परमेश्वरको काम र मानिसको काम
मानिसको कति काम पवित्र आत्माको काम हो र कति चाहिँ मानिसको अनुभव हो? मानिसहरूले यी प्रश्नहरू अझै पनि बुझ्दैनन् भनी भन्न सकिन्छ, र तिनीहरूले पवित्र आत्माको कामको सिद्धान्तहरू बुझेका छैनन् त्यसकारण त्यसो भएको हो। जब म “मानिसको काम” भन्छु, निश्चय नै मैले जोसँग पवित्र आत्माको काम छ वा पवित्र आत्माद्वारा प्रयोग गरिएका मानिसहरूलाई उल्लेख गरिरहेको हुन्छु। मैले मानिसको इच्छाबाट उत्पन्न भएको कामलाई उल्लेख गरेको होइनँ, तर प्रेरितहरू, सेवकहरू, वा पवित्र आत्माको कामको क्षेत्रभित्र पर्ने साधारण दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूको कामलाई उल्लेख गरेको हो। यहाँ “मानिसको काम” ले देहधारी परमेश्वरको कामलाई बुझाउँदैन, तर पवित्र आत्माले मानिसहरूमा प्रदर्शन गर्नुहुने कामका सिद्धान्तहरू र क्षेत्रलाई बुझाउँछ। यी सिद्धान्तहरू पवित्र आत्माको कामका सिद्धान्तहरू र क्षेत्रहरू भए तापनि, यिनीहरू देहधारी परमेश्वरको कामका सिद्धान्तहरू र क्षेत्रजस्तै होइनन्। मानिसको काममा मानिसको सार र सिद्धान्तहरू हुन्छन्, र परमेश्वरको काममा परमेश्वरको सार र सिद्धान्तहरू हुन्छन्।
पवित्र आत्माको प्रवाहमा गरिएको काम चाहे परमेश्वरको आफ्नै काम होस् वा प्रयोग गरिएका मानिसहरूको काम होस्, त्यो काम पवित्र आत्माको काम हो। परमेश्वर स्वयम्को सारतत्त्व आत्मा हुनुहुन्छ, जसलाई पवित्र आत्मा वा सात गुणा प्रबल आत्मा भन्न सकिन्छ। जे भए तापनि, तिनीहरू परमेश्वरका आत्मा हुन्, यद्यपि परमेश्वरका आत्मालाई फरक युगहरूमा फरक नामले सम्बोधन गरिएको छ। उहाँहरूको सार एउटै हो। त्यसैले, परमेश्वर स्वयम्को काम नै पवित्र आत्माको काम हो, साथै देहधारी परमेश्वरको काम पवित्र आत्माले गर्नुहुने कामबाहेक अरू केही होइन। प्रयोग गरिएका मानिसहरूले गर्ने काम पनि पवित्र आत्माको काम नै हो। तैपनि, परमेश्वरको काम पवित्र आत्माको पूर्ण अभिव्यक्ति हो, जुनचाहिँ पूर्णतया साँचो हुन्छ, तर प्रयोग भइरहेका मानिसहरूको काममा थुप्रै मानवीय कुराहरू मिसिएका हुन्छन्, र ती पवित्र आत्माको प्रत्यक्ष अभिव्यक्ति होइनन्, त्यो उहाँको पूर्ण अभिव्यक्ति हुने कुरा त परै जाओस्। पवित्र आत्माको काम अनेक छन् र कुनै सर्तहरूद्वारा सीमित छैनन्। पवित्र आत्माको काम फरक मानिसहरूमा फरक-फरक छन्; त्यसले फरक सारतत्त्व प्रकट गर्छ, र यो युग र देश अनुसार फरक हुन्छ। निश्चय नै, पवित्र आत्माले फरक तरिकाले र विभिन्न सिद्धान्तहरू अनुसार काम गर्नुभए तापनि यो काम जसरी गरिए पनि वा जुनसुकै मानिसहरूमा गरिएको भए पनि त्यसको सारतत्त्व सधैँ फरक हुन्छन्; फरक मानिसहरूमा गरिने सबै कामको फरक-फरक सिद्धान्तहरू हुन्छन्, र ती सबैले आफ्नो उद्देश्यको सारतत्त्व प्रतिनिधित्व गर्न सक्छ। यसो हुनुको कारण चाहिँ पवित्र आत्माको काम क्षेत्रको हिसाबले पूर्णतया निर्दिष्ट छ र पूर्णतया मापन गर्न सकिन्छ। देहधारण हुनुभएको शरीरमा गरिएको काम मानिसहरूमा गरिएको काम जस्तै हुँदैन, र जुन व्यक्तिमा काम गरिन्छ उसको योग्यता अनुसार काम फरक हुन्छ। देहधारी शरीरमा गरिने काम मानिसहरूमा गरिने काम होइन, र यो काम मानिसहरूमा गरिने काम जस्तै होइन। संक्षिप्तमा, काम जसरी गरिने भए तापनि फरक वस्तुमा गरिने काम कहिल्यै उही हुँदैनन्, र उहाँले काम गर्नुहुने मानिसहरूको स्थिति र प्रवृत्ति अनुसार उहाँले काम गर्नुहुने सिद्धान्तहरू फरक-फरक हुन्छन्। पवित्र आत्माले मानिसहरूमा अन्तर्निहित सारको आधारमा फरक-फरक काम गर्नुहुन्छ र उनीहरूको सारतत्त्वभन्दा ज्यादा हुने गरी उहाँले तिनीहरूलाई माग गर्नुहुन्न, न त उहाँले उनीहरूको अन्तर्निहित क्षमतालाई नाघ्ने गरी काम गर्नुहुन्छ। त्यसैले, मानिसमा गरिने पवित्र आत्माको कामले मानिसहरूलाई कामको उद्देश्यको सार देख्ने तुल्याउँछ। मानिसको अन्तर्निहित सार परिवर्तन हुँदैन; उसको अन्तर्निहित क्षमता सीमित हुन्छ। पवित्र आत्माले मानिसहरूलाई प्रयोग गर्नुहुन्छ वा उनीहरूको योग्यताको सीमितता अनुसार उनीहरूमा काम गर्नुहुन्छ, ताकि त्यसबाट उनीहरूले फाइदा लिन सकून्। जब प्रयोग गरिएका मानिसहरूमा पवित्र आत्माले काम गर्नुहुन्छ, तब ती मानिसहरूको क्षमता र अन्तर्निहित योग्यता प्रस्फुटन हुन्छन्, रोकिएका हुँदैनन्। उनीहरूको अन्तर्निहित योग्यता कामको सेवामा प्रयोग गरिएको हुन्छ। यसलाई यसो भन्न सकिन्छ कि उहाँले आफ्नो काममा प्रयोग गर्न सकिने मानिसहरूको भागहरूलाई प्रयोग गर्नुहुन्छ, ताकि कामको परिणामहरू प्राप्त गर्न सकियोस्। यसको विपरीत, देहधारी शरीरमा गरिने कामले प्रत्यक्ष रूपमा आत्माको काम व्यक्त गर्छ र त्यसलाई मानिसको मन र सोचविचारले दूषित बनाएको हुँदैन; न त मानिसहरूको वरदानहरूले न त मानिसको अनुभवले वा मानिसको जन्मसिद्ध अवस्थाले नै त्यसलाई पहुँच गर्न सक्छ। पवित्र आत्माका सबै असङ्ख्य कामको अर्थ मानिसलाई फाइदा पुर्याउनु र सुसज्जित पार्नु हो। जे भए तापनि, कतिपय मानिसहरू सिद्ध तुल्याइएका हुन्छन् भने कतिपयमा चाहिँ सिद्धताको अवस्था हुँदैन, जसको अर्थ उनीहरूलाई सिद्ध तुल्याउन सकिँदैन र उनीहरूलाई मुक्ति दिन निकै कठिन हुन्छ, र उनीहरूसँग पवित्र आत्माको काम भएको हुन सक्ने भए तापनि, उनीहरूलाई अन्तमा हटाइन्छ। पवित्र आत्माको काम मानिसहरूलाई सुसज्जित पार्नुको लागि भए तापनि, तैपनि पवित्र आत्माको काम भएका सबै जना पूर्ण रूपमा सिद्ध बनाइनेछन् भनी भन्न सकिँदैन, किनकि धेरै मानिसहरूले अनुसरण गरिरहेको मार्ग उनीहरूलाई सिद्ध बनाउने मार्ग होइन। उनीहरूसँग पवित्र आत्माको एकपक्षीय काम मात्र छ, तर न त उनीहरूसँग मानवीय सहकार्यको कुनै कुरा छ, न त उनीहरूको मानवीय अनुसरण नै सही छ। त्यसैले, यी मानिसहरूमा गरिने पवित्र आत्माको कामले सिद्ध तुल्याइएका मानिसहरूलाई सेवा पुर्याउँछ। पवित्र आत्माको कामलाई मानिसहरूले प्रत्यक्ष रूपमा देख्न सक्दैनन्, न त मानिसहरूले त्यसलाई प्रत्यक्ष रूपमा स्पर्श नै गर्न सक्छन्। यसलाई केवल कामको वरदान पाएकाहरूले मात्र व्यक्त गर्न सक्छन्, अर्थात् मानिसहरूको अभिव्यक्तिहरूद्वारा पवित्र आत्माको काम अनुयायीहरूलाई प्रदान गरिन्छ।
पवित्र आत्माको काम धेरै प्रकारका मानिस र धेरै वटा फरक-फरक अवस्थामार्फत सम्पन्न र पूरा हुन्छ। देहधारी परमेश्वरको कामले एउटा पूरै युगको कामलाई प्रतिनिधित्व गर्न सक्ने, र एउटा पूरै युगमा मानिसहरूको प्रवेशलाई प्रतिनिधित्व गर्न सक्ने भए पनि, मानिसहरूको प्रवेशका विवरणहरूमा गरिने काम अझै पनि पवित्र आत्माद्वारा प्रयोग गरिएका मानिसहरूद्वारा गरिनुपर्छ, देहधारी परमेश्वरद्वारा होइन। त्यसकारण, परमेश्वरको काम वा परमेश्वरको आफ्नै सेवकाइ भनेको परमेश्वरको देहधारी शरीरको काम हो, जुन मानिसले उहाँको सट्टामा गर्न सक्दैन। पवित्र आत्माको काम फरक-फरक प्रकारका धेरै मानिसमार्फत पूरा हुन्छ; कुनै एक व्यक्तिले पूर्ण रूपमा यो हासिल गर्न सक्दैन, र कुनै एक व्यक्तिले यसलाई पूर्ण रूपमा प्रस्ट्याउन सक्दैन। मण्डलीहरूको अगुवाइ गर्नेहरू पनि पवित्र आत्माको कामलाई पूर्ण रूपमा प्रतिनिधित्व गर्न सक्दैनन्; तिनीहरू अगुवाइको केही काम मात्र गर्न सक्छन्। तसर्थ पवित्र आत्माको कामलाई तीन भागमा विभाजन गर्न सकिन्छ: परमेश्वरको आफ्नै काम, प्रयोग गरिएका मानिसहरूको काम, र पवित्र आत्माको प्रवाहमा भएका सबैमा गरिने काम। परमेश्वरको आफ्नै काम भनेको सम्पूर्ण युगलाई अगुवाइ गर्नु हो; प्रयोग गरिएकाहरूको काम भनेको परमेश्वरले आफ्नो काम गरिसक्नुभएपछि परमेश्वरका सबै अनुयायीलाई अगुवाइ गर्न पठाइनु वा कार्यभार दिइनु हो, र परमेश्वरको कामसँग सहकार्य गर्ने यिनीहरू नै हुन्; प्रवाहमा भएकाहरूमा पवित्र आत्माद्वारा गरिने काम भनेको उहाँको आफ्नै सबै कामलाई कायम राख्नु हो, अर्थात्, उहाँको सम्पूर्ण व्यवस्थापन र उहाँको गवाहीलाई कायम राख्नु, र त्यो सँगसँगै सिद्ध पार्न सकिनेहरूलाई सिद्ध पार्नु हो। यी तीन वटै भाग मिलेर पवित्र आत्माको पूर्ण काम बन्छ, तर परमेश्वर स्वयम्को कामविना, व्यवस्थापनको कार्य पूर्ण रूपमा ठप्प हुनेछ। परमेश्वर स्वयम्को काम भनेको सम्पूर्ण मानवजातिसँग सम्बन्धित काम हो, र यसले सम्पूर्ण युगको कामलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छ, जसको अर्थ परमेश्वरको आफ्नै कामले पवित्र आत्माको कामको हरेक गतिशीलता र प्रवृत्तिलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, जबकि प्रेरितहरूको काम परमेश्वरको आफ्नै कामपछि आउँछ र त्यसले यसलाई निरन्तरता दिन्छ, र त्यसले युगलाई अगुवाइ गर्दैन, न त यसले एउटा पूरै युगमा पवित्र आत्माको कामका प्रवृत्तिहरूलाई नै प्रतिनिधित्व गर्छ। तिनीहरू मानिसले गर्नुपर्ने काम मात्र गर्छन्, जसको व्यवस्थापनको कार्यसँग कुनै सरोकार हुँदैन। परमेश्वरले स्वयम्ले गर्ने काम व्यवस्थापनको कार्यभित्रको एउटा परियोजना हो। मानिसको काम भनेको प्रयोग गरिएका मानिसहरूले निर्वाह गर्ने कर्तव्य मात्र हो, र यो व्यवस्थापनको कार्यसँग असम्बन्धित हुन्छ। ती दुवै पवित्र आत्माको काम हुनुको बाबजुद, कामका पहिचान र प्रतिनिधित्वहरूमा हुने भिन्नताहरूका कारण, परमेश्वरको आफ्नै काम र मानिसको कामका बीचमा स्पष्ट र सारगत भिन्नताहरू रहेका छन्। यसबाहेक, पवित्र आत्मा फरक-फरक पहिचान भएका पात्रहरूमा फरक-फरक मात्रामा काम गर्नुहुन्छ। पवित्र आत्माको कामका सिद्धान्तहरू र दायरा यिनै हुन्।
मानिसको कामले उसको अनुभव र उसको मानवतालाई सङ्केत गर्छ। मानिसले जे प्रदान गर्छ र ऊ जे काम गर्छ त्यसले उसलाई प्रतिनिधित्व गर्छ। मानिसको अन्तर्दृष्टि, मानिसको तार्किक सोचाइ, मानिसको तर्क, र उसको प्रचुर कल्पना सबै उसको काममा समावेश हुन्छन्। मानिसको अनुभवले विशेष गरी उसको कामलाई सङ्केत गर्न सक्छ, र मानिसले जे अनुभव गर्छ त्यो उसको काममा प्रतिविम्बित हुनेछ। मानिसको कामले उसको अनुभवलाई व्यक्त गर्न सक्छ। जब कतिपय मानिसले नकारात्मक रूपमा अनुभव गर्छन्, तब तिनीहरूको सङ्गतिको अधिकांश भाषामा नकारात्मक तत्त्वहरू समावेश हुन्छन्। यदि केही समयका लागि तिनीहरूको अनुभव सकारात्मक छ र तिनीहरूसँग सकारात्मक पक्षमा अत्यन्तै स्पष्ट मार्ग छ भने, तिनीहरूको सङ्गति निकै उत्साहजनक हुनेछ, र मानिसहरूले तिनीहरूबाट सकारात्मक प्रबन्धहरू प्राप्त गर्न सक्छन्। यदि कुनै कामदार केही समयका लागि नकारात्मक बन्छ भने, उसको सङ्गतिले सधैँ नकारात्मक तत्त्वहरू बोक्नेछ। यस प्रकारको सङ्गतिले मानिसहरूलाई गिराउँछ; मानिसहरूले आफूले सङ्गति गरेपछि अचेत रूपमा निराश हुन थाल्नेछन्। अनुयायीहरूको स्थिति अगुवाको स्थितिअनुसार परिवर्तन हुन्छ। कुनै कामदार भित्र जस्तो हुन्छ, ऊ त्यही कुरा व्यक्त गर्छ, र पवित्र आत्माको काम अक्सर मानिसको स्थितिसँगै परिवर्तन हुन्छ। उहाँ मानिसहरूको अनुभवअनुसार काम गर्नुहुन्छ र तिनीहरूलाई जबरजस्ती गर्नुहुन्न, बरु मानिसहरूलाई तिनीहरूको सामान्य अनुभव प्रक्रियाअनुसार मागहरू गर्नुहुन्छ। यसो भन्नुको अर्थ मानिसको सङ्गति परमेश्वरको वचनभन्दा फरक हुन्छ। मानिसहरूले सङ्गति गर्दा, तिनीहरू आफ्ना व्यक्तिगत अन्तर्दृष्टि र अनुभवका बारेमा सङ्गति गर्छन्, र परमेश्वरको कामका आधारमा आफ्ना अन्तर्दृष्टि र अनुभव व्यक्त गर्छन्। तिनीहरूको जिम्मेवारी भनेको परमेश्वरले काम गर्नुभएपछि वा बोल्नुभएपछि तिनीहरूले त्यसको के अभ्यास गर्नुपर्छ र केमा प्रवेश गर्नुपर्छ भनी पत्ता लगाउनु, र त्यसपछि त्यो कुरा अनुयायीहरूलाई प्रदान गर्नु हो। त्यसकारण, मानिसको कामले उसको प्रवेश र अभ्यासलाई प्रतिनिधित्व गर्छ। अवश्य नै, यस्तो काममा मानवका पाठहरू र अनुभव वा केही मानवीय विचार मिसिएका हुन्छन्। पवित्र आत्माले जसरी काम गर्नुभए पनि, चाहे त्यो मानिसमा होस् वा देहधारी परमेश्वरमा होस्, कामदारहरू सधैँ आफू जे हो त्यही व्यक्त गर्छन्। काम पवित्र आत्माले गर्ने भए पनि, काम मानिस अन्तर्निहित रूपमा जे हो त्यसैमा आधारित हुन्छ, किनभने पवित्र आत्मा जगविना काम गर्नुहुन्न। अर्को शब्दमा भन्नुपर्दा, पवित्र आत्मा कुनै आधारविना काम गर्नुहुन्न—उहाँ सधैँ खास परिस्थितिहरू र वास्तविक अवस्थाहरूअनुसार काम गर्नुहुन्छ। यसरी मात्र मानिसको स्वभावलाई रूपान्तरण गर्न र उसका पुराना धारणाहरू र पुराना विचारहरूलाई परिवर्तन गर्न सकिन्छ। मानिसले जे देख्छ, अनुभव गर्छ र कल्पना गर्न सक्छ, ऊ त्यही नै व्यक्त गर्छ; यो कुनै धर्मसिद्धान्त वा धारणा नै भए पनि, यो उसको दिमागको पहुँचभित्रको कुरा हो। मानिसको कामले मानिसको अनुभवको दायरा, मानिसले देख्ने कुरा, मानिसले कल्पना गर्न वा सोच्न सक्ने कुराभन्दा माथि हुँदैन, चाहे त्यो काम जतिसुकै ठूलो किन नहोस्। परमेश्वरले व्यक्त गर्ने भनेको त्यो उहाँ स्वयम् जे हुनुहुन्छ त्यही नै हो, र यो मानिसद्वारा प्राप्त गर्न सकिँदैन—अर्थात्, मानिसको सोचाइको पहुँचभन्दा बाहिर छ। उहाँ सम्पूर्ण मानवजातिलाई अगुवाइ गर्ने आफ्नो काम व्यक्त गर्नुहुन्छ, र यो मानव अनुभवका विवरणहरूसँग असम्बन्धित छ, बरु उहाँको आफ्नै व्यवस्थापनसँग सम्बन्धित छ। मानिसले व्यक्त गर्ने भनेको उसको अनुभव हो, जबकि परमेश्वरले व्यक्त गर्ने भनेको उहाँको सत्त्व हो, जुन उहाँको अन्तर्निहित स्वभाव हो, र यो मानिसको पहुँचभन्दा बाहिर हुन्छ। मानिसको अनुभव भनेको परमेश्वरले आफ्नो सत्त्व व्यक्त गर्नुभएको आधारमा उसले प्राप्त गरेको अन्तर्दृष्टि र ज्ञान हो। यस्ता अन्तर्दृष्टि र ज्ञानलाई मानिसको सत्त्व भनिन्छ, र ती मानिसको अन्तर्निहित स्वभाव र क्षमताका आधारमा व्यक्त गरिन्छन्—यसैकारण तिनलाई मानिसको सत्त्व भनिन्छ। मानिस आफूले अनुभव गर्ने र देख्ने कुरा सङ्गति गर्न सक्षम हुन्छ। कसैले पनि आफूले अनुभव नगरेको, नदेखेको, वा आफ्नो सोचाइ पुग्न नसक्ने कुरा सङ्गति गर्न सक्दैन, जुन तिनीहरूभित्र नभएका कुराहरू हुन्। यदि मानिसले व्यक्त गर्ने कुरा उसले अनुभव नगरेको कुरा हो भने, त्यो उसको कल्पना वा कुनै धर्मसिद्धान्त हो। छोटकरीमा भन्नुपर्दा, त्यस्ता शब्दहरूमा कुनै पनि वास्तविकता हुँदैन। यदि तँ समाजका कुराहरूसँग कहिल्यै सम्पर्कमा आइनस् भने, तैँले समाजका जटिल सम्बन्धहरूलाई स्पष्ट रूपमा सङ्गति गर्न सक्नेथिइनस्। यदि तेरो परिवार नै थिएन भने, अरूले पारिवारिक मामिलाहरूका बारेमा कुरा गर्दा, तिनीहरूले भनेका धेरैजसो कुरा तैँले बुझ्नेथिइनस्। त्यसकारण, मानिस जे सङ्गति गर्छ र ऊ जे काम गर्छ त्यसले उसको भित्री सत्त्वलाई प्रतिनिधित्व गर्छ। यदि कसैले सजाय र न्यायका बारेमा आफ्नो बुझाइ सङ्गति गर्यो, तर तँसँग त्यसको कुनै अनुभव थिएन भने, तैँले उसको ज्ञानलाई नकार्ने आँट गर्नेथिइनस्, त्यसमा शतप्रतिशत विश्वस्त हुने आँट त झनै गर्नैथिइनस्। किनभने उसको सङ्गति तैँले कहिल्यै अनुभव नगरेको, तैँले कहिल्यै थाहा नपाएको कुरा हो, र तेरो दिमागले त्यो कल्पना गर्न सक्दैन। उसको ज्ञानबाट, तैँले भविष्यमा सजाय र न्याय भोग्ने मार्ग मात्र प्राप्त गर्न सक्छस्। तर यो धर्मसैद्धान्तिक ज्ञानको मार्ग मात्र हुन सक्छ; यसले तेरो आफ्नै बुझाइको स्थान लिन सक्दैन, तेरो अनुभवको त स्थान त झनै लिन सक्दैन। सायद तँलाई उसको बुझाइ अत्यन्तै सही छ भन्ने लाग्छ, तर तेरो आफ्नै अनुभवमा, तैँले यो धेरै हिसाबले अव्यवहार्य पाउँछस्। सायद तँलाई उसको केही बुझाइ पूर्ण रूपमा अव्यवहार्य छ भन्ने लाग्छ; त्यो बेला तँ त्यसबारे धारणाहरू पाल्छस्, र तैँले त्यसलाई स्वीकार गरे पनि अनिच्छापूर्वक मात्र स्विकार्छस्। तर तेरो आफ्नै अनुभवमा, जुन ज्ञानबाट तैँले धारणाहरू प्राप्त गरिस् त्यो तेरो अभ्यासको मार्ग बन्छ, र तैँले जति बढी अभ्यास गर्छस्, तैँले आफूले सुनेका वचनहरूको साँचो मूल्य र अर्थ त्यति नै बढी बुझ्छस्। तैँले आफ्नै अनुभव प्राप्त गरेपछि, तैँले आफूले अनुभव गरेको कुराका बारेमा तँसँग हुनुपर्ने ज्ञानका बारेमा कुरा गर्न सक्छस्। यसका साथै, तैँले कसको ज्ञान वास्तविक र व्यावहारिक छ अनि कसको ज्ञान धर्मसिद्धान्तमा आधारित र मूल्यहीन छ भनेर पनि खुट्ट्याउन सक्छस्। त्यसकारण, तैँले बाँड्ने ज्ञान सत्यताअनुरूप छ कि छैन भन्ने कुरा सबैभन्दा बढी तँसँग त्यसको व्यावहारिक अनुभव छ कि छैन भन्ने कुरामा निर्भर हुन्छ। तेरो अनुभवमा जहाँ सत्यता छ, त्यहाँ तेरो ज्ञान व्यावहारिक र मूल्यवान् हुनेछ। तेरो अनुभवमार्फत, तैँले खुट्ट्याउने क्षमता र अन्तर्दृष्टि प्राप्त गर्न, आफ्नो ज्ञान बढाउन, र तैँले आफूलाई कसरी आचरणमा ढाल्नुपर्छ भन्ने बारेमा आफ्नो बुद्धि र सामान्य ज्ञान बढाउन पनि सक्छस्। सत्यता नभएका मानिसहरूले बाँड्ने ज्ञान जतिसुकै उच्च भए पनि त्यो धर्मसिद्धान्त हो। यस प्रकारको व्यक्ति देहका मामिलाहरूमा निकै बुद्धिमानी हुन पनि सक्छ तर आत्मिक मामिलाहरूका सम्बन्धमा उसमा खुट्ट्याउने क्षमता हुँदैन। किनभने त्यस्ता मानिसहरूसँग आत्मिक मामिलाहरूको कुनै अनुभव नै हुँदैन। यिनीहरू आत्मिक मामिलाहरूमा प्रबोधित नभएका र आत्मिक बुझाइ नभएका मानिस हुन्। तैँले ज्ञानको जुनसुकै पक्षका बारेमा कुरा गरे पनि, यदि त्यो तेरो सत्त्व हो भने, त्यो तेरो व्यक्तिगत अनुभव हो, तेरो वास्तविक ज्ञान हो। धर्मसिद्धान्तको मात्र कुरा गर्ने मानिसहरू—अर्थात् सत्यता वा वास्तविकता दुवै नभएका मानिसहरू—ले छलफल गर्ने कुरालाई पनि तिनीहरूको सत्त्व भन्न सकिन्छ, किनभने तिनीहरू गहिरो चिन्तनमार्फत मात्र आफ्नो धर्मसिद्धान्तमा पुगेका हुन्छन् र यो तिनीहरूको गहिरो मननको नतिजा हो। तैपनि यो धर्मसिद्धान्त मात्र हो, एउटा कल्पनाभन्दा बढी केही होइन! सबै प्रकारका मानिसहरूका अनुभवहरूले तिनीहरूभित्रका कुराहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। कुनै आत्मिक अनुभव नभएको व्यक्तिले न त सत्यतासम्बन्धी ज्ञानका बारेमा, न त विभिन्न आत्मिक कुरासम्बन्धी सही ज्ञानका बारेमा नै कुरा गर्न सक्छ। मानिस भित्री रूपमा जे हो ऊ त्यही नै व्यक्त गर्छ—यो निश्चित हो। यदि कसैले आत्मिक कुराहरूको ज्ञान र सत्यताको ज्ञान प्राप्त गर्न चाहन्छ भने, उसमा व्यावहारिक अनुभव हुनैपर्छ। यदि तँ मानव जीवनको सामान्य ज्ञानका बारेमा स्पष्ट रूपमा बोल्न सक्दैनस् भने, तँ आत्मिक कुराहरूका बारेमा कुरा गर्न झन् कति कम सक्षम हुनेछस्? मण्डलीहरूको अगुवाइ गर्न, मानिसहरूलाई जीवन आपूर्ति गर्न, र मानिसहरूका लागि प्रेरित हुन सक्नेहरूसँग व्यावहारिक अनुभव हुनैपर्छ; तिनीहरूसँग आत्मिक कुराहरूको सही बुझाइ र सत्यताको सही बोध र अनुभव हुनैपर्छ। त्यस्ता मानिसहरू मात्र मण्डलीहरूको अगुवाइ गर्ने कामदार वा प्रेरित हुन योग्य हुन्छन्। अन्यथा, तिनीहरू सबैभन्दा तल्लो तहमा रहेर पछ्याउन मात्र सक्छन् र अगुवाइ गर्न सक्दैनन्, मानिसहरूलाई जीवन आपूर्ति गर्ने प्रेरित हुन त झनै सक्दैनन्। किनभने प्रेरितहरूको काम दौडधुप गर्नु वा लडाइँ गर्नु होइन; त्यो त जीवनको सेवकाइ गर्ने र अरूलाई आफ्नो स्वभाव रूपान्तरण गर्न अगुवाइ गर्ने काम गर्नु हो। यो त कार्यभार स्वीकार गर्ने र ठूलो जिम्मेवारी वहन गर्नेहरूद्वारा गरिने प्रकार्य हो, जुन जोकोहीले वहन गर्न सक्दैन। यस प्रकारको काम जीवन सत्त्व भएकाहरू, अर्थात् सत्यताको अनुभव भएकाहरूद्वारा मात्र आरम्भ गर्न सकिन्छ। यो केवल कुराहरू त्याग्न सक्ने, दौडधुप गर्न सक्ने, वा आफूलाई समर्पित गर्न इच्छुक हुने जोकोहीद्वारा आरम्भ गर्न सकिँदैन; सत्यताको अनुभव नभएका, काटछाँट वा न्याय नगरिएका मानिसहरू यस प्रकारको काम गर्न असक्षम हुन्छन्। कुनै अनुभव नभएका मानिसहरू, जो वास्तविकताविनाका मानिसहरू हुन्, तिनीहरू वास्तविकतालाई स्पष्ट रूपमा देख्न सक्दैनन् किनभने तिनीहरू आफै यस प्रकारको सत्त्वरहित हुन्छन्। त्यसकारण, यस प्रकारको व्यक्ति अगुवाइको काम गर्न असक्षम मात्र हुँदैन, यदि ऊ लामो समयसम्म सत्यताविना रहन्छ भने, उसलाई हटाइनेछ। तैँले बाँड्ने अन्तर्दृष्टि तैँले जीवनमा भोगेका कष्टहरू, तँलाई जे कुराका कारण सजाय दिइएको हो ती कुराहरू, र तँलाई जुन विषयहरूमा न्याय गरिएको हो ती विषयहरूको प्रमाणका रूपमा खडा हुन सक्छ। परीक्षाहरूका हकमा पनि यो साँचो हो: जहाँ व्यक्तिलाई शोधन गरिन्छ, जहाँ व्यक्ति कमजोर हुन्छ—यी तिनै क्षेत्र हुन् जसमा व्यक्तिसँग अनुभव हुन्छ, जसमा व्यक्तिसँग मार्ग हुन्छ। उदाहरणका लागि, यदि कसैलाई विवाहमा निराशा भयो भने, ऊ अक्सर यस्तो सङ्गति गर्नेछ, “परमेश्वरलाई धन्यवाद, परमेश्वरको प्रशंसा होस्, मैले परमेश्वरका अभिप्रायहरूलाई सन्तुष्ट पार्नैपर्छ र मेरो सम्पूर्ण जीवन अर्पण गर्नैपर्छ, र मैले मेरो जीवनको प्रमुख मामलालाई पूर्ण रूपमा परमेश्वरको हातमा सुम्पिनुपर्छ। म मेरो सम्पूर्ण जीवन परमेश्वरलाई सुम्पिन इच्छुक छु।” मानिसभित्रका सबै कुरालाई सङ्गतिमार्फत प्रतिनिधित्व गर्न सकिन्छ। एउटा व्यक्तिको बोलाइको गति, ऊ ठूलो स्वरमा बोल्छ कि सानो स्वरमा—यस्ता मामलाहरू अनुभवका मामला होइनन् र तिनले ऊसँग जे छ र ऊ जे हो त्यसलाई प्रतिनिधित्व गर्न सक्दैनन्। यी कुराहरूले त व्यक्तिको व्यक्तित्व असल छ कि खराब छ, वा उसको प्रकृति असल छ कि खराब छ भन्ने कुरा मात्र बताउन सक्छन्, तर तिनलाई कसैसँग अनुभव छ कि छैन भन्ने कुरासँग बराबरी मान्न मिल्दैन। बोल्दा आफ्नो कुरा व्यक्त गर्ने सामर्थ्य, वा बोलाइको सीप वा गति भनेको अभ्यासको कुरा मात्र हो र यसले व्यक्तिको अनुभवलाई प्रतिस्थापन गर्न सक्दैन। तैँले आफ्ना व्यक्तिगत अनुभवहरू सङ्गति गर्दा, तँ आफूलाई महत्त्वपूर्ण लाग्ने कुरा र तँभित्रका सबै कुरा सङ्गति गर्छस्। मेरो बोलीले मेरो सत्त्वलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, तर मैले भन्ने कुरा मानिसको पहुँचभन्दा बाहिर हुन्छ। म जे भन्छु त्यो मानिसले अनुभव गर्ने कुरा होइन, र त्यो मानिसले देख्न सक्ने कुरा होइन; त्यो मानिस सम्पर्कमा आउन सक्ने कुरा पनि होइन, बरु म जे हुँ त्यही हो। कतिपय मानिस मैले सङ्गति गर्ने कुरा मैले अनुभव गरेको कुरा हो भनेर मात्र स्वीकार गर्छन्, तर तिनीहरू त्यो आत्माको प्रत्यक्ष अभिव्यक्ति हो भनेर स्वीकार गर्दैनन्। अवश्य नै, म जे भन्छु त्यो मैले अनुभव गरेको कुरा हो। ६,००० वर्षे व्यवस्थापनको कार्य गर्ने म नै हुँ। मैले मानवजातिको सृष्टिको सुरुवातदेखि अहिलेसम्मका सबै कुरा अनुभव गरेको छु; म त्यसबारे छलफल गर्न कसरी असमर्थ हुन सक्छु? मानिसको प्रकृतिको कुरा गर्नुपर्दा, मैले स्पष्ट रूपमा देखेको छु; मैले यसलाई धेरै अघि नै अवलोकन गरेको थिएँ। म यसबारे स्पष्ट रूपमा कुरा गर्न कसरी असमर्थ हुन सक्छु? मैले मानिसको मूल-तत्त्वलाई स्पष्ट रूपमा देखेको हुनाले, म मानिसलाई सजाय दिन र उसको न्याय गर्न योग्य छु, किनभने मानिसको सबै कुरा मबाटै आएका हुन् तर ऊ शैतानद्वारा भ्रष्ट तुल्याइएको छ। अवश्य नै, म आफूले गरेको कामको मूल्याङ्कन गर्न पनि योग्य छु। यो काम मेरो देहद्वारा नगरिएको भए पनि, यो आत्माको प्रत्यक्ष अभिव्यक्ति हो, र मसँग जे छ र म जे हुँ त्यो यही हो। त्यसकारण, म यसलाई व्यक्त गर्न र आफूले गर्नुपर्ने काम गर्न योग्य छु। मानिसहरू जे भन्छन् त्यो तिनीहरूले अनुभव गरेको कुरा हो। त्यो तिनीहरूले देखेको कुरा, तिनीहरूको दिमाग पुग्न सक्ने कुरा, र तिनीहरूका इन्द्रियहरूले पत्ता लगाउन सक्ने कुरा हो। तिनीहरूले सङ्गति गर्न सक्ने कुरा त्यही हो। परमेश्वरको देहधारी देहद्वारा बोलिने वचनहरू आत्माको प्रत्यक्ष अभिव्यक्ति हुन् र तिनले आत्माद्वारा गरिएको कामलाई व्यक्त गर्छन्, जुन देहले अनुभव गरेको वा देखेको हुँदैन, तर उहाँ अझै पनि आफ्नो सत्त्व व्यक्त गर्नुहुन्छ, किनभने देहको सार नै आत्मा हो, र उहाँ आत्माको काम व्यक्त गर्नुहुन्छ। त्यो आत्माद्वारा गरिसकिएको काम हो, यद्यपि त्यो देहको पहुँचभन्दा बाहिर हुन्छ। देहधारणपछि, देहको अभिव्यक्तिमार्फत, उहाँ मानिसहरूलाई परमेश्वरको सत्त्व जान्न सक्षम तुल्याउनुहुन्छ साथै मानिसहरूलाई परमेश्वरको स्वभाव र उहाँले गर्नुभएको काम हेर्न दिनुहुन्छ। मानिसको कामले मानिसहरूलाई तिनीहरू केमा प्रवेश गर्नुपर्छ र तिनीहरूले के बुझ्नुपर्छ भन्ने बारेमा अझ बढी स्पष्टता दिन्छ; यो मानिसहरूलाई सत्यता बुझ्न र अनुभव गर्न अगुवाइ गर्नुसँग सम्बन्धित छ। मानिसको काम मानिसहरूलाई भरणपोषण गर्नु हो; परमेश्वरको काम मानवजातिका लागि नयाँ मार्गहरू र नयाँ युगहरू खोल्नु, र मरणशील मानिसहरूलाई थाहा नभएका कुराहरू मानिसहरूलाई खुलाउनु, र तिनीहरूलाई उहाँको स्वभाव जान्न सक्षम तुल्याउनु हो। परमेश्वरको काम सम्पूर्ण मानवजातिलाई अगुवाइ गर्नु हो।
पवित्र आत्माका सबै कार्य मानिसहरूको फाइदाको निम्ति गरिएका हुन्छन्। यसले मानिसहरूलाई सुधार गर्छ; मानिसहरूलाई फाइदा नगर्ने कुनै कार्य छैन। चाहे सत्यता सतही होस् वा गहन होस्, र सत्यता ग्रहण गर्नेहरूको क्षमता जस्तोसुकै होस्, पवित्र आत्माले जे पनि गर्नुहुन्छ, त्यसले मानिसहरूलाई फाइदा गर्छ। तर पवित्र आत्माको काम प्रत्यक्ष रूपमा गरिँदैन; उहाँसँग सहकार्य गर्ने मानिसहरूद्वारा नै यसलाई व्यक्त गरिनुपर्छ। केवल यसरी मात्रै पवित्र आत्माको कामको परिणामहरू प्राप्त गर्न सकिन्छ। निश्चय नै, जब पवित्र आत्माले प्रत्यक्ष रूपमा काम गर्नुहुन्छ, यसमा कुनै मिलावट हुँदैन; तर जब पवित्र आत्माले मानिसद्वारा काम गर्नुहुन्छ, यो अत्यन्तै कलङ्कित बन्छ र यो पवित्र आत्माको मौलिक काम हुँदैन। यसकारण, सत्यता फरक हदमा परिवर्तन हुन्छ। अनुयायीहरूले पवित्र आत्माको मौलिक अभिप्राय प्राप्त गर्दैनन् तर पवित्र आत्माको काम र मानिसको अनुभव र ज्ञानको संयोजन प्राप्त गर्छन्। अनुयायीहरूले पवित्र आत्माको कामको जुन हिस्सा प्राप्त गर्छन् त्यो सही हुन्छ, जबकी उनीहरूले प्राप्त गर्ने मानिसको अनुभव र ज्ञान फरक-फरक हुन्छ किनकि सेवकहरू फरक छन्। पवित्र आत्माको प्रकाश र अगुवाइ पाएका सेवकहरूले यो प्रकाश र अगुवाइ हासिल गर्छन्। यी अनुभवहरूभित्र मानिसको मन र अनुभव साथै मानवताको सार, समावेश हुन्छ, त्यसपछि, तिनीहरूले प्राप्त गर्नुपर्ने ज्ञान वा अन्तर्दृष्टि तिनीहरूले प्राप्त गर्छन्। यो चाहिँ सत्यता अनुभव गरिसकेपछिको मानिसको अभ्यास गर्ने तरिका हो। यस किसिमको अभ्यास गर्ने तरिका सधैँ एक समानको हुँदैन, किनकि मानिसहरूले फरक किसिमले अनुभव गर्छन् र मानिसहरूले अनुभव गर्ने कुराहरू पनि फरक नै हुन्छन्। यस किसिमले पवित्र आत्माको उही प्रकाशले पनि फरक ज्ञान र अभ्यास ल्याउँछ, किनकि प्रकाश प्राप्त गर्नेहरू फरक हुन्छन्। कतिपय मानिसहरूले अभ्यास गर्ने क्रममा सानातिना गल्तीहरू गर्छन् भने कतिपयले ठूलै गल्ती पनि गर्छन्, र कतिपयले चाहिँ गल्ती बाहेक केही पनि गर्दैनन्। मानिसहरूको बुझ्ने क्षमता फरक-फरक हुने भएकोले यस्तो हुन्छ, साथै उनीहरूमा अन्तर्निहित क्षमताको कारण पनि यस्तो हुन्छ। कतिपय मानिसहरूले सन्देश सुनेपछि एक किसिमले बुझ्छन्, र कतिपयले सत्यता सुनिसकेपछि अर्कै किसिमले बुझ्छन्। कतिपय मानिसहरूले हल्का रूपमा तलमाथि बुझ्छन् भने कतिपयले त सत्यताको वास्तविक अर्थ बुझेकै हुँदैनन्। त्यसैले, एक व्यक्तिले अरूलाई कसरी अगुवाइ गर्नेछ भन्ने कुरालाई उसको बुझाइले निर्देशित गर्छ; यो साँचो हो, किनकि व्यक्तिको काम उसको अस्तित्वको अभिव्यक्ति नै हो। सत्यताको सही बुझाइ भएकाहरूले अगुवाइ गरेका मानिसहरूसँग पनि सत्यताको सही बुझाइ हुन्छ। बेतुके बुझाइ बोकेका मानिसहरू भए पनि तिनीहरूको सङ्ख्या थोरै हुन्छ, र सबैजना यस्तै हुनेछ भन्ने छैन। यदि कुनै व्यक्तिमा सत्यता सम्बन्धी बेतुके बुझाइ छ भने उसलाई पछ्याउनेहरू पनि अवश्यै विकृत नै हुनेछन्, र यी मानिसहरू हरेक कोणले बेतुके प्रकारका हुनेछन्। अनुयायीहरूले सत्यता कति मात्रामा बुझ्छन् भन्ने कुरा सेवकहरूमा निर्भर हुन्छ। निश्चय नै, परमेश्वरबाट आएको सत्यता सही हुन्छ, र यसमा कुनै गल्ती हुँदैन, र यो पूर्णतया निश्चित हुन्छ। तैपनि सेवकहरू पूर्णतया सही नहुन सक्छन् र पूर्णतया भरोसायोग्य हुन्छन् भनेर भन्न पनि सकिँदैन। यदि सेवकहरूसँग सत्यतालाई अभ्यास गर्ने व्यावहारिक तरिका छ भने अनुयायीहरूसँग पनि त्यही किसिमको अभ्यास गर्ने तरिका हुनेछ। यदि सेवकहरूसँग सत्यता अभ्यास गर्ने व्यावहारिक तरिका छैन तर धर्मसिद्धान्त मात्र छ भने अनुयायीहरूसँग कुनै वास्तविकता हुनेछैन। अनुयायीहरूको योग्यता र प्रवृत्ति जन्मजात निर्धारित हुन्छ र यो सेवकहरूसँग सम्बन्धित हुँदैन, तर अनुयायीहरूले कुन हदसम्म सत्यतालाई बुझ्छन् र परमेश्वरलाई चिन्छन् भन्ने कुरा सेवकहरूमा निर्भर हुन्छ (यो केही मानिसहरूमा मात्र लागू हुन्छ)। सेवक जस्तो हुन्छ, उसले अगुवाइ गर्ने अनुयायीहरू पनि त्यस्तै हुनेछन्। सेवकले जे कुरा व्यक्त गर्छ, त्यो उसको सार हो, यसमा कुनै पूर्वाग्रह हुँदैन। उसलाई पछ्याउनेहरूसँग उसले माग गर्नेहरू नै उसले चाहना गरेको कुरा हो वा उसले हासिल गर्न सक्ने कुरा हुन्। आफूले जे गर्ने गरेका छन् त्यही कुराको आधारमा अधिकांश सेवकहरूले आफ्ना अनुयायीहरूबाट ती कुरा माग गर्छन्, यद्यपि उनीहरूका अनुयायीहरूले त्यति धेरै कुरा हासिल गर्न सक्दैनन्—र हासिल गर्न नसकिने त्यही कुरा नै व्यक्तिको प्रवेशको बाधक बन्छ।
काटछाँट, न्याय र सजाय भोगेकाहरूको काममा हुने विचलनहरू निकै साना हुन्छन्, र तिनीहरूको कामको अभिव्यक्ति बढी सटीक हुन्छ। काम गर्न आफ्नो प्राकृतिकपनमा भर पर्नेहरूमा निकै ठूला विचलनहरू हुन्छन्। सिद्ध नपारिएका मानिसहरूको कामले तिनीहरूको आफ्नै प्राकृतिकपनलाई धेरै नै व्यक्त गर्छ, जसले पवित्र आत्माको काममा ठूलो बाधा खडा गर्छ। कुनै व्यक्तिको क्षमता जतिसुकै राम्रो भए पनि, परमेश्वरको कार्यभारको काम गर्न सक्नुअघि उसले काटछाँट र न्याय पनि भोग्नैपर्छ। यदि उसले यस्तो न्याय भोगेको छैन भने, उसको काम जतिसुकै राम्ररी गरिएको भए पनि सत्यताका सिद्धान्तहरूसँग मिल्न सक्दैन र सधैँ उसको आफ्नै प्राकृतिकपन र मानवीय भलाइको उपज हुने गर्छ। काटछाँट र न्याय भोगेकाहरूको काम काटछाँट र न्याय नगरिएकाहरूको कामभन्दा निकै नै सटीक हुन्छ। ज-जसले न्याय भोगेका छैनन् तिनीहरू मानवीय बुद्धि र जन्मजात प्रतिभा ज्यादै मिसिएको मानव देह र विचारहरूभन्दा बढी केही पनि व्यक्त गर्दैनन्। यो मानिसले गरेको परमेश्वरको कामको सटीक अभिव्यक्ति होइन। त्यस्ता मानिसहरूलाई पछ्याउनेहरूलाई तिनीहरूको जन्मसिद्ध क्षमताद्वारा तिनीहरूको अगाडि ल्याइन्छ। तिनीहरू मानिसको अन्तर्दृष्टि र अनुभवलाई धेरै नै व्यक्त गर्छन्, जुन परमेश्वरको मूल अभिप्रायबाट लगभग विच्छेद भएका हुन्छन् र त्यसबाट धेरै टाढा गएका हुन्छन्, त्यसकारण यस प्रकारको व्यक्तिको कामले मानिसहरूलाई परमेश्वरको अगाडि ल्याउन सक्दैन, बरु तिनीहरूलाई मानिसको अगाडि ल्याउँछ। त्यसकारण, जसले न्याय र सजाय भोगेका छैनन् तिनीहरू परमेश्वरको कार्यभारको काम गर्न अयोग्य हुन्छन्। एउटा मानकअनुरूपको कामदारको कामले मानिसहरूलाई सही मार्गमा ल्याउन सक्छ र तिनीहरूलाई सत्यतामा अझ गहिरो रूपमा प्रवेश गर्न मद्दत गर्न सक्छ। तिनीहरूको कामले मानिसहरूलाई परमेश्वरको अगाडि ल्याउन सक्छ। यसका साथै, तिनीहरूले गर्ने काम व्यक्तिपिच्छे फरक हुन सक्छ र प्रावधानहरूद्वारा बाँधिएको हुँदैन, जसले मानिसहरूलाई मुक्ति र स्वतन्त्रता, जीवनमा क्रमिक वृद्धि, र सत्यतामा प्रगतिशील रूपमा अझ गहिरो प्रवेश गर्न दिन्छ। मानकअनुरूप नभएको कामदारको काम निकै अपर्याप्त हुन्छ। तिनीहरूको काम मूर्खतापूर्ण हुन्छ। तिनीहरू मानिसहरूलाई प्रावधानहरूमा मात्र ल्याउन सक्छन्, र तिनीहरूले मानिसहरूबाट गर्ने माग व्यक्तिपिच्छे फरक हुँदैन; तिनीहरू मानिसहरूका खास आवश्यकताहरूअनुसार काम गर्दैनन्। यस प्रकारको काममा धेरै वटा प्रावधान र धेरै वटा धर्मसिद्धान्त हुन्छन्, र यसले मानिसहरूलाई न त वास्तविकतामा, न त जीवनमा हुने वृद्धिको सामान्य अभ्यासमा नै ल्याउन सक्छ। यसले मानिसहरूलाई केही मूल्यहीन प्रावधान पालन गर्न मात्र सक्षम तुल्याउन सक्छ। यस्तो मार्गदर्शनले मानिसहरूलाई भड्काउँछ। तिनीहरू तँलाई तिनीहरूजस्तै बन्न अगुवाइ गर्छन्, र तँलाई तिनीहरूसँग जे छ र तिनीहरू जे हुन् त्यसमा ल्याउँछन्। अनुयायीहरूले अगुवाहरू मानकअनुरूप छन् कि छैनन् भनेर खुट्ट्याउनका लागि, मुख्य कुरा भनेको तिनीहरू अरूलाई कस्तो मार्गमा डोऱ्याउँछन् र तिनीहरूको कामका नतिजाहरू के-कस्ता छन् भनेर हेर्नु हो, र अनुयायीहरूले सत्यताअनुरूपका सिद्धान्तहरू प्राप्त गर्छन् कि गर्दैनन्, र तिनीहरूले आफ्नो रूपान्तरणका लागि उपयुक्त अभ्यासका मार्गहरू प्राप्त गर्छन् कि गर्दैनन् भनेर हेर्नु हो। तँसँग फरक-फरक प्रकारका मानिसहरूको फरक-फरक कामलाई खुट्ट्याउने क्षमता हुनुपर्छ; तँ अन्योलमा परेको अनुयायी हुनु हुँदैन। यसले मानिसहरूको प्रवेशको मामलामा प्रभाव पार्छ। यदि तँ कुन व्यक्तिको अगुवाइमा मार्ग छ र कुनमा छैन भनेर खुट्ट्याउन सक्दैनस् भने, तँ सजिलै भ्रमित हुनेछस्। यी सबै कुराले तेरो आफ्नै जीवनमा प्रत्यक्ष प्रभाव पार्छन्। सिद्ध नपारिएका मानिसहरूको काममा ज्यादै प्राकृतिकपन हुन्छ; यसमा मानव इच्छा धेरै मिसिएको हुन्छ। तिनीहरूको सत्त्व प्राकृतिकपन हो—जुन तिनीहरूले जन्मँदै लिएर आएका हुन्छन्। यो काटछाँट गरिएपछिको जीवन वा रूपान्तरण गरिएपछिको वास्तविकता होइन। त्यस्तो व्यक्तिले जीवन पछ्याइरहेकाहरूलाई कसरी साथ दिन सक्छ? मानिससँग मूल रूपमा हुने जीवन भनेको उसको जन्मजात बौद्धिकता वा प्रतिभा हो। यस प्रकारको बौद्धिकता वा प्रतिभा मानिसका लागि परमेश्वरका ठ्याक्कै मागहरूभन्दा निकै टाढा हुन्छ। यदि कुनै व्यक्तिलाई सिद्ध पारिएको छैन र उसका भ्रष्ट स्वभावहरूलाई काटछाँट गरिएको छैन भने, उसले व्यक्त गर्ने कुरा र सत्यताका बीचमा ठूलो खाडल हुनेछ; उसले व्यक्त गर्ने कुरामा अस्पष्ट कुराहरू मिसिएका हुनेछन्, जस्तै उसका कल्पनाहरू र एकतर्फी अनुभव। यसबाहेक, उसले चाहे जेसुकै गरोस्, मानिसहरूलाई त्यसमा कुनै समग्र लक्ष्य नभएको र प्रवेश गर्नलाई सबै मानिसका लागि उपयुक्त हुने कुनै सत्यता नभएको महसुस हुन्छ। मानिसहरूबाट माग गरिने धेरैजसो कुरा तिनीहरूको क्षमताभन्दा बाहिर हुन्छन्, मानौँ तिनीहरू जमिनमा जिउन बाध्य पारिएका माछा हुन्। यो मानव इच्छाको काम हो। मानिसका भ्रष्ट स्वभावहरू, उसका विचारहरू, र उसका धारणाहरू उसको शरीरका सबै भागमा व्याप्त हुन्छन्। मानिस जन्मिँदै सत्यता अभ्यास गर्ने जन्मजात प्रवृत्ति बोकेर आउँदैन, न त उसमा सीधै सत्यता बुझ्ने जन्मजात प्रवृत्ति नै हुँदैन। त्यसमाथि मानिसका भ्रष्ट स्वभावहरू थपिन्छन्—जब यस प्रकारको प्राकृतिक व्यक्तिले काम गर्छ, तब के त्यसले अवरोधहरू निम्त्याउँदैन र? तर सिद्ध पारिएको व्यक्तिसँग मानिसहरूले बुझ्नुपर्ने सत्यताको अनुभव हुन्छ, र आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरूको ज्ञान हुन्छ। तिनीहरूको काममा भएका अस्पष्ट र अव्यावहारिक कुराहरू बिस्तारै घट्दै जान्छन्, मानव दूषणहरू कम हुँदै जान्छन्, अनि तिनीहरूको काम र सेवा परमेश्वरद्वारा माग गरिएका मानकहरूको झन्-झन् नजिक आउँछन्। तसर्थ, तिनीहरूको काम सत्यता वास्तविकतामा प्रवेश गरेको हुन्छ र यो यथार्थपरक पनि बनेको हुन्छ। विशेष गरी मानिसको दिमागभित्रका विचारहरूले पवित्र आत्माको कामलाई रोक्छन्। मानिससँग प्रचुर कल्पना र उचित तर्क हुन्छ, र ऊसँग मामलाहरू सम्हालेको लामो अनुभव हुन्छ। यदि मानिसका यी पक्षहरूलाई काटछाँट गरिएन र सच्याइएन भने, ती सबै कामका बाधाहरू हुन्। त्यसकारण, मानिसको कामले, विशेष गरी सिद्ध नपारिएका मानिसहरूको कामले, सबैभन्दा ठूलो मात्रामा शुद्धता हासिल गर्न सक्दैन।
मानिसको काम एउटा दायराभित्र रहन्छ र यो सीमित हुन्छ। एउटा व्यक्तिले एउटा निश्चित चरणको काम मात्र गर्न सक्छ र सम्पूर्ण युगको काम गर्न सक्दैन—अन्यथा, तिनीहरूले मानिसहरूलाई प्रावधानहरूभित्र डोऱ्याउनेथिए। मानिसको काम कुनै एउटा समय वा चरणमा मात्र लागु हुन सक्छ। किनभने मानिसको अनुभवको आफ्नै दायरा हुन्छ। कसैले पनि मानिसको कामलाई परमेश्वरको कामसँग तुलना गर्न सक्दैन। मानिसको अभ्यासका तरिकाहरू र सत्यतासम्बन्धी उसको ज्ञान सबै कुनै एउटा दायरामा लागु हुन्छन्। मानिसले टेक्ने मार्ग पूर्ण रूपमा पवित्र आत्माको अभिप्राय हो भनेर तैँले भन्न मिल्दैन, किनभने मानिसलाई पवित्र आत्माद्वारा प्रबोधित मात्र गर्न सकिन्छ, र पूर्ण रूपमा पवित्र आत्माले भर्न सकिँदैन। मानिसले अनुभव गर्न सक्ने कुराहरू सबै सामान्य मानवताको दायराभित्र हुन्छन् र तिनले सामान्य मानव दिमागका विचारहरूको दायरालाई नाघ्न सक्दैनन्। सत्यता वास्तविकता जिउन सक्नेहरू सबैले यसै दायराभित्र अनुभव गर्छन्। जब तिनीहरू सत्यता अनुभव गर्छन्, तब त्यो सधैँ पवित्र आत्माको प्रबोधनअन्तर्गतको सामान्य मानव जीवनको अनुभव हुन्छ; यो सामान्य मानव जीवनको सीमाभन्दा बाहिर जाने अनुभव गर्ने तरिका होइन। तिनीहरू आफ्नो मानव जीवन जिउने जगमा पवित्र आत्माद्वारा प्रबोधित भएर सत्यता अनुभव गर्छन्। यसबाहेक, यो सत्यता व्यक्तिपिच्छे फरक हुन्छ, र यसको गहिराइ व्यक्तिको स्थितिसँग सम्बन्धित हुन्छ। तिनीहरू हिँड्ने मार्ग सत्यता पछ्याइरहेको व्यक्तिको सामान्य मानव जीवन हो भनेर मात्र भन्न सकिन्छ, र यसलाई पवित्र आत्माद्वारा प्रबोधित गरिएको सामान्य व्यक्ति हिँड्ने मार्ग भन्न सकिन्छ। कसैले पनि आफू हिँड्ने मार्ग पवित्र आत्माले लिने मार्ग हो भनेर भन्न सक्दैन। सामान्य मानव अनुभवमा, पछ्याउने मानिसहरू एउटै नहुने हुनाले, पवित्र आत्माको काम पनि एउटै हुँदैन। यसका साथै, मानिसहरूले अनुभव गर्ने वातावरणहरू र तिनीहरूको अनुभवका दायराहरू एउटै नहुने हुनाले, र तिनीहरूका दिमाग र विचारहरूको मिश्रणका कारण, तिनीहरूको अनुभव फरक-फरक मात्रामा मिश्रित हुन्छ। प्रत्येक व्यक्तिले एउटा सत्यतालाई आफ्ना फरक-फरक, व्यक्तिगत अवस्थाहरूअनुसार बुझ्छ। सत्यताको वास्तविक अर्थसम्बन्धी तिनीहरूको बुझाइ पूर्ण हुँदैन र यो त्यसको एउटा वा केही पक्ष मात्र हो। मानिसले अनुभव गर्ने सत्यताको क्षेत्र प्रत्येक व्यक्तिको अवस्थाअनुसार व्यक्तिपिच्छे फरक हुन्छ। यसरी, एउटै सत्यताको ज्ञान फरक-फरक मानिसद्वारा व्यक्त गरिँदा एउटै हुँदैन। यसो भन्नुको मतलब, मानिसको अनुभव सधैँ सीमित हुन्छ—यसले पवित्र आत्माका अभिप्रायहरूलाई पूर्ण रूपमा प्रतिनिधित्व गर्न सक्दैन। मानिसले व्यक्त गर्ने कुरा निकट रूपमा परमेश्वरका अभिप्रायहरूअनुरूपग भए पनि, र मानिसको अनुभव पवित्र आत्माले गर्न चाहनुहुने सिद्ध पार्ने कामको धेरै नजिक भए पनि, मानिसको कामलाई परमेश्वरको काम मान्न सकिँदैन। मानिस परमेश्वरले सुम्पनुभएको काम गरेर परमेश्वरको सेवक मात्र हुन सक्छ। मानिस पवित्र आत्माद्वारा प्रबोधित ज्ञान र आफ्ना व्यक्तिगत अनुभवहरूबाट प्राप्त सत्यताहरू मात्र व्यक्त गर्न सक्छ। पवित्र आत्माको निकास हुनका लागि मानिससँग योग्यता हुँदैन वा उसले त्यसका सर्तहरू पूरा गर्दैन। उसलाई आफ्नो काम परमेश्वरको काम हो भनेर भन्ने अधिकार हुँदैन। मानिसहरूका काम गर्ने आ-आफ्ना सिद्धान्तहरू हुन्छन्, र सबैका फरक-फरक अनुभव हुन्छन् र तिनीहरूका अवस्थाहरू भिन्नाभिन्नै हुन्छन्। मानिसको काममा पवित्र आत्माको प्रबोधनअन्तर्गतका उसका सबै अनुभव समावेश हुन्छन्। यी अनुभवहरूले मानिसको सत्त्वलाई मात्र प्रतिनिधित्व गर्न सक्छन् र तिनले परमेश्वरको सत्त्व वा पवित्र आत्माका अभिप्रायहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दैनन्। त्यसकारण, मानिस हिँड्ने मार्गलाई पवित्र आत्माद्वारा हिँडिने मार्ग भन्न मिल्दैन, किनभने मानिसको कामले परमेश्वरको कामलाई प्रतिनिधित्व गर्न सक्दैन, अनि मानिसको काम र मानिसको अनुभव पूर्ण रूपमा पवित्र आत्माका अभिप्रायहरू होइनन्। मानिसको काम प्रावधानहरूमा फस्ने सम्भावना हुन्छ, र उसको कामको विधि सजिलै एउटा सीमित क्षेत्रभित्र सीमित हुन्छ, र यसले मानिसहरूलाई स्वतन्त्र मार्गतर्फ डोऱ्याउन सक्दैन। धेरैजसो अनुयायीहरू एउटा सीमित क्षेत्रभित्र जिउँछन्, र तिनीहरूको अनुभव गर्ने तरिका पनि त्यसको क्षेत्रभित्र सीमित हुन्छ। मानिसको अनुभव सधैँ सीमित हुन्छ; उसको कामको विधि पनि केही प्रकारमा सीमित हुन्छ र यसलाई पवित्र आत्माको काम वा परमेश्वर स्वयम्को कामसँग तुलना गर्न सकिँदैन। किनभने आखिरमा मानिसको अनुभव सीमित हुन्छ। परमेश्वरले जसरी आफ्नो काम गर्नुभए पनि, यो प्रावधानहरूद्वारा बाँधिएको हुँदैन; यो जसरी गरिए पनि, यो एउटै विधिमा सीमित हुँदैन। परमेश्वरको काममा कुनै पनि प्रावधान हुँदैन—उहाँका सबै काम बन्धनमुक्त र स्वतन्त्र हुन्छन्। मानिसले जतिसुकै समय उहाँलाई पछ्याएर बिताए पनि, उसले परमेश्वरको काम गर्ने तरिकाहरूलाई सञ्चालन गर्ने कुनै पनि नियम पत्ता लगाउन सक्दैन। उहाँको काम अत्यन्तै सिद्धान्तपरक भए पनि, यो सधैँ नयाँ-नयाँ तरिकामा गरिन्छ र यसमा सधैँ नयाँ-नयाँ विकास भइरहेका हुन्छन्, अनि यो मानिसको पहुँचभन्दा बाहिर हुन्छ। एउटै अवधिमा, परमेश्वरसँग केही फरक-फरक प्रकारका कामहरू र मानिसहरूलाई अगुवाइ गर्ने फरक-फरक तरिकाहरू हुन सक्छन्, जसले गर्दा सधैँ मानिसहरूका नयाँ प्रवेशहरू र परिवर्तनहरू हुन्छन्। तँ उहाँको कामका नियमहरू बोध गर्न सक्दैनस् किनभने उहाँ सधैँ नयाँ-नयाँ तरिकामा काम गरिरहनुभएको हुन्छ, र यसरी मात्र परमेश्वरका अनुयायीहरू प्रावधानहरूद्वारा बाँधिँदैनन्। परमेश्वर स्वयम्को कामले सधैँ मानिसहरूका धारणाहरूलाई पन्छाउँछ र तिनको प्रतिकार गर्छ। साँचो हृदयले उहाँको अनुसरण गर्ने र उहाँलाई पछ्याउनेहरू मात्र आफ्ना स्वभावहरू रूपान्तरण गर्न सक्छन् र कुनै पनि प्रावधानद्वारा नियन्त्रित नभई वा कुनै पनि धार्मिक धारणाद्वारा प्रतिबन्धित नभई स्वतन्त्र रूपमा जिउन सक्छन्। मानिसको कामले उसको आफ्नै अनुभव र ऊ आफैले हासिल गर्न सक्ने कुराका आधारमा मानिसहरूसँग मागहरू राख्छ। यी माग गरिएका मानकहरू एउटा निश्चित क्षेत्रभित्र सीमित हुन्छन्, र अभ्यासका विधिहरू पनि निकै सीमित हुन्छन्। तसर्थ अनुयायीहरू अचेत रूपमा यस सीमित क्षेत्रभित्र जिउँछन्; समय बित्दै जाँदा, यी कुराहरू प्रावधान र अनुष्ठान बन्छन्। यदि कुनै अवधिको कामलाई परमेश्वरद्वारा व्यक्तिगत रूपमा सिद्ध नपारिएको र न्याय प्राप्त नगरेको व्यक्तिद्वारा अगुवाइ गरिएको छ भने, उसका अनुयायीहरू सबै धर्मवादी र परमेश्वरको प्रतिरोध गर्ने विशेषज्ञ बन्नेछन्। त्यसकारण, यदि कोही मानकअनुरूपको अगुवा हो भने, त्यो व्यक्ति न्याय भोगेको र सिद्ध पारिन स्वीकार गरेको हुनैपर्छ। न्याय नभोगेकाहरू, तिनीहरूसँग पवित्र आत्माको काम भए पनि, अस्पष्ट र अव्यावहारिक कुराहरू मात्र व्यक्त गर्छन्। यदि तिनीहरूले मानिसहरूलाई लामो समयसम्म अगुवाइ गरे भने, तिनीहरूले उनीहरूलाई अस्पष्ट र अलौकिक प्रावधानहरूतर्फ डोऱ्याउनेछन्। परमेश्वरले गर्ने काम मानिसको देहअनुरूप हुँदैन। यो मानिसका विचारहरूअनुरूप हुँदैन, बरु यसले मानिसका धारणाहरूको प्रतिकार गर्छ; यो अस्पष्ट धार्मिक रङहरूले दूषित हुँदैन। परमेश्वरको कामका नतिजाहरू उहाँद्वारा सिद्ध नपारिएकाहरूसँग हुँदैनन्; ती मानिसको सोचाइको पहुँचभन्दा बाहिर हुन्छन्।
मानिसको दिमागमा हुने काम सम्पन्न गर्न मानिसलाई ज्यादै सजिलो हुन्छ। उदाहरणका लागि, धार्मिक संसारका पाष्टर र अगुवाहरू आफ्ना वरदान र ओहदाहरूमा भर परेर आफ्नो काम गर्छन्। लामो समय तिनीहरूलाई पछ्याउने मानिसहरू तिनीहरूका वरदानहरूद्वारा सङ्क्रमित हुनेछन् र तिनीहरूको केही सत्त्वद्वारा प्रभावित हुनेछन्। तिनीहरू मानिसहरूका वरदान, सक्षमता र ज्ञानमा केन्द्रित हुन्छन्, साथै तिनीहरू अलौकिक कुराहरू र धेरै वटा गहन, अवास्तविक धर्मसिद्धान्तहरूमा ध्यान दिन्छन् (अवश्य नै, यी गहन धर्मसिद्धान्तहरू प्राप्त गर्न नसकिने हुन्छन्)। तिनीहरू मानिसहरूका स्वभावहरूमा आउने परिवर्तनहरूमा केन्द्रित हुँदैनन्, बरु मानिसहरूलाई प्रचार गर्ने र काम गर्ने सक्षमतामा तालिम दिने कुरामा, अनी तिनीहरूको बाइबलीय ज्ञान र आत्मिक सिद्धान्तहरूलाई सुधार गर्ने कुरामा केन्द्रित हुन्छन्। तिनीहरू मानिसहरूले सत्यता कति बुझ्छन् वा तिनीहरूको जीवन स्वभाव कति परिवर्तन हुन्छ भन्ने कुरामा केन्द्रित हुँदैनन्, र तिनीहरू मानिसहरूको भ्रष्ट सारका बारेमा पटक्कै चासो राख्दैनन्, तिनीहरू मानिसहरूमा हुने सामान्य र असामान्य स्थितिहरूसँग परिचित हुने प्रयास त झनै गर्दैनन्। तिनीहरू मानिसहरूका धारणाहरूको प्रतिकार गर्दैनन्, न त तिनीहरू तिनीहरूका धारणाहरूको खुलासा नै गर्छन्, मानिसहरूलाई तिनीहरूका कमीकमजोरी वा भ्रष्टताहरूका लागि काटछाँट त झनै गर्दैनन्। तिनीहरूलाई पछ्याउने धेरैजसोले आफ्ना वरदानहरूद्वारा सेवा गर्छन्, र तिनीहरू धार्मिक धारणाहरू र धर्मशास्त्रीय सिद्धान्तहरू मात्रै जारी गर्छन्, जुन वास्तविकतासँग मेल खाँदैनन् र जसले तिनीहरूलाई जीवन प्राप्त गर्न पटक्कै मद्दत गर्न सक्दैनन्। वास्तवमा, तिनीहरूको कामको सार भनेको प्रतिभाशाली व्यक्तिहरूलाई संवर्धन गर्नु हो, केही पनि नभएको व्यक्तिलाई संवर्धन गरेर त्यस्तो असाधारण सेमिनरी स्नातक बनाउनु हो जसले पछि गएर काम र अगुवाइ गरोस्। के तँ परमेश्वरको छ हजार वर्षे कामका नियमहरू बोध गर्न सक्छस्? मानिसले गर्ने काममा प्रावधान र प्रतिबन्धहरू धेरै हुन्छन्, र मानव दिमाग ज्यादै जडसूत्रवादी हुन्छ। त्यसकारण, मानिसले व्यक्त गर्ने भनेको उसको अनुभवको क्षेत्रभित्रको ज्ञान र बोध हो। मानिस यसबाहेक अरू केही पनि व्यक्त गर्न सक्दैन। मानिसका अनुभवहरू वा ज्ञान उसको जन्मजात वरदान वा उसको जन्मजात प्रवृत्तिबाट उत्पन्न हुँदैनन्; ती परमेश्वरको मार्गदर्शन र प्रत्यक्ष रखवारीका कारण उत्पन्न हुन्छन्। मानिससँग यो रखवारी स्वीकार गर्ने सामर्थ्य मात्र हुन्छ र ईश्वरत्व भनेको के हो भनेर सिधै व्यक्त गर्न सक्ने कुनै सामर्थ्य हुँदैन। मानिस स्रोत हुन सक्दैन; ऊ स्रोतबाट पानी स्वीकार गर्ने भाँडो मात्र हुन सक्छ। यो मानवको जन्मजात प्रवृत्ति हो, मानवका रूपमा व्यक्तिसँग हुनुपर्ने सामर्थ्य हो। यदि कुनै व्यक्तिले परमेश्वरको वचन स्वीकार गर्ने सामर्थ्य गुमाउँछ र मानवको जन्मजात प्रवृत्ति गुमाउँछ भने, त्यो व्यक्तिले सबैभन्दा बहुमूल्य कुरा पनि गुमाउँछ, र सृजित मानिसको कर्तव्य गुमाउँछ। यदि कुनै व्यक्तिसँग परमेश्वरको वचन वा उहाँको कामको कुनै ज्ञान वा अनुभव छैन भने, त्यो व्यक्तिले सृजित प्राणीका रूपमा आफूले निर्वाह गर्नुपर्ने कर्तव्य गुमाउँछ, र सृजित प्राणीको इज्जत गुमाउँछ। ईश्वरत्व भनेको के हो भनेर व्यक्त गर्नु परमेश्वरको जन्मजात प्रवृत्ति हो, चाहे यो देहमा व्यक्त गरियोस् वा सिधै आत्माद्वारा व्यक्त गरियोस्; यो परमेश्वरको सेवकाइ हो। मानिस परमेश्वरको कामको दौरान वा त्यसपछि आफ्नै अनुभवहरू वा ज्ञान व्यक्त गर्छ (अर्थात्, ऊ के हो भन्ने कुरा व्यक्त गर्छ); यो मानिसको जन्मजात प्रवृत्ति र मानिसको कर्तव्य हो, र मानिसले हासिल गर्नुपर्ने कुरा यही हो। मानिसले व्यक्त गर्ने कुरा परमेश्वरले व्यक्त गर्ने कुराभन्दा निकै कमजोर हुने, र यो धेरै वटा प्रावधानले भरिएको हुने भए पनि, मानिसले आफूले पूरा गर्नुपर्ने कर्तव्य पूरा गर्नैपर्छ र उसले गर्नैपर्ने काम गर्नैपर्छ। मानिसले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न मानवीय रूपमा सम्भव हुने सबथोक गर्नुपर्छ, र उसमा अलिकति पनि हिचकिचाहट हुनु हुँदैन।
वर्षौंसम्म काम गरिसकेपछि, मानिसले आफ्नो धेरै वर्षको कामको अनुभवलाई र साथसाथै उसले बटुलेका ज्ञान-बुद्धि र नियमहरूलाई सारांशित गर्नेछ। धेरै समयसम्म काम गरेको व्यक्तिले पवित्र आत्माको कामको गतिविधिलाई कसरी अनुभूति गर्ने सो जान्दछ; उसले पवित्र आत्माले कहिले काम गरिरहनुभएको हुन्छ र कहिले काम गरिरहनुभएको हुँदैन सो जान्दछ; बोझ बोक्दै कसरी सङ्गति गर्ने सो उसलाई थाहा हुन्छ; अनि पवित्र आत्माको कामको सामान्य स्थिति र मानिसहरूको जीवनमा हुने वृद्धिको सामान्य स्थितिको बारेमा ऊ सचेत हुन्छ। वर्षौंसम्म काम गरेको र पवित्र आत्माको कार्यलाई जान्ने व्यक्ति यस्तै हुन्छ। लामो समयसम्म काम गरेकाहरूले सुनिश्चितताको साथ र हतार नगरीकन बोल्छन्; भन्नको लागि तिनीहरूसँग केही नहुँदा पनि, तिनीहरू शान्त हुन्छन्। भित्री रूपमा, तिनीहरूले पवित्र आत्माको कार्यको खोजी गर्नको लागि निरन्तर रूपमा प्रार्थना गर्न सक्छन्। कार्यमा तिनीहरू अनुभवी हुन्छन्। लामो समयसम्म काम गरेको, धेरै अनुभव बटुलेको र धेरै पाठहरू सिकेको व्यक्तिभित्र धेरै कुरा हुन्छ जसले पवित्र आत्माको कार्यमा बाधा पुर्याउँछ; उसको दीर्घकालीन कामको खराबी यही हो। भर्खरै काम गर्न सुरु गरेको व्यक्तिमा मानव पाठहरू वा अनुभव मिश्रित भएको हुँदैन र विशेष रूपमा ऊ पवित्र आत्माले कसरी काम गर्नुहुन्छ भन्नेबारे अन्योलमा हुन्छ। तैपनि, कार्यको सिलसिलामा, उसले पवित्र आत्माले कसरी काम गर्नुहुन्छ भन्ने अनुभूति गर्न क्रमिक रूपमा सिक्दै जान्छ, अनि पवित्र आत्माको कार्यलाई प्राप्त गर्न के गर्नुपर्छ, अरूको कमजोरीहरूमा प्रहार गर्नको लागि के गर्नुपर्छ, र काम गर्नेहरूमा हुनुपर्ने त्यस्तै अन्य आम ज्ञानबारे ऊ सचेत हुन्छ। समय बित्दै जाँदा, कार्य सम्बन्धी त्यस्तो बुद्धि र सामान्य ज्ञानबारे उसलाई उसको हतकेला जत्तिकै थाहा हुन्छ, र काम गर्ने क्रममा उसले यसलाई सहजै प्रयोग गरेको देखिन्छ। तैपनि, जब पवित्र आत्माले आफ्नो काम गर्ने तरिकालाई परिवर्तन गर्नुहुन्छ, उसले कामसम्बन्धी आफ्नो पुरानो ज्ञान र कामसम्बन्धी पुराना नियमहरूलाई नै पालना गरिरहन्छ र कामको नयाँ गतिशीलताको बारेमा उसलाई त्यति थाहा हुँदैन। वर्षौंको काम अनि पवित्र आत्माको उपस्थिति र अगुवाइको भरिपूर्णताले उसलाई कामसम्बन्धी झन्-झन् बढी पाठहरू र झन्-झन् बढी अनुभव दिन्छ। त्यस्ता कुराहरूले उसलाई आत्मविश्वासले भर्छ, र त्यो आत्मविश्वास घमण्ड होइन। अर्को शब्दमा भन्दा, ऊ आफ्नो कामप्रति निकै प्रसन्न हुन्छ र पवित्र आत्माको कामबारे उसले प्राप्त गरेको सामान्य ज्ञानप्रति सन्तुष्ट हुन्छ। खास गरी, अरूले प्राप्त नगरेका कुराहरू पाएको वा अनुभूति गरेकोमा त्यसले उसलाई आफूप्रति अझै बढी आत्मविश्वास प्रदान गर्छ; यस्तो लाग्छ ऊभित्रको पवित्र आत्माको कामलाई कहिल्यै पनि निभाउन सकिँदैन, जबकि अन्य व्यक्तिहरू यस किसिमको विशेष व्यवहार पाउन अयोग्य छन्। ऊजस्तै वर्षौंसम्म काम गरेका र जसको प्रयोग निकै बहुमूल्य छ त्यस्ता मानिसहरू मात्र यो प्राप्त गर्न योग्य छन्। यी कुराहरू उसले पवित्र आत्माको नयाँ कार्यलाई स्वीकार गर्ने कार्यमा निकै ठूलो बाधा बन्छन्। उसले नयाँ कार्यलाई स्वीकार गर्न सके तापनि, उसले रातारात त्यसो गर्न सक्दैन। यसलाई स्वीकार गर्नुअघि निश्चय पनि ऊ धेरै मोडहरू र घुम्तीहरू भएर जान्छ। उसका पुराना धारणाहरूलाई काट-छाँट र उसको पुरानो स्वभावलाई न्याय गरिसकेपछि मात्रै यो अवस्थालाई क्रमिक रूपमा उल्ट्याउन सकिन्छ। यी चरणहरू भएर नगईकन, उसले आफ्ना पुराना धारणाहरूलाई त्याग्दैन र तीसँग नमिल्ने नयाँ शिक्षणहरू र कार्यलाई सहजै स्वीकार गर्दैन। मानिसमा निराकरण गर्नुपर्ने सबैभन्दा कठिन कुरो यही नै हो, र यसलाई परिवर्तन गर्न सजिलो छैन। यदि सेवकको रूपमा, उसले तुरुन्तै पवित्र आत्माको कामलाई बुझ्न र यसका गतिशीलतालाई सारांशित गर्न सक्छ, र यदि ऊ कामसम्बन्धी आफ्ना अनुभवहरूद्वारा सीमित हुँदैन र पुरानो कामको आधारमा नयाँ कार्यलाई स्वीकार गर्न सक्छ भने, ऊ ज्ञानी मानिस र योग्य सेवक हो। मानिसहरू प्रायजसो यस्तै हुन्छन्: तिनीहरू कामसम्बन्धी आफ्नो अनुभवलाई सारांशित गर्न नसकिकनै धेरै वर्ष काम गर्छन्, वा, कामसम्बन्धी तिनीहरूको अनुभव र ज्ञान-बुद्धिलाई सारांशित गरिसकेपछि, नयाँ काम स्वीकार गर्न तिनीहरूलाई बाधा हुन्छ र तिनीहरूले पुरानो र नयाँ कामलाई उचित रूपमा बुझ्न वा सही रूपमा लिन सक्दैनन्। मानिसहरूलाई सम्हाल्न साँच्चै निकै कठिन छ! तिमीहरूमध्ये धेरैजसो यस्तै छौ। पवित्र आत्माको वर्षौंको कार्यलाई अनुभव गरेकाहरूले नयाँ कार्यलाई स्वीकार गर्न कठिन मान्छन्, र तिनीहरू पन्छ्याउन नसक्ने धारणाहरूले सधैँ भरिपूर्ण हुन्छन्, जबकि भर्खरै काम गर्न सुरु गरेको मानिसमा कामको बारेमा सामान्य ज्ञानको कमी हुन्छ र उसलाई सबैभन्दा सरल विषयहरूलाई कसरी सम्हाल्ने भन्ने समेत थाहा हुँदैन। तिमीहरू साँच्चै कठिन छौ! केही ज्येष्ठहरू यति अभिमानी र घमण्डी छन् कि तिनीहरूले आफूहरू कहाँबाट आएको हो भन्ने कुरा नै बिर्सेका छन्। तिनीहरूले जवान मानिसहरूलाई सधैँ नीच रूपमा हेर्छन्, तैपनि तिनीहरूले नयाँ कामलाई स्वीकार गर्न सक्दैनन् र तिनीहरूले वर्षौंदेखि सँगालेर राखेका धारणाहरूलाई छोड्न सक्दैनन्। ती जवान, अनजान मानिसहरूले पवित्र आत्माको नयाँ कार्यलाई केही हदसम्म स्वीकार गर्न सक्ने भए तापनि र तिनीहरू अलिक उत्साहित हुने भए तापनि, तिनीहरू सधैँ अलमलमा पर्छन् र समस्याहरू आइपर्दा के गर्ने तिनीहरूलाई थाहै हुँदैन। तिनीहरू उत्साहित हुन्छन् तैपनि अनजान हुन्छन्। पवित्र आत्माको कामको बारेमा तिनीहरूसँग थोरै मात्र ज्ञान हुन्छ र तिनीहरूले त्यसलाई आफ्नो जीवनमा प्रयोग गर्न सक्दैनन्; यो पूर्ण रूपमा बेकामको सिद्धान्त मात्रै हुन्छ। तिमीहरूजस्ता मानिसहरू धेरै नै छन्; प्रयोगयोग्य त कति जना छन् र? पवित्र आत्माको अन्तर्दृष्टि र ज्योतिप्रति समर्पित हुन र परमेश्वर अभिप्रायअनुसार चल्न सक्ने कति जना छन् र? आजसम्म पछ्याउनेहरूको रूपमा रहँदै आएका तिमीहरू अत्यन्तै समर्पित छौ जस्तो देखिन्छौ, तर वास्तवमा, तिमीहरूले तिमीहरूका धारणाहरूलाई त्यागेका छैनौ, तिमीहरूले अझै पनि बाइबलमा खोजी गरिरहेका छौ, अस्पष्टतामा विश्वास गरिरहेका छौ, वा धारणाहरूमा अलमलिरहेका छौ। आजको व्यावहारिक कार्यलाई होसियारी साथ अनुसन्धान गर्ने वा यसको गहिराइमा जाने कोही पनि छैन। तिमीहरूले आजको मार्गलाई तिमीहरूका पुराना धारणाहरूद्वारा स्वीकार गरिरहेका छौ। त्यस्तो विश्वासद्वारा तिमीहरूले के प्राप्त गर्न सक्छौ? के भन्न सकिन्छ भने तिमीहरूमा त्यस्ता धेरै धारणाहरू लुकेका छन् जसलाई प्रकट गरिएको छैन, र तिमीहरूले तिनलाई सहजै प्रकट नगरीकन, तिनलाई लुकाउन सबैभन्दा ठूलो प्रयास गरिरहेका छौ। नयाँ कार्यलाई तिमीहरूले इमानदारीताको साथ स्वीकार गर्दैनौ, र तिमीहरूले तिमीहरूका पुराना धारणाहरूलाई त्याग्ने सोच बनाउँदैनौ; तिमीहरूसँग संसारसँग व्यवहार गर्ने दर्शनहरू धेरै छन्, र तिनीहरू अत्यन्तै उल्लेखनीय छन्। तिमीहरूले आफ्ना पुराना धारणाहरूलाई त्याग्दैनौ र तिमीहरूले मन नलागी-नलागी नयाँ कार्यको सामना गर्छौ। तिमीहरूको हृदय अत्यन्तै कुटिल छ, र तिमीहरूले नयाँ कार्यका चरणहरूलाई हृदयमा राख्दै-राख्दैनौ। के तिमीहरूजस्तो बेकामेहरूले सुसमाचार फैलाउने काम गर्न सक्छौ र? के तिमीहरूले यसलाई सम्पूर्ण ब्रह्माण्डभरि फैलाउने काम लिन सक्छौ र? तिमीहरूका यी परिपाटीहरूले तिमीहरूलाई तिमीहरूको स्वभाव परिवर्तन गर्न र परमेश्वरलाई चिन्नबाट रोकिरहेको छ। यदि तिमीहरूले यसलाई जारी राख्यौ भने, तिमीहरूलाई हटाइने निश्चित छ।
तिमीहरूले परमेश्वरको कामलाई मानिसको कामबाट कसरी छुट्याउने भनेर जान्नैपर्छ। तैँले मानिसको काममा के देख्न सक्छस्? उसको काममा मानिसको अनुभवका धेरै वटा तत्त्व हुन्छन्; मानिस ऊ जे हो त्यही नै व्यक्त गर्छ। आफ्नो काम गर्दा, परमेश्वर पनि उहाँ जे हुनुहुन्छ त्यही व्यक्त गर्नुहुन्छ, तर उहाँको सत्त्व मानिसको भन्दा फरक छ। मानिसको सत्त्वले मानिसको अनुभव र जीवनलाई (मानिसले आफ्नो जीवनमा अनुभव वा सामना गर्ने कुरा, वा ऊसँग भएका संसारसँग व्यवहार गर्ने दर्शनहरूलाई) प्रतिनिधित्व गर्छ, र फरक-फरक वातावरणमा जिउने मानिसहरू फरक-फरक सत्त्व व्यक्त गर्छन्। तँसँग समाजका अनुभवहरू छन् कि छैनन् र तँ वास्तवमा कसरी आफ्नो परिवारमा जिउँछस् र त्यसमा अनुभव गर्छस् भन्ने कुरा तैँले व्यक्त गर्ने कुरामा देख्न सकिन्छ, जबकि तँ देहधारी परमेश्वरसँग सामाजिक अनुभवहरू छन् कि छैनन् भनेर उहाँको काममा देख्न सक्दैनस्। उहाँलाई मानिसको मूल-तत्त्व पूर्ण रूपमा थाहा छ, र उहाँ सबै प्रकारका मानिसहरूका विभिन्न अभ्यासको खुलासा गर्न सक्नुहुन्छ। अझ बढी, उहाँ मानिसका भ्रष्ट स्वभावहरू र विद्रोही व्यवहारको खुलासा गर्न सक्नुहुन्छ। उहाँ संसारका मानिसहरूमाझ जिउनुहुन्न, तर उहाँ मरणशील मानिसहरूको प्रकृति र संसारका मानिसहरूका सबै भ्रष्टताबारे सचेत हुनुहुन्छ। यो उहाँको सत्त्व हो। उहाँले संसारसँग व्यवहार नगर्ने भए पनि, उहाँलाई संसारसँग व्यवहार गर्ने सबै नियम थाहा छ, किनभने उहाँ मानव प्रकृतिलाई पूर्ण रूपमा बुझ्नुहुन्छ। उहाँलाई मानिसको आँखाले देख्न नसक्ने र मानिसको कानले सुन्न नसक्ने आत्माको आज र विगतको दुवै कामका बारेमा थाहा छ, आजको र विगतको दुवै। यसमा संसारसँग व्यवहार गर्ने दर्शनमा नपर्ने बुद्धि र मानिसलाई बुझ्न गाह्रो हुने आश्चर्यकर्महरू पर्छन्। यो उहाँको सत्त्व हो, जुन मानिसका लागि खुला छ र मानिसबाट लुकेको पनि छ। उहाँले व्यक्त गर्ने भनेको कुनै असाधारण व्यक्तिको सत्त्व होइन, बरु आत्माका अन्तर्निहित गुणहरू र सत्त्व हो। उहाँ संसारको यात्रा गर्नुहुन्न तर उहाँलाई यससम्बन्धी सबै कुरा थाहा छ। उहाँ कुनै ज्ञान वा अन्तर्दृष्टि नभएका “वनमान्छेहरू” लाई सम्पर्क गर्नुहुन्छ, तर उहाँ ज्ञानभन्दा उच्च र महान् व्यक्तित्वहरूका वचनहरूभन्दा माथिका वचनहरू व्यक्त गर्नुहुन्छ। उहाँ मानवता नभएका, र मानव जीवन वा मानवताका मान्यताहरू नबुझ्ने सुस्त र संवेदनहीन मानिसहरूको समूहभित्र जिउनुहुन्छ, तर उहाँ मानवजातिलाई सामान्य मानवता जिएर देखाउन भन्न सक्नुहुन्छ, र साथसाथै मानवजातिको नीच र तल्लो स्तरको मानवताको खुलासा गर्न सक्नुहुन्छ। यो सबै उहाँको सत्त्व हो, जुन मासु र रगतले बनेको कुनै पनि व्यक्तिको सत्त्वभन्दा उच्च छ। उहाँले गर्नुपर्ने काम गर्न र भ्रष्ट मानवजातिको मूल-तत्त्वलाई पूर्ण रूपमा खुलासा गर्नका लागि उहाँले जटिल, झन्झटिलो, र घिनलाग्दो सामाजिक जीवन अनुभव गर्ने अतिरिक्त चरण पार गर्नु आवश्यक छैन। घिनलाग्दो सामाजिक जीवनले उहाँको देहलाई “संवर्धन” गर्न सक्दैन। उहाँका काम र वचनहरूले मानिसको विद्रोहीपन मात्र खुलासा गर्छन् र मानिसलाई संसारसँग व्यवहार गर्नका लागि अनुभव र पाठहरू प्रदान गर्दैनन्। उहाँले मानिसलाई जीवन आपूर्ति गर्दा समाज वा मानिसको परिवारको अनुसन्धान गर्न आवश्यक छैन। मानिसलाई खुलासा गर्नु र न्याय गर्नु उहाँको देहका अनुभवहरूको अभिव्यक्ति होइन; यो लामो समयदेखि मानिसको विद्रोहीपनलाई चिन्नुका साथै मानवजातिको भ्रष्टतालाई घृणा गरेपछि उहाँले गर्नुभएको मानिसको अधार्मिकताको खुलासा हो। उहाँले गर्ने सबै कामले मानिसलाई उहाँको स्वभाव चिनाउँछ र उहाँको सत्त्व व्यक्त गर्छ। उहाँले मात्र यो काम गर्न सक्नुहुन्छ; यो मासु र रगतले बनेको कुनै व्यक्तिले हासिल गर्न सक्ने कुरा होइन। उहाँको कामबाट, मानिसले उहाँ कस्तो प्रकारको व्यक्ति हुनुहुन्छ भनेर भन्न सक्दैन। मानिस उहाँको कामका आधारमा उहाँलाई सृजित व्यक्तिका रूपमा वर्गीकरण गर्न पनि असक्षम हुन्छ। उहाँको सत्त्वले पनि उहाँलाई सृजित व्यक्तिका रूपमा वर्गीकरण गर्न नसकिने बनाउँछ। मानिस उहाँलाई गैर-मानव मात्र मान्न सक्छ, तर उहाँलाई कुन वर्गमा राख्ने भनेर जान्दैन, त्यसैले मानिस उहाँलाई “परमेश्वर” को वर्गमा सूचीकृत गर्न बाध्य हुन्छ। मानिसले त्यसो गर्नु अनुचित होइन, किनभने उहाँले मानिसहरूमाझ धेरै काम गर्नुभएको छ जुन मानिसले गर्न सक्दैन।
परमेश्वरले गर्ने कामले उहाँको देहको अनुभवको प्रतिनिधित्व गर्दैन; मानिसले गर्ने कामले उसको अनुभवको प्रतिनिधित्व गर्छ। सबैले आफ्नो व्यक्तिगत अनुभवका बारेमा कुरा गर्छन्। परमेश्वर सिधै सत्यता व्यक्त गर्न सक्नुहुन्छ, जबकि मानिसले निश्चित सत्यताहरू अनुभव गरेपछि मात्र सान्दर्भिक अनुभवहरू व्यक्त गर्न सक्छ। परमेश्वरको काममा कुनै प्रावधान हुँदैन र यो समय वा भौगोलिक अवरोधहरूको अधीनमा हुँदैन। उहाँ कुनै पनि समय र कुनै पनि ठाउँमा उहाँ के हुनुहुन्छ भन्ने कुरा व्यक्त गर्न सक्नुहुन्छ। उहाँले आफूलाई जसरी मन लाग्छ त्यसरी काम गर्नुहुन्छ। मानिसको काममा सर्तहरू र सन्दर्भ हुन्छन्; तीविना, ऊ काम गर्न असक्षम हुनेथियो र परमेश्वरबारे आफ्नो ज्ञान वा सत्यताबारे आफ्नो अनुभव व्यक्त गर्न असक्षम हुनेथियो। कुनै कुरा परमेश्वर स्वयम्को काम हो कि मानिसको काम हो, तैँले यी दुईलाई तुलना गरेमा भिन्नता थाहा पाउनेछस्। यदि परमेश्वर स्वयम्द्वारा गरिएको कुनै काम छैन र मानिसको काम मात्र छ भने, तैँले यी मानिसहरूका शिक्षाहरू उच्च छन्, अरू कसैको क्षमताभन्दा बाहिर छन्, र तिनीहरूको बोल्ने लबज, कामकुरा सम्हाल्ने तिनीहरूका सिद्धान्तहरू, र काममा तिनीहरूको अनुभवी र स्थिर शैली अरूको पहुँचभन्दा बाहिर छन् भनेर मात्र थाहा पाउनेछस्। तिमीहरू सबै जना राम्रो क्षमता र उच्च ज्ञान भएका यी मानिसहरूको प्रशंसा गर्छौ, तर तँ परमेश्वरका काम र वचनहरूबाट उहाँको मानवता कति उच्च छ भनेर देख्न सक्दैनस्। बरु, उहाँ साधारण हुनुहुन्छ, र काम गर्दा, उहाँ सामान्य र व्यावहारिक हुनुहुन्छ तैपनि मरणशील मानिसहरूद्वारा मापन गर्न नसकिने हुनुहुन्छ, त्यसकारण त्यसले मानिसहरूलाई एक प्रकारको डर मान्ने हृदय विकास गराउँछ। व्यक्तिको काममा, उसको अनुभव विशेष रूपमा उन्नत होला, वा उसको कल्पना र तार्किकता विशेष रूपमा उन्नत होला, र उसको मानवता असाध्यै राम्रो होला; यी कुराहरूले मानिसहरूको प्रशंसा मात्र प्राप्त गर्न सक्छन्, तर तिनीहरूको डर र त्रास जगाउन सक्दैनन्। मानिसहरू सबैले कार्य सामर्थ्य भएका, विशेष गरी गहिरो अनुभव भएका, र सत्यता अभ्यास गर्न सक्नेहरूको प्रशंसा गर्छन्, तर त्यस्ता मानिसहरूले कहिल्यै डर पैदा गर्न सक्दैनन्, प्रशंसा र डाहा मात्र पैदा गर्न सक्छन्। तर परमेश्वरको काम अनुभव गरेका मानिसहरू परमेश्वरको प्रशंसा गर्दैनन्; त्यसको सट्टामा, तिनीहरू उहाँको काम मानव पहुँचभन्दा बाहिर छ र मानिसले बुझ्न नसक्ने छ, यो ताजा र अद्भुत छ भन्ने ठान्छन्। जब मानिसहरू परमेश्वरको काम अनुभव गर्छन्, तब तिनीहरूले उहाँका बारेमा थाहा पाउने पहिलो कुरा भनेको उहाँ बुझ्न नसकिने, बुद्धिमान्, र अद्भुत हुनुहुन्छ भन्ने हो, अनि तिनीहरू स्वाभाविक रूपमा उहाँको डर मान्न थाल्छन्; तिनीहरूलाई उहाँले गर्ने काम रहस्यमय छ, र मानिसको दिमागको समझभन्दा बाहिर छ भन्ने लाग्छ। मानिसहरू केवल उहाँका मागहरू पूरा गर्न, उहाँका अभिप्रायहरू सन्तुष्ट पार्न सक्षम हुन चाहन्छन्; तिनीहरू उहाँलाई उछिन्न चाहँदैनन्, किनभने उहाँले गर्ने काम मानिसको सोचाइ र कल्पनाभन्दा बाहिर जान्छ र त्यो उहाँको सट्टामा मानिसद्वारा गर्न सकिदैन। मानिस स्वयम्लाई समेत आफ्नै अपर्याप्तताहरू थाहा हुँदैन, तैपनि परमेश्वरले एउटा नयाँ मार्ग बनाउनुभएको छ र मानिसहरूलाई अझ नयाँ र अझ सुन्दर संसारमा ल्याउन उहाँ तिनीहरूमाझ आउनुभएको छ, त्यसैले मानवजातिले नयाँ प्रगति गरेको छ र नयाँ सुरुवात गरेको छ। मानिसहरूले परमेश्वरप्रति महसुस गर्ने कुरा प्रशंसा होइन, वा भनौँ, प्रशंसा मात्र होइन। तिनीहरूको सबैभन्दा गहिरो अनुभव भनेको डर र प्रेम हो; तिनीहरूलाई परमेश्वर वास्तवमै अद्भुत हुनुहुन्छ भन्ने अनुभूति हुन्छ। उहाँ मानिसले गर्न नसक्ने काम गर्नुहुन्छ र मानिसले भन्न नसक्ने कुराहरू भन्नुहुन्छ। परमेश्वरको काम अनुभव गरेका मानिसहरूमा सधैँ एउटा अवर्णनीय भावना हुन्छ। पर्याप्त रूपमा गहिरो अनुभव भएका मानिसहरू परमेश्वरको प्रेम बुझ्न सक्छन्; तिनीहरू उहाँ प्रेमिलो हुनुहुन्छ, उहाँको काम अति बुद्धिमान्, अति अद्भुत छ भन्ने महसुस गर्न सक्छन्, र यसरी तिनीहरूमाझ अनन्त शक्ति पैदा हुन्छ। यो त्रास वा कहिलेकाहीँ गरिने प्रेम र आदर होइन, बरु मानिसप्रतिको परमेश्वरको कृपा र ऊप्रतिको सहनशीलताको गहिरो बोध हो। तर, उहाँको सजाय र न्याय अनुभव गरेका मानिसहरू उहाँ प्रतापी हुनुभएको र उहाँले कुनै उल्लङ्घन नसहने आभास गर्छन्। उहाँको धेरै काम अनुभव गरेका मानिसहरू समेत उहाँलाई बुझ्न सक्दैनन्; साँचो रूपमा उहाँको डर मान्ने सबैलाई उहाँको काम मानिसहरूका धारणाहरूसँग मिल्दो छैन बरु सधैँ तिनीहरूका धारणाहरूको विपरीत हुन्छ भन्ने थाहा हुन्छ। उहाँलाई मानिसहरूले पूर्ण रूपमा प्रशंसा गर्नुपर्ने वा उहाँको अधीनमा रहेको प्रस्तुत गर्नुपर्ने खाँचो छैन; बरु, तिनीहरूले साँचो डर र साँचो समर्पण हासिल गर्नुपर्छ। उहाँको यति धेरै काममा, साँचो अनुभव भएको जोकोहीले उहाँको डर मान्ने हृदय विकास गर्छ, जुन प्रशंसाभन्दा उच्च हो। मानिसहरूले उहाँको सजाय र न्यायको कामका कारण उहाँको स्वभाव देखेका छन्, त्यसैले तिनीहरूमा उहाँको डर मान्ने हृदय रहेको छ। परमेश्वरको डर मानिनुपर्छ र उहाँको अधीनमा रहनुपर्छ, किनभने उहाँको सत्त्व र उहाँको स्वभाव सृजित प्राणीको जस्तो हुँदैन र सृजित प्राणीको भन्दा माथि हुन्छ। परमेश्वर स्वअस्तित्वमा हुनुहुन्छ र अनन्त हुनुहुन्छ, उहाँ गैर-सृजित प्राणी हुनुहुन्छ, र परमेश्वर मात्र डर र अधीनताको योग्य हुनुहुन्छ; मानिस यसका लागि योग्य छैन। त्यसकारण, उहाँको काम अनुभव गरेका र उहाँलाई साँच्चै चिनेका सबैले उहाँको डर मान्ने हृदय विकास गर्छन्। तर, उहाँका बारेमा आफ्ना धारणाहरू नत्याग्नेहरू—उहाँलाई परमेश्वर मान्दै नमान्नेहरू—पूर्णतया परमेश्वरको डर मान्ने हृदयविहीन हुन्छन्, र तिनीहरूले उहाँलाई पछ्याउने भए पनि, तिनीहरू विजय गरिएका हुँदैनन्; तिनीहरू प्रकृतिले नै विद्रोही मानिस हुन्। यसरी काम गरेर उहाँले हासिल गर्न चाहनुभएको कुरा भनेको सबै सृजित प्राणीमा सृष्टिकर्ताको डर मान्ने हृदय होस्, तिनीहरूले उहाँको आराधना गरून्, र उहाँको प्रभुत्वमा निसर्त रूपमा आफूलाई समर्पण गरून् भन्ने हो। उहाँको सबै कामले हासिल गर्न चाहेको अन्तिम नतिजा यही हो। यदि यस्तो काम अनुभव गरेका मानिसहरूमा अलिकति पनि परमेश्वरको डर मान्ने हृदय छैन भने, र यदि तिनीहरूको विगतको विद्रोहीपन पटक्कै परिवर्तन हुँदैन भने, तिनीहरू हटाइने निश्चित छ। यदि परमेश्वरप्रति कुनै व्यक्तिको मनोवृत्ति उहाँको प्रशंसा गर्ने वा टाढाबाट उहाँलाई आदर देखाउने मात्र रहेको छ, र उहाँलाई अलिकति पनि प्रेम नगर्ने रहेको छ भने, परमेश्वरलाई प्रेम गर्ने हृदय नभएको व्यक्ति यही नतिजामा पुगेको हुन्छ, र त्यो व्यक्तिमा सिद्ध पारिने सर्तहरूको कमी हुन्छ। यदि यति धेरै कामले व्यक्तिको साँचो प्रेम प्राप्त गर्न सक्दैन भने, त्यो व्यक्तिले परमेश्वरलाई प्राप्त गरेको छैन र ऊ साँच्चै सत्यता पछ्याउँदैन। परमेश्वरलाई प्रेम नगर्ने व्यक्तिले सत्यतालाई प्रेम गर्दैन र त्यसैले उसले परमेश्वरलाई प्राप्त गर्न सक्दैन, परमेश्वरको अनुमोदन त झनै पाउन सक्दैन। त्यस्ता मानिसहरूले पवित्र आत्माको काम जतिसुकै अनुभव गरे पनि, र न्याय जतिसुकै अनुभव गरे पनि, तिनीहरू परमेश्वरको डर मान्ने हृदय पाउन असक्षम हुन्छन्। यिनीहरू त्यस्ता मानिस हुन् जसको प्रकृति अपरिवर्तनीय हुन्छ र जसका स्वभावहरू अत्यन्तै घृणित हुन्छन्। परमेश्वरको डर मान्ने हृदय नभएका सबै जना हटाइनेछन्, दण्डका पात्र हुनेछन्, र दुष्टता गर्नेहरू जस्तै दण्डित हुनेछन्, अधर्मी कामकुरा गरेकाहरूले भन्दा पनि बढी कष्ट भोग्नेछन्।
