वास्तविक व्यक्ति हुनुको अर्थ के हो
मानिसलाई व्यवस्थापन गर्नु सधैँ मेरो कर्तव्य रहिआएको छ। मानिसको विजय त झनै मैले धेरै अघि संसारको सृष्टि गर्दा नियोजन गरेको कुरा हो। आखिरी दिनहरूमा मैले मानिसलाई पूर्ण रूपमा विजय गर्नेछु भन्ने कुरा, वा मानवजातिबीचका विद्रोहीहरूलाई विजय गर्नु नै मैले शैतानलाई पराजित गरेको प्रमाण हो भन्ने कुरा मानिसहरूलाई थाहा छैन। तर, जब मेरो शत्रु मसँग लडाइँमा सामेल भयो, मैले त्यसलाई म शैतानले बन्दी बनाएका र आफ्ना सन्तान, त्यसको घरको रखवाली गर्ने बफादार नोकर बनाएकाहरूलाई विजय गर्नेछु भनेर पहिल्यै भनिसकेको थिएँ। विजयको मूल अर्थ पराजित गर्नु, अपमानित गर्नु हो; इस्राएलीहरूको भाषामा, यसको अर्थ पूर्ण रूपमा पराजित गर्नु, नष्ट गर्नु, र मेरो विरुद्धमा थप प्रतिरोध गर्न असक्षम तुल्याउनु हो। तर आज, तिमीहरूका बीचमा प्रयोग गरिँदा, यसको अर्थ विजय हो। तिमीहरूले के जान्नुपर्छ भने मेरो अभिप्राय सधैँ मानवजातिमध्येको दुष्टलाई पूर्ण रूपमा निमिट्यान्न पार्नु र धपाउनु हो, ताकि तिनीहरूले मलाई फेरि कहिल्यै विश्वासघात गर्न नसकून्, तिनीहरूसँग मेरो कामलाई अवरोध गर्ने वा बाधा दिने सास त झनै नहोस्। त्यसैले, मानिसको सवालमा भन्नुपर्दा, यो शब्दको अर्थ विजय हुन आएको छ। यस शब्दको निहितार्थ जेसुकै भए पनि, मेरो काम मानिसहरूलाई पराजित गर्नु हो। किनभने मानवजाति मेरो व्यवस्थापनको एउटा अङ्ग भएको कुरा साँचो भए पनि, अझ स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, मानिसहरू मेरा शत्रुबाहेक अरू केही होइनन्। मानिसहरू मेरो विरोध गर्ने र मविरुद्ध विद्रोह गर्ने दुष्टहरू हुन्। मानिसहरू मद्वारा श्रापित दुष्टका सन्ततिबाहेक अरू केही होइनन्। मानिसहरू मलाई विश्वासघात गर्ने प्रधान स्वर्गदूतका वंशजबाहेक अरू केही होइनन्। मानिसहरू लामो समयदेखि मद्वारा तिरस्कृत र मसँग प्रत्यक्ष शत्रुतामा रहेको दुष्ट दियाबलसको विरासतबाहेक अरू केही होइनन्। किनभने सम्पूर्ण मानवजातिमाथिको आकाश धमिलो र अन्धकारमय छ, जसमा स्पष्टताको अलिकति पनि सङ्केत छैन, र मानव संसार यस्तो घोर अन्धकारमा डुबेको छ, जसमा जिउने व्यक्तिले शिर उठाउँदा आफ्नो अनुहार अगाडि पसारिएको हात वा सूर्य समेत देख्न सक्दैन। तिनीहरूले टेकिरहेको बाटो हिलो र खाल्डाखुल्डीले भरिएको छ, जुन बाङ्गोटिङ्गो हुँदै जान्छ; सम्पूर्ण भूमिमा लासहरू छरपस्ट छन्। अँध्यारा कुनाहरू मृतकका अवशेषहरूले भरिएका छन्, अनि चिसो र छायादार कुनाहरूमा पिशाचहरूको भिडहरूले बास जमाएका छन्। हरेक मोडमा, मानवजातिमाझ पिशाचहरू हुलका हुल आउने-जाने गर्छन्। फोहोरले लत्पतिएका सबै प्रकारका पशुका सन्ततिहरू भीषण युद्धमा होमिएका छन्, जसको गर्जनले हृदयमा आतङ्क पैदा गराउँछ। यस्तो समयमा, यस्तो संसारमा, यस्तो “भौतिक स्वर्ग” मा, जीवनका आनन्दहरू खोज्न मानिस कहाँ जान्छ? आफ्नो जीवनको गन्तव्य फेला पार्न मानिस कहाँ जान सक्छ? लामो समयदेखि शैतानको खुट्टामुनि कुल्चिएको मानवजाति शैतानको स्वरूप धारण गर्ने एउटा पात्र हो—त्यति मात्र होइन, मानवजाति शैतानको मूर्तरूप हो, र शैतानको “जोरदार साक्षी दिने” प्रमाणको रूपमा काम गर्छ। यस्तो मानवजातिले, यस्तो पतित घटियाहरूको झुण्डले, यस्तो भ्रष्ट मानव परिवारको सन्तानले, परमेश्वरको गवाही कसरी दिन सक्छ? मेरो महिमा कहाँबाट आउँछ? के मलाई दिइने कुनै उल्लेखनीय गवाही छ र? किनभने मेरो विरुद्धमा खडा हुने, र मानवजातिलाई भ्रष्ट तुल्याउने शत्रुले मानवजातिलाई—मैले धेरै अघि सृष्टि गरेको साथै मेरो महिमा र मेरो जियाइले भरिएको मानवजातिलाई—लगिसकेको छ र तिनीहरूलाई अशुद्ध पारेको छ। यसले मेरो महिमा खोसेर लगेको छ, र यसले मानिसलाई शैतानको कुरूपताले भरिएको विष, र असल र खराबको ज्ञान दिने रूखको फलको रसले मात्र भरिदिएको छ। सुरुमा मैले मानवजातिलाई सृष्टि गरेँ; अर्थात्, मानवजातिको पुर्खा आदमलाई सृष्टि गरेँ। ऊ स्वरूप र प्रतिरूपले सुसम्पन्न थियो, ऊ जीवन्तताले भरिएको थियो, ऊ तागतले भरिएको थियो, र त्यसभन्दा पनि बढी, ऊ मेरो महिमाको साथमा थियो। मैले मानिसलाई सृष्टि गरेको महिमित दिन त्यही थियो। त्यसपछि, आदमको शरीरबाट हव्वालाई बनाइयो, र तिनी पनि मानिसकी पुर्खा थिइन्। यसरी मैले सृष्टि गरेका मानिसहरू मेरो सासले भरिए र मेरो महिमाले भरिपूर्ण भए। आदम मूल रूपमा मेरै हातबाट “जन्मिएको” थियो र मेरो स्वरूपको प्रतिनिधित्व थियो। यसैले “आदम” को मूल अर्थ मद्वारा सृजित, मेरो जीवनशक्तिले ओतप्रोत भएको, मेरो महिमाले ओतप्रोत भएको, स्वरूप र प्रतिरूप भएको, आत्मा र सास भएको प्राणी थियो। ऊ आत्मा भएको, मेरो प्रतिनिधित्व गर्न र मेरो स्वरूप बोक्न सक्ने, र मेरो सास प्राप्त गरेको एक मात्र सृजित प्राणी थियो। सुरुमा, हव्वाचाहिँ सास प्राप्त गरेकी दोस्रो मानव थिइन्, जसको सृष्टि मैले नै नियोजन गरेको थिएँ, यसैले “हव्वा” को मूल अर्थ मेरो महिमालाई निरन्तरता दिने, मेरो जीवनशक्तिले भरिएकी, र त्यसभन्दा पनि बढी, मेरो महिमाले भरिएकी सृजित प्राणी थियो। हव्वा आदमबाट आई, त्यसैले उसमा पनि मेरो प्रतिरूप थियो, किनकि ऊ मेरो स्वरूपमा सृजित दोस्रो मानव थिई। “हव्वा” को मूल अर्थ आत्मा, शरीर र हाड भएकी जीवित मानव थियो। ऊ मानवजातिको बीचमा मेरो दोस्रो गवाही हुनुका साथै मेरो दोस्रो स्वरूप पनि थिई। तिनीहरू मानवजातिका पुर्खाहरू, मानवजातिका बहुमूल्य र शुद्ध जन, र मूल रूपमा आत्मा प्रदान गरिएका जीवित प्राणीहरू थिए। तर, त्यस दुष्टले मानवजातिका पुर्खाहरूका सन्ततिहरूलाई कुल्चियो र बन्दी बनायो, मानव संसारलाई पूर्ण अन्धकारमा धकेल्यो, र ती सन्ततिहरूले उप्रान्त मेरो अस्तित्वमा विश्वास नगर्ने अवस्था ल्यायो। अझ घृणित कुरा त के छ भने, त्यस दुष्टले मानिसहरूलाई भ्रष्ट तुल्याउँदा र तिनीहरूलाई कुल्चिँदा, त्यसले मेरो महिमा, मेरो गवाही, मैले तिनीहरूलाई प्रदान गरेको जीवनशक्ति, मैले तिनीहरूमा फुकेर हालिदिएको सास र जीवन, मानव संसारमा भएको मेरो सम्पूर्ण महिमा, र मैले मानवजातिमाथि अर्पण गरेको सम्पूर्ण रगत-पसिना क्रूरतापूर्वक खोस्यो। मानवजाति अब ज्योतिमा छैन, तिनीहरूले मैले प्रदान गरेका सबै कुरा गुमाएका छन्, र मैले प्रदान गरेको महिमा तिनीहरूले फालिदिएका छन्। म सम्पूर्ण सृष्टिको प्रभु भएको कुरा तिनीहरूले कसरी स्वीकार गर्न सक्छन्? स्वर्गमा मेरो अस्तित्व छ भनी तिनीहरूले कसरी विश्वास गर्न सक्छन्? पृथ्वीमा मेरो महिमाका प्रकटीकरणहरू तिनीहरूले कसरी पत्ता लगाउन सक्छन्? यी नाति-नातिनाहरूले आफ्नै पुर्खाहरूले डर मान्ने परमेश्वरलाई तिनीहरूको सृष्टि गर्ने प्रभुका रूपमा कसरी लिन सक्छन्? यी बिचरा नाति-नातिनाहरूले वास्तवमा मैले आदम र हव्वालाई प्रदान गरेको महिमा, स्वरूप, र गवाही, साथै मैले मानवजातिलाई प्रदान गरेको र अस्तित्वका लागि तिनीहरू निर्भर रहने जीवन अत्यन्तै उदारताका साथ त्यस दुष्टलाई “उपहार” दिएका छन्; र तिनीहरू त्यस दुष्टको उपस्थितिलाई पटक्कै नराम्रो मान्दैनन्, र मेरो सम्पूर्ण महिमा त्यसैलाई दिन्छन्। के “पतित घटिया” भन्ने शब्दावलीको मूल स्रोत यही होइन र? यस्तो मानवजाति, यस्ता दुष्ट पिशाचहरू, यस्ता जिउँदा लासहरू, यस्ता शैतानहरू, मेरा यस्ता शत्रुहरूसँग मेरो महिमा कसरी हुन सक्छ? म मेरो महिमा फिर्ता लिनेछु, मानिसमाझको मेरो गवाही, साथै सुरुमा मेरो रहेको र मैले धेरै अघि मानवजातिलाई प्रदान गरेको सबै कुरा फिर्ता लिनेछु—म मानिसलाई पूर्ण रूपमा विजय गर्नेछु। तर, तैँले के जान्नुपर्छ भने मैले सृष्टि गरेका मानिसहरू मेरो स्वरूप र मेरो महिमा बोकेका शुद्ध मानिस थिए। तिनीहरू शैतानका थिएनन्, न त तिनीहरू त्यसले कुल्चिने वस्तु थिए, बरु तिनीहरू विशुद्ध रूपमा मेरो प्रकटीकरण थिए, जसमा शैतानको विषको अलिकति पनि नामोनिसान थिएन। त्यसैले, म सबै मानिसलाई यो कुरा थाहा दिन्छु: म मेरै हातद्वारा सृष्टि गरिएका, र मैले प्रेम गर्ने र अरू कुनै कुराको स्वामित्वमा नपर्ने शुद्ध मानिसहरू मात्र चाहन्छु, साथै म तिनीहरूबाट आनन्द प्राप्त गर्नेछु र तिनीहरूलाई मेरो महिमा ठान्नेछु, तर, म शैतानद्वारा भ्रष्ट तुल्याइएको, आज शैतानको भएको, र अब मेरो मूल सृष्टि नरहेको मानवजातिलाई चाहन्नँ। मैले मानव संसारमा मेरो महिमा फिर्ता लिने अभिप्राय राख्ने हुनाले, मैले शैतानलाई पराजित गरेको मेरो महिमाको प्रमाणका रूपमा, म मानवजातिमध्ये बाँचेकाहरूलाई पूर्ण रूपमा विजय गर्नेछु। म मेरो गवाहीलाई मात्र मेरो निचोडका रूपमा, मेरो आनन्दको वस्तुका रूपमा लिन्छु। मेरो अभिप्राय यही हो।
मानवजाति दशौँ हजार वर्षदेखि विकसित हुँदै आजको दिनसम्म आइपुगेको छ। तैपनि सुरुमा मैले सृष्टि गरेको मानवजाति धेरै अघि नै पतन भइसकेको छ, र मानवजाति अब मैले चाहने मानवजाति रहेन, त्यसैले मेरो नजरमा, मानिसलाई धेरै अघि नै मानवजाति भन्न छोडिएको छ। बरु, ऊ शैतानले बन्दी बनाएको मानवजातिको पतित घटिया हो, शैतानले बास गर्ने र शैतानले धारण गर्ने एउटा कुहिएको जिउँदो लास हो। मानिस मेरो अस्तित्वमा पटक्कै विश्वास गर्दैन, न त ऊ मेरो आगमनलाई नै स्वागत गर्छ। मानवजाति केवल अनिच्छापूर्वक मेरा मागहरूलाई झाराटारुवा तरिकाले सम्हाल्छ, अस्थायी रूपमा तिनलाई स्वीकार गर्छ, र सुख र दुःखमा निष्कपट रूपमा मलाई साथ दिँदैन। मानिसले मलाई बुझ्न नसकिने ठान्ने हुनाले, ऊ मलाई अनिच्छुक मुस्कान दिन्छ, शक्तिमा हुनेको चापलुसी गर्ने हाउभाउ प्रकट गर्छ, किनभने मानिसलाई मेरो कामको कुनै ज्ञान छैन, वर्तमानमा मेरा अभिप्रायहरू के हुन् भन्नेबारे त झनै ज्ञान छैन। म तिमीहरूलाई इमानदार भएर भन्छु: जब त्यो दिन आउँछ, मलाई आराधना गर्ने जोकोहीको कष्ट तिमीहरूको भन्दा सहन सजिलो हुनेछ। मप्रतिको तिमीहरूको आस्थाको मात्रा, वास्तवमा, अय्यूबको भन्दा बढी छैन—यहूदी फरिसीहरूको आस्था समेत तिमीहरूको आस्थाभन्दा बढी छ—त्यसैले, यदि आगोको दिन ओर्लियो भने, तिमीहरूका दिनहरू फरिसीहरूले येशूबाट पाएको हप्कीभन्दा, मोशाको विरोध गर्ने २५० जना अगुवाले भोगेको कष्टभन्दा, र सदोम नष्ट हुँदा त्यसले भोगेको आगोको दहनभन्दा पनि खराब हुनेछन्। जब मोशाले चट्टानमा हिर्काए, र यहोवाले दिनुभएको पानी निस्कियो, यो उनको आस्थाका कारण थियो। जब दाऊदले आनन्दले भरिएको हृदयसाथ म, यहोवाको प्रशंसामा वीणा र सारङ्गी बजाए, त्यो उनको आस्थाका कारण थियो। जब अय्यूबले डाँडाहरू भरिने आफ्ना गाईवस्तु र अथाह सम्पत्ति गुमाए, र उनको शरीरभरि पीडादायी खटिराहरू आए, त्यो उनको आस्थाका कारण थियो। जब उनले म, यहोवाको आवाज सुन्न सके, र म, यहोवाको महिमा देख्न सके, त्यो उनको आस्थाका कारण थियो। पत्रुसले येशू ख्रीष्टलाई पछ्याउन सक्नु उनको आस्थाका कारण थियो। उनी मेरो खातिर क्रूसमा टाँगिन र महिमामयी गवाही दिन सक्नु पनि उनको आस्थाका कारण थियो। जब यूहन्नाले मानिसको पुत्रको महिमामयी स्वरूप देखे, त्यो उनको आस्थाका कारण थियो। जब उनले आखिरी दिनहरूको दर्शन देखे, त्यो झनै उनको आस्थाका कारण थियो। तथाकथित अन्यजाति राष्ट्रहरूको ठूलो भिडले मेरो प्रकाश प्राप्त गर्नु, र म मानिसहरूबीच मेरो काम गर्न देहमा फर्केको छु भनी जान्नुको कारण पनि तिनीहरूको आस्था नै हो। मेरा कठोर वचनहरूको ताडना पाएर पनि यसबाट सान्त्वना प्राप्त गर्ने र मुक्ति पाउनेहरू सबैले—के तिनीहरूले आफ्नो आस्थाका कारण त्यसो गरेका होइनन् र? जो ममा विश्वास गर्छन् तैपनि कठिनाइहरू भोग्छन्, के तिनीहरू पनि संसारद्वारा अस्वीकृत भएका छैनन् र? जो मेरा वचनहरूबाहिर जिउँछन् र परीक्षाको कष्टबाट भाग्छन्, के तिनीहरू सबै संसारमा भौँतारिरहेका छैनन् र? तिनीहरू यताउति उडिरहने शरद ऋतुका पातहरू जस्तै हुन्, जसको विश्राम गर्ने कुनै ठाउँ हुँदैन, मेरा सान्त्वनाका वचनहरू त झनै हुँदैन। मेरो सजाय र शोधनले तिनीहरूलाई नपछ्याए पनि, के तिनीहरू स्वर्गको राज्यबाहिरका बाटोहरूमा भौँतारिँदै, ठाउँ-ठाउँमा डुलिहिँड्ने भिखारी होइनन् र? के संसार साँच्चै तेरो विश्राम गर्ने ठाउँ हो र? के तँ साँच्चै, मेरो सजायबाट जोगिएर, संसारबाट सन्तुष्टिको अलिकति पनि मुस्कान प्राप्त गर्न सक्छस् र? के तँ साँच्चै तेरो क्षणिक आनन्दलाई प्रयोग गरेर तेरो हृदयको शून्यतालाई, लुकाउन नसकिने शून्यतालाई ढाक्न सक्छस् र? तैँले तेरो परिवारका सबैलाई धोका दिन सक्लास्, तर तैँले मलाई कहिल्यै धोका दिन सक्दैनस्। तेरो आस्था अत्यन्तै थोरै भएको हुनाले, तैँले आजको दिनसम्म पनि जिउनुको आनन्द फेला पार्न सकेको छैनस्। तँलाई मेरो अर्ती यही छ: मानिसले विरलै सहन सक्ने सबै कष्ट सहेर देहका खातिर आफ्नो सम्पूर्ण जीवन व्यर्थमा बिताउनुभन्दा, तैँले आफ्नो आधा जीवन निष्कपट रूपमा मप्रति आफूलाई समर्पित गरेर बिताउनु नै तेरो लागि बेस हुनेछ। आफैलाई यति धेरै मूल्यवान् ठान्नु र मेरो सजायबाट भाग्नुको के अर्थ हुन्छ र? अनन्त लाज, अनन्त सजाय मात्र पाइन्छ भने मेरो क्षणिक सजायबाट आफूलाई लुकाउनुको के अर्थ हुन्छ र? म जबरजस्ती मानिसमाथि मेरा मागहरू लाद्ने काम गर्दिनँ। यदि कोही मेरा सबै प्रबन्धका अधीनमा रहन साँच्चै इच्छुक छ भने, म उसलाई खराब व्यवहार गर्नेछैनँ। तर म सबै मानिसले ममा त्यसरी नै विश्वास गरून् जसरी अय्यूबले म, यहोवामा विश्वास गरेका थिए भन्ने माग गर्छु। यदि तिमीहरूको आस्था थोमाको आस्थाभन्दा ठूलो छ भने, तिमीहरूको आस्थाले मेरो अनुमोदन प्राप्त गर्नेछ, तिमीहरूको बफादारीले मलाई प्रसन्न तुल्याउनेछ, र तिमीहरूले आफ्ना दिनहरूमा निश्चय नै मेरो महिमा भेटाउनेछौ। तर, संसारमा विश्वास गर्ने र दुष्ट दियाबलसमा विश्वास गर्ने मानिसहरू ठ्याक्कै सदोम सहरका जनमानस जस्तै हृदयमा कठोर हुन्छन्, जसका आँखामा बतासले उडाएको बालुवाका कणहरू र मुखमा दुष्ट दियाबलसका भेटीहरू हुन्छन्, जसका धमिलो दिमागलाई संसार हडप्ने त्यस दुष्टले धेरै अघि नै आफ्नो स्वामित्वमा लिइसकेको हुन्छ। तिनीहरूका विचारहरू लगभग पूर्ण रूपमा प्राचीन समयको दुष्ट दियाबलसको बन्दी बनेका छन्। त्यसैले, मानवजातिको आस्था पूर्ण रूपमा बिलाएर गएको छ, र तिनीहरू मेरो कामलाई ध्यान दिन समेत असमर्थ छन्। तिनीहरू मेरो कामलाई झाराटारुवा तरिकाले सम्हाल्ने वा यसलाई मोटामोटी रूपमा विश्लेषण गर्ने कमजोर प्रयास मात्र गर्न सक्छन्, किनभने तिनीहरू धेरै अघि नै शैतानको विषद्वारा स्वामित्वमा लिइसकिएका छन्।
मानवजातिलाई म जित्नेछु किनकि मानिसहरूको सृष्टि मैले नै गरेँ र, यसका अतिरिक्त, तिनीहरूले मेरो सृष्टिको प्रचुरताको आनन्द लिएका छन्। तर मानिसहरूले मलाई इन्कार पनि गरेका छन्; म तिनीहरूका हृदयमा अनुपस्थित छु, अनि तिनीहरूले मलाई तिनीहरूको अस्तित्वको निम्ति बोझको रूपमा हेर्छन्, यतिसम्म कि तिनीहरूले मलाई देखेर पनि अझै इन्कार नै गर्छन् र मलाई हराउने हरसम्भव तरिकाहरूको बारेमा सोचेर तिनीहरूका दिमागलाई यातना दिन्छन्। तिनीहरूलाई मैले गम्भीर तवरले व्यवहार गरेको वा तिनीहरूसँग कठोर मागहरू गरेको मानिसहरू चाहँदैनन्, न त तिनीहरूको अधार्मिकताको न्याय गर्ने वा त्यसको सजाय दिने अनुमति नै मलाई दिन्छन्। यसमा संलग्न हुनु त दूरको कुरा, बरु तिनीहरूलाई यो झमेलामय लाग्छ। र यसैले मानवजातिलाई लिनु र तिनीहरूलाई पराजित गर्नु मेरो काम हो, जो ममा खान्छ, पिउँछ र रमाउँछ तर मलाई चिन्दैन। म मानवजातिलाई निःशस्त्र पार्नेछु, र त्यसपछि मेरा स्वर्गदूतहरू, मेरो महिमालाई लिएर मेरो वासस्थानमा फर्कनेछु। किनकि मानिसहरूका कार्यहरूले धेरै पहिलेदेखि नै मेरो हृदय तोडेको छ र मेरा कामलाई टुक्राटुक्रा पारेका छन्। मानिसहरूलाई तिनीहरूको जीवन निरन्तर रूपमा जिउन, निरन्तर “शान्ति र सन्तुष्टिका साथ जिउन र काम गर्न”, निरन्तर “तिनीहरूका आफ्नै खेतबारीहरूमा खेतीपाती गर्न” दिएर म खुसीसाथ फर्केर जानुअघि मेरो महिमा पुनः कब्जा गर्ने मेरो इरादा छ, र म तिनीहरूको जीवनमा कहिले पनि हस्तक्षेप गर्नेछैन। तर अहिले दुष्टको हातबाट मेरो महिमा पूर्ण रूपमा पुनः कब्जा गर्ने, पृथ्वीको सृष्टि गर्दा मैले मानिसभित्र हालिदिएको महिमाको पूर्णता फिर्ता लिने मेरो इरादा छ। मानव जातिलाई म कहिले पनि यो फेरि दिनेछैन। किनकि मानिसहरूले मेरो महिमाको संरक्षण गर्न चुकेका मात्र छैनन्, तर तिनीहरूले यसलाई शैतानको प्रतिरूपसँग साटेका पनि छन्। मानिसहरू मेरो आगमनलाई मूल्यवान् ठान्दैनन् न त मेरो महिमाको दिनलाई नै महत्त्व दिन्छन्। मेरो महिमा मलाई फिर्ता दिनु त कहाँ हो कहाँ, तिनीहरू मेरो सजाय प्राप्त गर्ने कुरामा प्रसन्न समेत हुँदैनन्, न त तिनीहरू दुष्टको विष फ्याँक्न नै इच्छुक छन्। मानवजातिले मलाई त्यही पुरानो तरिकाले नै निरन्तर रूपमा धोका दिन्छ, मानिसहरूले अहिले पनि उही पुरानो तरिकाले नै उज्यालो मुस्कानहरू र खुसी अनुहारहरू धारण गर्छन्। तिनीहरूबाट मेरो महिमा हटेपछि तिनीहरूमाथि आइपर्ने अन्धकारको गहिराइको बारेमा तिनीहरू अनभिज्ञ छन्। विशेष गरी, जब सम्पूर्ण मानवजातिमाथि मेरो दिन आउँछ, यो तिनीहरूको निम्ति नोआको समयको भन्दा कठिन हुन्छ, किनकि इस्राएलबाट मेरो महिमा हट्दा इस्राएल कति अँध्यारो भएको थियो भन्ने तिनीहरूलाई थाहा छैन, किनकि निस्पट्ट अन्धकारमय रात कटाउन कति कठिन थियो भन्ने कुरा मानिसले बिहान हुँदा भुलिहाल्छ। जब सूर्य फेरि लुक्न जान्छ अनि मानिसमाथि अन्धकार आइपर्छ, उसले फेरि अन्धकारमा विलाप गर्छ र आफ्ना दाह्रा किट्नेछ। इस्राएलबाट मेरो महिमा हट्दा ती कष्टका दिनहरू सहन इस्राएलीहरूलाई कति कठिन भएको थियो भन्ने के तिमीहरूले बिर्सेका छौ? तिमीहरूले मेरो महिमा देख्ने समय अहिले नै हो, र तिमीहरू मेरो महिमामा सहभागी हुने समय पनि अहिले नै हो। जब मेरो महिमाले यो फोहोरी भूमि छोड्छ तब अन्धकारको बीचमा मानिसले विलाप गर्नेछ। मैले काम गर्ने महिमाको दिन अहिले नै हो, मैले मानवजातिलाई दुःखबाट मुक्त गर्ने दिन यही हो, किनकि पीडा र संकष्टका समयहरू म तिनीहरूसँग बाँड्नेछैनँ। म मानवजातिलाई पूर्ण रूपमा जित्न र मानवजातिका दुष्ट जनलाई पूर्ण रूपमा पराजित गर्न मात्र चाहन्छु।
