आज, पत्रुसको समझ प्राप्त गर्नेबारेमा चिन्ता नगर—धेरै मानिसहरूले पावलको समझ पनि प्राप्त गर्न सक्दैनन्। तिनीहरूसँग पावलको आत्म-सचेतना पनि हुँदैन। पावलले प्रभु येशूलाई सताएको कारण, तिनलाई प्रभुले प्रहार गर्नुभएको भए पनि, पछि तिनले प्रभुको निम्ति काम गर्ने र कष्ट भोग्‍ने संकल्प गरे। येशूले तिनलाई एउटा रोग दिनुभयो र पछि पावलले काम गर्न थालेपछि यो रोगलाई निरन्तर भोगे। किन तिनले तिनको शरीरमा एउटा काँडा छ भनी भने? त्यो काँडा वास्तवमा एउटा रोग थियो र पावलका लागि त्यो एक घातक कमजोरी थियो। तिनले जति धेरै काम गरे पनि वा तिनले कष्ट सहने जति ठूलो संकल्प गरे पनि तिनले त्यो काँडाबाट छुटकारा पाउन सकेनन्। तैपनि, पावल आजका तिमी मानिसहरूभन्दा धेरै क्षमता भएका व्यक्ति थिए र तिनी आत्म-सचेत थिए र तिनमा तिमीहरूभन्दा पनि बढी समझ थियो। येशूद्वारा प्रहार गरिएपछि, पावलले येशूका चेलाहरूलाई सताउन छाडे र येशूको लागि प्रचार गर्न र दुःख सहन थाले। कुन कुराले तिनलाई दुःखकष्ट सहन प्रेरित गऱ्यो? तिनले ठूलो ज्योति देखेका थिए, यसैले तिनले प्रभु येशूको साक्षी दिनैपर्छ, अब येशूका चेलाहरूलाई सताउनु हुँदैन र अबउप्रान्त परमेश्‍वरको कामको विरोध गर्नु हुँदैन भनी तिनले विश्‍वास गरे। पावल धर्मको एक उच्‍च ओहदाका व्यक्ति थिए। तिनी धेरै जानकार र प्रतिभाशाली थिए, तिनले सामान्य मानिसहरूलाई हेला गर्थे र तिनको व्यक्तित्व धेरै मानिसहरूको भन्दा बलियो थियो। तर तिनीमाथि त्यो “ठूलो ज्योति” चम्किएपछि, तिनले प्रभु येशूका लागि काम गर्न, परमेश्‍वरका लागि कष्ट भोग्‍ने संकल्प गर्न र आफूलाई परमेश्‍वरको सामु अर्पण गर्न सके, जुन कुराले तिनीसित समझ थियो भन्‍ने प्रमाणित गऱ्यो। तिनले येशूका चेलाहरूलाई सताउने र पक्राउ गर्ने गरिरहेका बेला, तिनीकहाँ देखा परेर येशूले भन्‍नुभयो: “ए पावल, तिमी किन मलाई सताउँछौ?” पावल तुरुन्तै लडे र तिनले भने: “तपाईं को हुनुहुन्छ, प्रभु?” आकाशबाट आएको आवाजले भन्यो: “म येशू हुँ जसलाई तिमी सताउँछौ।” पावल तुरुन्तै चेतनामा आए, र त्यसपछि मात्र तिनले येशू नै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, उहाँ परमेश्‍वर हुनुहुन्छ भनी जाने। “म समर्पित हुनैपर्छ। परमेश्‍वरले मलाई यो अनुग्रह दिनुभएको छ—मैले उहाँलाई यसरी सताएँ, तर पनि उहाँले मलाई प्रहार गर्नुभएन, न त उहाँले मलाई सराप्‍नुभयो। मैले उहाँका लागि कष्ट भोग्‍नैपर्छ।” पावलले के कुरालाई स्वीकार गरे भने, तिनले प्रभु येशू ख्रीष्टलाई सताएका थिए र अहिले तिनी उहाँका चेलाहरूलाई मारिरहेका थिए र पनि परमेश्‍वरले तिनलाई सराप दिनुभएको थिएन, बरु तिनीमाथि ज्योति चम्काउनुभएको थियो। यसले तिनलाई उत्प्रेरणा दियो र तिनले भने: “मैले उहाँको अनुहार हेरिनँ, तैपनि मैले उहाँको स्वर सुनेँ र उहाँको ठूलो ज्योति देखेँ। अब मात्र मैले बुझेँ कि परमेश्‍वरले मलाई साँच्‍चै प्रेम गर्नुहुन्छ, र प्रभु येशू ख्रीष्ट साँच्‍चै मानिसलाई कृपा गर्नुहुने र मानिसका पापहरू सदाका लागि क्षमा गर्नुहुने परमेश्‍वर हुनुहुन्छ। म एक पापी हुँ भन्‍ने कुरा मैले साँच्‍चै देखेँ।” पछि परमेश्‍वरले काम गर्न पावलका प्रतिभाहरूको प्रयोग गर्नुभयो, तर केही क्षणका लागि यो कुरालाई बिर्स। त्यस समय तिनको संकल्प, तिनको सामान्य मानव समझ र तिनको आत्म-सचेतना—तिमीहरूले यी कुराहरू प्राप्त गर्न सक्दैनौ। आज, के तिमीहरूले धेरै ज्योति पाएका छैनौ र? के परमेश्‍वरको स्वभाव प्रताप, क्रोध, न्याय र सजायको स्वभाव हो भनी धेरैले देखेका छैनन् र? मानिसहरूमाथि धेरैपटक सराप, परीक्षा र शोधन आइलागेको छ—अनि तिनीहरूले के सिकेका छन्? तैँले अनुशासन र काँटछाँटमा परेर के प्राप्त गरेको छस्? तँमाथि धेरैचोटि कठोर वचनहरू, प्रहार र न्याय आइलागेको छ, तैपनि तँ तिनमा ध्यान दिँदैनस्। तँमा पावलमा भएको समझ अलिकति पनि छैन—के तँ अति नै पछौटे होइनस् र? पावलले स्पष्टसँग नबुझेका कुराहरू पनि धेरै थिए। तिनलाई आफूमाथि ज्योति चम्केको मात्र थाहा थियो, तर आफूलाई प्रहार गरिएको कुरा थाहा थिएन; तिनले व्यक्तिगत रूपमा के विश्‍वास गरे भने तिनीमाथि ज्योति चम्केपछि तिनले आफूलाई परमेश्‍वरमा समर्पण गर्नुपर्छ, परमेश्‍वरको निम्ति कष्ट भोग्‍नुपर्छ, प्रभु येशू ख्रीष्टका लागि मार्ग तयार गर्न सबै कुरा गर्नुपर्छ र धेरै पापीहरूलाई प्रभुको छुटकारा दिलाउनुपर्छ। यो तिनको संकल्प र तिनको कामको एक मात्र उद्देश्य थियो—तर जब तिनले काम गरे, यो रोगले तिनलाई अझै पनि छोडेन, तिनको मृत्यु हुञ्‍जेलसम्‍म पनि छोडेन। पावलले २० वर्षभन्दा बढी समयसम्म काम गरे। तिनले ठूलो दुःख र धेरै सतावट र सङ्कष्टहरू भोगे, तर निश्‍चय नै यी सब पत्रुसले भोगेका परीक्षाहरूभन्दा कम थिए। यदि तिमीहरूमा पावलको जति पनि समझ छैन भने यो कति दयनीय कुरा हुन्छ? यस्तो अवस्था भएकोले, परमेश्‍वरले तिमीहरूमा अझ ठूलो काम गर्न कसरी सुरु गर्न सक्‍नुहुन्‍छ?

जब पावलले सुसमाचार प्रचार गरे, तिनले ठूलो दुःख पाए। तिनले गरेको काम, त्यस बेलाको तिनको सङ्कल्प, तिनको विश्‍वास, अर्पण, प्रेम, धैर्य, र नम्रता, साथै तिनले जिएका अरू धेरै वटा बाहिरी कुरा, आज तिमीहरूभन्दा उच्च थिए। अझ गम्भीर रूपमा भन्दा, तिमीहरूसँग कुनै सामान्य समझ छैन; तिमीहरूसँग कुनै विवेक वा मानवता समेत छैन। तिमीहरूमा धेरै कुराको कमी छ! त्यसकारण, धेरैजसो समय, तिमीहरूको जियाइमा कुनै सामान्य समझ भेटिँदैन, र आत्म-सचेतनाको कुनै सङ्केत हुँदैन। त्यस बेला पावललाई शारीरिक रोगले सताएको भए पनि, तिनले निरन्तर प्रार्थना गरिरहे र खोजिरहे: “यो रोग साँच्चिकै के हो? मैले प्रभुकै लागि यो सबै काम गरेको छु, यो व्यथाले मलाई किन छोड्दैन? के प्रभु येशूले मेरो परीक्षा गर्दै हुनुहुन्छ? के उहाँले मलाई ढाल्नुभएको छ? यदि उहाँले मलाई ढाल्नुभएको भए, म त्यति बेलै मर्नेथिएँ, र उहाँका लागि यो सबै काम गर्न असक्षम हुनेथिएँ, न त मैले यति धेरै ज्योति नै प्राप्त गर्न सक्नेथिएँ। उहाँले मेरो सङ्कल्प पनि बुझ्नुभयो।” पावललाई सधैँ यो रोग परमेश्‍वरले तिनको परीक्षा गरिरहनुभएको हो, यसले तिनको विश्‍वास र इच्छाशक्तिलाई खार्दै छ भन्‍ने लाग्थ्यो—पावल यसलाई यसरी नै हेर्थे। वास्तवमा, तिनको रोग प्रभु येशूले तिनलाई ढाल्नुहुँदा त्यसले पारेको असर थियो। यसले तिनलाई भावनात्मक दबाबमा राख्यो, र तिनको विद्रोहीपनलाई नियन्त्रणमा ल्यायो। यदि तिमीहरूले आफूलाई पावलको परिस्थितिमा पायौ भने, तिमीहरू के गर्नेथियौ? के तिमीहरूको सङ्कल्प र दुःख भोग्ने सामर्थ्य पावलको बराबरी हुन सक्थ्यो? आज, यदि तिमीहरूमाथि कुनै रोग आइपर्‍यो, वा तिमीहरूले कुनै ठूलो परीक्षा भोग्यौ, र तिमीहरूलाई दुःख भोग्न लगाइयो भने, तिमीहरू कस्ता हुनेछौ भनेर भन्न सकिँदैन। यदि तिमीहरूलाई पिँजडामा थुनेर निरन्तर भरणपोषण गरियो भने, तिमीहरू ठीकै हुनेछौ। नत्र भने तिमीहरू कुनै मानवता नभएका ब्वाँसा जस्तै हुनेछौ। त्यसैले जब तिमीहरूलाई अलिकति रोकावट वा कष्ट आइपर्छ, यो तिमीहरूका लागि राम्रो हो; यदि तिमीहरूलाई सजिलो समय दिइएको भए तिमीहरू बरबाद हुनेथियौ, अनि तिमीहरूलाई कसरी सुरक्षा दिन सकिन्थ्यो? आज, तिमीहरूलाई सजाय दिइएको, न्याय गरिएको, र श्राप दिइएको हुनाले नै तिमीहरूलाई सुरक्षा दिइएको हो। तिमीहरूले धेरै दुःख भोगेको हुनाले नै तिमीहरू सुरक्षित छौ। यदि त्यसो नभएको भए, तिमीहरू धेरै पहिले नैतिक पतनमा झरेका हुनेथियौ। यो जानाजानी तिमीहरूलाई कठिनाइमा पार्नु होइन—मानिसको प्रकृति परिवर्तन गर्न गाह्रो हुन्छ, र उसको स्वभाव परिवर्तन हुनका लागि यो यस्तै हुनुपर्छ। आज, तिमीहरूसँग त्यो विवेक वा समझ समेत छैन जुन पावलमा थियो, न त तिमीहरूसँग तिनको आत्म-सचेतना नै छ। तिमीहरूको आत्मालाई जगाउनका लागि तिमीहरूलाई सधैँ नियन्त्रणमा राखिनुपर्छ, साथै तिमीहरूलाई सधैँ सजाय दिइनुपर्छ र न्याय गरिनुपर्छ। सजाय र न्याय नै तिमीहरूको जीवनका लागि सबैभन्दा उत्तम कुरा हुन्। अनि आवश्यक पर्दा, तिमीहरूले तथ्यहरूको सजाय पनि भोग्नैपर्छ; त्यसपछि मात्रै तिमीहरू पूर्ण रूपमा झुक्नेछौ। तिमीहरूको प्रकृति नै यस्तो छ कि सजाय र श्रापविना तिमीहरू आफ्नो शिर निहुराउन अनिच्छुक हुन्छौ, झुक्न अनिच्छुक हुन्छौ। तिमीहरूको आँखा अगाडि तथ्यहरू नभएसम्म, तिमीहरूमा कुनै प्रभाव पर्दैन। तिमीहरू चरित्रको हिसाबले अत्यन्तै नीच र मूल्यहीन छौ! सजाय र न्यायविना, तिमीहरूलाई विजय गरिन गाह्रो हुनेथियो, र तिमीहरूको अधार्मिकता र अनाज्ञाकारितालाई जित्न गाह्रो हुनेथियो। तिमीहरूको पुरानो प्रकृतिले अत्यन्तै गहिरो जरा गाडेको छ। यदि तिमीहरूलाई सिंहासनमा राखिएको भए, तिमीहरूले ब्रह्माण्डमा आफ्नो स्थान थाहा पाउने थिएनौ, तिमीहरू कता जाँदै छौ भन्‍ने कुरा त झनै थाहा पाउने थिएनौ। तिमीहरूलाई आफू कहाँबाट आएको भन्‍ने समेत थाहा छैन, अनि तिमीहरू सृष्टिकर्तालाई कसरी चिन्न सक्थ्यौ र? आजका सामयिक सजाय र श्रापहरू नहुने भए, तिमीहरूको अन्तिम दिन धेरै अघि नै आइसकेको हुनेथियो। तिमीहरूको नियतिको बारेमा त कुरै नगरौँ—के त्यो अझै बढी आसन्न खतरामा हुनेथिएन र? यो सामयिक सजाय र न्यायविना, तिमीहरू कति अहङ्कारी हुनेथियौ, वा तिमीहरू कति पतित हुनेथियौ भन्‍ने कसलाई थाहा छ र। यो सजाय र न्यायले तिमीहरूलाई आजसम्म ल्याएका छन्, र तिनले तिमीहरूको अस्तित्वलाई जोगाएर राखेका छन्। यदि तिमीहरूलाई अझै पनि तिमीहरूका “पिता” का जस्तै विधिहरू प्रयोग गरेर “शिक्षित” गरिएको भए, तिमीहरू कस्तो क्षेत्रमा प्रवेश गर्नेथियौ भन्‍ने कसलाई थाहा छ र! तिमीहरूसँग आफूलाई नियन्त्रण गर्ने र आत्मचिन्तन गर्ने सामर्थ्य पटक्कै छैन। तिमीहरू जस्ता मानिसहरूका हकमा, यदि तिमीहरूले पछ्याउन, समर्पित हुन, अवरोध नगर्न, र बाधा नदिन मात्र सक्यौ भने, मेरा लक्ष्यहरू हासिल हुनेछन्। के तिमीहरूले अझ राम्रोसँग आजको सजाय र न्यायलाई स्वीकार गर्नु पर्दैन र? तिमीहरूसँग अन्य विकल्पहरू के-के छन्? जब पावलले प्रभु येशू बोलिरहनुभएको र काम गरिरहनुभएको देखे, तिनले अझै पनि विश्‍वास गरेनन्। पछि, प्रभु येशू क्रूसमा टाँगिनुभएपछि र मृत्युबाट बिउँतनुभएपछि, तिनले यो तथ्य थाहा पाए, तैपनि तिनले सताउन र विरोध गर्न जारी राखे। मनमौजी रूपमा पाप गर्नु भनेको यही हो, त्यसैले तिनलाई ढालियो। सुरुमा, यहूदीहरूका बीचमा येशू भनिने एक जना राजा हुनुहुन्छ भन्‍ने तिनलाई थाहा थियो, तिनले यो सुनेका थिए। पछि, तिनले मन्दिरमा प्रवचन दिँदा र भूमिभरि प्रचार गर्दा, आफूलाई श्रेष्ठ ठान्दै र कुनै पनि मानिसको पालन गर्न इन्कार गर्दै, तिनी येशूका विरुद्धमा लागे। यी कुराहरू त्यस बेलाको कामका लागि ठूलो बाधा बने। येशूले काम गरिरहनुभएको बेला, पावलले मानिसहरूलाई प्रत्यक्ष रूपमा सताउने र पक्राउ गर्ने काम गरेनन्, तर तिनले प्रचार र शब्दहरू प्रयोग गरेर येशूको कामलाई भत्काउन खोजे। पछि, प्रभु येशू ख्रीष्ट क्रूसमा टाँगिनुभएपछि, तिनले ठाउँ-ठाउँमा दौडधुप गर्दै र चेलाहरूलाई सताउन आफ्नो सक्दो प्रयास गर्दै तिनीहरूलाई पक्राउ गर्न थाले। तिनीमाथि “ज्योति” चम्किएपछि मात्रै तिनी बिउँझिए र तिनले ठूलो पछुतो अनुभव गरे। तिनलाई ढालिएपछि, तिनको रोगले तिनलाई कहिल्यै छोडेन। कहिलेकाहीँ, तिनलाई आफ्नो व्यथा झनै बढेको महसुस हुन्थ्यो, र तिनी ओछ्यानबाट निस्कन सक्दैनथे। तिनले सोचे, “के भइरहेको छ? के म साँच्चै ढालिएको छु?” रोगले तिनलाई कहिल्यै छोडेन, र यही रोगको कारणले गर्दा तिनले धेरै काम गरे। यो भन्न सकिन्छ कि येशूले पावलको अहङ्कार र स्वेच्छाचारिताको कारणले गर्दा तिनमा यो रोग राखिदिनुभयो; यो पावलमाथिको दण्ड थियो, तर परमेश्‍वरको काममा पावलका वरदानहरू प्रयोग गर्नका लागि पनि यसो गरिएको थियो, ताकि उहाँको काम फैलाउन सकियोस्। वास्तवमा, परमेश्‍वरको अभिप्राय पावललाई मुक्ति दिने थिएन, बरु तिनलाई प्रयोग गर्ने थियो। तैपनि पावलको स्वभाव अत्यन्तै अहङ्कारी र स्वेच्छाचारी थियो, त्यसैले तिनमा एउटा “काँडा” राखियो। अन्ततः पावलले आफ्नो काम सकाउन्जेल, रोग तिनका लागि त्यति ठूलो सास्ती रहेन, र तिनको काम सकिँदै गर्दा, तिनी यी शब्दहरू भन्न सक्ने भए, “मैले असल लडाइँ लडेको छु, मैले मेरो यात्रा पूरा गरेको छु, मैले आस्था कायम राखेको छु: अबदेखि मेरा लागि धार्मिकताको मुकुट राखिएको छ।”—जुन तिनले परमेश्‍वरको काम थाहा नभएको कारणले भने। तिमीहरूमध्ये पावल जस्ता धेरै छन्, तर यदि तिमीहरूसँग साँच्चै बाटोको अन्त्यसम्म पछ्याउने सङ्कल्प छ भने, तिमीहरूलाई नराम्रो व्यवहार गरिनेछैन। हामी यहाँ पावल कसरी विद्रोही र प्रतिरोधी थिए भन्ने बारेमा छलफल गर्नेछैनौँ; हामी तिनको सकारात्मक र वाञ्छनीय पाटोमा मात्रै सीमित रहौँ: तिनमा विवेक थियो, र एक पटक “ज्योति” प्राप्त गरेपछि, तिनी परमेश्‍वरप्रति आफूलाई अर्पण गर्न र परमेश्‍वरका लागि दुःख भोग्न सक्ने भए। यो तिनको एउटा सबल पक्ष थियो। तर, यदि तिनमा एउटा सबल पक्ष भएकोले तिनी आशिषित् व्यक्ति थिए भनी विश्‍वास गर्नेहरू छन् भने, यदि तिनीहरू तिनलाई सजाय नै त दिइएको थिएन भनी सोच्छन् भने, यी समझरहित मानिसहरूका शब्द हुन्।

प्रार्थना गर्दा र परमेश्‍वरका वचनहरू पढ्दा धेरैजसो मानिसहरू परमेश्‍वरमा समर्पित हुन तयार हुन्छन्, तर एकान्तमा चाहिँ दुराचारी बन्छन् र त्यसबारेमा केही पनि सोच्दैनन्। एकपछि अर्को तह प्रकट गर्दै परमेश्‍वरका वचनहरू बारम्बार बोलिएका छन्, र मानिसहरूको तल्लो तहको पर्दाफास भएपछि मात्र तिनीहरूले “शान्ति पाउँछन्” र तिनीहरू कम अभिमानी र हठी बन्छन्, कम असह्य अहङ्कारी हुन्छन्। आज तिमीहरूको अवस्था जस्तो छ, त्यसअनुसार त तिमीहरूलाई अझै पनि निर्ममतापूर्वक प्रहार र पर्दाफास गरिनुपर्छ र सानोभन्दा सानो कुरालाई समेत नछोडीकन न्याय गरिनुपर्छ, ताकि तिमीहरूलाई सास फेर्ने मौका समेत नहोस्। तिमीहरूलाई कठोर सजाय र न्यायले नछोडेकै जाती, र निन्दा र सरापहरू तिमीहरूबाट टाढा नहटेकै राम्रो, ताकि तिमीहरूले परमेश्‍वरका प्रशासनिक आदेशहरूका हात तिमीहरूबाट कहिल्यै अलग हुँदैन भन्‍ने देख्‍न सक। व्यवस्थाको युगमा परमप्रभुले आफूलाई कहिल्यै नत्याग्‍नुभएको हारूनले देखे (तिनले यहोवाको निरन्तर मार्गदर्शन र सुरक्षा देखेका थिए; आज तिमीहरूले देख्‍ने परमेश्‍वरको मार्गदर्शन भनेका सजाय, सराप र न्याय हुन्), ठीक त्यसरी नै आज यहोवाको प्रशासनिक आदेशहरूको हातले तिमीहरूलाई पनि छोड्दैन। तैपनि, एउटा कुरामा तिमीहरू ढुक्‍क हुन सक्छौ: तिमीहरूले जसरी विरोध, विद्रोह र आलोचना गरे पनि, तिमीहरूको देहलाई कुनै हानि हुनेछैन। तर यदि तिनीहरू विरोधको धेरै हदसम्‍म जान्छन् र काममा बाधा दिन्छन् भने, त्यो स्वीकार्य हुँदैन; त्यसमा सीमा हुन्‍छ। मण्डलीको जीवनमा अवरोध वा बाधा नपुऱ्याओ, र पवित्र आत्माको काममा अवरोध खडा नगर। बाँकी कुराका लागि, तैँले जे चाहन्छस् त्यही गर्न सक्छस्। यदि तँ जीवनलाई पछ्याउन चाहँदिनँ, संसारमा फर्कन चाहन्छु भन्छस् भने छिटो गर् र गइहाल! तिमीहरूले जे गर्छौ त्यसले परमेश्‍वरको काममा बाधा पुर्‍याउँदैन भने तिमीहरूले जेसुकै गर्न सक्छौ। तैपनि तैँले जान्‍नुपर्ने अर्को एउटा कुरा छ: अन्त्यमा, त्यसरी जानाजानी पाप गर्नेहरू सबैलाई हटाइनेछ। आज, तँलाई निन्दा नगरिएला, तर अन्त्यमा, थोरै मानिसहरूले मात्र साक्षी दिन सक्‍नेछन्—र बाँकी सबै खतरामा पर्नेछन्। यदि तँ यस प्रवाहमा हुन चाहँदैनस् भने ठीकै छ। आजका मानिसहरूलाई सहनशीलताको साथ व्यवहार गरिन्छ; यदि तँ भोलिको सजायप्रति डराउँदैनस् भने म तँलाई सीमित गर्दिनँ। तर यदि तँ यो प्रवाहमा छस् भने, तैँले गवाही दिनुपर्छ, र तँलाई सजाय दिइनैपर्छ। यदि तँ यसलाई अस्वीकार गरेर संसारमा फर्कन चाहन्छस् भने ठीकै छ—कसैले तँलाई रोक्दैन! तर यदि तैँले विनाशकारी काम गर्छस् र परमेश्‍वरको काममा बाधा पुर्‍याउँछस् भने, तँलाई त्यसका लागि बिलकुलै क्षमा गर्न सकिँदैन! कुन-कुन मानिसहरूलाई सजाय दिइन्छ र कसका परिवारहरूलाई श्राप दिइन्छ भन्‍ने बारेमा तेरो आँखाले देख्‍ने र तेरो कानले सुन्‍ने कुराहरूको बारेमा भन्दा, यी सबैका लागि सीमितता र सीमाहरू छन्। पवित्र आत्माले हलकासित काम गर्नुहुन्‍न। तिमीहरूले गरेका पापहरूको आधारमा, यदि तिमीहरूसित व्यवहार गर्नुपऱ्यो र तिमीहरूको आफ्नै अधार्मिकताअनुसार तिमीहरूलाई गम्भीरतासाथ लिनुपऱ्यो भने, तिमीहरूमध्ये को बाँच्न सक्‍नेक्थौ? तिमीहरू सबै विपत्तिमा पर्नेथ्यौ, र तिमीहरूमध्ये कसैको पनि राम्रो परिणाम हुन्थेन। तैपनि आज धेरै मानिसहरूलाई सहिष्णुताका साथ व्यवहार गरिन्छ। तिमीहरूले आलोचना, विद्रोह र विरोध गरे पनि, जबसम्म तिमीहरू अवरोध खडा गर्दैनौ, तबसम्‍म म तिमीहरूलाई मुस्कानसहित सामना गर्नेछु। यदि तिमीहरूले साँच्‍चै नै जीवनको खोजी गर्दै छौ भने, तिमीहरूले थोरै सजाय भोग्‍नुपर्नेछ, र तिमीहरू शल्यक्रियाको टेबलमा जानलाई आफूले मन पराएको कुरासँग अलग हुनुपरेको पीडा सहनुपर्नेछ; पत्रुसले परीक्षा र कष्ट स्वीकार गरेजस्तै तैँले पीडा सहनु नै पर्नेछ। आज, तँ न्याय आसनको सामुन्‍ने छस्। भविष्यमा, तँ “शिर काट्ने यन्त्र” मा जानुपर्छ, जुन तैँले आफैलाई “बलिदान” गर्ने समय हुनेछ।

आखिरी दिनहरूको कामको यो अन्तिम चरणमा, सायद तँ परमेश्‍वरले तेरो शरीरलाई नाश गर्नुहुनेछैन र तैँले उहाँको विरोध गरे पनि वा उहाँलाई दोष लगाए पनि आफूले कुनै व्यथा सहनुपर्नेछैन भन्‍ने विश्‍वास गर्छस् होला—तर जब तँमाथि परमेश्‍वरका कठोर वचनहरू आइपर्छन्, जब तेरो विद्रोह र प्रतिरोध अनि तेरो घिनलाग्दो रूप सबै उदाङ्गो हुन्छन्, तब तँ लुक्‍न सक्‍नेछैनस्। तँ आतङ्कित हुनेछस् र अन्योलमा पर्नेछस्। आज, तिमीहरूमा थोरै भए पनि विवेक हुनुपर्छ। परमेश्‍वरको विरोध र विद्रोह गर्ने दुष्टहरूको भूमिका नखेल। तैँले आफ्नो पुरानो पुर्खाविरुद्ध विद्रोह गर्नुपर्छ; तँमा हुनुपर्ने कद यही हो र तँमा हुनुपर्ने मानवता यही हो। तँ सधैँ आफ्नो भविष्यका सम्भावनाहरू वा आजको आनन्दलाई पन्साउन असक्षम हुन्‍छस्। परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “जबसम्म तिमीहरू मेरो अनुसरण गर्न र सत्यको पछि लाग्‍न सक्दो प्रयास गर्छौ, म तिमीहरूलाई निश्‍चित रूपले सिद्ध बनाउनेछु। तिमीहरू सिद्ध पारिएपछि, तिमीहरूको गन्तव्य सुन्दर हुनेछ—तिमीहरूलाई मेरो राज्यमा मसँग आशिष्‌हरूको आनन्द लिन ल्याइनेछ।” तिमीहरूका निम्ति एउटा सुन्दर गन्तव्यको प्रतिज्ञा गरिएको छ, तैपनि तिमीहरूका मापदण्डहरूलाई कहिल्यै पनि कम गर्न सकिँदैन। एउटा सर्त पनि छ: तिमीहरूलाई विजय गरिए पनि वा सिद्ध पारिए पनि, आज तिमीहरूले केही सजाय र केही कष्ट भोग्‍नुपर्नेछ; तिमीहरूलाई प्रहार र अनुशासित गरिनुपर्छ; तैँले मेरो वचन सुन्नैपर्छ, मेरो मार्ग पछ्याउनैपर्छ, र परमेश्‍वरको इच्छा पालन गर्नैपर्छ—तिमी मानिसहरूले गर्नुपर्ने कार्य यही हो। तैँले जसरी पछ्याए पनि, तैँले यसरी स्पष्ट रूपमा सुन्‍नुपर्छ। यदि तँसँग सच्‍चा अन्तर्दृष्टिहरू छन् भने, तँ पछि लागिरहन सक्छस्। यदि तँलाई यहाँ कुनै सम्भावना वा आशा छैन भन्‍ने लाग्छ भने, तँ जान सक्छस्। तँलाई यी वचनहरू स्पष्ट रूपमा बताइएको छ, तर यदि तँ साँच्‍चै जान चाहन्छस् भने, त्यसले तँसित अलिकति पनि विवेक छैन भन्‍ने मात्र देखाउँछ; तेरो यस्तो कार्य नै तँ एक नरपिशाच होस् भन्‍ने प्रमाणित गर्न पर्याप्त हुन्छ। तैँले सबै कुरा परमेश्‍वरका योजनाबद्ध कार्यहरूको अधीनमा छोडेको छु भनेर भन्छस्, तैपनि तेरो देह र तँ जसरी जिउँछस् सो आधारमा हेर्दा, अझै पनि तँ शैतानको सत्तामा जिउँछस्। शैतान पनि परमेश्‍वरको हातमा हुन्छ, तर तँ आफै अझै शैतानको अधीनमा छस् र तँलाई परमेश्‍वरद्वारा मुक्त गरिनु अझै बाँकी नै छ, किनकि तँ अझै पनि शैतानको प्रभावमा बाँचिरहेको छस्। तैँले मुक्ति पाउनका लागि कसरी खोजी गर्नुपर्छ? विकल्प रोज्ने काम तेरो हो—तैँले हिँड्ने बाटो तैँले आफै चुन्‍नुपर्छ। अन्त्यमा, यदि तैँले “मसँग केही पनि राम्रो छैन, म मेरो विवेकद्वारा परमेश्‍वरको प्रेमको ऋण चुकाउँछु, र मसँग थोरै मात्र भए पनि मानवता हुनुपर्छ। मैले कुनै ठूलो कुरा हासिल गर्न सक्दिनँ, न त मेरो क्षमता त्यति उच्‍च छ; म परमेश्‍वरको कामको दर्शन र अर्थलाई बुझ्दिनँ। म केवल परमेश्‍वरको प्रेमको ऋण तिर्छु, म त्यही गर्छु जे परमेश्‍वरले भन्‍नुहुन्छ, र म जे गर्न सक्छु ती सब गर्छु। म सृष्टि गरिएको प्राणीको रूपमा आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्छु,” भनेर भन्‍न सकिस् भने, म सन्तुष्ट हुनेछु। तैँले दिनसक्‍ने सबैभन्दा उत्कृष्ट गवाही यही हो। मानिसहरूको एउटा समूहबाट अपेक्षा गरिएको सर्वोच्‍च मापदण्ड अर्थात् सृष्टि गरिएको प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नु यही हो। तैँले जति गर्न सक्छस् त्यत्ति गर्; तँबाट अपेक्षा गरिएको मापदण्ड त्यत्ति धेरै उच्‍च छैन। जबसम्म तैँले सक्‍ने जति सबै गर्छस्, तब त्यो तेरो गवाही हुन्छ।