मी छ। धार्मिकता कुनै पनि हिसाबले निष्पक्षता वा तर्कसङ्गतता होइन; यो समानतावाद, वा तँलाई तैँले गरेको कामका लागि पाउनुपर्ने कुरा दिनु, वा तैँले पूरा गरेको कामको ज्याला तँलाई दिनु, वा तैँले कति कोसिस गरिस् त्यसको आधारमा तँलाई दिनु होइन। यो धार्मिकता होइन, यो त निष्पक्ष र तर्कसङ्गत हुनु मात्रै हो। अत्यन्तै थोरै मानिसहरू मात्रै परमेश्वरको धर्मी स्वभावलाई बुझ्न सक्ने हुन्छन्। मानिलिऊँ, अय्यूबले परमेश्वरको गवाही दिएपछि उहाँले तिनलाई नष्ट पार्नुभयो: के यो धर्मी कार्य हुनेथियो? वास्तवमा, हुनेथियो। किन यसलाई धार्मिकता भनिन्छ? मानिसहरूले धार्मिकतालाई कसरी हेर्छन्? यदि कुनै कुरा मानिसहरूका धारणाहरूअनुरूप छ भने, परमेश्वर धर्मी हुनुहुन्छ भनेर भन्न तिनीहरूलाई निकै सहज हुन्छ; तर, यदि तिनीहरूले केही कुरा आफ्ना धारणाहरूसँग मिल्ने देखेनन् भने—यदि त्यो तिनीहरूले बुझ्न नसक्ने कुरा हो भने—तिनीहरूलाई परमेश्वर धर्मी हुनुहुन्छ भन्न गाह्रो पर्छ। यदि परमेश्वरले त्यो बेला अय्यूबलाई नष्ट गर्नुभएको भए, मानिसहरूले उहाँ धर्मी हुनुहुन्छ भनेर भन्नेथिएनन्। खासमा, मानिसहरू भ्रष्ट तुल्याइएका भए पनि वा नभए पनि, र तिनीहरू अत्यन्तै भ्रष्ट भएका भए पनि नभएका भए पनि, के परमेश्वरले तिनीहरूलाई नष्ट गर्दा उहाँले आफ्नो स्पष्टीकरण दिनुपर्छ? उहाँले कुन आधारमा त्यसो गर्नुहुन्छ भन्ने कुरा उहाँले मानिसहरूलाई व्याख्या गर्नुपर्छ र? के परमेश्वरले मानिसहरूलाई आफूले नियोजन गरेका व्यवस्थाहरू बताउनैपर्छ र? त्यो आवश्यक छैन। परमेश्वरको नजरमा, भ्रष्ट र परमेश्वरको प्रतिरोध गर्न सक्ने व्यक्तिको कुनै मूल्य हुँदैन; परमेश्वरले तिनीहरूलाई जसरी सम्हाल्नुभए पनि त्यो उचितै हुनेछ, र यो सबै परमेश्वरका बन्दोबस्तहरू अनुसार हुन्छन्। यदि तँ परमेश्वरको नजरमा मन नपर्दो छस्, र तैँले गवाही दिइसकेपछि तेरो कुनै काम छैन भनी उहाँले भन्नुभयो, र यसैको कारणले तँलाई नष्ट गर्नुभयो भने, के यो उहाँको धार्मिकता हुनेथियो त? त्यो पनि हुनेथियो। तँ अहिले तथ्यहरूको दृष्टिकोणबाट यो बुझ्न सक्दैनस् होला, तर तैँले यसलाई धर्मसिद्धान्तको हिसाबले बुझ्नैपर्छ। … परमेश्वरले गर्नुहुने सबै कुरा धर्मी हुन्छन्। मानिसहरूले यो बुझ्न नसक्लान्, तर तिनीहरूले आफ्नै इच्छाले फैसला गर्नु हुँदैन। यदि उहाँले गर्नुभएको कुनै काम तिनीहरूलाई बेमनासिब लाग्छ भने, वा यदि तिनीहरूसित त्यसको बारेमा कुनै धारणाहरू छन्, र त्यसपछि तिनीहरू उहाँ धर्मी हुनुहुन्न भनेर भन्छन् भने, तिनीहरू सबैभन्दा समझहीन भइरहेका हुन्छन्। तैँले देख्छस् कि पत्रुसले बुझ्न नसकिने केही कुरा भेट्टाए, तर तिनमा परमेश्वरको बुद्धि उपस्थित छ र ती कुरामा उहाँको असल इच्छा छ भनी तिनी निश्चित थिए। मानिसहरूले सबै कुरा बुझ्न सक्दैनन्; तिनीहरूले बुझ्न नसक्ने कुरा धेरै छन्। यसैले, परमेश्वरको स्वभाव जान्नु कुनै सजिलो कुरा होइन” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्वरका वचनहरू मनन गर्दा, मलाई परमेश्वरको धर्मी स्वभावलाई बुझेकी रहेनछु भन्ने महसुस भयो। जब परमेश्वरका कार्यहरू मेरा धारणाहरूसँग मिल्थे, म तिनलाई स्वीकार गर्न र परमेश्वरलाई धर्मी भन्न सक्थेँ, तर नमिल्दा भने, म परमेश्वर धर्मी हुनुहुन्छ भनी स्वीकार गर्न सक्दिनथेँ। मलाई सधैँ लाग्थ्यो परमेश्वरलाई पाएपछि, मण्डलीले मेरा लागि जुनसुकै कर्तव्य प्रबन्ध गरे पनि, म समर्पित हुन सक्छु, र मैले आफ्ना कर्तव्यहरू लगनशीलतासाथ गरेँ र मेरो वृद्धावस्थालाई कहिल्यै कर्तव्यमा ढिलाइ गर्न दिइनँ, त्यसैले मैले परमेश्वरले मलाई आशिष् दिनुपर्छ र मलाई बहिरो हुन दिनु हुँदैनथ्यो भन्ने सोचेँ, र त्यसो गरेर मात्र उहाँ धर्मी हुनुहुने थियो। अब म आफ्नो बहिरोपनको कारणले आफ्ना कर्तव्यहरू पूरा गर्न नसक्ने र आशिष् पाउने मेरो लक्ष्य पूरा नभएकाले, मलाई परमेश्वर धर्मी हुनुहुन्न भन्ने लाग्यो। तर परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मैले के बुझेँ भने मलाई लागेका कुराहरू मेरा धारणा र कल्पनाहरू मात्र हुन्, र ती कुरा सत्यतासँग मेल खाँदैनन्। मैले परमेश्वरको धर्मी स्वभावलाई नाप्नका लागि “जति धेरै काम गर्यो, त्यति धेरै पाउँछ; जति कम काम गर्यो, त्यति कम पाउँछ; काम छैन, इनाम छैन” भन्ने सांसारिक दृष्टिकोण प्रयोग गरिरहेकी थिएँ। मेरो दृष्टिकोण गलत थियो। परमेश्वरका कार्यहरू मानवीय धारणाहरूसँग मेल खाऊन् वा नखाऊन्, उहाँको असल अभिप्रायहरू सधैँ तिनमा हुन्छन्। परमेश्वरले कुनै पनि सृजित प्राणीप्रति जे गर्नुहुन्छ त्यो धर्मी हुन्छ। किनभने परमेश्वरको सार नै धार्मिकता हो। मैले यसलाई मेरा धारणाहरूद्वारा नाप्नु हुँदैन। परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “परमेश्वरको नजरमा, भ्रष्ट र परमेश्वरको प्रतिरोध गर्न सक्ने व्यक्तिको कुनै मूल्य हुँदैन; परमेश्वरले तिनीहरूलाई जसरी सम्हाल्नुभए पनि त्यो उचितै हुनेछ, र यो सबै परमेश्वरका बन्दोबस्तहरू अनुसार हुन्छन्।” म केवल एक साधारण सृजित प्राणी हुँ, मसँग परमेश्वरसँग मागहरू गर्ने के अधिकार थियो र? जब मैले परमेश्वरसँगका मेरा अनुचित मागहरूका बारेमा सोचेँ, मलाई गहिरो दुःख र पछुतो महसुस भयो, र मेरो अनुहारबाट आँसुका धारा बगे। म ८७ वर्षकी थिएँ र अझै पनि परमेश्वरका वचनहरू पढ्न सक्थेँ, यो पहिले नै परमेश्वरको सुरक्षा र अनुग्रह थियो। तबदेखि, मैले परमेश्वरसँग मागहरू गर्न सकिनँ, र म उहाँको योजनाबद्ध कार्य र प्रबन्धहरूमा समर्पित हुनु थियो।
मैले परमेश्वरका थप वचनहरू पढेँ: “म प्रत्येक व्यक्तिको गन्तव्य निजको उमेर, वरिष्ठता, वा कष्टको परिमाणका आधारमा निर्धारित गर्दिनँ, ऊ कति दयनीय छ भन्ने कुराका आधारमा त झनै गर्दिनँ, बरु ऊसँग सत्यता छ कि छैन भन्ने आधारमा गर्दछु। योभन्दा अर्को कुनै विकल्प छैन” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। आफ्नो गन्तव्यको लागि पर्याप्त असल कार्यहरू तयार गर्)। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के बुझेँ भने परमेश्वरले कसैको गन्तव्यको न्याय उसले कति कष्ट सहेको देखिन्छ वा कति काम गरेको छ भन्ने आधारमा होइन, बरु उसको स्वभाव परिवर्तन भएको छ कि छैन भन्ने आधारमा गर्नुहुन्छ। यी सारा वर्षमा, मैले सधैँ आफ्नो कर्तव्य पूरा गरेकी र केही दुःखकष्ट सहेकी भए तापनि, मैले आफ्नो भ्रष्ट स्वभावका बारेमा धेरै जानेकी थिइनँ, र जब परमेश्वरको काम मेरा धारणाहरूसँग मेल खाँदैनथ्यो, म अझै पनि उहाँका बारेमा गुनासो गर्न र उहाँको प्रतिरोध गर्न सक्थेँ। मैले के देखेँ भने परमेश्वरमा विश्वास गरेको यतिका वर्षपछि पनि, मेरो स्वभाव अझै परिवर्तन भएको थिएन, तैपनि म अझै पनि मुक्ति र असल गन्तव्यको आशा गरिरहेकी थिएँ, जुन कोरा कल्पनाभन्दा बढी केही थिएन। म बहिरो भए तापनि, मेरा आँखाहरू अझै ठीक थिए, र म अझै पनि परमेश्वरका वचनहरू पढ्न सक्थेँ, त्यसैले भविष्यमा, मैले परमेश्वरका वचनहरूमा बढी ध्यान केन्द्रित गर्न, मेरो भ्रष्ट स्वभावलाई बुझ्न र समाधान गर्नका लागि थप सत्यता खोज्न र स्वभावमा परिवर्तन हासिल गर्न आवश्यक थियो।
पछि, एउटी सिस्टरले मेरो अनुभव सुनेपछि, उनले कर्तव्य पूरा गर्नु र आशिष् वा दुर्भाग्य पाउनुबीचको सम्बन्ध मैले बुझेकी छैन भनेर औँल्याइन्। उनले मलाई पढ्न भनेर परमेश्वरका वचनहरूको एक खण्ड पनि पठाइन्। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “मानिसको कर्तव्य र उसले आशिष्हरू पाउँछ कि दुर्भाग्य भोग्छ भन्ने बीच कुनै अन्योन्याश्रित सम्बन्ध छैन। कर्तव्य भनेको मानिसले पूरा गर्नुपर्ने कुरा हो; यो उसको स्वर्गबाट पठाइएको कार्य हो, र उसले यो कार्य क्षतिपूर्ति नखोजी, र सर्तहरू वा कारणहरू बिनै गर्नुपर्छ। यसलाई मात्रै उसले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नु भनिन्छ। आशिष्हरू प्राप्त गर्नुले न्यायको अनुभव गरिसकेपछि सिद्ध पारिँदा व्यक्तिले प्राप्त गर्ने आशिष्हरूलाई जनाउँछ। दुर्भाग्य भोग्नुले सजाय र न्याय भोगिसकेपछि पनि व्यक्तिको स्वभाव परिवर्तन नहुँदा—अर्थात्, तिनीहरू सिद्ध नपारिँदा उसले पाउने दण्डलाई जनाउँछ। तर चाहे तिनीहरूले आशिष्हरू पाऊन् वा दुर्भाग्य भोगून्, सृजित प्राणीहरूले आफूले गर्नुपर्ने कार्य गर्दै, र आफूले गर्न सक्ने कार्य गर्दै आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नुपर्छ; कुनै पनि व्यक्ति, जो परमेश्वरको पछि लाग्छ, उसले गर्नुपर्ने न्यूनतम कार्य यही हो। तैँले आशिष्हरू प्राप्त गर्नका लागि मात्रै आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु हुँदैन, र तैँले दुर्भाग्य भोग्नुपर्ने डरले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न इन्कार गर्नु हुँदैन। म तिमीहरूलाई यो एउटा कुरा बताउन चाहन्छु: मानिसले पूरा गर्ने आफ्नो कर्तव्य भनेको उसले गर्नुपर्ने कार्य हो, र यदि ऊ आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न असक्षम छ भने, यो उसको विद्रोह हो” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। देहधारी परमेश्वरको सेवकाइ र मानिसको कर्तव्य बीचको भिन्नता)। मैले पढ्दै र मनन गर्दै जाँदा, के महसुस भयो भने व्यक्तिको कर्तव्य परमेश्वरले दिनुभएको आज्ञा हो, र यो मानिसको अनिवार्य जिम्मेवारी हो, जुन आशिष् वा दुर्भाग्य पाउनुसँग सम्बन्धित छैन। एक विश्वासीको रूपमा आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न पाउनु मेरा लागि आशिष् र सम्मानको कुरा थियो, र आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्दा सत्यता पछ्याएर र स्वभावमा परिवर्तन हासिल गरेर मात्र म परमेश्वरको अनुमोदन प्राप्त गर्न सक्थेँ। यदि मेरो स्वभाव परिवर्तन भएन भने, मैले जति धेरै कर्तव्यहरू पूरा गरेकी भए पनि वा जति धेरै बाटोहरू हिँडेकी भए पनि, मैले सत्यता नपछ्याएमा, यो सबै व्यर्थ हुने थियो, र मैले मुक्ति पाउने थिइनँ। पावलले अरू कसैले भन्दा धेरै काम गरे, तर उनको स्वभाव परिवर्तन भएन। उनको काममा उनको त्याग र प्रयासहरू परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्नका लागि थिएनन्, बरु मुकुट र इनामहरू पाउनका लागि थिए। यो परमेश्वरका मागहरू विपरीत थियो, र उनी परमेश्वरको प्रतिरोध गर्ने बाटो हिँडे। फलस्वरूप, उनी दण्ड पाएर नरकमा पुगे। मैले आशिष् पछ्याउने मेरो अभिप्राय त्याग्नुपर्थ्यो, र चाहे मैले असल गन्तव्य पाऊँ वा नपाऊँ, मैले सत्यता पछ्याउनुपर्ने थियो। म बहिरो भएकी र अस्थायी रूपमा आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न असमर्थ रहेकी भए तापनि, म अझै पनि परमेश्वरको गवाही दिन अनुभवात्मक गवाहीहरू लेख्ने अभ्यास गर्न सक्थेँ। मैले परमेश्वरका यी वचनहरू पढेँ: “आशिष् पाउनु भनेको मानिसहरूले पछ्याउनुपर्ने वैध लक्ष्य नभएकाले, वैध लक्ष्य के हो त? परमेश्वरका सबै योजनाबद्ध कार्य र प्रबन्धमा समर्पित हुन सक्नका लागि सत्यता र स्वभावमा परिवर्तन पछ्याउनु—मानिसहरूले पछ्याउनुपर्ने लक्ष्य यही हो” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। सत्यता अभ्यास गर्नु नै जीवन प्रवेश प्राप्त गर्ने एक मात्र उपाय हो)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, म प्रार्थनामा परमेश्वरको सामुन्ने आएँ, “हे परमेश्वर! धेरै वर्षदेखि, आशिष् पाउनका लागि मात्र मैले आफ्ना कर्तव्यहरू पूरा गरेकी छु, तपाईँको प्रतिरोध गर्ने बाटोमा हिँडेकी छु। म तपाईँसामु पश्चात्ताप गर्न, मेरो आशिष् पाउने चाहना त्याग्न, र सत्यता पछ्याउनमा केन्द्रित हुन इच्छुक छु। म स्वभाव परिवर्तनलाई पछ्याउनेछु र तपाईँको योजनाबद्ध कार्य र प्रबन्धहरूमा समर्पित हुनेछु।” त्यसपछि, मैले हरेक दिन परमेश्वरका वचनहरू खाएँ-पिएँ, र म आफ्नो भ्रष्ट स्वभावका बारेमा जे बुझ्थेँ त्यो लेख्थेँ। मैले ब्रदर-सिस्टरहरूले परमेश्वरको कामलाई कसरी अनुभव गर्छन् भनी हेर्न अनुभवात्मक गवाहीका भिडियोहरू पनि हेरेँ। कहिलेकाहीँ, म मेरी छोरीसँग सङ्गति गर्थेँ, र मलाई हरेक दिन परिपूर्ण र अर्थपूर्ण भएको महसुस हुन्थ्यो। अब, मेरो स्थिति र अवस्था धेरै राम्रो छ, र म आफ्नो बहिरोपनको पीडामा जिउन छाडेकी छु। परमेश्वरलाई धन्यवाद!
