मानवजातिलाई व्यवस्थापन गर्ने कामलाई तीन चरणमा विभाजन गरिएको छ, अर्थात् मानवजातिलाई मुक्ति दिइने कामलाई तीन चरणहरूमा विभाजन गरिएको छ। यी तीन चरणहरूमा संसारलाई सृष्टि गर्ने काम पर्दैन, तर व्यवस्थाको युग, अनुग्रहको युग र राज्यको युग कामका तीन चरणहरू हुन्। संसारलाई सृष्टि गर्ने काम सारा मानवजातिलाई पैदा गर्ने काम थियो। यो मानिसलाई मुक्ति दिने काम थिएन, मानवजातिलाई मुक्ति दिने कामसँग यसको कुनै सरोकार छैन, किनभने संसार सृष्टि गर्दा मानवजाति शैतानद्वारा भ्रष्ट पारिएका थिएनन्, त्यसैले मानवजातिको मुक्तिको काम गर्नु आवश्यक थिएन। जब मानवजाति शैतानद्वारा भ्रष्ट भयो तब मात्र मानवजातिलाई मुक्ति दिने कार्य सुरु भयो, त्यसैले मानवजाति भ्रष्ट भएपछि मात्र मानवजातिको व्यवस्थापनको कार्य सुरुवात भयो। अर्को शब्दमा, परमेश्‍वरको मानव व्यवस्थापन मानवजातिलाई मुक्ति दिने कामको परिणामस्वरूप प्रारम्भ भयो र यो संसारलाई सृष्टि गर्ने कामबाट उदय भएन। मानवजातिमा भ्रष्ट स्वभाव उत्पन्न भएपछि मात्र व्यवस्थापनको काम अस्तित्वमा आयो, त्यसैले मानवजातिलाई व्यवस्थापन गर्ने कार्यमा चार चरणहरू वा चार युगहरूभन्दा पनि तीन भागहरू पर्छन्। परमेश्‍वरले मानवजातिको व्यवस्थापन गर्ने कार्यलाई जनाउने उपयुक्त तरिका यही मात्र हो। जब अन्तिम युगको अन्त आउँछ, तब मानवजातिको व्यवस्थापन कार्यको पूर्ण अन्त आएको हुनेछ। व्यवस्थापन कामको समाप्तिको अर्थ सबै मानवजातिलाई मुक्ति दिने काम पूर्ण रूपमा सक्किनु, र मानवजातिको निम्ति यो अवधि त्यसबेला देखि पूरा भइसकेको हुनेछ भन्‍ने हो। सारा मानवजातिलाई मुक्ति दिने कार्यविना मानवजातिको व्यवस्थापनको कार्य अस्तित्वमा रहने थिएन, न त कार्यका तीन चरणहरू नै हुनेथिए। यो त मानवजातिको भ्रष्टताकै कारणले थियो र मानवजाति मुक्तिको तत्काल आवश्यकतामा थियो त्यसकारण परमप्रभुले सृष्टिको काम टुङ्ग्याउनुभयो र व्यवस्थाको युगको काम सुरुवात गर्नुभयो। त्यसपछि मात्र मानवजातिको व्यवस्थापन गर्ने कार्य सुरुवात भयो, जसको अर्थ त्यसपछि मात्र मानवजातिलाई मुक्ति दिने कार्य सुरु भयो भन्‍ने हुन्छ। “मानवजातिको व्यवस्थापन” को अर्थ पृथ्वीमा भर्खरै सिर्जित मानवजातिको जीवनको अगुवाइ गर्नु होइन (जसको तात्पर्य, मानवजाति अझै भ्रष्ट भएको थिएन)। बरु, यो त शैतानद्वारा भ्रष्ट पारिएको मानवजातिको मुक्ति हो, जसको तात्पर्य, यो भ्रष्ट मानवजातिलाई रूपान्तरण गर्नु हो। “मानवजातिको व्यवस्थापन” को अर्थ यही हो। मानवजातिलाई मुक्ति दिने कार्यमा संसार सृष्टि गर्ने कुरा पर्दैन, त्यसरी नै मानवजातिलाई व्यवस्थापन गर्ने कार्यमा संसारलाई सृष्टि गर्ने काम पर्दैन, तर यसमा संसारको सृष्टिभन्दा अलग कार्यका तीन चरणहरू मात्र पर्छन्। मानवजातिको व्यवस्थापनको कार्यलाई बुझ्न कार्यका तीन चरणहरूका इतिहासप्रति सजग हुनु आवश्यक हुन्छ—मुक्ति पाउनको निम्ति हरेक व्यक्ति यही कुरामा सजग हुनुपर्छ। सृजित प्राणीका रूपमा, मानिसलाई परमेश्‍वरले सृष्टि गर्नुभएको हो भनी तिमीहरूले जान्नुपर्छ र मानवजातिको भ्रष्टताको स्रोत र त्यसमाथि मानिसको मुक्तिको प्रक्रियालाई तिमीहरूले पहिचान गर्नुपर्छ। यदि तिमीहरूलाई परमेश्‍वरको कृपा पाउने प्रयासमा सिद्धान्तअनुसार काम गर्न मात्र आउँछ, तर परमेश्‍वरले मानिसलाई कसरी मुक्ति दिनुहुन्छ वा मानवजातिको भ्रष्टताको स्रोतको बारेमा थाहा छैन भने, सिर्जित प्राणीको नाताले तिमीहरूमा यही कुराको कमी छ। परमेश्‍वरको व्यवस्थापन कार्यको व्यापक क्षेत्रप्रति अनभिज्ञ रहँदा पनि व्यवहारमा उतार्न सकिने ती सत्यताहरूको बुझाइसित मात्र तँ सन्तुष्ट हुनु हुँदैन—यदि यस्तै अवस्था हो भने तँ अत्यन्त कट्टर छस्। कामका तीन चरणहरू मानिसलाई व्यवस्थापन गर्ने परमेश्‍वरको कामको वास्तविक कथा, सम्पूर्ण संसारमा सुसमाचारको आगमन, सबै मानवजातिका बीचमा सबैभन्दा ठूलो रहस्य हुन्, र ती सुसमाचार व्यापक रूपमा प्रचार गर्ने कार्यको जग पनि हुन्। यदि तँ आफ्नो जीवनसँग सम्बन्धित साधारण सत्यताहरू बुझ्नमा मात्र ध्यान दिन्छस् र सारा रहस्यहरू र दर्शनहरूभन्दा महान्‌ यो कुराबारे केही जान्दैनस् भने त, के तेरो जीवन हेर्नको लागि बाहेक केही कामको नहुने बिग्रेको सामग्रीजस्तो छैन र?

यदि मानिस अभ्यासमा मात्रै ध्यान केन्द्रित हुन्छ, र परमेश्‍वरको काम र मानिसले जान्नुपर्ने कुरालाई गौण देख्छ भने, के यो लोभले लाभ, लाभले विलाप हुँदैन र? तैँले जे कुरा जान्नुपर्छ, त्यो कुरा तैँले जान्नैपर्छ; तैँले जे कुरालाई व्यवहारमा लागु गर्नुपर्छ, त्यसलाई तैँले व्यवहारमा लागु गर्नैपर्छ। त्यसपछि मात्र तँ सत्यता पछ्याउन जान्ने व्यक्ति बन्‍नेछस्। मानौँ, जब तैँले सुसमाचार प्रचार गर्ने दिन आउँछ, तब तँ केवल परमेश्‍वर महान् र धर्मी परमेश्‍वर हुनुहुन्छ, उहाँ सर्वोच्च परमेश्‍वर हुनुहुन्छ, त्यस्तो परमेश्‍वर जोसँग कुनै पनि महान् मानिसको तुलना हुन सक्दैन, र उहाँ त्यस्तो परमेश्‍वर हुनुहुन्छ जोभन्दा माथि कोही पनि छैन भनेर भन्न सक्छस्...। तँ यी महत्त्वहीन, सतही शब्दहरू मात्रै भन्न सक्षम हुन्छस् तर अत्यन्तै महत्त्वपूर्ण र सारसम्म पुग्ने शब्दहरू बोल्न पूर्ण रूपमा असक्षम हुन्छस्। तँसँग परमेश्‍वरलाई चिन्ने वा परमेश्‍वरको कामका बारेमा भन्नका लागि केही पनि हुँदैन, र, यसबाहेक, तँ सत्यता प्रस्ट्याउन, वा मानिसमा कमी रहेको कुरा आपूर्ति गर्न सक्दैनस्। यस्तो व्यक्ति आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्न असक्षम हुन्छ। परमेश्‍वरको गवाही दिनु र राज्यको सुसमाचार प्रचार गर्नु कुनै सामान्य कुरा होइन। तँ पहिले सत्यताले र बुझ्नैपर्ने दर्शनहरूले सुसज्जित हुनैपर्छ। जब तँ परमेश्‍वरको कामका विभिन्न दर्शन र सत्यताहरूबारे प्रस्ट हुन्छस्, र हृदयमा तैँले परमेश्‍वरको कामलाई चिन्छस्, र परमेश्‍वरले जेसुकै गर्नुभए पनि—चाहे त्यो धर्मी न्याय होस् वा शोधन होस्—तँसँग तेरो जगका रूपमा सबैभन्दा महान् दर्शन हुन्छ, र तँसँग व्यवहारमा लागु गर्नका लागि सही सत्यता हुन्छ, तब तँ अन्तसम्मै परमेश्‍वरलाई पछ्याउन सक्षम हुनेछस्। तैँले के जान्नैपर्छ भने परमेश्‍वरले जेसुकै काम गर्नुभए पनि, उहाँको कामको उद्देश्य परिवर्तन हुँदैन, उहाँको कामको केन्द्रबिन्दु परिवर्तन हुँदैन, र मानिसप्रतिका उहाँका अभिप्रायहरू परिवर्तन हुँदैनन्। उहाँका वचनहरू जतिसुकै कठोर भए पनि, वातावरण जतिसुकै प्रतिकूल भए पनि, उहाँको कामका सिद्धान्तहरू परिवर्तन हुनेछैनन्, र मानिसलाई मुक्ति दिने उहाँको अभिप्राय परिवर्तन हुनेछैन। यदि यो मानिसको परिणाम वा गन्तव्यको प्रकटीकरण होइन, र अन्तिम चरणको काम, वा परमेश्‍वरको व्यवस्थापनको सम्पूर्ण योजनालाई अन्त्य गर्ने काम होइन, र यदि यो उहाँले मानिसमा काम गर्ने समय हो भने, उहाँको कामको केन्द्रबिन्दु परिवर्तन हुनेछैन। यो सधैँ मानवजातिको मुक्ति नै हुनेछ। यो नै परमेश्‍वरमाथिको तिमीहरूको विश्‍वासको जग हुनुपर्छ। कामका तीन वटा चरणको उद्देश्य सम्पूर्ण मानवजातिको मुक्ति हो—यसको अर्थ शैतानको शक्तिबाट मानवजातिको पूर्ण मुक्ति हो। कामका तीन वटा चरणहरूमध्ये प्रत्येकको उद्देश्य र महत्त्व फरक भए पनि, प्रत्येक चरण मानवजातिलाई मुक्ति दिने कामकै पाटो हो, र प्रत्येक चरण मानवजातिका मागहरूअनुसार अघि बढाइएको मुक्तिको फरक काम हो। तँलाई कामका यी तीन वटा चरणको उद्देश्य एक पटक थाहा भएपछि, तँलाई कामको प्रत्येक चरणको महत्त्व कसरी बुझ्ने भन्‍ने थाहा हुनेछ, र तैँले परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूलाई सन्तुष्ट पार्नका लागि अभ्यास गर्ने तरिका चिन्नेछस्। यदि तँ यस बिन्दुमा पुग्न सकिस् भने, यो दर्शनहरूमध्येको सबैभन्दा महान् दर्शन नै परमेश्‍वरमाथिको तेरो विश्‍वासको जग बन्‍नेछ। तैँले सजिला अभ्यासहरू वा गहिरा सत्यताहरू मात्रै पछ्याउनु हुँदैन, बरु दर्शनहरूलाई अभ्याससँग जोड्नुपर्छ, जसमा अभ्याससम्बन्धी सत्यताहरू र दर्शनहरूसम्बन्धी ज्ञान दुवै हुनुपर्छ। त्यसपछि मात्र तँ वृहत् रूपमा सत्यता पछ्याउने व्यक्ति बन्‍नेछस्।

कामका तीन वटा चरण परमेश्‍वरको सम्पूर्ण व्यवस्थापनको मुटुमा पर्छन्, र तिनमा परमेश्‍वरको स्वभाव र उहाँ जे हुनुहुन्छ त्यो व्यक्त गरिन्छन्। जसलाई परमेश्‍वरको कामका तीन वटा चरणबारे थाहा छैन तिनीहरू परमेश्‍वरले आफ्नो स्वभाव कसरी व्यक्त गर्नुहुन्छ भनी बुझ्न सक्दैनन्, न त तिनीहरूलाई परमेश्‍वरको कामको बुद्धि नै थाहा हुन्छ। तिनीहरू उहाँले मानिसलाई मुक्ति दिने धेरै वटा तरिका र सम्पूर्ण मानवजातिप्रति उहाँका अभिप्रायहरूबारे पनि अनभिज्ञ रहन्छन्। कामका तीन वटा चरण मानवजातिलाई मुक्ति दिने कामको पूर्ण अभिव्यक्ति हुन्, अनि कामका तीन वटा चरण थाहा नहुनेहरू पवित्र आत्माको कामका विभिन्न विधि र सिद्धान्तबारे अनभिज्ञ हुनेछन्। कामको कुनै निश्‍चित चरणबाट बाँकी रहेका प्रावधानहरूमा मात्रै कठोरताका साथ टाँसिनेहरू त्यस्ता मानिस हुन् जो परमेश्‍वरलाई प्रावधानहरूमा सीमित गर्छन्, र परमेश्‍वरमाथिको तिनीहरूको विश्‍वास काल्पनिक हुन्छ—त्यस्ता मानिसहरूले परमेश्‍वरको मुक्तिको अनुग्रह कहिल्यै प्राप्त गर्नेछैनन्। परमेश्‍वरको कामका तीन वटा चरणले मात्रै परमेश्‍वरको सम्पूर्ण स्वभावलाई पूर्ण रूपमा व्यक्त गर्न सक्छन् र समस्त मानवजातिलाई मुक्ति दिने परमेश्‍वरको अभिप्राय, र मानवजातिको मुक्तिको सम्पूर्ण प्रक्रियालाई पूर्ण रूपमा व्यक्त गर्न सक्छन्। यो उहाँले शैतानलाई पराजित गर्नुभएको छ र मानवजातिलाई प्राप्त गर्नुभएको छ भन्‍ने कुराको प्रमाण हो; यो परमेश्‍वरको विजयको प्रमाण हो, र परमेश्‍वरको सम्पूर्ण स्वभावको अभिव्यक्ति हो। परमेश्‍वरको कामका तीन वटा चरणमध्ये एउटा चरण मात्रै बुझ्नेहरू परमेश्‍वरको स्वभावको एउटा भाग मात्रै जान्दछन्। कामको यो एउटै चरणका आधारमा मानिसका धारणाहरूभित्र प्रावधानहरू बन्‍ने सम्भावना हुन्छ, र मानिसले परमेश्‍वरलाई सीमित गर्ने र परमेश्‍वरको स्वभावको यो एउटै भागलाई परमेश्‍वरको सम्पूर्ण स्वभावको प्रतिनिधित्वका रूपमा प्रयोग गर्ने सम्भावना हुन्छ। यसबाहेक, मानिसका धेरै वटा कल्पना ऊभित्रै मिसिएका हुन्छन्, जसले गर्दा मानिस परमेश्‍वरको स्वभाव, सत्त्व, र बुद्धिलाई, साथै परमेश्‍वरको कामका सिद्धान्तहरूलाई सीमित परिधिभित्र कठोरताका साथ बाँध्छ, र यदि परमेश्‍वर एक पटक यस्तो हुनुहुन्थ्यो भने, उहाँ सधैँभरि उस्तै रहनुहुनेछ र अनन्तसम्म परिवर्तन हुनुहुनेछैन भन्‍ने विश्‍वास गर्छ। कामका तीन वटा चरण जान्ने र बोध गर्नेहरूसँग मात्रै परमेश्‍वरको पूर्ण र सटीक ज्ञान हुन सक्छ। कम्तीमा पनि, तिनीहरूले परमेश्‍वरलाई इस्राएलीहरूका वा यहूदीहरूका परमेश्‍वरका रूपमा परिभाषित गर्नेछैनन्, र उहाँलाई मानवजातिका खातिर सधैँभरि क्रूसमा टाँगिनुहुने परमेश्‍वरका रूपमा हेर्नेछैनन्। यदि कसैले परमेश्‍वरलाई उहाँको कामको एउटा चरणबाट मात्रै चिन्छ भने, उसको ज्ञान अत्यन्तै नगण्य हुन्छ, र यो समुद्रमा एक थोपासरह मात्र हुन्छ। यदि त्यसो होइन भने, पुराना धार्मिक रुढीवादीहरू धेरैले परमेश्‍वरलाई किन जिउँदै क्रूसमा टाँग्नेथिए र? के यो मानिसले परमेश्‍वरलाई निश्‍चित परिधिहरूभित्र सीमित गर्ने भएकाले होइन र? के धेरै मानिसलाई परमेश्‍वरको विविध र थरीथरीको काम थाहा नभएको हुनाले, र, त्यसमाथि, तिनीहरूले आफूसँग भएको थोरै ज्ञान र धर्मसिद्धान्तलाई पवित्र आत्माको काम मापन गर्न प्रयोग गर्ने भएकाले तिनीहरू परमेश्‍वरको प्रतिरोध गर्ने र पवित्र आत्माको काममा बाधा पुर्‍याउने गर्दैनन् र? यी मानिसहरूले सतही अनुभवहरू मात्रै लिएका भए पनि, तिनीहरू प्रकृतिमा अहङ्कारी, स्वेच्छाचारी र बेलगाम हुन्छन्, तिनीहरू पवित्र आत्माको कामलाई तिरस्कारको दृष्टिले हेर्छन्, पवित्र आत्माद्वारा दिइएको ताडनालाई बेवास्ता गर्छन् र, त्यसमाथि, पवित्र आत्माको कामलाई “पुष्टि गर्न” आफ्ना तुच्छ पुराना धर्मसिद्धान्तहरू प्रयोग गर्छन्। तिनीहरू ढोँगी पनि हुन् र आफ्नो विद्वतामा पूर्ण रूपमा विश्‍वस्त हुन्छन्, र आफू सम्पूर्ण संसारभरि स्वतन्त्र रूपमा विचरण गर्ने विश्‍वास गर्छन्। के त्यस्ता मानिसहरू पवित्र आत्माद्वारा तिरस्कार गरिने, र नयाँ युगद्वारा हटाइने मानिस होइनन् र? के परमेश्‍वरसामु आउने र खुलेआम उहाँको प्रतिरोध गर्नेहरू आफ्नो “चमक” प्रदर्शन गरिरहेका सतही र सीमित ज्ञान भएका घृणास्पद व्यक्तिहरू होइनन् र? तिनीहरूसँग बाइबलको थोरै मात्र ज्ञान हुन्छ, तैपनि तिनीहरू संसारका “प्राज्ञिक वृत्तहरू” भरि स्वतन्त्र रूपमा चल्न चाहन्छन्; तिनीहरूसँग मानिसहरूलाई सिकाउनका लागि थोरै मात्र सतही धर्मसिद्धान्त हुन्छ, तैपनि तिनीहरू पवित्र आत्माको कार्यदिशालाई उल्ट्याउन चाहन्छन् र यसलाई आफ्नै सोचाइ प्रक्रियाहरूमा केन्द्रित राख्ने प्रयास गर्छन्। तिनीहरू अदूरदर्शी भएकाले, तिनीहरू परमेश्‍वरको ६,००० वर्षे कामको भव्यता हेर्न चाहन्छन्। यी मानिसहरूसँग कुनै मान्य कारण हुँदैन! वास्तवमा, मानिसहरूसँग परमेश्‍वरको जति धेरै ज्ञान हुन्छ, तिनीहरू उहाँको कामलाई त्यति नै कम हल्का रूपमा गलत ठहराउँछन्—तिनीहरू परमेश्‍वरको वर्तमान कामबारे आफ्नो ज्ञानका बारेमा थोरै मात्र कुरा गर्छन्, तर यसलाई अन्धाधुन्ध रूपमा गलत ठहराउँदैनन्। मानिसहरूले परमेश्‍वरलाई जति कम चिन्छन्, तिनीहरू त्यति नै धेरै दुस्साहसी हुन्छन्, तिनीहरू आफूलाई त्यति नै धेरै उच्च मूल्याङ्कन गर्छन्, र तिनीहरू परमेश्‍वर के हुनुहुन्छ भनी त्यति नै बेलगाम रूपमा घोषणा गर्छन्, तैपनि तिनीहरूले घोषणा गर्ने भनेको धर्मसिद्धान्त मात्रै हो र यसको कुनै तथ्यात्मक आधार हुँदैन। यिनीहरू सबैभन्दा काम नलाग्ने मानिस हुन्। पवित्र आत्माको कामलाई खेलका रूपमा लिनेहरू उडन्ता मानिस हुन्! पवित्र आत्माको नयाँ कामको सामना गरेपछि, तिनीहरू यसलाई सतर्क रूपमा लिँदैनन्, बरु यसको सट्टा जथाभावी बोल्छन् र हतारमा गलत ठहराउँछन्, आफ्नै इच्छालाई बेलगाम छोडेर पवित्र आत्माको कामको सहीपनलाई नकार्छन्, र यसको अपमान वा ईशनिन्दा समेत गर्छन्—के यी अनादर गर्ने व्यक्तिहरू पवित्र आत्माको कामबारे अनजान, र अझ बढी, अन्तर्निहित रूपमा नै घमण्डी र बेलगाम रहेका अत्यन्तै अहङ्कारी मानिस होइनन् र? यदि त्यस्ता मानिसहरूले पवित्र आत्माको नयाँ काम स्वीकार गर्ने दिन आए पनि, तिनीहरूले परमेश्‍वरको सहनशीलता भने अझै पनि प्राप्त गर्नेछैनन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरका लागि काम गर्नेहरूलाई हेयको नजरले हेर्ने मात्र होइन, तिनीहरू परमेश्‍वर स्वयम्‌को ईशनिन्दा पनि गर्छन्। त्यस्ता दुस्साहसी अपराधीहरूलाई यो जीवन वा आउँदो संसारमा क्षमा गरिनेछैन, र तिनीहरू सधैँका लागि नरकमा नाश हुनेछन्! त्यस्ता अनादर गर्ने, आत्मभोगी मानिसहरूले विश्‍वासीहरूको नाम मात्रै भिरेका हुन्छन्, र यस्ता मानिसहरू जति बढी हुन्छन्, तिनीहरूले परमेश्‍वरका प्रशासनिक आदेशहरू उल्लङ्घन गर्ने सम्भावना त्यति नै बढी हुन्छ। के अन्तर्निहित रूपमा बेलगाम रहेका, र कहिल्यै कसैको आज्ञापालन नगरेका ती अहङ्कारी व्यक्तिहरू सबै यही मार्गमा हिँड्दैनन् र? के तिनीहरू दिनदिनै यसरी नै सधैँ नयाँ रहने र कहिल्यै पुरानो नहुने परमेश्‍वरको प्रतिरोध गर्दैनन् र? आज, तिमीहरूले परमेश्‍वरको कामका तीन वटा चरणको महत्त्व किन जान्नैपर्छ भन्‍ने कुरा तिमीहरूले बुझ्नुपर्छ। मैले भन्‍ने वचनहरू तिमीहरूका लागि लाभदायक छन्, र यी खोक्रा गफ मात्रै होइनन्। यदि तिमीहरू तिनलाई सरसर्ती मात्रै पढ्छौ भने, के मेरो रगत-पसिना व्यर्थ हुनेछैन र? तिमीहरू प्रत्येकले आफ्नो प्रकृति थाहा पाउनुपर्छ। तिमीहरूमध्ये धेरैजसो सिपालु वक्ता छौ; तिमीहरू सैद्धान्तिक प्रश्नहरूको उत्तर सजिलै दिन्छौ, तर सारसम्बन्धी प्रश्नहरूमा तिमीहरूसँग भन्नका लागि केही पनि हुँदैन। आज पनि, तिमीहरू अझै उडन्ता कुराकानीमा लिप्त हुन्छौ, आफ्ना पुराना स्वभावहरू परिवर्तन गर्न सक्दैनौ, र तिमीहरूमध्ये धेरैजसो उच्च सत्यता हासिल गर्नका लागि आफूले पछ्याउने तरिका परिवर्तन गर्ने कुनै अभिप्राय राख्दैनौ, बरु यसको सट्टा आफ्नो जीवन आधा मनले मात्रै जिउँछौ। त्यस्ता मानिसहरू कसरी अन्तिमसम्मै परमेश्‍वरलाई पछ्याउन सक्षम हुन्छन्? यदि तिमीहरू मार्गको अन्त्यसम्म पुगिहाल्यौ भने पनि, यसले तिमीहरूलाई के फाइदा हुनेछ? साँच्चै पछ्याएर होस् वा चाँडै पछि हटेर होस्, आफ्ना विचारहरू परिवर्तन गर्न ढिला नगर्नु नै बेस हुन्छ। समय बित्दै जाँदा तिमीहरू सित्तैँमा खाने परजीवी बन्‍नेछौ—के तिमीहरू यस्तो नीच र अपमानजनक भूमिका खेल्न इच्छुक छौ?

कामका तीन वटा चरण परमेश्‍वरको सम्पूर्ण कामको एउटा तथ्यात्मक अभिलेख हो; ती मानवजातिलाई परमेश्‍वरले दिने मुक्तिको तथ्यात्मक अभिलेख हुन्, र ती काल्पनिक होइनन्। यदि तिमीहरू साँच्चै परमेश्‍वरको सम्पूर्ण स्वभावको ज्ञान पछ्याउन चाहन्छौ भने, तिमीहरूले परमेश्‍वरद्वारा गरिने कामका तीन वटा चरण थाहा पाउनैपर्छ, र यसबाहेक, तिमीहरूले कुनै पनि चरणलाई छोड्नु हुँदैन। यो परमेश्‍वरको ज्ञान पछ्याउनेहरूले हासिल गर्नैपर्ने न्यूनतम कुरा हो। मानिस आफैले परमेश्‍वरको साँचो ज्ञान निर्माण गर्न सक्दैन। यो मानिस आफैले सोच्न सक्ने कुरा होइन, यो पवित्र आत्माको विशेष अनुग्रह एउटै व्यक्तिलाई प्रदान गरिनुको नतिजा त झनै होइन। बरु, यो मानिसले परमेश्‍वरको कामको अनुभव गरेपछि आउने ज्ञान हो, र यो परमेश्‍वरको कामका तथ्यहरू अनुभव गरेपछि मात्रै आउने परमेश्‍वरको ज्ञान हो। यस्तो ज्ञान सजिलै पाउन सकिँदैन, न त यो सिकाउन सकिने कुरा नै हो। यो पूर्णतया व्यक्तिगत अनुभवसँग सम्बन्धित छ। मानवजातिलाई परमेश्‍वरले दिने मुक्ति यी तीन वटा चरणको कामको केन्द्रमा पर्छ, तर मुक्तिको कामभित्रै काम गर्ने केही विधि र परमेश्‍वरको स्वभाव व्यक्त गरिने केही माध्यम समावेश हुन्छन्। मानिसलाई पहिचान गर्न सबैभन्दा गाह्रो हुने कुरा यही हो। मानिसलाई यो कुरा बोध गर्न गाह्रो हुन्छ। युगहरूको विभाजन, परमेश्‍वरको काममा आउने परिवर्तनहरू, कामको स्थानमा आउने परिवर्तनहरू, यस कामको प्रापकमा आउने परिवर्तनहरू, आदि—यी सबै कुरा कामका तीन वटा चरणमा समावेश हुन्छन्। विशेष गरी, पवित्र आत्माको काम गराइमा रहेको भिन्नता, साथै परमेश्‍वरको स्वभाव, स्वरूप, नाम, पहिचानमा हुने फेरबदलहरू, वा अन्य परिवर्तनहरू, सबै कामका तीन वटा चरणका पाटा हुन्। कामको एउटा चरणले एउटा पाटोलाई मात्रै प्रतिनिधित्व गर्न सक्छ, र यो कुनै निश्‍चित क्षेत्रभित्र सीमित हुन्छ। यो युगहरूको विभाजन, वा परमेश्‍वरको काममा हुने परिवर्तनहरूसँग सम्बन्धित छैन, अन्य पक्षहरू त झनै सम्बन्धित छैन। यो प्रस्ट रूपमा थाहा भएकै तथ्य हो। कामका तीन वटा चरण मानवजातिलाई मुक्ति दिने परमेश्‍वरको समग्र काम हुन्। मानिसले मुक्तिको काममा परमेश्‍वरको काम र परमेश्‍वरको स्वभाव जान्नैपर्छ; यो तथ्यविना, परमेश्‍वरबारे तेरो ज्ञानमा आधारहीन शब्दहरूबाहेक केही हुँदैन, यो अकर्मण्य गफभन्दा बढी केही होइन। त्यस्तो ज्ञानले मानिसलाई न त विश्‍वस्त पार्न सक्छ न त विजय नै गर्न सक्छ; यो वास्तविकतासँग बाझिन्छ, र यो सत्यता होइन। यो अत्यन्तै प्रशस्त र सुन्नमा आनन्ददायी हुन सक्ला, तर यदि यो परमेश्‍वरको अन्तर्निहित स्वभावसँग बाझिन्छ भने, परमेश्‍वरले तँलाई बाँकी राख्नुहुनेछैन। उहाँले तेरो ज्ञानलाई अनुमोदन नगर्ने मात्र होइन, तैँले निन्दाको पाप गरेका कारण उहाँले तँलाई दण्ड पनि दिनुहुनेछ। परमेश्‍वरलाई चिन्‍नेसम्बन्धी वचनहरू हल्का रूपमा बोलिँदैनन्। तँ वाक्पटु र मीठो बोल्ने भए पनि, र तेरा शब्दहरू यति चलाख भए पनि कि तैँले कालोलाई सेतो र सेतोलाई कालो साबित गर्न सके पनि, परमेश्‍वरको ज्ञानका बारेमा बोल्नुपर्दा तँ अझै पनि आफ्नो क्षमताभन्दा बाहिर हुन्छस्। परमेश्‍वर तैँले अन्धाधुन्ध रूपमा गलत ठहराउन, प्रशंसा गर्न, वा बदनाम गर्न सक्ने व्यक्ति हुनुहुन्न। तैँले हरेकको प्रशंसा गर्लास्, तैपनि परमेश्‍वरको सर्वोच्च अनुग्रहलाई वर्णन गर्नका लागि सही शब्दहरू फेला पार्न तँलाई धौधौ हुन्छ—हरेक असफल व्यक्तिले महसुस गर्ने कुरा यही हो। परमेश्‍वरको वर्णन गर्ने भाषाका ज्ञाताहरू धेरै भए पनि, तिनीहरूले वर्णन गर्ने कुराको सटीकता ती मानिसहरूले बोल्ने सत्यताको सयौँ भागको एक भाग मात्रै हुन्छ, जो परमेश्‍वरद्वारा चुनिएका हुन्छन्, जुन मानिसहरूसँग सीमित शब्दावली मात्रै भए पनि प्रयोग गर्नका लागि प्रशस्त अनुभव हुन्छ। तसर्थ परमेश्‍वरको ज्ञान सटीकता र व्यावहारिकतामा निहित हुने, शब्दहरूको चलाखीपूर्ण प्रयोग वा प्रशस्त शब्दावलीमा नहुने, साथै मानिसको सिकाइ र परमेश्‍वरको ज्ञान पूर्ण रूपमा असम्बन्धित रहेको देख्न सकिन्छ। परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने पाठ मानवजातिको कुनै पनि प्राकृतिक विज्ञानभन्दा उच्च छ। यो यस्तो पाठ हो जसलाई परमेश्‍वरको ज्ञान पछ्याउने अत्यन्तै थोरै सङ्ख्याका मानिसद्वारा मात्रै सफलतापूर्वक सिक्न सकिन्छ, र प्रतिभा भएको जोकोही व्यक्तिद्वारा सिक्न सकिँदैन। त्यसैले, तिमीहरूले परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने र सत्यता पछ्याउने कुरालाई एउटा बच्चाद्वारा नै हासिल गर्न सकिने कुराहरू जस्तै गरी हेर्नु हुँदैन। सायद तँ आफ्नो पारिवारिक जीवनमा, वा आफ्नो करियरमा, वा आफ्नो विवाहमा पूर्ण रूपमा सफल भएको छस्, तर सत्यताको र परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने पाठको कुरामा, देखाउनका लागि तँसँग केही पनि छैन र तैँले केही पनि हासिल गरेको छैनस्। सत्यतालाई व्यवहारमा लागु गर्न तिमीहरूलाई ठूलो कठिनाइ हुन्छ भनेर भन्न सकिन्छ, र परमेश्‍वरलाई चिन्‍नु अझ ठूलो समस्या हो। यो तिमीहरूको कठिनाइ हो, र सम्पूर्ण मानवजातिले सामना गर्ने कठिनाइ पनि यही हो। परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने कार्यमा केही उपलब्धि हासिल गरेकाहरूमध्ये, लगभग कोही पनि मानकअनुरूप छैन। परमेश्‍वरलाई चिन्‍नुको अर्थ के हो, परमेश्‍वरलाई चिन्‍नु किन आवश्यक छ, वा परमेश्‍वरलाई चिन्‍नुअघि व्यक्ति ठ्याक्कै कुन स्तरमा पुग्नुपर्छ भन्‍ने कुरा मानिसलाई थाहा छैन। मानवजातिलाई यति धेरै उल्झनमा पार्ने कुरा यही हो, र यो सरासर मानवजातिले सामना गर्ने सबैभन्दा ठूलो पहेली हो—कोही पनि यो प्रश्नको उत्तर दिन सक्षम छैन, न त कोही यो प्रश्नको उत्तर दिन इच्छुक नै छ, किनभने आजसम्म मानवजातिमध्ये कसैले पनि यस कामको अध्ययनमा कुनै सफलता प्राप्त गरेको छैन। सायद, जब कामका तीन वटा चरणको पहेलीबारे मानवजातिलाई थाहा दिइन्छ, तब परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने प्रतिभाशाली मानिसहरूको एउटा समूह क्रमैसँग देखा पर्नेछ। अवश्य नै, म त्यस्तै होस् भन्‍ने आशा गर्छु, र यसबाहेक, म यो काम अघि बढाउने प्रक्रियामा छु। म निकट भविष्यमा त्यस्ता प्रतिभाशाली मानिसहरू अझ धेरै उदय भएको देख्‍ने आशा गर्छु, र तिनीहरू कामका यी तीन वटा चरणको तथ्यका साक्षी बनून् भन्‍ने आशा गर्छु—जसको अर्थ, अवश्य नै, तिनीहरू कामका यी तीन वटा चरणको गवाही दिने पहिलो बनून् भन्‍ने हो। तर यदि परमेश्‍वरको काम अन्त्य हुने दिनमा त्यस्ता प्रतिभाशाली मानिसहरूको उदय भएन भने, वा यदि त्यस्ता मानिसहरू एक वा दुई जना मात्रै भए, र तिनीहरू ती हुन् जसले देहधारी परमेश्‍वरद्वारा सिद्ध पारिनुलाई व्यक्तिगत रूपमा स्वीकार गरेका छन् भने, त्योभन्दा दुःखलाग्दो र खेदजनक कुरा अरू केही हुनेछैन। तर, यो सबैभन्दा खराब अवस्थामा हुने कुरा मात्रै हो। कुरा जे-जस्तो भए पनि, म अझै पनि साँच्चै पछ्याउनेहरूले यो आशिष्‌ प्राप्त गर्न सकून् भन्‍ने आशा गर्छु। समयको सुरुवातदेखि नै, यति ठूलो काम पहिले कहिल्यै गरिएको छैन; मानव विकासको इतिहासमा यस्तो कार्य कहिल्यै देखा परेको छैन। यदि तँ साँच्चै परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने पहिलोमध्येको एक बन्न सकिस् भने, के यो सबै सृजित प्राणीमाझ सबैभन्दा उच्च सम्मान हुनेछैन र? के मानवजातिमध्ये कुनै पनि सृजित प्राणी परमेश्‍वरद्वारा योभन्दा बढी अनुमोदित हुनेछ र? यस्तो काम हासिल गर्न सजिलो छैन, तर अन्ततः यसले अझै पनि नतिजाहरू दिनेछ। तिनीहरूको लिङ्ग वा राष्ट्रियता जेसुकै भए पनि, परमेश्‍वरको ज्ञान हासिल गर्न सक्षम हुने सबैले अन्तमा परमेश्‍वरको सबैभन्दा ठूलो सम्मान प्राप्त गर्नेछन्, र परमेश्‍वरको अख्तियार बोक्ने तिनीहरू मात्रै हुनेछन्। यो आजको काम हो, र यो भविष्यको काम पनि हो; यो ६,००० वर्षे काममा सम्पन्न गरिने अन्तिम र सबैभन्दा उच्च काम हो, र यो मानिसको हरेक वर्गलाई प्रकट गर्ने काम गर्ने तरिका हो। मानिसलाई परमेश्‍वर चिन्‍न लगाउने काममार्फत, सबै प्रकारका मानिसको दर्जा प्रकट गरिन्छ: जो परमेश्‍वरलाई चिन्छन् तिनीहरू परमेश्‍वरका आशिष्‌हरू प्राप्त गर्न र उहाँका प्रतिज्ञाहरू उत्तराधिकारमा प्राप्त गर्न योग्य हुन्छन्, जबकि जो परमेश्‍वरलाई चिन्दैनन् तिनीहरू परमेश्‍वरका आशिष्‌हरू प्राप्त गर्न र उहाँका प्रतिज्ञाहरू उत्तराधिकारमा प्राप्त गर्न अयोग्य हुन्छन्। जो परमेश्‍वरलाई चिन्छन् तिनीहरू परमेश्‍वरका घनिष्ठ मानिस हुन्, र जो परमेश्‍वरलाई चिन्दैनन् तिनीहरूलाई परमेश्‍वरका घनिष्ठ भन्न मिल्दैन; परमेश्‍वरका घनिष्ठ मानिसहरूले परमेश्‍वरको कुनै पनि आशिष्‌ प्राप्त गर्न सक्छन्, तर जो उहाँका घनिष्ठ होइनन् तिनीहरू कुनै पनि कामका लागि सक्षम हुँदैनन्। चाहे त्यो सङ्कष्टहरू होस्, शोधन होस्, वा न्याय होस्, यी सबै कुरा मानिसलाई अन्ततः परमेश्‍वरलाई चिन्‍न र उहाँको अधीनमा रहन दिनका खातिर हुन्। आखिरमा हासिल गरिने एक मात्र प्रभाव यही हो। कामका तीन वटा चरण पूर्ण रूपमा स्पष्ट पारिनुले परमेश्‍वरबारे मानिसको ज्ञानलाई फाइदा गराउँछ, र यसले मानिसलाई परमेश्‍वरबारे अझ पूर्ण र विस्तृत ज्ञान प्राप्त गर्न मद्दत गर्छ। यो सबै कामबाट मानिसलाई फाइदा हुन्छ।

परमेश्‍वर स्वयम्‌को काम मानिसले जान्नैपर्ने दर्शन हो, किनभने परमेश्‍वरको काम मानिसद्वारा हासिल गर्न सकिँदैन, र यो मानिससँग हुँदैन। कामका तीन वटा चरण परमेश्‍वरको समग्र व्यवस्थापन हुन्, र मानिसद्वारा जानिनुपर्ने योभन्दा महान् दर्शन अरू कुनै छैन। यदि मानिसले यो सबैभन्दा महान् दर्शन जान्दैन भने, परमेश्‍वरलाई चिन्‍न सजिलो हुँदैन, परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू बुझ्न सजिलो हुँदैन, र, त्यसमाथि, मानिसले हिँड्ने मार्ग झन्-झन् कठिन बन्दै जानेछ। दर्शनहरूविना, मानिस यति टाढासम्म आउन सक्नेथिएन। दर्शनहरूले नै मानिसलाई आजसम्म टिकाइराखेका छन्, र ती मानिसको सबैभन्दा ठूलो सुरक्षा बनेका छन्। भविष्यमा, तिमीहरूको ज्ञान अझ गहिरो हुनैपर्छ। तिमीहरूले कामका तीन वटा चरणभित्र उहाँका सम्पूर्ण अभिप्राय र उहाँको बुद्धिमत्तापूर्ण कामको सार जान्नैपर्छ। यो मात्र तिमीहरूको साँचो कद हो। कामको अन्तिम चरण एक्लै अस्तित्वमा रहँदैन, यो त अघिल्ला दुई वटा चरणसँग मिलेर बनेको सम्पूर्णताकै पाटो हो, जसको अर्थ कामका तीन वटा चरणमध्ये एउटा मात्रै गरेर समग्र मुक्तिको काम पूरा गर्न असम्भव हुन्छ। कामको अन्तिम चरणले मानिसलाई पूर्ण रूपमा मुक्ति दिन सक्ने भए पनि, यसको अर्थ यो एउटै चरण मात्रै अघि बढाउनु आवश्यक छ, र मानवजातिलाई शैतानको प्रभावबाट मुक्ति दिन कामका अघिल्ला दुई वटा चरण चाहिँदैन भन्‍ने होइन। तीन वटा चरणमध्ये कुनै एउटालाई मात्र सम्पूर्ण मानवजातिले जान्नैपर्ने एक मात्र दर्शनका रूपमा लिन मिल्दैन, किनभने समग्र मुक्तिको काम भनेको कामका तीन वटा चरण हो, तीमध्ये एउटा मात्रै चरण होइन। मुक्तिको काम सम्पन्न नभएसम्म, परमेश्‍वरको व्यवस्थापन पूर्ण रूपमा अन्त्य हुन सक्नेछैन। परमेश्‍वरको सत्त्व, उहाँको स्वभाव, र उहाँको बुद्धि समग्र मुक्तिको काममा व्यक्त गरिन्छन्; ती मानिसलाई सुरुमै थाहा दिइँदैन, बरु मुक्तिको काममा बिस्तारै व्यक्त गरिएका छन्। मुक्तिको कामको प्रत्येक चरणले परमेश्‍वरको स्वभावको एउटा भाग, र उहाँको सत्त्वको एउटा भाग व्यक्त गर्छ; कामको कुनै एउटा मात्र चरणले सिधै र पूर्ण रूपमा परमेश्‍वरको सम्पूर्ण सत्त्व व्यक्त गर्न सक्दैन। यसर्थ, कामका तीन वटा चरण पूरा भएपछि मात्रै मुक्तिको काम पूर्ण रूपमा सम्पन्न हुन सक्ने भएकाले, समग्र परमेश्‍वरबारे मानिसको ज्ञानलाई परमेश्‍वरको कामका तीन वटा चरणबाट अलग गर्न सकिँदैन। मानिसले कामको एउटा चरणबाट प्राप्त गर्ने भनेको परमेश्‍वरको कामको एउटा भागमा व्यक्त गरिने उहाँको स्वभाव मात्रै हो। यसले अघि वा पछिका चरणहरूमा व्यक्त गरिने स्वभाव र सत्त्वलाई प्रतिनिधित्व गर्न सक्दैन। किनभने मानवजातिलाई मुक्ति दिने काम एउटै अवधिमा, वा एउटै स्थानमा तुरुन्तै सकिँदैन, बरु यो फरक-फरक समय र स्थानमा मानवजातिको विकासको स्थितिअनुसार बिस्तारै अझ गहिरो बन्दै जान्छ। यो चरणबद्ध रूपमा गरिने काम हो, र यो एउटै चरणमा पूरा हुँदैन। त्यसैले, परमेश्‍वरको सम्पूर्ण बुद्धिले कुनै एउटा व्यक्तिगत चरणमा भन्दा पनि तीन वटा चरणमा मूर्तरूप लिन्छ। उहाँको सम्पूर्ण सत्त्व र उहाँको सम्पूर्ण बुद्धि यी तीन वटा चरणमा बाँडिएका छन्—प्रत्येक चरणमा उहाँको सत्त्व रहेको हुन्छ, र प्रत्येक चरण उहाँको कामको बुद्धिको अभिलेख हो। मानिसले यी तीन वटा चरणमा व्यक्त गरिएको परमेश्‍वरको सम्पूर्ण स्वभाव जान्नुपर्छ। परमेश्‍वरको यो सत्त्व सबै मानवजातिका लागि सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण छ, र यदि मानिसहरूले परमेश्‍वरको आराधना गर्दा तिनीहरूसँग यो ज्ञान छैन भने, तिनीहरू बुद्धको आराधना गर्नेहरूभन्दा फरक छैनन्। मानिसमाझ गरिने परमेश्‍वरको काम मानिसबाट लुकाइएको छैन, र परमेश्‍वरको आराधना गर्ने सबैले यो थाहा पाउनुपर्छ। परमेश्‍वरले मानिसमाझ मुक्तिको कामका तीन वटा चरण पूरा गर्नुभएको हुनाले, मानिसले कामका यी तीन वटा चरणमा उहाँसँग जे छ र उहाँ जे हुनुहुन्छ त्यसको अभिव्यक्ति जान्नुपर्छ। मानिसद्वारा अनिवार्य रूपमा गरिनुपर्ने कुरा यही हो। परमेश्‍वरले मानिसबाट लुकाउने कुरा त्यो हो जुन मानिसले हासिल गर्न सक्दैन, र मानिसले थाहा पाउनु हुँदैन, जबकि परमेश्‍वरले मानिसलाई देखाउने कुरा त्यो हो जुन मानिसले थाहा पाउनुपर्छ र मानिससँग हुनुपर्छ। कामका तीन वटा चरणमध्ये प्रत्येक चरण अघिल्लो चरणको जगमा गरिन्छ; यो मुक्तिको कामबाट अलग राखेर स्वतन्त्र रूपमा गरिँदैन। युगमा र गरिने काममा ठूला-ठूला भिन्नताहरू भए पनि, यसको केन्द्रमा अझै पनि मानवजातिको मुक्ति नै रहन्छ, र मुक्तिको कामको प्रत्येक चरण अघिल्लो चरणभन्दा गहिरो हुन्छ। कामको प्रत्येक चरण अघिल्लो चरणलाई कहिल्यै नत्यागी, त्यसकै जगबाट निरन्तर अघि बढ्छ। यसरी, सधैँ नयाँ रहने र कहिल्यै पुरानो नहुने परमेश्‍वरको काममा, उहाँ मानिसलाई पहिले कहिल्यै व्यक्त नगरिएका उहाँको स्वभावका पक्षहरू निरन्तर व्यक्त गरिरहनुभएको हुन्छ, र मानिसलाई सधैँ उहाँको नयाँ काम र उहाँको नयाँ सत्त्व थाहा दिइरहनुभएको हुन्छ। पुराना धार्मिक रुढीवादीहरूले यसलाई प्रतिरोध गर्न आफ्नो सक्दो प्रयास गर्ने र यसको खुलेआम विरोध गर्ने भए पनि, परमेश्‍वर अझै पनि आफूले गर्नुपर्ने नयाँ काम गर्नुहुन्छ। उहाँको काम सधैँ परिवर्तन भइरहेको हुन्छ, र यसकारणले गर्दा, यसले सधैँ मानिसको विरोधको सामना गरिरहेको हुन्छ। त्यसैगरी, उहाँको स्वभाव पनि सधैँ परिवर्तन भइरहेको हुन्छ, जसरी युग र उहाँको काम स्विकार्नेहरू परिवर्तन भइरहेका हुन्छन्। यसबाहेक, उहाँ सधैँ पहिले कहिल्यै नगरिएको काम गरिरहनुभएको हुन्छ, त्यस्तो काम समेत गरिरहनुभएको हुन्छ जुन मानिसलाई पहिले गरिएको कामसँग बाझिने र त्यसको विपरीत रहेको जस्तो लाग्छ। मानिस एक प्रकारको काम, वा एक प्रकारको अभ्यासलाई मात्रै स्वीकार गर्छ, र मानिसलाई यीसँग बाझिने, वा यीभन्दा उच्च काम वा अभ्यासहरू स्वीकार गर्न गाह्रो हुन्छ। तर पवित्र आत्मा सधैँ नयाँ काम गरिरहनुभएको हुन्छ, त्यसैले परमेश्‍वरको नयाँ कामलाई प्रतिरोध गर्ने धार्मिक विशेषज्ञहरूको एकपछि अर्को समूह देखा पर्छ। यी मानिसहरू “विशेषज्ञ” बनेका छन् किनभने तिनीहरूलाई परमेश्‍वर कसरी सधैँ नयाँ हुनुहुन्छ र कहिल्यै पुरानो हुनुहुन्न भन्‍ने ज्ञान हुँदैन, र परमेश्‍वरको कामका सिद्धान्तहरूबारे कुनै ज्ञान हुँदैन, र अझ बढी, परमेश्‍वरले मानिसलाई मुक्ति दिने धेरै वटा तरिकाबारे कुनै ज्ञान हुँदैन। यसर्थ, यो पवित्र आत्माबाट आउने काम हो कि होइन, र यो परमेश्‍वर स्वयम्‌को काम हो कि होइन भनेर भन्न मानिस पूर्ण रूपमा असमर्थ हुन्छ। धेरै मानिस एउटा यस्तो मनोवृत्तिमा टाँसिन्छन् जसमा, यदि कुनै कुरा पहिले आएका वचनहरूसँग मिल्छ भने, तिनीहरू त्यसलाई स्वीकार गर्छन्, र यदि कुनै कुरा पहिलेको कामभन्दा फरक छ भने, तिनीहरू त्यसको विरोध गर्छन् र त्यसलाई अस्वीकार गर्छन्। आज, के तिमीहरू सबै जना त्यस्ता सिद्धान्तहरू पालन गर्दैनौ र? मुक्तिको कामका तीन वटा चरणले तिमीहरूमा कुनै ठूलो प्रभाव पारेका छैनन्, र कामका अघिल्ला दुई वटा चरण आफूले पटक्कै जान्नै नपर्ने बोझ हुन् भन्‍ने विश्‍वास गर्नेहरू पनि छन्। तिनीहरू यी चरणहरू जनसमुदायलाई घोषणा गरिनु हुँदैन र जतिसक्दो चाँडो फिर्ता लिनुपर्छ भन्‍ने सोच्छन्, ताकि मानिसहरू कामका तीन वटा चरणमध्ये अघिल्ला दुई वटा चरणद्वारा अन्योलमा नपरून्। धेरैजसोले कामका अघिल्ला दुई वटा चरण स्पष्ट पार्नु आवश्यक छैन, र यसले परमेश्‍वरलाई चिन्‍नमा कुनै मद्दत गर्दैन भन्‍ने विश्‍वास गर्छन्—त्यो तिमीहरूले सोच्ने कुरा हो। आज, तिमीहरू सबै जना यसरी काम गर्नु सही हो भन्‍ने विश्‍वास गर्छौ, तर तिमीहरूले मेरो कामको महत्त्व थाहा पाउने दिन पनि आउनेछ। म कुनै महत्त्व नभएको काम गर्दिनँ भन्ने कुरा जानिराख। मैले तिमीहरूलाई कामका तीन वटा चरणको घोषणा गरिरहेको हुनाले, तिमीहरूका लागि ती लाभदायक हुनैपर्छ; कामका यी तीन वटा चरण परमेश्‍वरको सम्पूर्ण व्यवस्थापनको केन्द्रमा पर्ने भएकाले, ती ब्रह्माण्डभित्रका सबैको ध्यानको केन्द्र बन्‍नैपर्छ। एक दिन, तिमीहरू सबैले यस कामको महत्त्व थाहा पाउनेछौ। के जान भने तिमीहरू परमेश्‍वरको कामको प्रतिरोध गर्छौ, वा आफ्नै धारणाहरू प्रयोग गरेर आजको कामलाई मापन गर्छौ, किनभने तिमीहरूलाई परमेश्‍वरको कामको सिद्धान्तहरू थाहा छैन, र तिमीहरू पवित्र आत्माको कामलाई लापरवाहीपूर्वक हेर्छौ। तिमीहरूले परमेश्‍वरको प्रतिरोध गर्नु र पवित्र आत्माको काममा बाधा पुर्‍याउनुको कारण भनेको तिमीहरूका धारणाहरू र अन्तर्निहित अहङ्कार हो। यो परमेश्‍वरको काम गलत भएकोले होइन, बरु तिमीहरू प्राकृतिक रूपमै अत्यन्तै विद्रोही भएकाले हो। परमेश्‍वरमा विश्‍वास भेटाएपछि, कतिपय मानिस मानिस कहाँबाट आएको हो भनी निश्चितताका साथ भन्न समेत सक्दैनन्, तैपनि तिनीहरू पवित्र आत्माको काममा यो सही र यो गलत भनेर मूल्याङ्कन गर्दै सार्वजनिक भाषणहरू दिने आँट गर्छन्। तिनीहरू पवित्र आत्माको नयाँ काम प्राप्त गरेका प्रेरितहरूलाई समेत टिप्पणी गर्दै र अभद्र बेहोरा सुनाउँदै सिकाउँछन्; तिनीहरूको मानवता अत्यन्तै नीच हुन्छ, र तिनीहरूमा अलिकति पनि समझ हुँदैन। के त्यस्ता मानिसहरू पवित्र आत्माको कामद्वारा तिरस्कृत हुने, र नरकको आगोद्वारा भस्म गरिने दिन आउनेछैन र? तिनीहरू परमेश्‍वरको काम चिन्दैनन्, बरु यसको सट्टा उहाँको कामलाई गलत ठहराउँछन्, र कसरी काम गर्ने भनी परमेश्‍वरलाई निर्देशन दिने प्रयास पनि गर्छन्। समझविनाका त्यस्ता मानिसहरू कसरी परमेश्‍वरलाई चिन्‍न सक्छन्? मानिसले खोजी गर्ने र अनुभव गर्ने क्रममा परमेश्‍वरलाई चिन्‍न पुग्छ; परमेश्‍वरको ज्ञान भनेको मानिसले अन्धाधुन्ध रूपमा गलत ठहराउने क्रममा पवित्र आत्माको प्रबोधनमार्फत प्राप्त गरिँदैन। परमेश्‍वरबारे मानिसहरूको ज्ञान जति सटीक हुन्छ, तिनीहरू उहाँको त्यति नै कम प्रतिरोध गर्छन्। यसको विपरीत, मानिसहरू परमेश्‍वरलाई जति कम चिन्छन्, तिनीहरूले उहाँको प्रतिरोध गर्ने सम्भावना त्यति नै बढी हुन्छ। तेरा धारणाहरू, तेरो पुरानो प्रकृति, र तेरो मानवता, चरित्र, र नैतिक दृष्टिकोण तैँले परमेश्‍वरको प्रतिरोध गर्न प्रयोग गर्ने पूँजी हुन्, र तेरो नैतिकता जति भ्रष्ट हुन्छ, तेरो चरित्र जति दुष्ट हुन्छ, र तेरो मानवता जति नीच हुन्छ, तँ त्यति नै बढी परमेश्‍वरको शत्रु हुन्छस्। बलिया धारणाहरू बोकेका र आत्म-धर्मी स्वभाव भएकाहरू देहधारी परमेश्‍वरसँग अझ बढी शत्रुतामा हुन्छन्; त्यस्ता मानिसहरू नै ख्रीष्टविरोधी हुन्। यदि तेरा धारणाहरूलाई सच्याइएन भने, ती सधैँ परमेश्‍वरका विरुद्धमा हुनेछन्; तँ कहिल्यै परमेश्‍वरसँग मिल्नेछैनस्, र सधैँ उहाँबाट अलग हुनेछस्।

आफ्ना पुराना धारणाहरूलाई त्यागेर मात्रै तैँले नयाँ ज्ञान प्राप्त गर्न सक्छस्, तर पुरानो ज्ञान पुरानो धारणासँग एउटै हो भन्ने जरुरी छैन। “धारणाहरू” ले मानिसद्वारा कल्पना गरिने कुराहरूलाई जनाउँछ जुन वास्तविकतासँग बाझिन्छन्। यदि युगहरू बित्दै जाँदा पुरानो ज्ञान अनुपयोगी बनेको छ भने, यसलाई खारिज गरिनुपर्छ। पुरानो ज्ञान भनेको मानिसहरूका धारणाहरूको एउटा पाटो हो, र यसले तिनीहरूलाई नयाँ काममा प्रवेश गर्नबाट रोक्छ। यदि कसैले यो पुरानो ज्ञानलाई सही तरिकाले लिन सक्छ, र पुरानो र नयाँलाई जोड्न सक्छ भने, पुरानो ज्ञान वास्तवमा उसका लागि सहयोगी बन्छ, र नयाँ युगमा प्रवेश गर्ने उसको आधार बन्छ। परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने पाठमा तँ धेरै वटा सिद्धान्तमा निपुण हुन आवश्यक छ: परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने मार्गमा कसरी प्रवेश गर्ने, परमेश्‍वरलाई चिन्‍नका लागि तैँले कुन-कुन सत्यता बुझ्नैपर्छ, र तँ परमेश्‍वरको नयाँ कामका सबै प्रबन्धको अधीनमा रहन सक्नका लागि तेरा धारणाहरू र पुराना स्वभावहरूलाई कसरी फाल्ने। यदि तैँले यी सिद्धान्तहरूलाई परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने पाठमा प्रवेश गर्ने जगका रूपमा प्रयोग गरिस् भने, तेरो ज्ञान झन्-झन् गहिरो बन्दै जानेछ। यदि तँसँग कामका तीन वटा चरणको—भन्नुको अर्थ, परमेश्‍वरको सम्पूर्ण व्यवस्थापनको योजनाको—ज्ञान छ भने, र यदि तैँले परमेश्‍वरको कामका अघिल्ला दुई वटा चरणलाई वर्तमान चरणसँग पूर्ण रूपमा जोड्न र यो एउटै परमेश्‍वरद्वारा गरिएको काम हो भनी देख्न सकिस् भने, तँसँग सबैभन्दा गहिरो जग हुनेछ। कामका तीन वटा चरण एउटै परमेश्‍वरद्वारा गरिएको हो; यो सबैभन्दा महान् दर्शन हो, र परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने एक मात्र मार्ग यही हो। कामका तीन वटा चरण परमेश्‍वर स्वयम्‌द्वारा मात्रै गर्न सकिन्छ। कुनै पनि मानिसले उहाँको तर्फबाट यस्तो काम गर्न सक्दैन। भन्नुको अर्थ सुरुवातदेखि आजसम्म परमेश्‍वर स्वयम्‌ले मात्रै उहाँको काम गर्न सक्नुहुन्थ्यो। परमेश्‍वरको कामका तीन वटा चरण फरक-फरक युग र स्थानमा पूरा गरिएका भए पनि, र प्रत्येकको काम फरक भए पनि, यो सबै एउटै परमेश्‍वरद्वारा गरिएको काम हो। मानिसले जान्नुपर्ने सबै दर्शनमध्ये, यो सबैभन्दा ठूलो हो, र यदि यसलाई मानिसद्वारा पूर्ण रूपमा बुझ्न सकियो भने, ऊ दृढ रहन सक्षम हुनेछ। आज, विभिन्न धर्म र सम्प्रदायले सामना गरिरहेको सबैभन्दा ठूलो समस्या के हो भने तिनीहरू पवित्र आत्माको कामलाई चिन्दैनन्, र कुन पवित्र आत्माको काम हो र कुन पवित्र आत्माको काम होइन भन्नेबीच भिन्नता छुट्याउन असमर्थ छन्—यसकारणले गर्दा, तिनीहरू कामको यो चरण पनि कामका अघिल्ला दुई वटा चरण जस्तै यहोवा परमेश्‍वरद्वारा नै गरिएको हो कि होइन भनेर भन्न सक्दैनन्। मानिसहरूले परमेश्‍वरलाई पछ्याए पनि, धेरैजसो अझै पनि यो सही मार्ग हो कि होइन भनेर भन्न सक्दैनन्। मानिस यो मार्ग परमेश्‍वर स्वयम्‌द्वारा व्यक्तिगत रूपमा डोर्‍याइएको मार्ग हो कि होइन र परमेश्‍वरको देहधारण तथ्य हो कि होइन भनी चिन्ता गर्छ, र धेरैजसो मानिसलाई त्यस्ता कुराहरू कसरी खुट्ट्याउने भन्‍नेबारे अझै पनि कुनै सुइँको छैन। परमेश्‍वरलाई पछ्याउनेहरू यस मार्गबारे अनिश्‍चित रहेका छन्, त्यसैले सुनाइने प्रवचनहरूले यी मानिसहरूमाझ आंशिक प्रभाव मात्रै पार्छन्, र ती पूर्ण रूपमा प्रभावकारी हुन सक्दैनन्, अनि त्यसपछि यसले त्यस्ता मानिसहरूको जीवन प्रवेशलाई असर गर्छ। यदि मानिसले कामका तीन वटा चरणमा ती परमेश्‍वर स्वयम्‌द्वारा फरक-फरक समयमा, फरक-फरक स्थानमा, र फरक-फरक मानिसमा गरिएको हो भनी देख्न सक्छ भने; यदि मानिसले काम फरक भए पनि, यो सबै एउटै परमेश्‍वरद्वारा गरिएको हो, र यो एउटै परमेश्‍वरद्वारा गरिएको काम भएकाले, यो सही र त्रुटिरहित नै हुनुपर्छ, र यो मानिसका धारणाहरूसँग बाझिए पनि, यो एउटै परमेश्‍वरको काम हो भन्‍ने कुरालाई नकार्न सकिँदैन भनी देख्न सक्छ भने—यदि मानिसले यो एउटै परमेश्‍वरको काम हो भनी निश्‍चितताका साथ भन्न सक्छ भने, मानिसका धारणाहरू उल्लेख गर्न लायक नहुने गरी तुच्छ साबित हुनेछन्। मानिस दर्शनहरूबारे अस्पष्ट छ, ऊ यहोवालाई परमेश्‍वरका रूपमा र येशूलाई प्रभुका रूपमा मात्रै चिन्छ, र आजका देहधारी परमेश्‍वरका बारेमा दोधारमा छ। फलस्वरूप, धेरै जना मानिस अझै पनि यहोवा र येशूको काममा टाँसिएका छन्, र आजको कामका बारेमा धारणाहरूद्वारा घेरिएका छन्, अनि धेरैजसो मानिस सधैँ अनिश्‍चित महसुस गर्छन्, र आजको कामलाई गम्भीरतापूर्वक लिँदैनन्। अदृश्य रहेका कामका पछिल्ला दुई वटा चरणप्रति मानिसमा कुनै धारणा छैन। किनभने मानिस कामका पछिल्ला दुई वटा चरणको वास्तविकता बुझ्दैन, र उसले तिनलाई व्यक्तिगत रूपमा देखेको थिएन। कामका यी चरणहरू देख्न नसकिने भएकाले नै मानिस आफूलाई जस्तो मन लाग्छ त्यस्तै कल्पना गर्छ; उसले जेसुकै सोचे पनि, त्यस्ता कल्पनाहरूलाई प्रमाणित गर्ने कुनै तथ्य हुँदैन, र तिनलाई सच्याउने कोही हुँदैन। मानिस आफ्नो स्वभावलाई बेलगाम छोड्छ, कुनै परवाह नगरी आफ्नो कल्पनालाई निर्बाध रूपमा छोडिदिन्छ। उसका कल्पनाहरूलाई प्रमाणित गर्ने कुनै तथ्य हुँदैन, र त्यसैले मानिसका कल्पनाहरू “तथ्य” बन्छन्, चाहे ती टिक्न सकून् वा नसकून्। तसर्थ मानिस आफैले मनमा कल्पना गरेको ईश्‍वरमा विश्‍वास गर्छ, र वास्तविकताका परमेश्‍वरलाई पछ्याउँदैन। यदि एक जना मानिसको एक प्रकारको विश्‍वास छ भने, सय जना मानिसमाझ सय प्रकारका विश्‍वास हुन्छन्। मानिससँग त्यस्ता विश्‍वासहरू हुन्छन् किनभने उसले परमेश्‍वरको व्यावहारिक काम देखेको छैन, किनभने उसले यसलाई आफ्नो कानले मात्रै सुनेको छ र आफ्नो आँखाले देखेको छैन। मानिसले किंवदन्ती र कथाहरू सुनेको छ—तर उसले परमेश्‍वरको कामसम्बन्धी तथ्यहरूको ज्ञान विरलै सुनेको छ। तसर्थ विश्‍वासी बनेको एक वर्ष मात्र भएका मानिसहरू आफ्नै धारणाहरूमार्फत परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्न पुग्छन्, र जीवनभर परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेकाहरूका हकमा पनि यही कुरा लागु हुन्छ। जो तथ्यहरू देख्न सक्दैनन् तिनीहरू परमेश्‍वरबारे धारणाहरू भएको विश्‍वासबाट कहिल्यै उम्कन सक्नेछैनन्। मानिस आफूले आफूलाई आफ्ना पुराना धारणाहरूको बन्धनबाट मुक्त गरेको, र आफू नयाँ क्षेत्रमा प्रवेश गरेको विश्‍वास गर्छ। के मानिसलाई परमेश्‍वरको साँचो मुहार देख्न नसक्नेहरूको ज्ञान धारणाहरू र सुनेको कुराबाहेक केही होइन भन्‍ने थाहा छैन र? मानिस आफ्ना धारणाहरू सही र त्रुटिरहित छन् भन्‍ने सोच्छ, र ऊ यी धारणाहरू परमेश्‍वरबाट आउने सोच्छ। आज, मानिसले परमेश्‍वरको काम देख्दा, ऊ धेरै वर्षदेखि जम्मा भएका धारणाहरूको गाँठो फुकाउँछ। विगतका कल्पना र विचारहरू यस चरणको काममा बाधा बनेका छन्, र मानिसलाई त्यस्ता धारणाहरू त्याग्न र त्यस्ता विचारहरूलाई खण्डन गर्न गाह्रो भएको छ। यस कामको प्रत्येक चरणप्रति आजसम्म परमेश्‍वरलाई पछ्याएका धेरै मानिसका धारणाहरू झन्-झन् गम्भीर बन्दै गएका छन्, र यी मानिसहरूले बिस्तारै देहधारी परमेश्‍वरप्रति हटाउनै नसकिने घृणा विकास गरेका छन्। यस घृणाको स्रोत भनेको मानिसका धारणा र कल्पनाहरू हो। तथ्यहरूले मानिसलाई आफ्नो कल्पनालाई बेलगाम छोड्न दिँदैनन्, ती कुनै पनि हल्काफुल्का खण्डनको झुक्नु त झनै परको कुरा हो, अनि मानिसका धारणा र कल्पनाहरूले तथ्यहरूको अस्तित्वलाई सहन सक्दैनन्; यसबाहेक, मानिस तथ्यहरू सही र सत्य छन् कि छैनन् भन्नेतिर सोच्दैन, र आफ्ना धारणाहरू ओकल्ने र आफ्नै कल्पनाहरू विकास गर्ने काम मात्र गरिरहन्छ। ठ्याक्कै यही कारणले गर्दा मानिसका धारणा र कल्पनाहरू मानिसका धारणाहरूसँग बाझिने आजको सबै कामका शत्रु बनेका छन्। यसलाई मानिसका धारणाहरूको गल्ती हो भनेर मात्रै भन्न मिल्छ, र परमेश्‍वरको कामको गल्ती हो भनेर भन्न मिल्दैन। मानिसले आफूलाई जे इच्छा लाग्छ त्यो कल्पना गर्न सक्ला, तर उसले परमेश्‍वरको कामको कुनै पनि चरण वा यसको कुनै पनि अंशलाई स्वतन्त्र रूपमा खण्डन गर्न सक्दैन; परमेश्‍वरको कामको तथ्यले मानिसबाट कुनै पनि उल्लङ्घन सहँदैन। तैँले आफ्नो कल्पनालाई बेलगाम राख्न सक्लास्, र यहोवा र येशूको कामका बारेमा राम्रा कथाहरू समेत संग्रहित गर्न सक्लास्, तर तँ यहोवा र येशूको कामको प्रत्येक चरणको तथ्यलाई खण्डन गर्न सक्दैनस्; यो एउटा सिद्धान्त हो, र यो एउटा प्रशासनिक आदेश पनि हो, अनि तिमीहरूले यी सवालहरूको महत्त्व बुझ्नुपर्छ। मानिस कामको यो चरण मानिसका धारणाहरूसँग मिल्दो छैन, र कामका अघिल्ला दुई वटा चरणमा यस्तो थिएन भन्‍ने विश्‍वास गर्छ। आफ्नो कल्पनामा, मानिस अघिल्ला दुई वटा चरणको काम पक्कै पनि आजको काम जस्तो छैन भन्‍ने विश्‍वास गर्छ—तर के तैँले कहिल्यै परमेश्‍वरको कामका सिद्धान्तहरू सबै उस्तै हुन्, उहाँको काम सधैँ व्यावहारिक हुन्छ, र जुनसुकै युग भए पनि, उहाँको कामको तथ्यको प्रतिरोध र विरोध गर्ने मानिसहरूको सधैँ नै बाढी आउनेछ भन्ने कुरालाई ख्याल गरेको छस्? आज कामको यस चरणको प्रतिरोध र विरोध गर्नेहरू सबैले विगतका समयहरूमा पनि निस्सन्देह परमेश्‍वरको प्रतिरोध गर्नेथिए, किनभने त्यस्ता मानिसहरू सधैँ परमेश्‍वरका शत्रु हुनेछन्। परमेश्‍वरको कामको तथ्य जान्ने मानिसहरूले कामका तीन वटा चरणलाई एउटै परमेश्‍वरको कामका रूपमा देख्नेछन्, र आफ्ना धारणाहरूलाई त्याग्नेछन्। यिनीहरू परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने मानिस हुन्, र तिनीहरू त्यस्ता मानिस हुन् जो साँच्चै परमेश्‍वरलाई पछ्याउँछन्। जब परमेश्‍वरको सम्पूर्ण व्यवस्थापन यसको अन्त्य नजिक पुग्छ, तब परमेश्‍वरले सबै कुरालाई तिनको प्रकारअनुसार वर्गीकरण गर्नुहुनेछ। मानिस सृष्टिकर्ताको हातद्वारा बनाइएको हो, र अन्तमा उहाँले मानिसलाई पूर्ण रूपमा आफ्नो प्रभुत्वअन्तर्गत फिर्ता ल्याउनैपर्छ; कामका तीन वटा चरणको निष्कर्ष यही हो। आखिरी दिनहरूको कामको चरण, अनि इस्राएल र यहूदियाका अघिल्ला दुई वटा चरण, सम्पूर्ण ब्रह्माण्डमा परमेश्‍वरको व्यवस्थापनको योजना हुन्। यसलाई कसैले नकार्न सक्दैन, र यो परमेश्‍वरको कामको तथ्य हो। मानिसहरूले यो काम धेरै अनुभव नगरेका वा नदेखेका भए पनि, तथ्यहरू तथ्य नै हुन्, र यसलाई कुनै पनि मानिसद्वारा नकार्न सकिँदैन। ब्रह्माण्डभित्र हरेक ठाउँमा परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्ने मानिसहरू सबैले कामका तीन वटा चरणलाई स्वीकार गर्नेछन्। यदि तँलाई कामको एउटा निश्चित चरण मात्रै थाहा छ, र तँ कामका अन्य दुई वटा चरण बुझ्दैनस्, विगतका समयको परमेश्‍वरको काम बुझ्दैनस् भने, तँ परमेश्‍वरको समग्र व्यवस्थापनको योजनाको सम्पूर्ण सत्यता बोल्न सक्दैनस्, र परमेश्‍वरबारे तेरो ज्ञान एकतर्फी रहेको छ, किनभने परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेर तँ उहाँलाई चिन्दैनस् वा बुझ्दैनस्, त्यसैले तँ परमेश्‍वरको साक्षी बन्न योग्य छैनस्। यी कुराहरूबारे तेरो वर्तमान ज्ञान गहिरो होस् वा सतही होस्, अन्तमा, तिमीहरू सबैमा ज्ञान हुनैपर्छ, र तिमीहरू पूर्ण रूपमा विश्‍वस्त हुनैपर्छ, अनि सबै मानिस परमेश्‍वरको सम्पूर्ण काम देख्नेछन् र परमेश्‍वरको प्रभुत्वको अधीनमा रहनेछन्। यस कामको अन्त्यमा, सबै धर्म एक हुनेछन्, सबै सृजित प्राणी सृष्टिकर्ताको प्रभुत्वअन्तर्गत फर्कनेछन्, सबै सृजित प्राणीले एउटै साँचो परमेश्‍वरको आराधना गर्नेछन्, र दुष्ट धर्महरू सबै शून्यमा परिणत हुनेछन्, र फेरि कहिल्यै देखा पर्नेछैनन्।

कामका तीन वटा चरणलाई किन निरन्तर उल्लेख गरिन्छ? युगहरू बित्दै जानु, सामाजिक विकास, र प्रकृतिको बदलिँदो मुहार सबैले कामका तीन वटा चरणमा हुने फेरबदलहरूलाई पछ्याउँछन्। मानवजाति परमेश्‍वरको कामसँगै परिवर्तन हुन्छ, र यो आफै विकास हुँदैन। सबै सृजित प्राणी, र हरेक धर्म र सम्प्रदायका सबै मानिसलाई एउटै परमेश्‍वरको प्रभुत्वअन्तर्गत ल्याउनका लागि परमेश्‍वरको कामका तीन वटा चरणलाई उल्लेख गरिन्छ। तँ जुनसुकै धर्मको भए पनि, अन्ततः तिमीहरू सबै जना परमेश्‍वरको प्रभुत्वप्रति समर्पित हुनेछौ। परमेश्‍वर स्वयम्‌ले मात्रै यो काम सम्पन्न गर्न सक्नुहुन्छ; यो कुनै पनि धार्मिक प्रमुखद्वारा गर्न सकिँदैन। संसारमा केही प्रमुख धर्म छन्, र प्रत्येकको आफ्नै प्रमुख वा अगुवा हुन्छ, अनि अनुयायीहरू संसारभरि विभिन्न देश र क्षेत्रमा फैलिएका हुन्छन्; चाहे ठूलो होस् वा सानो, लगभग हरेक देशमा फरक-फरक धर्म हुन्छन्। तर, संसारभरि जति वटा धर्म भए पनि, ब्रह्माण्डभित्रका सबै मानिस अन्ततः एउटै परमेश्‍वरको मार्गदर्शनअन्तर्गत अस्तित्वमा रहन्छन्, न कि धर्मका प्रमुख वा अगुवाहरूको मार्गदर्शनअन्तर्गत। यसको अर्थ मानवजातिलाई कुनै विशेष धार्मिक प्रमुख वा अगुवाद्वारा मार्गदर्शन गरिँदैन; बरु, समस्त मानवजातिलाई सृष्टिकर्ताद्वारा अगुवाइ गरिन्छ, जसले स्वर्ग र पृथ्वी अनि यावत् थोक सृष्टि गर्नुभयो, र जसले मानवजातिलाई पनि सृष्टि गर्नुभयो—यो एउटा तथ्य हो। संसारमा केही प्रमुख धर्म भए पनि, चाहे ती जतिसुकै महान् होऊन्, ती सबै सृष्टिकर्ताको प्रभुत्वअन्तर्गत अस्तित्वमा रहन्छन्, र तीमध्ये कुनैले पनि यस प्रभुत्वको क्षेत्रलाई नाघ्न सक्दैन। मानवजातिको विकास, समाजको प्रतिस्थापन, प्राकृतिक विज्ञानको प्रगति—प्रत्येक कुरा सृष्टिकर्ताका प्रबन्धहरूबाट अलग गर्न नसकिने हुन्छ, र यो काम त्यस्तो चिज हो जुन कुनै पनि धार्मिक प्रमुखद्वारा गर्न सकिँदैन। धार्मिक प्रमुख भनेको कुनै विशेष धर्मको अगुवा मात्रै हो, र उसले परमेश्‍वरको प्रतिनिधित्व गर्न सक्दैन, न त उसले स्वर्ग र पृथ्वी अनि यावत् थोक सृष्टि गर्ने जनको नै प्रतिनिधित्व गर्न सक्छ। धार्मिक प्रमुखले समस्त धर्मभित्रका सबैलाई अगुवाइ गर्न सक्छ, तर उसले स्वर्गमुनिका सबै सृजित प्राणीलाई आज्ञा गर्न सक्दैन—यो सर्वमान्य तथ्य हो। धार्मिक प्रमुख भनेको एउटा अगुवा मात्रै हो, र ऊ परमेश्‍वर (सृष्टिकर्ता) को बराबरीमा खडा हुन सक्दैन। यावत् थोक सृष्टिकर्ताका हातमा छन्, र अन्तमा ती सबै सृष्टिकर्ताकै हातमा फर्कनेछन्। मानवजाति परमेश्‍वरद्वारा बनाइएको हो, र हरेक धर्म परमेश्‍वरको प्रभुत्वअन्तर्गत आउनेछ—यो अपरिहार्य छ। परमेश्‍वर मात्रै यावत थोकमध्येको सर्वोच्च हुनुहुन्छ, र सबै सृजित प्राणीमध्येको सर्वोच्च शासक पनि उहाँको प्रभुत्वअन्तर्गत आउनैपर्छ। कुनै व्यक्तिको हैसियत जतिसुकै उच्च भए पनि, ऊ मानवजातिलाई उपयुक्त गन्तव्यमा लैजान सक्दैन, र कोही पनि यावत् थोकलाई तिनीहरूको प्रकारअनुसार वर्गीकरण गर्न सक्षम छैन। यहोवा स्वयम्‌ले मानवजातिलाई सृष्टि गर्नुभयो र प्रत्येकलाई तिनीहरूको प्रकारअनुसार वर्गीकरण गर्नुभयो, अनि जब अन्तिम समय आइपुग्छ उहाँ अझै पनि आफ्नो काम आफै गर्नुहुनेछ, यावत् थोकलाई तिनको प्रकारअनुसार वर्गीकरण गर्नुहुनेछ—कुनै पनि व्यक्तिले यस काममा परमेश्‍वरको स्थान लिन सक्दैन। सुरुवातदेखि आजसम्म पूरा गरिएका कामका तीन वटा चरण सबै परमेश्‍वर स्वयम्‌द्वारा पूरा गरिएका छन्, र एउटै परमेश्‍वरद्वारा पूरा गरिएका छन्। कामका तीन वटा चरणको तथ्य सम्पूर्ण मानवजातिलाई परमेश्‍वरले गर्नुभएको अगुवाइको तथ्य हो, यस्तो तथ्य जसलाई कसैले नकार्न सक्दैन। कामका तीन वटा चरणको अन्त्यमा, यावत् थोक तिनको प्रकारअनुसार वर्गीकरण गरिनेछन् र परमेश्‍वरको प्रभुत्वअन्तर्गत फर्कनेछन्, किनभने ब्रह्माण्डभन्दा माथि र यसभरि यो एउटै परमेश्‍वर मात्रै अस्तित्वमा हुनुहुन्छ, र अरू कुनै धर्महरू छैन। संसारको सृष्टि गर्न असक्षम हुने जन यसलाई अन्त्य गर्न असक्षम हुनेछ, तर जसले संसारको सृष्टि गर्नुभयो उहाँ पक्कै पनि यसलाई अन्त्य गर्न सक्षम हुनुहुनेछ। त्यसकारण, यदि कोही युगलाई अन्त्य गर्न असमर्थ छ र मानिसलाई आफूलाई संवर्धन गर्न र आफ्नो चरित्र सुधार्न मद्दत गर्न मात्रै सक्षम छ भने, ऊ पक्कै पनि परमेश्‍वर हुनेछैन, ऊ पक्कै पनि मानवजातिको प्रभु हुनेछैन, र ऊ यस्तो महान् काम गर्न असक्षम हुनेछ। यस्तो काम पूरा गर्न सक्ने एक जना मात्र हुनुहुन्छ, र यो काम गर्न असमर्थ हुनेहरू सबै पक्कै पनि विभिन्न दुष्ट आत्मा हुन् र परमेश्‍वर होइनन्, र सबै दुष्ट आत्मा परमेश्‍वरका शत्रु हुन्। यदि कुनै कुरा मानिसहरूलाई भ्रमित पार्ने दुष्ट आत्माहरूको काम हो भने, यो एउटा दुष्ट धर्म हो, र दुष्ट धर्महरू परमेश्‍वरसँग नमिल्ने हुन्छन्, र परमेश्‍वरसँग नमिल्ने कुरा परमेश्‍वरको शत्रु हो। सबै काम यो एउटै साँचो परमेश्‍वरद्वारा गरिन्छ, र सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई यो एउटै परमेश्‍वरद्वारा शासन गरिन्छ। चाहे त्यो उहाँले इस्राएलमा गर्नुभएको काम होस् वा चीनमा, चाहे त्यो काम आत्माद्वारा पूरा गरिएको होस् वा देहद्वारा, सबै परमेश्‍वर स्वयम्‌द्वारा गरिन्छ, र यो अरू कोहीद्वारा गर्न सकिँदैन। उहाँ सम्पूर्ण मानवजातिका परमेश्‍वर हुनुभएकाले नै उहाँ कुनै पनि सर्तद्वारा नियन्त्रित नभई स्वतन्त्र रूपमा काम गर्नुहुन्छ। यो दर्शनहरूमध्येको सबैभन्दा महान् हो। एउटा सृजित प्राणीका रूपमा, यदि तँलाई सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्ने र परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू बुझ्ने इच्छा छ भने, तैँले परमेश्‍वरको काम बुझ्नैपर्छ, तैँले सृजित प्राणीहरूप्रति परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू बुझ्नैपर्छ, तैँले उहाँको व्यवस्थापनको योजना बुझ्नैपर्छ, र तैँले उहाँले गर्ने कामको सबै महत्त्व बुझ्नैपर्छ। यो नबुझ्नेहरू सृजित प्राणीका रूपमा मानकअनुरूप हुँदैनन्! एउटा सृजित प्राणीका रूपमा, यदि तँ आफू कहाँबाट आएको हो भनेर बुझ्दैनस्, मानवजातिको इतिहास र परमेश्‍वरद्वारा गरिएको सबै काम बुझ्दैनस्, र, अझ बढी, मानवजाति आजसम्म कसरी विकास भएको छ भन्‍ने बुझ्दैनस्, र तँलाई सम्पूर्ण मानवजातिमाथि कसले शासन गर्छ भन्‍ने थाहा छैन भने, तैँले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु पूर्ण रूपमा असम्भव छ। परमेश्‍वरले मानवजातिलाई आजसम्म अगुवाइ गर्नुभएको छ, र उहाँले पृथ्वीमा मानिसको सृष्टि गर्नुभएदेखि नै उहाँले उसलाई कहिल्यै छोड्नुभएको छैन। पवित्र आत्माले काम गर्न कहिल्यै छोड्नुभएको छैन, मानिसलाई अगुवाइ गर्न कहिल्यै छोड्नुभएको छैन, र मानिसलाई कहिल्यै छोड्नुभएको छैन। तर मानिसले एउटा परमेश्‍वर हुनुहुन्छ भन्‍ने महसुस गर्दैन, उसले परमेश्‍वरलाई चिन्नु त झनै परको कुरा हो। के सबै सृजित प्राणीका लागि योभन्दा अपमानजनक कुरा अरू कुनै छ र? परमेश्‍वर व्यक्तिगत रूपमा मानिसलाई अगुवाइ गर्नुहुन्छ, तर मानिस परमेश्‍वरको काम बुझ्दैन। तँ एक सृजित प्राणी होस्, तैपनि तँलाई आफ्नै इतिहास थाहा छैन, तेरो यात्रामा तँलाई कसले अगुवाइ गरेको छ भन्‍ने थाहा छैन, र परमेश्‍वरद्वारा गरिएको काम थाहा छैन, त्यसैले तँ परमेश्‍वरलाई चिन्‍न सक्दैनस्। यदि तँलाई अहिले पनि यी कुराहरू थाहा छैन भने, तँ परमेश्‍वरको साक्षी बन्न कहिल्यै योग्य हुनेछैनस्। आज, सृष्टिकर्ता व्यक्तिगत रूपमा फेरि एकपटक सबै मानिसलाई अगुवाइ गर्नुहुन्छ, र सबै मानिसलाई उहाँको बुद्धि, सर्वशक्तिमान्‌ता, मुक्ति, र अद्भुतता देख्न लगाउनुहुन्छ। तैपनि तँ अझै थाहा पाउँदैनस् वा बुझ्दैनस्—त्यसकारण के तँ मुक्तिको अनुग्रह प्राप्त नगर्ने व्यक्ति होइनस् र? जो शैतानका हुन् तिनीहरू परमेश्‍वरका वचनहरू बुझ्दैनन्, जबकि परमेश्‍वरद्वारा चुनिएकाहरू परमेश्‍वरको आवाज सुन्न सक्छन्। मैले बोल्ने वचनहरू जान्ने र बुझ्नेहरू सबै ती हुन् जसले मुक्ति पाउनेछन् र परमेश्‍वरको साक्षी दिनेछन्; मैले बोल्ने वचनहरू नबुझ्ने सबैले परमेश्‍वरको साक्षी दिन सक्दैनन्, र तिनीहरू ती हुन् जसलाई हटाइनेछ। परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू नबुझ्ने र परमेश्‍वरको काम थाहा नपाउनेहरू परमेश्‍वरको ज्ञान हासिल गर्न असक्षम हुन्छन्, र त्यस्ता मानिसहरू परमेश्‍वरको साक्षी दिन सक्दैनन्। यदि तँलाई परमेश्‍वरको साक्षी बन्ने इच्छा छ भने, तैँले परमेश्‍वरलाई चिन्‍नैपर्छ; परमेश्‍वरको ज्ञान परमेश्‍वरको काममार्फत हासिल हुन्छ। अन्ततः यदि तँ परमेश्‍वरलाई चिन्ने इच्छा गर्छस् भने, तैँले परमेश्‍वरको काम चिन्नैपर्छ: परमेश्‍वरको काम चिन्नु सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण छ। जब कामका तीन वटा चरण समाप्त हुन्छन्, तब परमेश्‍वरको साक्षी दिनेहरूको एउटा समूह, परमेश्‍वरलाई चिन्‍नेहरूको एउटा समूह बनाइनेछ। यी मानिसहरू सबैले परमेश्‍वरलाई चिन्‍नेछन्। तिनीहरू सत्यतालाई व्यवहारमा लागु गर्न सक्षम हुनेछन्, र तिनीहरूसँग मानवता र समझ हुनेछ। तिनीहरू सबैलाई परमेश्‍वरको मुक्तिको कामका तीन वटा चरण थाहा हुनेछ। अन्त्यमा सम्पन्न गरिने काम यही हो, र यी मानिसहरू ६,००० वर्षे व्यवस्थापनको कामका नतिजा हुन्, र शैतानको आखिरी पराजयको सबैभन्दा शक्तिशाली गवाही हुन्। जो परमेश्‍वरको साक्षी दिन सक्छन् तिनीहरू परमेश्‍वरको प्रतिज्ञा र आशिष्‌ प्राप्त गर्न सक्षम हुनेछन्, र तिनीहरू नै अन्त्यसम्म बाँच्ने समूह, परमेश्‍वरको अख्तियार बोकेको र परमेश्‍वरको साक्षी दिने समूह हुनेछन्। सायद तिमीहरूमध्येका सबै जना, वा सायद आधा मात्र, वा केही मात्र, यस समूहको सदस्य बन्न सक्छौ—यो तिमीहरूको सङ्कल्प र तिमीहरूको पछ्याइमा भर पर्छ।