अभ्यास (६)

आज, पत्रुसमा भएको समझ प्राप्त गर्ने बारेमा चिन्ता नगर—धेरै मानिसहरूले पावलको समझ पनि प्राप्त गर्न सक्दैनन्। तिनीहरूसँग पावलको आत्म-जागरूकता पनि हुँदैन। पावलले प्रभु येशूलाई सताएको कारणले गर्दा तिनलाई प्रभुले प्रहार गर्नुभएको भए पनि, पछि तिनले प्रभुको निम्ति काम गर्ने र कष्ट भोग्ने संकल्प गरे। येशूले तिनलाई एउटा रोग दिनुभयो, र पछि, पावलले काम गर्न थालेपछि यो रोगलाई निरन्तर भोगे। किन तिनले तिनको शरीरमा एउटा काँडो छ भनी भने? त्यो काँढा वास्तवमा एउटा रोग थियो र पावलका लागि यो एक घातक कमजोरी थियो। तिनले जति धेरै काम गरे पनि वा तिनले कष्ट सहने जति ठूलो संकल्प गरे पनि तिनले त्यो काँडोबाट छुटकारा पाउन सकेनन्। तापनि, पावल आज तिमी मानिसहरू भन्दा धेरै क्षमता भएका व्यक्ति थिए, र उनी आत्म-सचेत थिए र तिनमा तिमीहरू भन्दा पनि बढी बुद्धि थियो। येशूद्वारा प्रहार गरिएपछि, पावलले येशूका चेलाहरूलाई सताउन छाडे र येशूको प्रचार गर्न र दुःख सहन थाले। कुन कुराले तिनलाई दुःखकष्ट सहन प्रेरित गऱ्यो? तिनले ठूलो ज्योति देखेका थिए, यसैले तिनले प्रभु येशूको साक्षी दिनैपर्छ, अब येशूका चेलाहरूलाई सताउनु हुँदैन, र अब उप्रान्त परमेश्‍वरको कामको विरोध गर्नु हुँदैन भनी तिनले विश्‍वास गरे। पावल धर्मको एक उच्च ओहदाका व्यक्ति थिए। तिनी धेरै जानकार र प्रतिभाशाली थिए, तिनले सामान्य मानिसहरूलाई हेला गर्थे, र तिनको व्यक्तित्व धेरै मानिसहरूको भन्दा बलियो थियो। तर तिनीमाथि त्यो “ठूलो ज्योति” चम्किएपछि, तिनले प्रभु येशूका लागि काम गर्न, परमेश्‍वरका लागि कष्ट भोग्ने दृढ संकल्प गर्न र आफूलाई परमेश्‍वरको सामु अर्पण गर्न सके, जुन कुराले तिनीसित समझ थियो भन्‍ने कुरालाई प्रमाणित गऱ्यो। तिनले येशूका चेलाहरूलाई सताइरहेका र तिनीहरूलाई पक्राउ गरिरहेका बेला, तिनीकहाँ देखा परेर येशूले भन्नुभयो: “ए पावल, तिमी किन मलाई सताउँछौ?” पावल तुरुन्तै लडे र तिनले भने: “प्रभु, तपाईं को हुनुहुन्छ?” आकाशबाट आएको आवाजले भन्यो: “म येशू हुँ जसलाई तिमी सताउँछौ।” पावल तुरुन्तै ब्यूँझे, र त्यसपछि मात्र तिनले येशू नै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, उहाँ परमेश्‍वर हुनुहुन्छ भनी जाने। “मैले आज्ञापालन गर्नैपर्छ। परमेश्‍वरले मलाई यो अनुग्रह दिनुभएको छ—मैले उहाँलाई यसरी सताएको हुँ, तर पनि उहाँले मलाई प्रहार गर्नुभएन, न त उहाँले मलाई सराप्नुभयो। मैले उहाँका लागि कष्ट भोग्नैपर्छ।” पावलले के कुरालाई स्वीकार गरे भने, तिनले प्रभु येशू ख्रीष्टलाई सताइरहेका र अब तिनले उहाँका चेलाहरूलाई मारिरहेका थिए, र पनि परमेश्‍वरले तिनलाई सराप दिनुभएको थिएन, तर तिनीमाथि ज्योति चम्काउनुभएको थियो। यसले तिनलाई उत्प्रेरणा दियो र तिनले भने: “मैले उहाँको अनुहार हेरिनँ, तैपनि मैले उहाँको सोर सुनेँ र उहाँको ठूलो ज्योति देखेँ। अब मात्र मैले बुझेँ, कि परमेश्‍वरले मलाई साँच्चै धेरै प्रेम गर्नुहुन्छ, र प्रभु येशू ख्रीष्ट साँच्चै मानिसलाई दया गर्नुहुने र मानिसका पापहरू सदाका लागि क्षमा गर्नुहुने परमेश्‍वर हुनुहुन्छ। म एक पापी हुँ भन्‍ने कुरा मैले साँच्‍चै देखेँ।” पछि परमेश्‍वरले काम गर्न पावलका प्रतिभाहरूको प्रयोग गर्नुभएको भए पनि, केही क्षणका लागि यो कुरालाई बिर्स। त्यस समय तिनको संकल्प, तिनको सामान्य मानवीय समझ, र तिनको आत्म-जागरूकता—तिमीहरूले यी कुराहरू प्राप्त गर्न सक्दैनौ। आज, के तिमीहरूले धेरै प्रकाश पाएका छैनौ र? के परमेश्‍वरको स्वभाव महानता, क्रोध, न्याय र सजायको हो भनी धेरैले यो देखेका छैनन् र? मानिसहरूमाथि धेरै पटक सराप, परीक्षा, र शोधन आइलागेको छ—अनि तिनीहरूले के सिकेका छन्? तैंले अनुशासनमा परेर अनि निराकरण गरिएर के प्राप्त गरेको छस्? तँमाथि धेरै चोटि कठोर वचनहरू, पिटाइ र न्याय आइलागेको छ, तापनि तँ तिनमा ध्यान दिँदैनस्। तँमा पावलमा भएको समझ अलिकति पनि छैन—के तँ अति नै पछौटे होइनस् र? पावलले स्पष्टसँग नबुझेका कुराहरू पनि धेरै थिए। तिनलाई यति मात्र थाहा थियो कि एउटा ज्योति तिनीमाथि चम्केको थियो, तर तिनलाई प्रहार गरिएको थियो भन्ने कुरा तिनलाई थाहा थिएन; तिनले व्यक्तिगत रूपमा के विश्‍वास गरे भने तिनीमाथि ज्योति चम्केपछि तिनले आफूलाई परमेश्‍वरको निम्ति समर्पण गर्नुपर्दछ, परमेश्‍वरको निम्ति कष्ट भोग्नुपर्दछ, प्रभु येशू ख्रीष्टका लागि मार्ग प्रशस्त गर्न सबै कुरा गर्नुपर्दछ, र धेरै पापीहरूलाई प्रभुको छुटकारा दिलाउनुपर्छ। यो तिनको संकल्प र तिनको कामको एक मात्र उद्देश्य थियो—तर जब तिनले काम गरे, यो रोगले तिनलाई अझै पनि छोडेन, तिनको मृत्यु भइञ्‍जेलसम्‍म पनि छोडेन। पावलले २० वर्षभन्दा बढी समयसम्म काम गरे। तिनले ठूलो दुःख र धेरै सतावटहरू भोगे, निश्चय यी सब पत्रुसले भोगेका परीक्षाहरूभन्दा कम थिए। यदि तिमीहरूमा पावलको जति पनि समझ छैन भने यो कति दयनीय कुरा हुन्छ? यस्तो भएकोले, परमेश्‍वरले तिमीहरूमा अझ ठूलो काम गर्न कसरी सुरु गर्न सक्नुहुनेछ?

जब पावलले सुसमाचार फैलाए, तब तिनले ठूलो यातना भोगे। त्यस बेला तिनले गरेका काम, तिनको संकल्प, तिनको विश्‍वास, बफादारी, प्रेम, धैर्य, र तिनको नम्रता, र तिनले जिएका अन्य धेरै बाहिरी कुराहरू आज तिमीहरूको भन्दा उच्च थिए। कडा शब्दमा भन्ने हो भने, तिमीहरूभित्र कुनै सामान्य समझ छैन; तिमीहरूमा कुनै विवेक वा मानवता छैन। तिमीहरूमा धेरै कुराको अभाव छ! यसैले, तिमीहरूले जिउने कुरामा धेरैजसो समयमा कुनै सामान्य समझ पाइँदैन, र आत्म-जागरूकताको कुनै सङ्केत हुँदैन। त्यसबेला पावल शारीरिक रोगले ग्रस्त भए पनि तिनले प्रार्थना र खोजी गरिरहे: “वास्तवमा, यो रोग के हो? मैले प्रभुका निम्ति यी सबै काम गरेको छु, यो कष्टबाट म किन छुटकारा पाउँदिन? के प्रभु येशूले मलाई जाँचिरहनुभएको हुन सक्छ? के उहाँले मलाई प्रहार गर्नुभएको हो? यदि उहाँले मलाई प्रहार गर्नुभएको हो भने म त्यतिखेर नै मर्नेथिएँ, र उहाँको निम्ति यी सबै कामहरू गर्न असमर्थ हुनेथिएँ, न त मैले त्यति धेरै ज्योति पाउन सक्थें। उहाँले मेरो संकल्प पनि पुरा गर्नुभयो।” पावलले त्यो रोग परमेश्‍वरले तिनलाई जाँच्न पठाउनु भएको हो, र त्यो तिनको विश्‍वास र इच्छा-शक्तिलाई सन्तुलन गर्ने कार्य हो भन्‍ने महसुस गरे—पावलले यस कुरालाई यसरी नै हेरेका थिए। वास्तवमा, तिनको बिमारी प्रभु येशूले तिनलाई प्रहार गर्नुभएपछिको बाँकी रहेको परिणाम थियो। त्यसले तिनलाई भावनात्मक दबाबमा पाऱ्यो, र तिनको विद्रोहपनलाई लगाम लगायो। यदि तिमीहरूले आफूलाई पावलको परिस्थितिमा पायौ भने, तिमीहरूले के गर्नेथियौ? के तिमीहरूको संकल्प र दुःख भोग्ने क्षमता पावलको जत्तिको हुनसक्थ्यो? आज, यदि तिमीहरूमाथि कुनै रोग आइलाग्यो, वा तिमीहरूले ठूलो परीक्षा भोग्नुपर्‍यो, र तिमीहरू कष्टमा पर्‍यौ भने, तिमीहरू कस्तो हुनेछौ भन्‍ने कसलाई के थाहा। यदि तिमीहरू पिँजडामा राखियो र तिमीहरूलाई निरन्तर खान-पिउन दिइयो भने, तिमीहरू ठीकठाक हुनेछौ। अन्यथा तिमीहरू मानवताको अभाव भएका ब्वाँसाहरू जस्तै हुनेछौ। त्यसैले जब तिमीहरूले थोरै बाधा वा कठिनाइ भोग्छौ, त्यो तिमीहरूका निम्ति राम्रो हुन्छ; यदि तिमीहरूलाई यसको सहज समय दिइयो भने तिमीहरू बरबाद हुनेथियौ, तब तिमीहरू कसरी सुरक्षित हुन सक्थ्यौ? आज, तिमीहरूलाई सजाय, न्याय र सराप दिइएको हुनाले तिमीहरूलाई सुरक्षा दिइएको छ। तिमीहरूले धेरै दुःख भोगेका हुनाले नै तिमीहरू सुरक्षित छौ। होइन भने तिमीहरू धेरै अघि नै भ्रष्टतामा पर्नेथियौ। यो जानी-जानी तिमीहरूको स्थिति गाह्रो बनाइएको होइन—मानिसको प्रकृति परिवर्तन गर्नु गाह्रो छ, र तिनीहरूका स्वभाव परिवर्तन गर्न पनि त्यत्तिकै कठिन छ। आज, तिमीहरूमा पावलको जस्तो विवेक वा अनुभूति छैन, न त तिमीहरूमा आत्म-चेतना नै छ। तिमीहरूलाई सधैँ दबाबमा पार्नुपर्छ, र तिमीहरूका आत्मालाई जगाउन तिमीहरूलाई सधैँ सजाय दिइनुपर्छ र न्याय गर्नुपर्छ। सजाय र न्याय नै तिमीहरूका जीवनका निम्ति सर्वोत्तम छ। अनि आवश्यक पर्दा, तिमीहरूमाथि आउने तथ्यहरूको पनि सजाय हुनुपर्दछ; तब मात्र तिमीहरू पूर्ण रूपमा समर्पित हुनेछौ। तिमीहरूका प्रकृति यस्तै छन् कि सजाय र श्रापविना तिमीहरू आफ्नो शिर झुकाउन तयार हुँदैनौ, समर्पित हुन इच्छुक हुँदैनौ। तिमीहरूको आँखा अगाडि तथ्यहरू नराखिकन, कुनै प्रभाव हुनेछैन। तिमीहरू चरित्रमा अति तुच्छ र महत्त्वहीन छौ। सजाय र न्यायविना तिमीहरूलाई जित्न गाह्रो हुन्छ, र तिमीहरूको अधर्म र अनाज्ञाकारीतामाथि विजय हासिल गर्न गाह्रो हुन्छ। तिमीहरूको पुरानो स्वभावको जरा गहिरो गाडिएको छ। यदि तिमीहरूलाई सिंहासनमा राखिएको भए, तिमीहरूलाई स्वर्गको उँचाइ र पृथ्वीको गहिराइको बारेमा केही पनि थाहा हुँदैनथियो, तिमीहरू कहाँ जाँदैछौ भन्ने थाहा हुनु त परै जाओस्। तिमीहरू कहाँबाट आएका हौ भन्ने पनि तिमीहरूलाई थाहा हुँदैन, त्यसैले तिमीहरूले सृष्टिकर्ता परमप्रभुलाई कसरी चिन्न सक्छौ? आजको सामयिक सजाय र श्रापविना तिमीहरूको अन्तिम दिन धेरै अघि नै आइसकेको हुनेथियो। यो तिमीहरूको भाग्यको बारेमा केही भनिएको होइन—के त्यो झन् बढी तत्कालीन खतरामा पर्नेथिएन र? यो सामयिक सजाय र न्यायविना तिमीहरू कति धेरै अहङ्कारी हुनेथियौ, वा तिमीहरू कति भ्रष्ट हुनेथियौ सो कसलाई थाहा छ र। यस सजाय र न्यायले तिमीहरूलाई आजको दिनमा ल्याएको छ, र तिनले तिमीहरूको अस्तित्व सुरक्षित राखेका छन्। यदि तिमीहरू अझै पनि तिमीहरूका “पितापुर्खा” का जस्तै विधिहरू प्रयोग गरी “शिक्षित” हुन्थ्यौ भने, तिमीहरू कुन क्षेत्रभित्र प्रवेश गर्नेथियौ भनी कसले जान्दछ! तिमीहरूमा आफैलाई नियन्त्रण गर्ने र आफ्‍नै बारेमा चिन्तन-मनन गर्ने क्षमता छँदै छैन। तिमीहरूजस्ता मानिसहरू यदि कुनै पनि हस्तक्षेप वा बाधाविना पछि लाग्छौ र आज्ञापालन गर्छौ भने, मेरा उद्देश्यहरू हासिल हुनेछन्। के तिमीहरूले आजको सजाय र न्यायलाई स्वीकार गर्न अझ राम्रो गर्नुपर्दैन र? तिमीहरूसँग अरू कुन विकल्पहरू छन् र? जब पावलले प्रभु येशूले बोलिरहनुभएको र काम गरिरहनुभएको देखे, त्यसबेला पनि तिनले विश्‍वास गरेनन्। पछि, प्रभु येशू क्रूसमा टाँगिनुभयो र पुनरुत्थान हुनुभयो, तब तिनले यो तथ्य थाहा पाए, तैपनि तिनले सतावट र विरोध गर्न जारी राखे। जानाजानी पाप गर्नु भनेको यही नै हो र त्यसैले तिनलाई प्रहार गरियो। सुरुमा, तिनले यहूदीहरूको माझमा एक जना राजा छन् जसलाई येशू पनि भनिन्छ भन्‍ने थाहा पाए, तिनले यो कुरा सुनेका थिए। पछि, तिनले मन्दिरमा प्रवचन दिने र देशभरि प्रचार गर्ने क्रममा, ऊ येशूको विरुद्धमा गए र अहङ्कार गर्दै कुनै मानिसको आज्ञा पालन गर्न इन्कार गरे। यी कुराहरू त्यस समयमा कामको लागि बाधा भए। जब येशू काम गर्दैहुनुहुन्थ्यो, त्यस बेला पावलले प्रत्यक्ष रूपमा मानिसहरूलाई सताएनन् र पक्राउ गरेनन्, तर येशूका कामहरूलाई नाश पार्न तिनले प्रचार र वचनहरूको प्रयोग गरे। पछि, प्रभु येशू ख्रीष्टलाई क्रूसमा टाँगिएपछि, तिनले चेलाहरूलाई पक्राउ गर्न थाले, हतार-हतार ठाउँ-ठाउँमा गए अनि उनीहरूलाई सताउन यथासक्दो कोसिस गरे। तिनीमाथि त्यो “ज्योति” चम्केपछि मात्र तिनी ब्यूँझे र ठूलो पछुतो महसुस गरे। तिनलाई प्रहार गरिएपछि तिनलाई रोगले कहिल्यै छोडेन। कहिलेकहीँ, तिनले आफ्नो कष्ट झन्-झन् बढेर गएको महसुस गरे, र ओछ्यानबाट उठ्न सक्दैनथिए। तिनले सोचे: “यो के भइरहेको छ? के मलाई साँच्चै प्रहार गरिएको छ?” त्यो रोगले तिनलाई कहिल्यै पनि छोडेन, र यही बिरामीको कारण तिनले धेरै काम गरे। यो भन्न सकिन्छ, कि पावलको अहङ्कार र हठको कारण येशूले तिनमा यो रोग राख्नुभएको थियो; यो पावलको लागि एउटा दण्ड थियो, तर पावलका वरदानहरूलाई परमेश्‍वरको काममा प्रयोग गर्नका लागि पनि त्यसो गरिएको थियो, यसैले कि उहाँको काम बढेर जान सकोस्। वास्तवमा भन्ने हो भने, परमेश्‍वरको इच्‍छा पावललाई मुक्ति दिने होइन, तर तिनलाई प्रयोग गर्ने थियो। तैपनि पावलको स्वभाव अत्यन्तै अहङ्कारी र हठी थियो, त्यसैले तिनमा एउटा “काँढो” राखियो। आखिरमा, पावलले आफ्नो काम सिध्याएको समय सम्‍ममा त्यो रोग तिनका लागि त्यति ठूलो यातना रहेन र तिनको काम समाप्त हुन लागेको हुनाले, तिनले यसो भन्न सके, “मैले असल लडाइ लडेको छु, मैले मेरो यात्रा पूरा गरेको छु, मैले विश्‍वासलाई कायम राखेको छु: अबदेखि उसो मेरो लागि धार्मिकताको मुकुट राखिएको छ”—तिनले परमेश्‍वरको कामलाई नचिनेको हुनाले तिनले त्यसो भनेका थिए। तिमीहरूको माझमा पावल जस्ता व्यक्तिहरू धेरै छन्, तर यदि तिमीहरूमा साँच्चै अन्त्यसम्म नै मार्गलाई पछ्याउने संकल्प छ भने, तिमीहरूलाई दुर्व्यवहार गरिनेछैन। पावलले कस्तो प्रकारले विद्रोह र प्रतिरोध गरे भन्ने बारेमा हामी यहाँ छलफल गर्नेछैनौं; हामी तिनका सकारात्मक र सराहनीय पक्षको बारेमा हेरौं: तिनीसँग विवेक थियो, र तिनले “ज्योति” पाइसकेपछि तिनले आफूलाई परमेश्‍वरमा समर्पण गर्न र परमेश्‍वरका लागि कष्ट भोग्न सके। यो तिनको एउटा बलियो पक्ष थियो। तापनि, यदि तिनमा एउटा बलियो पक्ष थियो यसैले तिनी एक आशिषित व्यक्ति थिए भनी विश्‍वास गर्नेहरू छन् भने, यदि तिनलाई सजाय दिइएको थियो भन्‍ने छैन भनी तिनीहरू सोच्छन् भने, यी त मानिसहरूका अर्थहीन शब्दहरू हुन्।

प्रार्थना गर्दा र परमेश्‍वरका वचनहरू पढ्दा धेरैजसो मानिसहरू परमेश्‍वरको अधीनमा बस्न तयार हुन्छन्, तर त्यसपछि एकान्तमा दुराचारी बन्छन्, र त्यसको बारेमा केही पनि सोच्दैनन्। एकपछि अर्को तह प्रकट गर्दै परमेश्‍वरका वचनहरू बारम्बार बोलिएका छन्, र मानिसहरूको तल्लो तहको पर्दाफास भएपछि मात्र तिनीहरूले “शान्ति पाउँछन्” र कम अभिमानी र हठी बन्छन्, कम असह्य अहङ्कारी हुन्छन्। आज तिमीहरूको अवस्था जस्तो छ, त्यस अनुसार त तिमीहरूलाई अझै पनि निर्ममतापूर्वक प्रहार र पर्दाफास गर्नुपर्छ र एक-एकवटा कुरालाई समेत नछोडीकन न्याय गरिनुपर्छ, यसैले कि तिमीहरूले सास फेरिरहने मौका नहोस्। तिमीहरूलाई कठोर सजाय र न्यायले नछोडेकै उचित हुन्छ, र निन्दा र सरापहरू तिमीहरूबाट टाढा नहटोस्, यसैले कि तिमीहरूले परमेश्‍वरका प्रशासनिक हातका आदेशहरू तिमीहरूबाट कहिल्यै अलग हुँदैन भन्‍ने देख्‍न सक। व्यवस्थाको युगमा परमप्रभुले आफूलाई कहिल्यै नत्याग्नुभएको हारूनले देखे, ठीक त्यसरी नै (तिनले यहोवाको निरन्तर मार्गदर्शन र सुरक्षा देखेका थिए; आज तिमीहरूले देख्‍ने परमेश्‍वरको मार्गदर्शन भनेका सजाय, सराप र न्याय हुन्) आज यहोवाको प्रशासनिक आदेशहरूको हातले तिमीहरूलाई छोड्दैन। तापनि, एउटा कुरामा तिमीहरू ढुक्क हुन सक्छौ: तिमीहरूले जसरी विरोध, विद्रोह र न्याय गरे पनि, तिमीहरूको देहलाई कुनै हानि हुनेछैन। तर यदि तिनीहरूको विरोधमा धेरै हदसम्‍म जान्छन् र काममा बाधा दिन्छन् भने, त्यो स्वीकार्य हुँदैन; त्यसमा एउटा सिमा छ। मण्डलीको जीवनलाई बाधा नदेओ वा हस्तक्षेप नगर, र पवित्र आत्माको काममा बाधा नदेओ। बाँकी कुराका लागि, तैँले जे चाहन्छस् त्यही गर्न सक्छस्। यदि तँ जीवनलाई पछ्याउन चाहँदैनस् र संसारमा फर्कन चाहन्छस् भनी भन्छस् भने छिटो गर्, र जा! तिमीहरूले जे गर्छौ त्यसले परमेश्‍वरको काममा बाधा पुर्‍याउँदैन भने तिमीहरूले जेसुकै गर्न सक्छौ। तैपनि तैंले जान्नुपर्ने अर्को एउटा कुरा छ: अन्त्यमा, त्यसरी जानाजानी पाप गर्नेहरू सबैलाई नाश पारिनेछन्। आज, तँलाई निन्दा नगरिएला, तर अन्त्यमा, मानिसहरूको थोरै भागले मात्र साक्षी दिन सक्नेछन्—र बाँकी सबै खतरामा पर्नेछन्। यदि तँ यस प्रवाहमा हुन चाहँदैनस् भने त्यो ठीक छ। आजका मानिसहरू सहनशीलताको साथ व्यवहार गरिन्छ; यदि तँ भोलिको सजायप्रति डराउँदैनस् भने म तँलाई सीमित गर्दिनँ। तर यदि तँ यो प्रवाहमा छस् भने, तैंले गवाही दिनुपर्दछ, र तँलाई सजाय दिइनैपर्छ। यदि तँ यसलाई अस्वीकार गरेर संसारमा फर्कन चाहन्छस् भने, ठीकै छ—कसैले तँलाई रोक्दैन! तर यदि तैँले विनाशकारी काम गर्छस् र परमेश्‍वरको काममा बाधा पुर्‍याउँछस् भने, तँलाई त्यसका लागि बिलकुलै क्षमा गर्न सकिँदैन! मानिसहरूलाई जुन कुराको बारेमा सजाय दिइन्छ, र कसका परिवारहरूलाई श्राप दिइन्छ भन्‍ने बारेमा तेरो आँखाले देख्‍ने र तेरो कानले सुन्‍ने कुराहरूको बारेमा भन्दा, यी सबैका लागि सीमितता र सीमाहरू छन्। पवित्र आत्माले हलकासित काम गर्नुहुन्न। यदि तिमीहरूले गरेका पापहरूको आधारमा, तिमीहरूसित व्यवहार गर्नुपऱ्यो र तिमीहरूको आफ्नै अधर्मअनुसार तिमीहरूलाई गम्भीरतासाथ लिनुपऱ्यो भने, तिमीहरूमध्ये को बाँच्न सक्नेथियो? तिमीहरू सबै विपत्तिमा पर्ने थियौ, र तिमीहरूमध्ये कसैको पनि राम्रो परिणाम हुनेथिएन। तैपनि आज धेरै मानिसहरूलाई सहिष्णुताका साथ व्यवहार गरिन्छ। तिमीहरूले न्याय, विद्रोह, र विरोध गरे पनि, जबसम्म तिमीहरूले बाधा दिंदैनौ, तबसम्‍म म तिमीहरूलाई मुस्कानसहित सामना गर्नेछु। यदि तिमीहरूले साँच्चै नै जीवनको खोजी गर्दैछौ भने, तिमीहरूले थोरै सजाय भोग्नुपर्नेछ, र तिमीहरू शल्यक्रियाको टेबलमा जान तिमीहरूले मन पराएको भागलाई अलग गरेको पीडा सहनु पर्नेछ; पत्रुसले परीक्षा र कष्टको स्वीकार गरेजस्तै तैंले पीडा सहनु नै पर्नेछ। आज, तँ न्याय आसनको सामुन्ने छस्। भविष्यमा, तँ “शिर काट्ने यन्त्र” मा जानुपर्छ, जुन तैँले आफैलाई “बलिदान” गर्ने समय हुनेछ।

आखिरी दिनहरूमा कामको यो अन्तिम चरणमा, सायद तँ परमेश्‍वरले तेरो शरीरलाई नाश गर्नुहुनेछैन, र तैंले उहाँको कुनै विरोध गरिस् वा उहाँलाई दोष लगाइस् भने पनि तैँले कुनै व्यथा सहनेछैनस् भन्‍ने विश्‍वास गर्छस् होला—तर जब तँमाथि परमेश्‍वरका कठोर वचनहरू आउँछन्, जब तेरो विद्रोह र प्रतिरोध अनि तेरो घिनलाग्दो रूप सबै उदाङ्गो हुन्छ, तब तँ लुक्न सक्नेछैनस्। तँ आतङ्कित हुनेछस्, र अन्योलमा पर्नेछस्। आज, तिमीहरूमा थोरै भए पनि विवेक हुनुपर्छ। परमेश्‍वरको विरोध र विद्रोह गर्ने दुष्टहरूको भूमिका नखेल। तैंले आफ्नो पुरानो पुर्खातर्फ पिठिउँ फर्काउनुपर्छ; तँमा हुनुपर्ने कद यही हो, र तँमा हुनुपर्ने मानवता यही हो। तँ सधैँ आफ्नो भविष्यका सम्भावनाहरू वा आजको आनन्दलाई पन्साउन असक्षम छस्। परमेश्‍वर भन्नुहुन्छ: “जबसम्म तिमीहरू मेरो अनुसरण गर्न र सत्यको पछि लाग्न सक्दो प्रयास गर्छौ, म तिमीहरूलाई निश्चित रूपले सिद्ध बनाउनेछु। तिमीहरू सिद्ध पारिएपछि, तिमीहरूको गन्तव्य सुन्दर हुनेछ—तिमीहरूलाई मेरो राज्यमा मसँग आशिषहरूको आनन्द लिन ल्याइनेछ।” तिमीहरूका निम्ति एउटा सुन्दर गन्तव्यको प्रतिज्ञा गरिएको छ, तापनि तिमीहरूबाट गरिएका मागहरूलाई कहिल्यै पनि कम गर्न सकिँदैन। एउटा सर्त पनि छ: तिमीहरूलाई विजय गरिए पनि वा सिद्ध बनाइए पनि, आज तिमीहरूले केही सजाय र केही कष्ट भोग्नुपर्नेछ; तिमीहरूलाई पिटिनु र अनुशासित गरिनुपर्छ; तैंले मेरो वचन सुन्नुपर्छ, मेरो मार्गलाई पछ्याउनुपर्छ, र परमेश्‍वरको इच्छाबमोजिम काम गर्नुपर्छ—तिमी मानिसहरूले गर्नुपर्ने कार्य यही हो। तैंले जसरी पछ्याए पनि, तैंले यसरी स्पष्ट रूपमा सुन्नुपर्छ। यदि तँसँग सच्‍चा अन्तर्दृष्टिहरू छन् भने, तँ पछि लागिरहन सक्छस्। यदि तँलाई यहाँ कुनै सम्भावना वा आशा छैन भन्‍ने लाग्छ भने, तँ जान सक्छस्। तँलाई यी वचनहरू स्पष्ट रूपमा बताइएको छ, तर यदि तँ साँच्चै जान चाहन्छस् भने, त्यसले तँसित अलिकति पनि विवेक छैन भन्ने मात्र देखाउँदछ; तेरो यस्तो कार्य तँ एउटा भूत होस् भन्‍ने प्रमाणित गर्न पर्याप्त हुन्छ। तैँले सबै कुरा परमेश्‍वरको प्रबन्धमा छोडेको छु भनेर भन्छस्, तापनि तेरो देह र तैँले जसरी जिउँछस्, त्यसको आधारमा हेर्दा अझै पनि तँ शैतानको अधीनमा बस्छस्। शैतान पनि परमेश्‍वरको हातमा भए पनि, तँ आफै अझै पनि शैतानको अधीनमा छस् र तँलाई परमेश्‍वरद्वारा मुक्त गरिनु अझै बाँकी नै छ, किनकि तँ अझै पनि शैतानको प्रभावमा बाँचिरहेको छस्। तैंले मुक्ति पाउनका लागि कसरी खोजी गर्नुपर्छ? निर्णय गर्ने काम तेरो हो—तैँले हिँड्ने बाटो तैंले आफै चुन्नुपर्छ। अन्त्यमा, यदि तैँले “मसँग केही पनि राम्रो छैनँ, म मेरो विवेकद्वारा परमेश्‍वरको प्रेमको ऋण चुकाउँछु, र मसँग थोरै मात्र भए पनि मानवता हुनुपर्छ। मैले कुनै ठूलो कुरा हासिल गर्न सक्दिनँ, न त मेरो क्षमता त्यति उच्च छ; म परमेश्‍वरको कामको दर्शन र अर्थलाई बुझ्दिनँ। म केवल परमेश्‍वरको प्रेमको ऋण तिर्छु, म त्यही गर्दछु जे परमेश्‍वरले भन्नुहुन्छ, र म जे गर्न सक्छु ती सब गर्छु। म परमेश्‍वरको सृष्टिको रूपमा रहेको मेरो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्दछु,” यसो भन्न सकिस् भने, म सन्तुष्ट हुनेछु। तैँले दिनसक्‍ने सबैभन्दा उत्कृष्ट गवाही यही हो। मानिसहरूको एउटा भागबाट माग गरिएको सर्वोच्च मापदण्ड यही हो: परमेश्‍वरको सृष्टिको कर्तव्य पूरा गर्नु। तैँले जति गर्न सक्छस् त्यत्ति गर्; तँबाट गरिएको माग त्यत्ति धेरै उच्च छैन। जबसम्म तैंले सक्ने जति सबै गर्छस्, तब त्यो तेरो गवाही हुन्छ।

अघिल्लो: अभ्यास (४)

अर्को: दुई देहधारणहरूले देहधारणको महत्त्व पूरा गर्छन्

अब विपत्तिहरू भइरहेका छन्। हामी कसरी विपत्तिहरुको बीचमा प्रभुलाई स्वागत गर्ने मौका पाउन सक्छौं? उत्तर प्राप्त गर्न हामीलाई सम्पर्क गर्नुहोस्।

सम्बन्धित विषयवस्तु

तैँले सम्पूर्ण मानवजाति वर्तमान दिनसम्म कसरी विकसित भयो भन्ने जान्‍नुपर्छ

छ हजार वर्षभन्दा लामो अवधिमा गरिएको कामको सम्पूर्णता फरक-फरक युग आउने र जाने क्रममा परिवर्तन भएको छ। यो कार्यको परिवर्तन संसारको समग्र...

अध्याय १५

परमेश्‍वर देखा पर्ने घटना अघिबाटै सबै मण्डलीहरूमा प्रकट भइसकेको छ। बोल्नुहुने आत्मा नै हुनुहुन्छ; उहाँ प्रचण्ड रूपले फैलिएको आगो हुनुहुन्छ,...

व्यावहारिक परमेश्‍वर स्वयम्‌ परमेश्‍वर हुनुहुन्छ भनी तैँले थाहा पाउनुपर्छ

तैँले व्यावहारिक परमेश्‍वरको विषयमा के थाहा पाउनुपर्छ? आत्मा, व्यक्ति, र वचन मिलेर व्यावहारिक परमेश्‍वर स्वयम्‌ निर्मित हुनुभएको छ, र...

सेटिङ्ग

  • टेक्स्ट
  • थिमहरू

पृष्ठभूमिको रङ्ग

थिमहरू

फन्टहरू

फन्टको आकार

लाइन स्पेसिङ्ग

लाइन स्पेसिङ्ग

पृष्ठको चौडाइ

विषयवस्तु

खोजी

  • यो शब्दको खोजी गर्नुहोस्
  • यो पुस्तकमा खोजी गनुृहोस्