१००. रोगमार्फत शोधन: मेरो जीवनको आवश्यकता
सन् १९९९ मा, मैले सर्वशक्तिमान् परमेश्वरका आखिरी दिनहरूको काम स्वीकार गरेँ। परमेश्वरका वचनहरूबाट मैले के थाहा पाएँ भने, यो मानवजातिका लागि परमेश्वरको मुक्तिको कामको अन्तिम चरण हो, अनि परमेश्वरका आखिरी दिनहरूको काम स्वीकार गरेर, सत्यता पछ्याएर, र पर्याप्त असल कार्यहरू तयार गरेर मात्र मानिसले महाविपत्तिहरूबाट बच्ने मौका पाउन सक्छ। मैले साँच्चै आशिषित् महसुस गरेँ, र मलाई परमेश्वरप्रति आफूलाई समर्पित गर्न तथा मेरो कर्तव्य उचित रूपमा निर्वाह गर्न मैले जीवनमा एक पटक आउने यो अवसरलाई सदुपयोग गर्नुपर्छ भन्ने लाग्यो। त्यसैले मैले घर छोडेँ र सक्रियतापूर्वक सुसमाचार प्रचार गरेँ, मण्डलीमा बिहानदेखि बेलुकासम्म अथक रूपमा काम गरेँ। संसारले मेरो निन्दा गर्दा र मेरो परिवारले मलाई तिरस्कार गर्दा समेत, मैले यी कुराहरूलाई कष्टको रूपमा लिइनँ। पछि, सुसमाचार प्रचार गरेको कारण पुलिसले मलाई पक्राउ गर्दा, मैले परमेश्वरलाई धोका दिइनँ, र छुटेपछि मैले पहिले जस्तै मेरो कर्तव्य निर्वाह गर्न जारी राखेँ। मलाई के लाग्यो भने, मैले यी वर्षहरूमा धेरै असल कार्यहरू तयार गरेको छु, र भविष्यमा अरूले मुक्ति नपाए पनि मैले चाहिँ पक्कै मुक्ति पाउनेछु।
थाहै नपाई, सन् २०१५ को अन्त्यतिरको समय आयो। मेरो कम्मरको तल्लो भाग धेरै दुख्न थाल्यो, म साहाराविना त बिहान उठ्न पनि मुस्किलले सक्थेँ, र मसँग हिँड्ने तागत समेत हुँदैनथ्यो। सुरुमा मैले यसलाई त्यति वास्ता गरिनँ, तर केही समयपछि, मेरो कम्मरको दुखाइ झन्-झन् बढ्दै गयो, र म खोच्याएर हिँड्न थालेँ। एक बिहान, मेरो कम्मरको दुखाइ यति साह्रो भयो कि, म उठ्नै सकिनँ। मैले सोचेँ, “अब सकियो। म उठ्न समेत सक्दिनँ भने, मैले कसरी मेरा कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न सक्छु र? यदि मैले मेरा कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न र असल कार्यहरू तयार गर्न सकिनँ भने, के मैले अझै पनि परमेश्वरद्वारा मुक्ति पाउन सक्छु र?” तर त्यसपछि मैले सोचेँ, “यो परमेश्वरले मलाई जाँचिरहनुभएको हुन सक्छ, र जबसम्म मैले परमेश्वरबारे गुनासो गर्दिनँ र मेरा कर्तव्यहरूलाई जारी राख्छु, तबसम्म सायद परमेश्वरले मलाई अनुग्रह र आशिष् दिनुहुनेछ, र मेरो रोग निको हुनेछ।” तर कुरा मैले आशा गरे जस्तो भएन। मेरो रोग दिनहुँ बिग्रँदै गयो, म राती सुत्दा कोल्टे फेर्न सक्दिनथेँ, र कहिलेकाहीँ त कम्मरको दुखाइ यति साह्रो हुन्थ्यो कि, म यताउता चल्न समेत सक्दिनथेँ। औषधीले पनि काम गरेन। पछि, म एक्स-रे गराउन अस्पताल गएँ, र आश्चर्यको कुरा, मलाई एन्काइलोजिङ स्पोन्डिलाइटिस भएको पत्ता लाग्यो। डाक्टरले भने, “यो अवस्थालाई ‘कहिल्यै नमर्ने क्यान्सर’ भनेर भनिन्छ। यो एउटा दीर्घकालीन, जीवनभर रहने रोग हो, र यदि यो गम्भीर भयो भने, यसले स्थायी प्यारालाइसिस गराउन सक्छ।” डाक्टरले यसो भनेको सुन्दा, मेरो शरीरको सबै बल हरायो, र मैले मनमनै सोचेँ, “मलाई यस्तो गम्भीर रोग कसरी लाग्न सक्छ? परमेश्वरलाई भेटाएदेखि, मैले उत्साहपूर्वक त्यागहरू गरेको छु र आफूलाई समर्पित गरेको छु, र पनि परमेश्वरले मलाई किन सुरक्षा दिनुभएन? यदि मलाई प्यारालाइसिस भयो र मैले मेरा कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न सकिनँ भने, के म काम नलाग्ने हुनेछैन र?” मेरो हृदय पीडाले छटपटायो, र ममाथि यस्तो गम्भीर रोग किन आइपर्यो भनेर मैले बुझ्नै सकिनँ। म हावा फुस्किएको बेलुन जस्तै भएँ, र म साँच्चै नै दिक्दार थिएँ। त्यसपछि, म निको हुन घर गएँ।
घर फर्केपछि, मेरो स्थिति खस्कियो, र ममा पहिलेजस्तो विश्वास रहेन। मलाई जीवनमा अब कुनै आशा छैन जस्तो लाग्यो। मैले मनमनै सोचेँ, “अरू ब्रदर-सिस्टरहरू स्वस्थ छन् र तिनीहरूले सक्रियतापूर्वक आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गरिरहेका छन्, तर म हिँड्दा नराम्ररी खोच्याउँछु, र म आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न सक्दिनँ। सायद एक दिन मेरो रोग झन् बिग्रनेछ र म मर्नेछु, अनि परमेश्वरको मुक्तिमा मेरो कुनै हिस्सा हुनेछैन।” मैले जति धेरै यस्तो सोचेँ, मलाई परमेश्वरद्वारा त्यागिएको त्यति नै महसुस भयो, म अब सत्यता पछ्याउन चाहन्नथेँ र परमेश्वरका वचनहरू पढ्दा त्यसमा ध्यान केन्द्रित गर्न सक्थिनँ। म मेरा दिनहरू अन्योलमा बिताउँथेँ, र म आफ्नै देहको सुखविलासतिर डुब्न थालेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “यदि म अझै बाँच्न सकेँ भने, म मेरो छोरालाई एउटा अपार्टमेन्ट किन्न लगाउनेछु ताकि म त्यहाँ बस्न र मेरो रोगको उपचार गर्न सकूँ। म जति सक्छु त्यति लामो समय बाँच्ने प्रयास गर्नेछु।” मैले गैरविश्वासी नातेदार र साथीहरू स्वस्थ रहेका र तिनीहरूका आफ्नै कार र घरहरू रहेको देखेँ, जबकि मैले परमेश्वरमा विश्वास गरेँ अनि यति धेरै वर्षसम्म त्यागहरू गरेँ र आफूलाई समर्पित गरेँ, तर अन्त्यमा म बिरामी मात्र परेँ, त्यसैले मैले गरेका ती सबै त्याग र प्रयासहरूप्रति मलाई पछुतो हुन थाल्यो। मेरी श्रीमतीले मेरो स्थिति गलत भएको देखेर मसँग सङ्गति गरिन्, “यो अचानक लागेको रोगको पछाडि परमेश्वरको अभिप्राय छ। हामीलाई शैतानले यति गहिरोसँग भ्रष्ट तुल्याएको छ, र हाम्रा भ्रष्ट स्वभावहरूले हामीमा गहिरोसँग जरा गाडेर बसेका छन्। यी कुराहरूलाई पूर्ण रूपमा समाधान गर्न र परिवर्तन गर्न, परमेश्वरका वचनहरू पढ्नु मात्र पर्याप्त हुँदैन। हामी विभिन्न परीक्षाहरू र शोधनहरूबाट पनि गुज्रनुपर्छ। यस्तो गम्भीर रोगमार्फत, परमेश्वरले हाम्रा भ्रष्ट स्वभावहरूको कुन पक्षलाई समाधान गर्न खोज्दै हुनुहुन्छ भनेर बुझ्न हामीले अझ धेरै खोज्नुपर्छ। तपाईंले चाँडै पश्चात्ताप गर्नुपर्छ र तपाईं परिवर्तन हुनुपर्छ! तपाईंले परमेश्वरबारे गुनासो गर्नु हुँदैन!” मेरी श्रीमतीका कुरा सुनेपछि, मेरो हृदय अझ शान्त भयो, र मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, म अहिले धेरै पीडामा छु। मैले तपाईँको अभिप्राय बुझेको छैनँ, कृपया मलाई अन्तर्दृष्टि दिनुहोस्।”
प्रार्थना गरेपछि, मैले मानिसहरूलाई गरिने उहाँको परीक्षा र शोधनको बारेमा रहेका परमेश्वरका वचनहरू खोजेँ। परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्डले मलाई साँच्चै उत्साहित गर्यो। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “यदि तँ मप्रति धेरै प्रेम राख्दै सधैँ बफादार रहिआएको छस्, तैपनि तैँले बिमारी, आर्थिक दबाब, तेरा मित्र तथा आफन्तहरूद्वारा त्यागिएको सास्ती वा तैँले जीवनमा अन्य दुर्गतिहरूको कष्ट भोग्छस्, भने, के मप्रतिको तेरो बफादारी र प्रेम अझ पनि निरन्तर रहनेछ?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। एउटा अत्यन्तै गम्भीर समस्या: विश्वासघात (२))। परमेश्वरका वचनहरू पढ्दा, परमेश्वरले मलाई मेरै अनुहारको अगाडि प्रश्न गरिरहनुभएको छ जस्तो लाग्यो। मैले गहिरो लाजको महसुस गरेँ। विगतमा, जब परमेश्वरले मलाई आशिष् दिनुभएको थियो र कुनै विपत्ति वा दुर्भाग्यविना सबै कुरा सहज रूपमा चलेको थियो, तब म परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्न आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न तयार थिएँ। म परमेश्वरका वचनहरू खान र पिउन अनि माथि उठ्ने प्रयास गर्न सत्यता पछ्याउन तयार थिएँ। चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीले मलाई पक्रँदा पनि म पछि हटिनँ वा नकारात्मक भइनँ, र छुटेपछि मैले आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न जारी राखेँ। मलाई त मसँग असीमित ऊर्जा छ भन्ने लागेको थियो। तर अहिले, यो रोग र प्यारालाइसिस हुन सक्ने सम्भावनाको सामना गर्दा, अनि आशिषित् हुने मेरा आशाहरू चकनाचुर भएको देख्दा, मैले परमेश्वरमाथिको मेरो विश्वास गुमाएको थिएँ, र परमेश्वरबारे मेरा सबै गुनासाहरू र गलतफहमीहरू अगाडि आएका थिए। मैले के सोचेको थिएँ भने, मैले यति धेरै त्यागहरू गरेको र आफूलाई समर्पित गरेको हुनाले, परमेश्वरले मलाई रोग वा दुर्भाग्य भोग्न दिनु हुँदैन, अनि परमेश्वरले मलाई आशिष् र राम्रो स्वास्थ्य दिनुपर्छ। जब मेरा चाहनाहरू पूरा भएनन्, तब मैले आफूलाई मौन रूपमा परमेश्वरको विरोध गर्ने स्थितिमा डुबेको पाएँ। म उप्रान्त परमेश्वरका वचनहरू पढ्न चाहन्नथेँ, न त मलाई पाठ सिक्नका लागि चिन्तन गर्न मन लाग्थ्यो। यसको सट्टा, म नकारात्मक भएँ र मैले गुनासो गरेँ, अनि घोर निराशामा फसेँ। तथ्यहरूको प्रकटीकरणमार्फत, मैले अन्ततः के देखेँ भने, मेरो पहिलेको प्रेम र बफादारी झूटो रहेछ। परमेश्वरले मलाई हटाउनका लागि यो रोग लाग्न अनुमति दिनुभएको थिएन, बरु मेरो भ्रष्टता शुद्ध गर्नलाई उहाँले यो परिस्थितिको प्रयोग गर्न चाहनुहुन्थ्यो, र मैले परमेश्वरलाई गलत बुझ्नु हुँदैनथियो। परमेश्वरको अभिप्राय बुझेपछि, मैले परमेश्वरप्रति गहन रूपमा ऋणी भएको महसुस गरेँ। म अब त्यति नकारात्मक रहिरहनु हुँदैनथियो, र मेरो रोगमा सुधार होस् या नहोस्, म पहिले समर्पित हुनुपर्छ र मैले मेरो कष्टबाट पाठ सिक्नुपर्छ।
एक दिन, मैले परमेश्वरका वचनहरूले यसो भनेको पढेँ: “धेरै मानिसहरू ममा केवल यस कारणले विश्वास गर्छन् कि म उनीहरूलाई निको पारिदिऊँ। धेरैले ममा मैले तिनीहरूको शरीरबाट अशुद्ध आत्माहरू निकाल्न मेरो आफ्नो शक्ति प्रयोग गरूँ भनेर मात्र विश्वास गर्छन्, अनि धेरैले ममा तिनीहरूले मबाट शान्ति र आनन्द प्राप्त गर्न सकून् भनेर मात्र विश्वास गर्छन्। मबाट अझ धेरै भौतिक सम्पत्ति माग गर्नलाई मात्र धेरैले ममा विश्वास गर्छन्। यस जीवनलाई शान्तिमा बिताउन र आउँदो संसारमा सुरक्षित र सकुशल हुनलाई मात्रै धेरैले ममा विश्वास गर्छन्। नरकको कष्टहरूबाट बच्न र स्वर्गका आशिष्हरू प्राप्त गर्नलाई धेरैले ममा विश्वास गर्छन्। धेरैले अस्थायी सहजताका निम्ति मात्र ममा विश्वास गर्छन्, तैपनि आउँदो संसारको कुनै पनि कुरा प्राप्त गर्न खोज्दैनन्। जब म मेरो क्रोध मानिसहरूलाई प्रदान गर्छु र कुनै समय तिनीहरूसँग भएका सबै आनन्द र शान्ति खोस्छु, तब तिनीहरू सशङ्कित हुन्छन्। जब म मानिसहरूलाई नरकको कष्ट प्रदान गरेर स्वर्गको आशिष् फिर्ता लिन्छु, तब तिनीहरू क्रोधित हुन्छन्। जब मानिसहरू आफूलाई निको पारिदिन भनी मलाई बिन्ती गर्छन् र म तिनीहरूलाई ध्यान दिन्नँ र तिनीहरूप्रति घृणा महसुस गर्छु, तब तिनीहरू मबाट टाढा जान्छन् र बरु दुष्ट औषधि र टुनामुनाको मार्ग खोज्नतिर लाग्छन्। जब म मानिसहरूले मबाट माग गरेका सबैथोक खोस्छु, तिनीहरू सबैजना कुनै नामनिसानविनै गायब हुन्छन्। त्यसैले त म भन्छु, मैले प्रदान गर्ने अनुग्रह अत्यन्तै प्रशस्त भएको हुनाले र प्राप्त गर्नका लागि प्रशस्त लाभहरू भएकाले नै मानिसहरूले ममा विश्वास गर्ने गर्छन्” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। विश्वासको बारेमा तँलाई के थाहा छ?)। “परमेश्वरसँगको मानिसको सम्बन्ध नाङ्गो स्वार्थको सम्बन्ध मात्रै हो। यो आशिष् पाउने र दिनेबीचको सम्बन्ध हो। स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, यो एक कर्मचारी र एक रोजगारदाताबीचको सम्बन्ध हो। कर्मचारीले केवल रोजगारदाताले प्रदान गर्ने पुरस्कारहरू पाउनका लागि कडा परिश्रम गर्छ। स्वार्थमा आधारित यस प्रकारको सम्बन्धमा कुनै आत्मीय स्नेह हुँदैन, केवल लेनदेन हुन्छ। त्यहाँ प्रेम गर्नु वा प्रेम गरिनु हुँदैन, केवल दान र कृपा हुन्छ। त्यहाँ कुनै समझदारी हुँदैन, केवल विवश दमित आक्रोश र छल हुन्छ। त्यहाँ कुनै घनिष्ठता हुँदैन, केवल पार गर्न नसकिने खाडल हुन्छ। अब कुराहरू यस बिन्दुमा पुगिसकेका हुनाले, कसले पो यस्तो मार्ग परिवर्तन गर्न सक्छ र? अनि कति जना मानिसहरू यो सम्बन्ध कति गम्भीर भइसकेको छ भनी साँच्चै बुझ्न सक्षम छन् र? मलाई के विश्वास छ भने, जब मानिसहरू आशिषित हुने आनन्दमय वातावरणमा डुब्छन्, तब कसैले पनि परमेश्वरसँगको यस्तो सम्बन्ध कति लाजमर्दो र कुरूप छ भनी कल्पना गर्न सक्दैन” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। परिशिष्ट ३: मानिसलाई परमेश्वरको व्यवस्थापनको बीचमा मात्रै मुक्ति दिन सकिन्छ)। परमेश्वरको खुलासाले सीधै मेरो स्थितिलाई सम्बोधन गर्यो। मैले परमेश्वरको अनुग्रह प्राप्त गर्न, महाविपत्तिहरूबाट बच्न र स्वर्गका आशिष्हरूको आनन्द लिन मात्र परमेश्वरमा विश्वास गरेँ र मेरा कर्तव्यहरू निर्वाह गरेँ। मैले कामको यो चरणलाई पहिलो पटक स्वीकार गर्दाको समयलाई फर्केर हेर्दा, मैले के सोचेको थिएँ भने, जबसम्म मैले मेरा कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न, त्यागहरू गर्न र परमेश्वरका लागि आफूलाई समर्पित गर्न, कष्ट भोग्न, र मूल्य चुकाउन सक्छु, तबसम्म मैले एउटा सुन्दर गन्तव्य प्राप्त गर्नेछु। पछि, परमेश्वरका आशिष्हरू प्राप्त गर्न, मैले त्यागहरू गरेँ, आफूलाई समर्पित गरेँ, र मेरा कर्तव्यहरू निर्वाह गरेँ, अनि संसारले मेरो जतिसुकै निन्दा गरे पनि वा मेरो परिवारले मलाई जसरी तिरस्कार गरे पनि, मलाई कुनै कुराले रोक्न सकेन। पुलिसले मलाई पक्राउ गर्दा समेत, मैले मेरा कर्तव्यहरू छोडिनँ। यस्तो मूल्य चुकाएर, मैले पक्कै परमेश्वरका आशिष्हरू प्राप्त गर्नेछु, र महाविपत्तिहरूबाट बच्नेछु भन्ने मलाई लागेको थियो। तर जब रोग लाग्यो, र मलाई प्यारालाइसिस हुने अनि मेरा कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न नसक्ने जोखिम भयो, तब मैले मुक्तिको सबै आशा गुमाएको जस्तो महसुस गरेँ। मैले हृदयमा परमेश्वरबारे लगातार गुनासो गरिरहेँ र परमेश्वरसँग तर्क गरिरहेँ, र मैले परमेश्वरका लागि यति धेरै दिएको हुनाले परमेश्वरले मलाई सुरक्षा दिनुपर्छ, र रोगको सास्ती भोग्न दिनु हुँदैन भन्ने मलाई लागेको थियो। जब आशिष् प्राप्त गर्ने मेरो चाहना चकनाचुर भयो, तब परमेश्वरले मेरा लागि बन्दोबस्त गर्नुभएको परिस्थितिप्रति मलाई प्रतिरोधी महसुस हुन थाल्यो, म नकारात्मक भएँ र मैले यसको विरोध गर्न थालेँ, यहाँसम्म कि मेरा विगतका त्यागहरूप्रति मलाई पछुतो समेत भयो। मैले भर्खरै मात्र के देखेँ भने, मैले परमेश्वरमाथिको मेरो विश्वासलाई कसरी लेनदेनको मानसिकताका साथ हेरिरहेको रहेछु, अनि मेरा त्याग र प्रयासहरूको फाइदा उठाएर उहाँका आशिष्हरू प्राप्त गर्न परमेश्वरसँग लेनदेन गर्ने प्रयास गरिरहेको रहेछु। मैले ज्यालामा काम गर्ने श्रमिक जस्तै व्यवहार गरिरहेको थिएँ, कडा परिश्रम गरेपछि मैले परमेश्वरबाट त्यस अनुरूपको प्रतिफल पाउनुपर्छ भन्ने सोचिरहेको थिएँ। ममा परमेश्वरप्रति कुनै सच्चाइ थिएन। मैले उहाँलाई धोका दिने र प्रयोग गर्ने प्रयास मात्र गरिरहेको थिएँ। मैले परमेश्वरका यी वचनहरू सम्झेँ: “यदि अभिप्राय र सर्तहरूसहित तेरो बफादारिता आउँछ भने, म बरु तेरो कथित बफादारिताविना रहन चाहन्छु, किनकी मलाई आफ्ना अभिप्रायहरूद्वारा धोका दिने र सर्तहरूद्वारा जबरजस्ती गर्नेहरूलाई म घृणा गर्छु। मानिस मप्रति पूर्ण रूपमा बफादार होस्, र उसले एउटै शब्द, अर्थात् विश्वासको खातिर र त्यसलाई प्रमाणित गर्नको लागि सबै कुरा गरोस् भन्ने मात्रै म कामना गर्छु” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। के तँ साँच्चै परमेश्वरको विश्वासी होस्?)। परमेश्वरको स्वभाव धर्मी र पवित्र छ। परमेश्वर मानिसहरूसँग इमानदार हुनुहुन्छ र उहाँले बदलामा केही माग्नुहुन्न। परमेश्वर मानिसहरू उहाँप्रतिको भक्तिमा एकचित्त होऊन् भन्ने पनि आशा गर्नुहुन्छ, र परमेश्वर मानिसहरूले उहाँमा झूटोपन वा अशुद्धताका साथ विश्वास गरेको चाहनुहुन्न। तर मूल्य चुकाउँदा र आफूलाई समर्पित गर्दा, म अनुग्रह र आशिष्हरू प्राप्त गर्नका लागि परमेश्वरसँग लेनदेन गर्ने प्रयास गरिरहेको थिएँ। म आफ्नै लक्ष्यहरू हासिल गर्न परमेश्वरलाई प्रयोग गर्न चाहन्थेँ, र जब मैले आशिष्हरू प्राप्त गरिनँ, तब मैले परमेश्वरबारे गुनासो गरेको थिएँ। म जस्तो स्वार्थी व्यक्तिलाई परमेश्वर कसरी तिरस्कार र घृणा नगरी बस्न सक्नुहुन्छ र? यदि परमेश्वरको प्रकाश नभएको भए, मैले परमेश्वरमाथिको मेरो विश्वासको पछाडि रहेका मेरा घृणित अभिप्रायहरू थाहा पाउने थिइनँ, म गलत मार्गमा लागिरहने थिएँ, र अन्ततः, म परमेश्वरद्वारा हटाइनेथिएँ। यो कुरा महसुस गरेपछि, मैले परमेश्वरप्रति गहिरो ऋणी महसुस गरेँ, र मैले उहाँलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, मैले यति धेरै वर्षदेखि तपाईँमा विश्वास गरेको छु, तर म इमानदार भएको छैन। मैले तपाईँसँग लेनदेन गर्ने र तपाईँलाई धोका दिने प्रयास गरिरहेको छु। मेरो यो विश्वास तपाईँका लागि घृणित र घिनलाग्दो छ। परमेश्वर, म तपाईँसामु पश्चात्ताप गर्न तयार छु। कृपया मलाई अन्तर्दृष्टि र ज्योति दिनुहोस्, र मलाई मेरो गलत स्थितिबाट बाहिर निस्कन मार्गदर्शन गर्नुहोस्।”
त्यसपछि, मैले यो मनन गरेँ: मैले के सोचेको थिएँ भने, परमेश्वरमा विश्वास गरेर, अनि उहाँका लागि त्यागहरू गरेर अनि आफूलाई समर्पित गरेर, मैले उहाँको सुरक्षा र आशिष्हरू प्राप्त गर्नुपर्छ, र रोग वा दुर्भाग्यको सामना गर्नु हुँदैन। यो दृष्टिकोण आखिर कसरी गलत थियो? मैले परमेश्वरका वचनहरूका केही खण्डहरू सम्झेँ: “अय्यूबले शैतानको विनाश भोगेका थिए, तैपनि तिनले यहोवा परमेश्वरको नाउँलाई त्यागेनन्। पहिले बाहिर आउने व्यक्ति तिनकी पत्नी थिइन् र सबै मानिसका आँखाले देख्ने गरी शैतानको भूमिका खेल्दै तिनले अय्यूबलाई आक्रमण गरिन्। मूल पाठले यसको वर्णन यसरी गर्छ: ‘तब तिनकी श्रीमतीले तिनलाई भनिन्, के तपाईं अझै पनि आफ्नो निष्ठा कायम राख्नुहुन्छ? परमेश्वरलाई सराप्नुहोस् र मर्नुहोस्’ (अय्यूब २:९)।” “आफ्नी पत्नीको सल्लाह सुनेर, अय्यूबले आफ्नो निष्ठा त्याग्ने वा परमेश्वरलाई छोड्ने काम गरेनन्, बरू उल्टै आफ्नी पत्नीलाई समेत यसो भने: ‘के हामीले परमेश्वरको हातबाट असल कुराचाहिँ ग्रहण गर्ने, र प्रतिकूलताचाहिँ ग्रहण नगर्ने?’ के यी वचनहरूमा ठूलो वजन छ? यहाँ, यी वचनहरूको वजन प्रमाणित गर्न सक्ने एउटै मात्र तथ्य छ। यी वचनहरूको वजन भनेको के हो भने, ती वचनहरूलाई परमेश्वरले आफ्नो हृदयमा स्वीकार गर्नुभएको छ, परमेश्वरले चाहनुभएका कुराहरू तिनै हुन्, परमेश्वरले सुन्न चाहनुभएका वचनहरू तिनै हुन्, र परमेश्वरले देख्न चाहनुभएका परिणामहरू तिनै हुन्; यी वचनहरू अय्यूबको गवाहीको गुदी पनि हुन्” (वचन, खण्ड २। परमेश्वरलाई चिन्ने विषयमा। परमेश्वरको काम, परमेश्वरको स्वभाव र परमेश्वर स्वयम् २)। अय्यूबले आफ्ना छोराछोरी र सम्पत्ति गुमाएपछि, र उनको शरीरभरि खटिराहरू आएपछि, उनले परमेश्वरबारे गुनासो नगरेका मात्र होइन, बरु आफ्नी श्रीमतीलाई उनीहरूले परमेश्वरबाट आशिष् र दुर्भाग्य दुवै स्वीकार गर्नुपर्छ भनेर पनि भने। अय्यूबलाई के थाहा थियो भने, आफ्ना छोराछोरी र सम्पत्ति परमेश्वरले नै दिनुभएको हो, र परमेश्वरले ती लैजानु सही नै हो। परमेश्वरले उनलाई जस्तो व्यवहार गर्नुभए पनि, उनले कुनै गुनासो गरेनन् र परमेश्वरसँग मागहरू राखेनन् वा कारोबार गर्न खोजेनन्। अय्यूबको अनुभवबाट, मैले के बुझेँ भने, परमेश्वरमाथिको विश्वास भनेको परमेश्वरको अनुग्रह र आशिष्हरूको आनन्द लिनु मात्र होइन, बरु परमेश्वरबाट आउने परीक्षाहरू र कठिनाइहरूलाई स्वीकार गर्नु पनि हो। हामीले आशिष् पाउँछौँ कि दुर्भाग्य पाउँछौँ भन्ने कुरा पूर्ण रूपमा परमेश्वरकै हातमा हुन्छ, र हामीले परमेश्वरसँग मागहरू नराखी स्वीकार गर्नुपर्छ र हामी समर्पित हुनुपर्छ। मैले यो कुरा पनि बुझेँ, म बिरामी पर्दा मैले गुनासो गर्थेँ, किनभने मैले परमेश्वरको धर्मी स्वभावलाई बुझेको थिइनँ। मैले परमेश्वरका वचनहरूले यसो भन्छन् भन्ने पढेँ: “धार्मिकता कुनै पनि हिसाबले निष्पक्षता वा तर्कसङ्गतता होइन; यो समानतावाद, वा तँलाई तैँले गरेको कामका लागि पाउनुपर्ने कुरा दिनु, वा तैँले पूरा गरेको कामको ज्याला तँलाई दिनु, वा तैँले कति कोसिस गरिस् त्यसको आधारमा तँलाई दिनु होइन। यो धार्मिकता होइन, यो त निष्पक्ष र तर्कसङ्गत हुनु मात्रै हो। अत्यन्तै थोरै मानिसहरू मात्रै परमेश्वरको धर्मी स्वभावलाई बुझ्न सक्ने हुन्छन्। मानिलिऊँ, अय्यूबले परमेश्वरको गवाही दिएपछि उहाँले तिनलाई नष्ट पार्नुभयो: के यो धर्मी कार्य हुनेथियो? वास्तवमा, हुनेथियो। किन यसलाई धार्मिकता भनिन्छ? मानिसहरूले धार्मिकतालाई कसरी हेर्छन्? यदि कुनै कुरा मानिसहरूका धारणाहरूअनुरूप छ भने, परमेश्वर धर्मी हुनुहुन्छ भनेर भन्न तिनीहरूलाई निकै सहज हुन्छ; तर, यदि तिनीहरूले केही कुरा आफ्ना धारणाहरूसँग मिल्ने देखेनन् भने—यदि त्यो तिनीहरूले बुझ्न नसक्ने कुरा हो भने—तिनीहरूलाई परमेश्वर धर्मी हुनुहुन्छ भन्न गाह्रो पर्छ। यदि परमेश्वरले त्यो बेला अय्यूबलाई नष्ट गर्नुभएको भए, मानिसहरूले उहाँ धर्मी हुनुहुन्छ भनेर भन्नेथिएनन्। खासमा, मानिसहरू भ्रष्ट तुल्याइएका भए पनि वा नभए पनि, र तिनीहरू अत्यन्तै भ्रष्ट भएका भए पनि नभएका भए पनि, के परमेश्वरले तिनीहरूलाई नष्ट गर्दा उहाँले आफ्नो स्पष्टीकरण दिनुपर्छ? उहाँले कुन आधारमा त्यसो गर्नुहुन्छ भन्ने कुरा उहाँले मानिसहरूलाई व्याख्या गर्नुपर्छ र? के परमेश्वरले मानिसहरूलाई आफूले नियोजन गरेका व्यवस्थाहरू बताउनैपर्छ र? त्यो आवश्यक छैन। परमेश्वरको नजरमा, भ्रष्ट र परमेश्वरको प्रतिरोध गर्न सक्ने व्यक्तिको कुनै मूल्य हुँदैन; परमेश्वरले तिनीहरूलाई जसरी सम्हाल्नुभए पनि त्यो उचितै हुनेछ, र यो सबै परमेश्वरका बन्दोबस्तहरू अनुसार हुन्छन्। यदि तँ परमेश्वरको नजरमा मन नपर्दो छस्, र तैँले गवाही दिइसकेपछि तेरो कुनै काम छैन भनी उहाँले भन्नुभयो, र यसैको कारणले तँलाई नष्ट गर्नुभयो भने, के यो उहाँको धार्मिकता हुनेथियो त? त्यो पनि हुनेथियो। तँ अहिले तथ्यहरूको दृष्टिकोणबाट यो बुझ्न सक्दैनस् होला, तर तैँले यसलाई धर्मसिद्धान्तको हिसाबले बुझ्नैपर्छ। तिमीहरू के भन्छौ—के परमेश्वरले शैतानको विनाश गर्नु उहाँको धार्मिकताको प्रकटीकरण हो? (हो।) उहाँले शैतानलाई रहन दिनुभयो भने के हुन्छ? तिमीहरू भन्ने आँट गर्दैनौ, गर्छौ त? परमेश्वरको सार धार्मिकता हो। उहाँले गर्ने कुरा बुझ्न सजिलो नभए पनि, उहाँले गर्नुहुने सबै कार्य धर्मी हुन्छन्; यति मात्र हो कि मानिसहरूले त्यो बुझ्दैनन्। जब परमेश्वरले पत्रुसलाई शैतानको हातमा दिनुभयो, तब पत्रुसले कस्तो प्रतिक्रिया दिए? ‘मानवजाति तपाईंले गर्नुहुने काम बुझ्न असमर्थ छ, तर तपाईँले गर्ने सबै कुरामा तपाईँका असल अभिप्रायहरू छन्; ती सबैमा धार्मिकता छ। तपाईँको बुद्धि र कार्यहरूका लागि म तपाईँको प्रशंसा नगरी बस्न कसरी सक्छु र?’” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मैले मेरो दृष्टिकोण विकृत थियो भन्ने बुझेँ। मेरो हृदयमा, मैले धार्मिकताले निष्पक्षता र तर्कसङ्गततालाई जनाउँछ, यो समानतावाद हो, र मैले जति काम गर्छु त्यही अनुपातमा मैले भुक्तानी पाउनुपर्छ भन्ने सोचेको थिएँ। मेरो विश्वासका यी वर्षहरूमा, मैले धेरै कुराहरू छोडेको थिएँ, र मैले मेरो परिवार र करियर दुवैलाई त्यागेको थिएँ, त्यसैले मलाई परमेश्वरले आशिष् दिनुपर्छ, र मलाई रोग र विपत्तिबाट सुरक्षित राख्नुपर्छ, सबै कुरा सहज रूपमा चल्नुपर्छ, र अन्ततः, मैले राज्यमा प्रवेश गर्न पाउनुपर्छ भन्ने मलाई लागेको थियो। लाग्थ्यो, यो निष्पक्ष र तर्कसङ्गत छ, र परमेश्वर यसरी नै धर्मी हुनुहुनेछ। जब मैले अरू ब्रदर-सिस्टरहरूलाई शान्तिमा र समस्याविना बाँचिरहेको, जबकि म यस्तो गम्भीर रोगबाट पीडित भएको देखेँ, तब मैले परमेश्वर अधर्मी हुनुहुन्छ भनेर गुनासो गरेँ। मैले परमेश्वरको धार्मिकतालाई दोष लगाउन भ्रष्ट मानव दृष्टिकोण र व्यापार तथा कारोबारको तर्क प्रयोग गरिरहेको थिएँ। यो दृष्टिकोण विकृत थियो र सत्यताअनुरूप थिएन। परमेश्वर सृष्टिकर्ता हुनुहुन्छ, र मसित भएका सबै कुरा उहाँबाटै आएका हुन्, त्यसैले मैले परमेश्वरसँग यस्ता अविवेकी मागहरू गर्नु हुँदैन। ममा समझको निकै नै कमी थियो! परमेश्वरले मानिसहरूलाई जस्तो व्यवहार गर्नुभए पनि, उहाँले तिनीहरूमाथि आशिष् पठाउनुभए पनि वा दुर्भाग्य पठाउनुभए पनि, ती सबैमा उहाँका असल अभिप्रायहरू हुन्छन्। मानिसहरूले स्वीकार गर्नुपर्छ र तिनीहरू समर्पित हुनुपर्छ अनि तिनीहरूले परमेश्वरसँग मागहरू राख्नु हुँदैन। मानिसहरूमा हुनुपर्ने विवेक र समझ यही नै हो। यो कुरा महसुस गरेपछि, मेरो हृदय निकै उज्यालो भयो। त्यसपछि, मैले हरेक दिन परमेश्वरको वचन खाएर अनि पिएर मेरो स्थितिलाई ठीक पार्न थालेँ। केही समयपछि, मेरो रोगमा उल्लेखनीय सुधार भयो, र मण्डलीले मलाई फेरि मेरो कर्तव्य निर्वाह गर्न लगाउने बन्दोबस्त गर्यो। मैले खुसी र कृतज्ञ दुवै महसुस गरेँ, र मैले निरन्तर परमेश्वरलाई धन्यवाद दिइरहेको थिएँ। म मेरो कर्तव्यको कदर गर्न तयार थिएँ, र अबदेखि विगतमा जस्तै आशिष्को खातिर मात्र आफूलाई समर्पित गर्न र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न चाहन्नथेँ। म केवल परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्न एक सृजित प्राणीको रूपमा मेरो कर्तव्य पूरा गर्न चाहन्थेँ।
छ महिनापछि, मेरो रोग बल्झियो, र मेरो कम्मरको तल्लो भागको दुखाइ पहिलेभन्दा झन् खराब भयो। मलाई बाथरुम जान पनि लौरोको सहारा लिनुपर्थ्यो, र हरेक पाइला चाल्दा थकान हुन्थ्यो। उपचारको कुनै प्रभाव भइरहेको थिएन। मेरो डाक्टरले निराशाको सुस्केरा हाल्दै मेरो रोगको उपचार गर्न गाह्रो छ भनेर बताए। डाक्टरले यसो भनेको सुनेपछि, मैले मेरो हृदयमा गहिरो पीडा महसुस गरेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “के मेरो रोग साँच्चै निको नहुने खालको हो त? के म अन्त्यमा प्यारालाइसिसको शिकार हुनेछु? यदि कुरा यसरी नै अघि बढ्यो भने, के म अन्त्यमा काम नलाग्ने हुनेछैन र?” अनि मैले सोचेँ, “मैले मेरो रोगको कारण मेरा कर्तव्यहरूमा ढिलाइ गरेको छैन, र मैले मेरो सर्वस्व दिएको छु। मेरो अवस्थामा सुधार आउनुपर्ने थियो, तर यो झन् किन बिग्रियो? के परमेश्वरले मलाई हटाउन लाग्नुभएको हो?” मैले जति धेरै सोचेँ, म त्यति नै नकारात्मक हुँदै गएँ, र भित्रभित्रै, मैले मेरो रोग हटाउन परमेश्वरसँग माग गर्न थालेँ। मेरो सम्पूर्ण ध्यान मेरो रोग निको हुने आशाहरूमा केन्द्रित थियो, र मेरो रोगमा आएको परिवर्तनको साथसाथै मेरो मुड पनि हरेक दिन परिवर्तन हुन्थ्यो। यदि मेरो अवस्था अलिकति मात्र सुधार भयो भने पनि म खुसी हुन्थेँ, तर यदि मेरो अवस्था बिग्रेको देखेँ भने मेरो मन भारी हुन्थ्यो। एक दिन, मैले अचानक परमेश्वरका वचनहरूको एउटा पङ्क्ति सम्झेँ: “ब्रह्माण्डका सबै कुरामध्ये, त्यहाँ यस्तो केही छैन जसमा मेरो निर्णय हुँदैन। के त्यस्तो कुनै कुरा छ जुन मेरो हातमा छैन?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई परमेश्वरका वचनहरू, अध्याय १)। परमेश्वरका वचनहरूले मेरा लागि कुराहरू स्पष्ट पारिदिए। मेरो रोगको स्थिति लगायत ब्रह्माण्डमा भएका सबै कुराहरू परमेश्वरको नियन्त्रणमा छन्। मैले परमेश्वरलाई मेरो रोग हटाइदिन माग गर्नु हुँदैनथियो। यो अविवेकी कुरा थियो। म समर्पित हुनुपर्थ्यो।
पछि, मैले परमेश्वरका यी वचनहरू पढेँ: “सबै मानिसहरूका लागि, शोधन अत्यन्तै पीडादायी हुन्छ, र स्विकार्न धेरै गाह्रो हुन्छ—तैपनि शोधनको दौरान नै परमेश्वर मानिसलाई उहाँको धर्मी स्वभाव प्रकट गर्नुहुन्छ, र मानिसप्रतिका आफ्ना मागहरू अवगत गराउनुहुन्छ, र थप अन्तर्दृष्टि र थप व्यावहारिक काटछाँट प्रदान गर्नुहुन्छ; तथ्यहरू र सत्यताबीचको तुलनामार्फत, मानिसले आफ्नैबारे र सत्यताबारे अझ ठूलो ज्ञान, र परमेश्वरका अभिप्रायहरूको अझ बढी बुझाइ प्राप्त गर्छ, यसरी मानिसले परमेश्वरका लागि अझ साँचो र अझ शुद्ध प्रेम प्राप्त गर्न सक्षम हुन्छ। शोधनको काम गर्नुपछाडिका परमेश्वरका उद्देश्यहरू यस्तै छन्। परमेश्वरले मानिसमा गर्ने सबै कामका आफ्नै उद्देश्यहरू र महत्त्व हुन्छन्; परमेश्वर अर्थहीन काम गर्नुहुन्न, न त मानिसलाई लाभ नहुने काम नै गर्नुहुन्छ। शोधनको अर्थ मानिसहरूलाई परमेश्वरसामुबाट हटाउनु होइन, न त तिनीहरूलाई नरकमा नाश गर्नु नै हो। बरु, यसको अर्थ शोधनको दौरान मानिसको स्वभाव परिवर्तन गर्नु हो, उसका अभिप्रायहरू, उसका पुराना दृष्टिकोण, परमेश्वरप्रतिको उसको प्रेम, र ऊ जिउने सम्पूर्ण तरिका परिवर्तन गर्नु हो। शोधन मानिसको एक व्यावहारिक जाँच हो, र एक प्रकारको व्यावहारिक तालिम हो, शोधनको दौरान मात्र उसको प्रेमले आफ्नो अन्तर्निहित कार्य गर्न सक्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। शोधन अनुभव गरेपछि मात्र मानिसमा साँचो प्रेम हुन सक्छ)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मेरो हृदय अचानक उज्यालो भयो। मलाई यो रोग लाग्नुको कारण परमेश्वरले मलाई हटाउन चाहनुभएकोले होइन रहेछ, बरु आशिष् प्राप्त गर्ने मेरो चाहना धेरै ठूलो भएकोले गर्दा रहेछ, र यसलाई यस्तै प्रकारको परिस्थितिमार्फत समाधान गरिनुपर्थ्यो। यो ममाथिको परमेश्वरको प्रेम थियो। मसँग आशिष्हरू प्राप्त गर्ने विषयमा मेरा अभिप्रायहरू र दृष्टिकोणहरूबारे केही बुझाइ भए तापनि, ती पूर्ण रूपमा समाधान भएका थिएनन्, र जब मेरो रोग बल्झियो, तब म फेरि परमेश्वरबारे गुनासो गर्न र उहाँलाई गलत बुझ्न थालेँ। मैले के देखेँ भने, आशिष् प्राप्त गर्ने मेरा अभिप्रायहरू गहिरोसँग जरा गाडेर बसेका रहेछन्, र शुद्ध हुनका लागि म अझ धेरै पीडा र परीक्षाहरूबाट गुज्रनुपर्ने रहेछ। परमेश्वरको स्वभाव धर्मी र पवित्र छ, त्यसकारण परमेश्वरले कसरी उहाँबारे गुनासो गर्ने र उहाँको प्रतिरोध समेत गर्ने म जस्तो फोहोर र भ्रष्ट व्यक्तिलाई उहाँको राज्यमा प्रवेश गर्न दिन सक्नुहुन्छ र? मैले विश्वासका मेरा वर्षहरू एकचित्त भएर आशिष्हरू पछ्याउनमा, र बाहिरी रूपमा त्यागहरू गर्ने र आफूलाई समर्पित गर्ने कुरामा मात्र ध्यान केन्द्रित गरेर बिताएको थिएँ, तर सत्यता पछ्याउने कुरामा ध्यान दिएको थिइनँ। मेरो स्वभाव पटक्कै परिवर्तन भएको थिएन, तैपनि म राज्यमा प्रवेश गर्न र परमेश्वरका आशिष्हरू प्राप्त गर्न चाहन्थेँ। के यो केवल मेरो मनगढन्ते सोच मात्र थिएन र? यदि मैले यसरी नै पछ्याइरहेँ भने, मैले परमेश्वरद्वारा मुक्ति नपाउने मात्र होइन, तर म उहाँद्वारा दण्डित पनि हुनेथिएँ। यो बिन्दुमा आएर, मैले के महसुस गरेँ भने, बाहिरबाट हेर्दा यो रोग एउटा नराम्रो कुरा जस्तो देखिए पनि, वास्तवमा, परमेश्वरले मेरो भ्रष्टता शुद्ध गरिरहनुभएको र मलाई मुक्ति दिइरहनुभएको थियो, र यसको पछाडि परमेश्वरको श्रमसाध्य अभिप्राय थियो। यो कुरा महसुस गरेपछि, म गहिरो रूपमा प्रभावित भएँ र पछुतोले भरिएँ, अनि मलाई के लाग्यो भने, म परमेश्वरको यस्तो मुक्तिको योग्य पटक्कै थिइनँ। मैले परमेश्वरको हृदयलाई बुझेको थिइनँ, र मैले बारम्बार उहाँलाई गलत बुझेको थिएँ र उहाँबारे गुनासो गरेको थिएँ। ममा साँच्चै विवेक र समझको कमी थियो!
त्यसपछि मैले परमेश्वरका अझ धेरै वचनहरू पढेँ: “कुन मापदण्डअनुसार व्यक्तिका कार्य र व्यवहारहरू असल वा खराब हुन् भनी निर्धारित गरिन्छ? यो उसका विचार, प्रकटीकरण, र व्यवहारहरूमा ऊसँग सत्यता अभ्यास गर्ने र सत्यता वास्तविकता जिउने गवाही छ कि छैन भन्ने आधारमा गरिन्छ। यदि तँसँग यो वास्तविकता छैन वा तँ यसअनुसार जिउँदैनस् भने, तँ निस्सन्देह नै एक दुष्कर्मी होस्। दुष्कर्मीहरूलाई परमेश्वरले कसरी लिनुहुन्छ? परमेश्वरको नजरमा, तेरा विचार र बाहिरी कार्यहरूले उहाँको साक्षी दिँदैनन्, न त ती कुराहरूले शैतानलाई लज्जित वा पराजित नै गर्छन्; बरु, ती कुराहरूले त उहाँमाथि नै लज्जा ल्याउँछन्, र तैँले उहाँमाथि निम्त्याएको अपमानका दागहरूले नै ती कुराहरू भरिएका हुन्छन्। तैँले परमेश्वरको गवाही दिइरहेको हुँदैनस्, आफैलाई परमेश्वरको लागि अर्पित गरिरहेको पनि हुँदैनस्, न त परमेश्वरप्रतिको आफ्नो जिम्मेवारी र दायित्वहरू नै पूरा गरिरहेको हुन्छस्; बरु, आफ्नै लागि काम गरिरहेको हुन्छस्। यो ‘तेरो आफ्नै लागि’ भन्ने वाक्यांशको अर्थ के हो? ठ्याक्कै भन्दा, यसको अर्थ हो, शैतानको लागि। त्यसकारण, आखिरमा, परमेश्वरले भन्नुहुनेछ, ‘दुष्ट काम गर्ने तिमीहरू मबाट दूर होओ।’ परमेश्वरको नजरमा, तेरा कार्यहरू असल कर्म हुनेछैनन्, ती कार्यहरूलाई दुष्कर्म मानिनेछ। ती कार्यलाई परमेश्वरद्वारा स्वीकृति नदिइने मात्र होइन—बरु दोषीसमेत ठहराइनेछ। परमेश्वरमाथिको त्यस्तो विश्वास भएको व्यक्तिले के पाउने आशा लिएको हुन्छ? के त्यस्तो विश्वास अन्तिममा शून्य हुनेछैन र?” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरू फालेर मात्रै स्वतन्त्रता र छुटकारा प्राप्त गर्न सकिन्छ)। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले साँचो असल कार्यहरू के हुन् भन्ने कुरा बुझेँ। यदि कुनै व्यक्तिले परमेश्वरलाई प्रेम गर्न र सन्तुष्ट पार्न एउटा सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्छ, आफ्नै अभिप्राय र उद्देश्यहरूविना त्यसो गर्छ, र उसले आफ्नै हित वा स्वार्थी चाहनाहरूका लागि काम गरिरहेको छैन भने, त्यस्तो अभ्यासलाई परमेश्वरले अनुमोदन गर्नुहुन्छ, र यो साँच्चै एउटा असल कार्य हो। विगतमा, मैले के सोचेको थिएँ भने, जबसम्म मैले त्यागहरू गर्न, आफूलाई समर्पित गर्न, मेरो कर्तव्यमा अझ धेरै गर्न, र अझ धेरै कष्ट भोग्न सक्छु, तबसम्म यसलाई असल कार्यहरू तयार गरेको मानिनेछ, र भविष्यमा मेरो एउटा राम्रो गन्तव्य पक्का हुनेछ। अहिले, परमेश्वरका वचनहरूमा आधारित रहेर, मैले असल कार्यहरू मापन गर्ने मेरा दृष्टिकोणहरू गलत रहेछन् भन्ने थाहा पाएँ। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने र असल कार्यहरू तयार गर्ने कुरा परमेश्वरका अभिप्रायहरूअनुरूप हुन्छ, तर यदि कुनै व्यक्तिमा अशुद्ध अभिप्रायहरू छन् र उसले आफ्नै लक्ष्यहरू हासिल गर्न परमेश्वरलाई प्रयोग गर्न चाहन्छ भने, यो एउटा दुष्ट कार्य हो, र यस व्यक्तिले ठूलो मूल्य चुकाए पनि, परमेश्वरले अनुमोदन गर्नुहुनेछैन, र यसको सट्टा उसलाई परमेश्वरले दुष्कर्मी मान्नुहुनेछ। यदि यस व्यक्तिले पश्चात्ताप गर्दैन र यसरी नै पछ्याइरहन्छ भने, ऊ पक्कै पनि परमेश्वरद्वारा हटाइनेछ, किनकि परमेश्वरले भन्नुभएको छ: “मैले कस्ता प्रकारका मानिसहरूलाई चाहन्छु तैँले जान्नैपर्छ; फोहोरीहरूलाई राज्यमा प्रवेश गर्ने अनुमति छैन, फोहोरीहरूलाई पवित्र भूमि मैलो बनाउने अनुमति छैन। तैँले धेरै काम गरेको, र धेरै वर्षसम्म खटेको हुन सक्ने भए तापनि, आखिरमा तँ अझै पनि अत्यन्तै फोहोरी छस् भने, तैँले मेरो राज्यमा प्रवेश गर्न चाहनु स्वर्गको नीति-नियममा असहनीय हुनेछ! संसारको सृष्टि भएदेखि अहिलेसम्म, मेरो चापलुसी गर्नेहरूलाई मैले राज्यमा त्यति सहज रूपमा प्रवेश गर्न कहिल्यै दिएको छैन। यो स्वर्गीय नियम हो, र कसैले पनि यसलाई तोड्न सक्दैन!” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। सफलता वा असफलता व्यक्तिले हिँड्ने मार्गमा निर्भर हुन्छ)। परमेश्वरका वचनहरूको खुलासाद्वारा, कुराहरूप्रतिको मेरो गलत दृष्टिकोण केही हदसम्म परिवर्तन भयो। मैले परमेश्वरलाई यसो भन्दै प्रार्थना गरेँ, अब उप्रान्त, म सही अभिप्रायका साथ मेरो कर्तव्य निर्वाह गर्न चाहन्छु, म अब परमेश्वरसँग लेनदेन गर्ने प्रयास गर्दिनँ, र मैले आशिष् पाए पनि वा दुर्भाग्य पाए पनि, म परमेश्वरको प्रेमको ऋण तिर्न एउटा सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्न तयार हुनेछु।
पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूको अर्को खण्ड पढेँ: “मानिसहरूले सृजित प्राणीका रूपमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नुपर्छ, र त्यसपछि मात्रै तिनीहरूले सृष्टिकर्ताबाट अनुमोदन प्राप्त गर्न सक्छन्; सृजित प्राणीहरू सृष्टिकर्ताको प्रभुत्वमा जिउँछन्, र तिनीहरू परमेश्वरद्वारा प्रदान गरिने सबै थोक, र परमेश्वरबाट आउने हरेक थोक स्वीकार गर्छन्, त्यसकारण तिनीहरूले आ-आफ्ना जिम्मेवारी र दायित्वहरू पूरा गर्नुपर्छ। यो पूर्ण रूपमा स्वाभाविक र न्यायसङ्गत कुरा हो, र यसलाई परमेश्वरले तोक्नुभएको हो। यसबाट के देखिन्छ भने, मानिसहरूले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने कार्य यो मानव संसारमा जिउने क्रममा गरिने अन्य कुनै पनि कुराभन्दा न्यायसङ्गत, सुन्दर, र सद्गुणी हुन्छ; मानवजातिमाझ सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नुभन्दा बढी अर्थपूर्ण वा योग्य अरू कुनै कुरा छैन, र सृजित व्यक्तिको जीवनमा यसले जत्तिको ठूलो अर्थ र सार्थकता अरू कुनै कुराले ल्याउँदैन। पृथ्वीमा, साँचो रूपमा र इमानदार तरिकाले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने मानिसहरूको समूह मात्रै सृष्टिकर्तामा समर्पित हुन्छ। यस समूहले सांसारिक प्रचलनहरू पछ्याउँदैन; तिनीहरू परमेश्वरको नेतृत्व र अगुवाइमा समर्पित हुन्छन्, र तिनीहरू केवल सृष्टिकर्ताका वचनहरू सुन्ने, सृष्टिकर्ताले व्यक्त गरेका सत्यताहरू स्विकार्ने, र सृष्टिकर्ताका वचनहरूअनुसार जिउने गर्छन्। यही नै सबैभन्दा साँचो, र सबैभन्दा गुञ्जायमान गवाही हो, र परमेश्वरमाथिको आस्थाको सर्वोत्तम गवाही यही हो। सृजित प्राणीले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्न, र सृष्टिकर्तालाई सन्तुष्ट पार्न सक्नु नै मानवजातिमाझको सबैभन्दा सुन्दर कुरा हो, र त्यो प्रशंसा गरिने आख्यानका रूपमा तिनीहरूमाझ फैलाइनुपर्छ। सृष्टिकर्ताले सृजित प्राणीहरूलाई सुम्पने कुनै पनि कुरालाई तिनीहरूले निसर्त स्वीकार गर्नुपर्छ; मानवजातिका लागि, यो खुसी र सौभाग्यको कुरा हो, अनि सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने सबैका लागि योभन्दा सुन्दर वा सम्झनलायक कुरा अरू केही छैन—यो सकारात्मक कुरा हो। सृष्टिकर्ताले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्नेहरूसँग कस्तो व्यवहार गर्नुहुन्छ, र उहाँ तिनीहरूलाई के दिने प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ भन्ने कुरा गर्नुपर्दा, त्यो सृष्टिकर्ताको मामला हो; त्यससँग सृजित मानवजातिको कुनै सरोकार हुँदैन। यसलाई अझ सरल र स्पष्ट तरिकाले भन्दा, यो परमेश्वरको हातको कुरा हो, र यसमा हस्तक्षेप गर्ने अधिकार मानिसहरूसँग हुँदैन। परमेश्वर जे दिनुहुन्छ तैँले त्यही पाउनेछस्, अनि यदि उहाँले तँलाई केही पनि दिनुभएन भने, तैँले यसबारे केही पनि भन्न सक्दैनस्। जब सृजित प्राणीले परमेश्वरको आज्ञा स्वीकार गर्छ र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न र आफूले गर्न सक्ने कार्य गर्न सृष्टिकर्तासँग सहकार्य गर्छ, तब यो कुनै कारोबार वा लेनदेन होइन; मानिसहरूले मनोवृत्तिका अभिव्यक्तिहरू वा कार्य र व्यवहारहरूलाई परमेश्वरबाट आउने कुनै प्रतिज्ञाहरू वा आशिष्हरूसँग साट्ने प्रयास गर्नु हुँदैन” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग सात))। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मैले के बुझेँ भने, परमेश्वरले मानिसलाई सृष्टि गर्नुभएको र उसलाई जीवनको सास दिनुभएको हुनाले, अनि अहिले मलाई एउटा सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने मौका दिनुभएको हुनाले, यो पहिले नै परमेश्वरले दिनुभएको अनुग्रह र असाधारण उत्थान हो, र मैले परमेश्वरसँग कुनै माग राख्नु हुँदैन। म एउटा सृजित प्राणी हुँ, र मैले मेरो कर्तव्य सधैँ पूरा गर्नुपर्छ, कुनै सर्तविना अनि लेनदेन गर्न नखोजिकन वा मागहरू नराखिकन यसो गर्नुपर्छ। ममा हुनुपर्ने समझ यही नै हो। यसबाहेक, उहाँको अनुग्रह र आशिष्हरू प्राप्त गर्नका लागि हामीले बाहिरी रूपमा त्यागहरू गरौँ र आफूलाई समर्पित गरौँ भन्ने परमेश्वरको अभिप्राय होइन, बरु हाम्रा कर्तव्यहरू निर्वाह गरेर सत्यता प्राप्त गरौँ, हाम्रा भ्रष्टताहरू, अशुद्धताहरू, र शैतानी स्वभावहरू समाधान गरौँ, र अन्ततः शुद्ध हौँ अनि मुक्ति प्राप्त गरौँ भन्ने हो। परमेश्वरले देख्न चाहनुभएको कुरा यही नै हो, र मैले मेरो कर्तव्यमा पछ्याउनुपर्ने लक्ष्य पनि यही हो। परमेश्वरको अभिप्राय बुझेपछि, मैले धेरै सहज महसुस गरेँ, र मेरो रोगमा सुधार नभए पनि, मैले अब त्यति धेरै बाँधिएको महसुस गरिनँ। त्यसपछि, मैले उपचार लिइरहेको बेला आफैमाथि चिन्तन गरेँ, र मेरो रोगमा सुधार होस् या नहोस् वा अन्तिम परिणाम जेसुकै भए पनि, म सबै कुरा परमेश्वरलाई सुम्पनेछु र अब कुनै मागहरू राख्नेछैन भन्ने सङ्कल्प गरेँ। केही समयपछि, मेरो अवस्थामा सुधार हुन थाल्यो, र म सामान्य रूपमा हिँड्न सक्ने भएँ। केही समयमै, मैले मण्डलीमा फेरि मेरो कर्तव्य निर्वाह गर्न सकेँ।
यस अनुभवमार्फत, मैले के महसुस गरेँ भने मेरो जीवनका लागि पीडादायी शोधन आवश्यक छ, र त्यस्तो शोधनविना, म अझै पनि आफ्नै धारणाहरू र कल्पनाहरूमा जिइरहेको हुनेथिएँ, र मैले अझै पनि आशिष्हरू प्राप्त गर्ने अभिप्रायले परमेश्वरमा विश्वास गरिरहेको र मेरा कर्तव्यहरू निर्वाह गरिरहेको हुनेथिएँ। यदि मैले मेरो पछ्याइलाई यसरी नै जारी राखेको भए, म अन्ततः परमेश्वरद्वारा प्रकट गरिनेथिएँ र हटाइनेथिएँ। मलाई प्रकट गर्न, मलाई परिवर्तन गर्न र मलाई शुद्ध पार्न वास्तविक परिस्थितिहरू बन्दोबस्त गरिदिनुभएकोमा म परमेश्वरलाई धन्यवाद दिन्छु। यो मेरा लागि परमेश्वरको मुक्ति थियो!
