९१. मैले ईर्ष्या कसरी त्यागेँ
म मण्डलीमा भिडिओहरू बनाउँथेँ, र सामान्यतया, मैले बनाएका भिडिओमा केही नयाँ पक्ष हुन्थे। ती भिडिओ हेर्दा ब्रदर-सिस्टरहरूले धेरै समर्थन गर्थे, र केही समस्या पर्दा उनीहरू प्रायः मकहाँ सहयोग माग्न आउँथे। मलाई आफूले राम्रो गरिरहेको छु, र मसँग केही क्षमता र प्रतिभा छ भन्ने लाग्थ्यो। सन् २०१६ मा, मलाई सुपरभाइजरका रूपमा छानियो, र मलाई निकै खुसी लाग्यो। सुपरभाइजर हुन सक्नुको अर्थ मेरो प्राविधिक सीप राम्रो छ र म ब्रदर-सिस्टरहरूभन्दा केही हदसम्म राम्रो छु भन्ने मैले सोचेँ। म आफ्नो काममा सक्षम छु भनी सबैलाई देखाउन, मैले अझ मिहिनेत गरेर व्यावसायिक ज्ञान अध्ययन गरेँ। पछि, अगुवाले सिस्टर दियानलाई मेरो सहकर्मी बनाउनुभयो। उनको क्षमता राम्रो थियो र प्राविधिक सीपमा पनि निकै पोख्त थिइन्, त्यसैले उनीसँग सहकार्य गर्न पाउँदा म खुसी थिएँ। हामी प्रायः भिडिओमा नवीनता ल्याउने र हाम्रा तकनिकहरू कसरी सुधार्ने भनेर छलफल गर्थ्यौं, र हामीबीचको आदानप्रदान र छलफलबाट हामीले सधैँ केही ज्योति पाउँथ्यौँ। मेरो सहकर्मीका रूपमा यस्ती असल सिस्टर पाउनु ठूलो कुरा हो भन्ने मलाई लाग्यो। केही समयपछि, हामीले उत्पादन गरेका भिडिओहरूको गुणस्तरमा उल्लेखनीय सुधार भयो। दियानले प्रायः सबैलाई एकैठाउँ समेटेर प्राविधिक सीपहरू सिकाउँथिन्, र ब्रदर-सिस्टरहरूलाई कठिनाइहरू पर्दा, उनी परमेश्वरका वचनहरूको प्रकाशमा सङ्गति गरेर समाधान गर्न सक्थिन्। बिस्तारै, मलाई उनको अलि-अलि ईर्ष्या लाग्न थाल्यो। खास गरी कामका बारेमा छलफल गर्दा, ब्रदर-सिस्टरहरू प्रश्न सोध्न उनको वरिपरि जम्मा हुँदा मलाई साह्रै नरमाइलो लाग्थ्यो र आफूलाई बेवास्ता गरिँदैछ भन्ठान्थेँ। मैले सोचेँ, “यस्तै चलिरहने हो भने, के म नामको मात्र सुपरभाइजर बन्नेछैनँ र? त्यसपछि ब्रदर-सिस्टरहरूले मेरा बारेमा के सोच्लान्? के उनीहरूले म दियानजस्तो राम्रो छैन भनी सोच्लान्?” त्यसैले, मैले गोप्य रूपमा आफैँलाई दबाब दिएँ, र सोचेँ, “यसरी हुँदैन, मैले दोब्बर मिहिनेत गर्नुपर्छ, म उनीभन्दा पछाडि पर्न सक्दिनँ!”
त्यसपछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूबाट केही ज्योति प्राप्त गर्ने आशमा तिनको मनन गर्न अझ धेरै समय छुट्याएँ, ताकि भेलाको समयमा अरूले प्राप्त नगरेका बुझाइहरू सङ्गति गर्न सकूँ। म दियानभन्दा राम्रोसँग कामकुरालाई बुझ्छु भनी सबैलाई देखाउन चाहन्थेँ। व्यावसायिक सीपहरू सिक्ने क्रममा, मैले लगनशीलताका साथ अध्ययन गरेँ, प्रायः ओभरटाइम काम गरेँ र जानकारी खोज्न राति अबेरसम्म बसेँ। तथापि, नतिजाहरू धेरै राम्रा थिएनन्, र केही प्राविधिक कठिनाइहरू अझै पनि समाधान भएनन्। साँचो कुरा त, प्राविधिक सीपहरू अध्ययन गर्ने दियानका केही राम्रा तरिका छन् भन्ने मलाई थाहा थियो, तर म उनलाई सोध्न इच्छुक थिइनँ, र सोचेँ, “उनी आउनुअघि, ब्रदर-सिस्टरहरूलाई समेटेर सिकाउने म नै थिएँ, र नतिजाहरू निकै राम्रा थिए। यदि म गएर उनलाई सोधेँ भने, के त्यसले म उनीजत्तिको राम्रो छैन भन्ने देखाउँदैन र? यदि ब्रदर-सिस्टरहरूले थाहा पाए भने, उनीहरूले पक्कै पनि मैले यतिका समयदेखि आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको भए तापनि, मेरो क्षमता भर्खरै आएकी सिस्टरको जस्तो राम्रो छैन भन्नेछन्।” यो कुरा मनमा आएपछि, म उनीसँग सहयोग माग्न झनै इच्छुक भइनँ। लगातार कयौँ दिनसम्म, मैले केही नसिकेको मात्र होइन, बरु धेरै समय र शक्ति पनि खेर फालेँ। मेरो हृदयमा गह्रौँ ढुङ्गाले थिचेजस्तो भयो, र मैले धेरै थकित महसुस गरेँ। पछि, मेरो ईर्ष्या झनै बढ्यो। म एउटा भेला सम्झन्छु, त्यस भेलामा मैले केही नयाँ ज्योति सङ्गति गर्नुपर्छ भनी सोचेर, मैले पहिले नै परमेश्वरका वचनहरू मनन गरेको थिएँ, तर जब सङ्गति गर्ने मेरो पालो आयो, तब मेरो दिमाग शून्य भयो, र मैले पहिले नै तयारी गरेको कुरा सङ्गति गर्न सकिनँ। दियानले स्पष्ट र व्यावहारिक रूपमा सङ्गति गरेकी र ब्रदर-सिस्टरहरूले सहमतिमा टाउको हल्लाइरहेको देखेर, मलाई साह्रै नरमाइलो लाग्यो, र सोचेँ, “के तिमी अलि कम बोलेर मेरो इज्जत राखिदिन सक्दैनौ? तिम्रो सङ्गतिपछि, सबैले मलाई तुलनात्मक रूपमा कसरी हेर्लान्? के उनीहरूले म तिमीजत्तिको राम्रो छैन भनी सोच्नेछन्?” मैले जति धेरै यसरी सोचेँ, दियानप्रतिको मेरो पूर्वाग्रह त्यति नै ठूलो हुँदै गयो। मलाई उनीसँग सहकार्य गर्दा आफू बेकम्मा जस्तो लाग्यो। मलाई साह्रै लज्जित महसुस भयो। उणको सङ्गतिपछि, ब्रदर-सिस्टरहरूले मेरो लज्जित अनुहार देख्लान् भन्ने डरले म एक शब्द पनि बोल्न चाहन्नथेँ, न त टाउको उठाउन नै। त्यसपछि दियानले मलाई सोधिन्, “तपाईंले केही थप्नु छ कि?” त्यसपछि मात्र म होसमा आएँ, र शान्त अनुहार पार्दै मैले भनेँ, “छैन।” म सकिइहालोस् भन्ने चाहन्थेँ। त्यसपछिका समय, उनीसँग सहकार्य गर्दा म सधैँ उनीबाट छलिने बहाना खोज्थेँ, र कहिलेकाहीँ, कामका बारेमा कुराकानी गर्न उनले मलाई मेसेज पठाउँदा, देखेर पनि जवाफ दिन मन गर्दिनथेँ। कहिलेकाहीँ, म मनमनै उनको दृष्टिकोणसँग सहमत पनि हुन्थेँ, तर पनि म रूखो भएर यसो भन्थेँ, “तपाईंले भनेको कुराले एउटा पक्षलाई मात्र सम्बोधन गर्छ,” जसको अर्थ हुन्थ्यो, “तिमीले सबै कुरा समेटेकी छैनौ, त्यसैले आफूलाई देखाउन खोज्न बन्द गर!” हामीले ब्रदर-सिस्टरहरूले बनाएका भिडिओहरू जाँच गर्दा, उनले केही सुझावहरू दिन्थिन्, ती मलाई उपयुक्त लाग्थे, तर पनि म सानोतिनो खोट निकालेर समस्याहरू औँल्याउँथेँ। त्यसपछि, दियान मसँग कुरा गर्दा निकै होसियार भइन्, मानौँ केही गलत भनिएला कि भनेर डराएजस्तो हुन्थिन्, र कामबारे छलफल गर्दा उनमा हिचकिचाहट देखिन्थ्यो, र प्रायः मलाई “यो ठीक छ? त्यो नि?” जस्ता कुराहरू सोध्थिन्। भेलामा सङ्गति गर्दा, उनी कहिलेकाहीँ मतिर नजर लाउँथिन्। मैले आफ्नो सिस्टरलाई बन्धनमा पारिरहेको छु भन्ने महसुस गरेँ, र मलाई केही ग्लानि भयो। मलाई उनीप्रति यस्तो व्यवहार गर्नु अनुपयुक्त लाग्यो, तर उनीसामु कसरी पर्ने भन्ने मलाई थाहा थिएन। कहिलेकाहीँ म सोच्थेँ, “उनी यो टोलीमा नआएकी भए कति राम्रो हुन्थ्यो, त्यसो हुँदा म अझै अगुवाइ गर्न सक्थेँ।”
त्यस समयमा, म ईर्ष्याको स्थितिमा जिएँ, दियानलाई कसरी उछिन्न सकिन्छ भनेर निरन्तर सोचिरहेँ, र मेरो मन आफ्नो कर्तव्यमा पटक्कै थिएन, ब्रदर-सिस्टरहरूले बनाएका भिडिओहरू जाँच गर्दा मैले समस्याहरू पत्ता लगाउन पनि सक्दिनथेँ। एक दिन, अगुवा मकहाँ आउनुभयो र के भन्नुभयो भने म ख्याति र प्राप्तिका लागि प्रतिस्पर्धा गरिरहेको छु, प्रतिभाशाली व्यक्तिहरूको ईर्ष्या गरिरहेको छु, र अरूसँग सौहार्दपूर्ण सहकार्य गरिरहेको छैनँ, र यसले भिडिओको कामलाई असर गरेको छ, र मलाई बर्खास्त गरिनेछ र मैले गहिरो आत्म-चिन्तन गर्नुपर्छ। अगुवाले यसो भन्नुहुँदा म स्तब्ध भएँ, मेरो दिमाग खाली भयो, र त्यसपछि अगुवाले सङ्गति गरेको अरू केही पनि मैले सुनिनँ। भोलिपल्ट, अगुवाले मसँग चित्रकला सीप भएकाले मलाई ग्राफिक डिजाइनको काममा लगाउन चाहनुभयो, तर कला समूहकी प्रभारी सिस्टरले आफूकहाँ पहिल्यै पर्याप्त सदस्य छन् र अरू कोही चाहिँदैन भनिन्। यो मेरा लागि ठूलो झट्का जस्तै थियो, र मलाई आफू काम नलाग्ने मान्छे जस्तो लाग्यो, जसलाई कसैले चाहँदैन, र आफू पूर्ण रूपमा खुलासा भएको र हटाइएको भन्ने लाग्यो। म आफैँसँग हार मानेको स्थितिमा जिएँ, प्रार्थना गर्न वा परमेश्वरका वचनहरू पढ्न चाहिनँ, र मैले ब्रदर-सिस्टरहरूसामु पर्ने आँट गरिनँ। म साह्रै पीडामा थिएँ। एक रात, म एउटा डरलाग्दो सपनाबाट ब्युँझिएँ, पसिनाले निथ्रुक्क भिजेको थिएँ, डर र बेचैनीले भरिएको थिएँ, र मलाई के महसुस भयो भने यदि म यसरी नै दिक्दार र भ्रष्ट भइरहेँ भने, म साँच्चै नै खुलासा गरिनेछु र हटाइनेछु। मैले घुँडा टेकेर परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्न थालेँ: “हे परमेश्वर, म आफ्ना समस्याहरू समाधान गर्न चाहन्छु, कृपया मलाई अन्तर्दृष्टि र ज्योति दिनुहोस् ताकि मैले आफूलाई बुझ्न र आफ्नो गलत स्थितिलाई बदल्न सकूँ।”
त्यसपछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ: “मण्डली अगुवाको रूपमा तैँले समस्याहरू सुल्झाउन केवल सत्यता प्रयोग गर्न सिक्नु मात्रै जरुरी हुँदैन, तैँले प्रतिभाशाली मानिसहरू पत्ता लगाउन र उनीहरूलाई संवर्धन गर्न सिक्नु पनि जरुरी हुन्छ र तैँले कदापि त्यस्ता व्यक्तिहरूको डाहा गर्नु र उनीहरूलाई दबाउनु हुँदैन। त्यस तरिकाले अभ्यास गर्नु मण्डलीको कामका लागि फाइदाजनक हुन्छ। यदि तँ सत्यता पछ्याउने केही व्यक्तिलाई संवर्धन गरी तिनीहरूलाई तँसँग सहकार्य गर्ने र हरेक काम राम्रोसित गर्ने बनाउन सक्छस्, र अन्त्यमा, तिनीहरू सबैसँग अनुभवात्मक गवाहीहरू हुन्छन् भने, तँ मानकअनुरूपको अगुवा वा कामदार होस्। यदि तँ सबै कुरा सिद्धान्तहरूअनुसार सम्हाल्न सक्षम छस् भने, तँ अर्पित भइरहेको छस्। कतिपय मानिसहरू आफूभन्दा अरू उत्तम र उच्च होलान्, र आफ्नो बेवास्ता हुँदा अरूलाई मान्यता मिल्ला भनेर सधैँ डराउँछन्, र यसले गर्दा तिनीहरूले अन्य व्यक्तिहरूलाई आक्रमण र बहिष्कार गर्छन्। के यो प्रतिभावान् मानिसहरूको ईर्ष्या गर्नु होइन र? के त्यो स्वार्थी र नीच कुरा होइन र? यो कस्तो प्रकारको स्वभाव हो? यो एउटा क्रूर स्वभाव हो। आफ्ना हितहरूबारे मात्रै सोच्ने, आफ्ना स्वार्थी चाहनाहरू मात्रै पूरा गर्ने, अन्य व्यक्तिहरूबारे वा परमेश्वरको घरको हितबारे केही नसोच्ने मानिसहरूसँग खराब स्वभाव हुन्छ र परमेश्वरले तिनीहरूलाई मन पराउनुहुन्न। यदि तँ साँच्चै परमेश्वरका अभिप्रायलाई ख्याल गर्न सक्षम छस् भने, तैँले अरू मानिसहरूलाई उचित व्यवहार गर्न सक्नेछस्। यदि तैँले असल व्यक्तिलाई सिफारिस गर्छस् र उसलाई तालिम लिन र कर्तव्य निर्वाह गर्न दिन्छस्, र यसरी परमेश्वरको घरमा एक प्रतिभावान् व्यक्ति थप्छस् भने, के यसले तेरो काम सहज पार्नेछैन र? तब के तँ आफ्नो कर्तव्यमा अर्पित भइरहेको हुनेछैनस् र? त्यो परमेश्वरअघिको असल कार्य हो; अगुवाको रूपमा सेवा गर्ने व्यक्तिमा हुनुपर्ने न्यूनतम विवेक र समझ यही हो। सत्यता अभ्यास गर्न सक्नेहरूले आफूले गर्ने कामकुराहरूमा परमेश्वरको छानबिन स्विकार्न सक्छन्। जब तैँले परमेश्वरको छानबिन स्विकार्छस्, तेरो हृदय सोझो बन्नेछ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरू फालेर मात्रै स्वतन्त्रता र छुटकारा प्राप्त गर्न सकिन्छ)। परमेश्वर खुलासा गर्नुहुन्छ, मानिसहरू सधैँ अरू आफूभन्दा असल वा माथि छन् कि भनेर डराउँछन्, र यसकारण उनीहरू अरूलाई आक्रमण र बहिस्कार गर्छन्। त्यस्ता मानिसहरू प्रतिभाशाली व्यक्तिहरूको ईर्ष्या गर्छन् र उनीहरूको स्वभाव दुर्भावपूर्ण हुन्छ। म त्यस्तै स्थितिमा थिएँ। दियानको क्षमता र प्राविधिक सीप राम्रो रहेको, र ब्रदर-सिस्टरहरूले उनको प्रशंसा गरेको र उनलाई प्रश्नहरू सोधेको देखेर, मलाई सङ्कट बोध भयो, उनीभन्दा पछि पर्छु कि भन्ने डर लाग्यो। आफ्नो स्थान दह्रो बनाउन, मैले व्यावसायिक ज्ञान अध्ययन गर्न र परमेश्वरका वचनहरू मनन गर्न कडा मिहिनेत गरेँ, र भेलाको समयमा समेत, उनलाई उछिन्न सक्ने तरिकाले कसरी सङ्गति गर्ने भनेर सोचेँ। दियानले व्यावहारिक रूपमा सङ्गति गरेको देखेर, ममा ईर्ष्या र द्वेष जाग्यो, र ब्रदर-सिस्टरहरूले उनको प्रशंसा गर्न छाड्ने गरी उनले गल्ती गरिदिए हुन्थ्यो भन्ने आशासमेत गरेँ। मैले केवल आफ्नो प्रतिष्ठा र हैसियतको रक्षा गर्ने कुरा मात्र सोचेँ। यो मेरो एकदमै स्वार्थी र नीच काम थियो! दियानको क्षमता राम्रो हुनु र उनको कामले राम्रा नतिजा ल्याउनु, राम्रो कुरा थियो, किनकि यसले ब्रदर-सिस्टरहरूलाई मदत गर्यो र मण्डलीको कामलाई फाइदा पुर्यायो। यो परमेश्वरका लागि सान्त्वनादायी कुरा थियो, र म यसबारे खुसी हुनुपर्थ्यो। तर मैले यी कुरालाई विचार गरिनँ, बरु म सधैँ उनलाई कसरी उछिन्न सकिन्छ भनेर सोचिरहन्थेँ। मैले जानाजानी उनलाई पाखा लगाएँ, सानोतिनो खोट निकालेँ र नराम्रो व्यवहार देखाएँ, जसले उनलाई बन्धनमा पार्यो र चोट पुर्यायो। मैले आफूमा मानवता नभएको र मेरो स्वभाव दुर्भावपूर्ण भएको देखेँ। यो महसुसले मेरो अनुहार रातोपिरो भयो। म यस्तो किसिमको मान्छे हुँला भनेर मैले कहिल्यै सोचेको थिइनँ!
पछि, मैले यो कुरा फेरि सोचेँ: म सधैँ मेरो सिस्टरसँग ईर्ष्या गर्थेँ, मैले कस्तो स्वभाव प्रकट गरेँ? यसको कारण के थियो? मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “ख्रीष्टविरोधीहरूले शक्ति र हैसियत प्राप्त गर्नका लागि मण्डलीमा गर्ने पहिलो कुरा भनेको अरूको भरोसा र उच्च सम्मान जित्ने प्रयास गर्नु हो, ताकि तिनीहरूले अझै धेरै मानिसलाई विश्वस्त गराउन अनि आदर र आराधना गर्ने बनाउन सकून्, यसरी मण्डलीमा अन्तिम निर्णय गर्ने र शक्ति हातमा लिने आफ्नो उद्देश्य हासिल गर्न सकून्। जब शक्ति प्राप्त गर्ने कुरा आउँछ, तब तिनीहरू अरूसँग प्रतिस्पर्धा र लडाइँ गर्न सबैभन्दा बढी सिपालु हुन्छन्। सत्यता पछ्याउनेहरू, मण्डलीमा प्रतिष्ठा भएकाहरू, र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले प्रेम गर्नेहरू नै तिनीहरूका प्राथमिक विपक्षी हुन्छन्। तिनीहरूको हैसियत खतरामा पार्ने जोकोही तिनीहरूको विपक्षी हुन्छ। तिनीहरू नडराई आफूभन्दा बलिया मानिसहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्छन्; र तिनीहरू कुनै दया नदेखाई आफूभन्दा कमजोर मानिसहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्छन्। तिनीहरूको हृदय प्रतिस्पर्धा र लडाइँका दर्शनहरूले भरिएको हुन्छ। तिनीहरू मानिसहरूले प्रतिस्पर्धा र लडाइँ गरेनन् भने कुनै फाइदा प्राप्त गर्न सकिनेछैन, अनि प्रतिस्पर्धा र लडाइँ गरेर मात्रै आफूले चाहेका कुरा प्राप्त गर्न सकिन्छ भन्ने विश्वास गर्छन्। तिनीहरू हैसियत प्राप्त गर्न र मानिसहरूको समूहमा प्रमुख स्थान लिनका लागि जोकोहीसँग प्रतिस्पर्धा गर्न जेसुकै गर्नुपरे पनि गर्छन्, र तिनीहरूको हैसियत खतरामा पार्ने एउटै व्यक्तिलाई पनि छोड्दैनन्। तिनीहरूले जोसँग अन्तरक्रिया गरे पनि, यी अन्तरक्रियाहरू प्रतिस्पर्धा र लडाइँले भरिएका हुन्छन्, र तिनीहरू बुढेसकालसम्मै प्रतिस्पर्धा र लडाइँ गरिरहन्छन्। तिनीहरू प्रायजसो ‘के मैले त्यस व्यक्तिसँग लडाइँ गरेँ भने त्यसलाई जित्न सक्छु?’ भनेर सोध्छन्। बोल्न सिपालु, तर्कसङ्गत, संरचनात्मक र विधिवत् तरिकाले बोल्न सक्ने व्यक्ति तिनीहरूको डाहा र नक्कलको निसाना बन्छ। त्योभन्दा पनि, ऊ तिनीहरूको विपक्षी बन्छ। सत्यता पछ्याउने र विश्वास भएका, दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई बारम्बार सहयोग र साथ दिन सक्ने, र तिनीहरूलाई नकारात्मकता र कमजोरीबाट निस्कन सक्षम बनाउने व्यक्ति पनि तिनीहरूको विपक्षी बन्छ, त्यसैगरी कुनै निश्चित पेसामा निपुण र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले केही हदसम्म आदर गर्ने व्यक्ति पनि तिनीहरूको विपक्षी बन्छ। आफ्नो काममा परिणामहरू प्राप्त गर्ने र माथिबाट मान्यता प्राप्त गर्ने व्यक्ति स्वाभाविक रूपमै तिनीहरूको झनै ठूलो विपक्षी बन्छ। ख्रीष्टविरोधीहरू जुनसुकै समूहमा भए पनि, तिनीहरूको आदर्शवाक्य के हुन्छ? आफ्ना विचारहरू बताऊ त। (अरू मानिस र स्वर्गसँग लडाइँ गर्नु अनन्त रमाइलोको स्रोत हो।) के यो पागलपन होइन र? यो पागलपन हो। अरू केही छ? (परमेश्वर, के तिनीहरूले यस्तो सोच्दैनन् र: ‘समस्त ब्रह्माण्डमा सर्वोच्च शासक म मात्र हुँ’? अर्थात्, तिनीहरू सबैभन्दा उच्च हुन चाहन्छन् र तिनीहरू जोसँग भए पनि सधैँ अरूलाई उछिन्न चाहन्छन्।) यो तिनीहरूका विचारमध्ये एउटा हो। अरू केही छ? (परमेश्वर, मलाई चार शब्द याद आयो: ‘विजेता नै राजा हो।’ मलाई लाग्छ तिनीहरू जहाँ भए नि सधैँ अरूभन्दा श्रेष्ठ र उत्कृष्ट हुन चाहन्छन् र तिनीहरू सबैभन्दा उच्च हुने प्रयास गर्छन्।) तिमीहरूले बोलेका धेरैजसो कुरा विचारका प्रकार हुन्; तिनलाई व्याख्या गर्न एक प्रकारको व्यवहार प्रयोग गर्ने प्रयास गर। ख्रीष्टविरोधीहरू जहाँ भए नि सबैभन्दा उच्च पद ओगट्न चाहन्छन् नै भन्ने हुँदैन। कुनै ठाउँमा जाँदा तिनीहरूसँग एउटा स्वभाव र मानसिकता हुन्छ जसले तिनीहरूलाई कुनै काम गर्न बाध्य पार्छ। त्यो मानसिकता के हो? त्यो हो: ‘मैले प्रतिस्पर्धा गर्नैपर्छ! प्रतिस्पर्धा गर्नैपर्छ! प्रतिस्पर्धा गर्नैपर्छ!’ किन एउटा ‘प्रतिस्पर्धा’ नभई, तीनवटा ‘प्रतिस्पर्धा’? (प्रतिस्पर्धा तिनीहरूको जीवन बनेको हुन्छ र तिनीहरू यसैअनुसार जिउँछन्।) यो तिनीहरूको स्वभाव हो। तिनीहरू अत्यन्तै अहङ्कारी र काबुमा राख्न कठिन स्वभावका साथ जन्मेका हुन्छन्, अर्थात् तिनीहरू आफूलाई कोहीभन्दा कम ठान्दैनन् र तिनीहरू अत्यन्तै घमण्डी हुन्छन्। तिनीहरूको यस्तो चरम अहङ्कारी स्वभावलाई कसैले काबुमा राख्न सक्दैन; तिनीहरू आफैले पनि यसलाई नियन्त्रण गर्न सक्दैनन्। त्यसकारण तिनीहरूको जीवन नै लडाइँ र प्रतिस्पर्धा हुन्छ। तिनीहरू केका लागि लडाइँ र प्रतिस्पर्धा गर्छन्? स्वाभाविक रूपमै तिनीहरू ख्याति, प्राप्ति, हैसियत, इज्जत र आफ्नै हितहरूका लागि प्रतिस्पर्धा गर्छन्। तिनीहरूले जस्तोसुकै विधिहरू प्रयोग गर्नु परे पनि, सबै जना तिनीहरूप्रति समर्पित हुन्छन् भने, तिनीहरूले आफ्ना लागि फाइदा र हैसियत प्राप्त गर्न सक्छन् भने, तिनीहरूले आफ्नो लक्ष्य हासिल गरिसकेका हुन्छन्। प्रतिस्पर्धा गर्ने तिनीहरूको इच्छा क्षणिक रमाइलो होइन; यो शैतानी प्रकृतिबाट आउने स्वभाव हो। यो त स्वर्ग, पृथ्वी र मानिसहरूसँग लडाइँ गर्ने ठूलो रातो अजिङ्गरको जस्तो स्वभाव हो। अहिले, मण्डलीमा ख्रीष्टविरोधीहरूले अरूसँग लडाइँ र प्रतिस्पर्धा गर्दा तिनीहरू के चाहन्छन्? निस्सन्देह, तिनीहरूले प्रतिष्ठा र हैसियतका लागि प्रतिस्पर्धा गरिरहेका हुन्छन्” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग तीन))। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के बुझेँ भने ख्रीष्टविरोधीहरूको स्वभाव “लड! लड! लड!” भन्ने हुन्छ। उनीहरू प्रतिस्पर्धा र लडाइँबाट मात्रै आफूले चाहेको सबै कुरा प्राप्त गर्न सकिने ठान्छन्। त्यसकारण, उनीहरू जुनसुकै समूहमा भए तापनि, उनीहरू शीर्ष स्थानमा पुग्नका लागि मरिहत्ते गर्नेछन्। यो ख्रीष्टविरोधीको प्रकृति सार हो। परमेश्वरका वचनहरूको प्रकाशमा आत्मचिन्तन गर्दा, मलाई आफूले पनि यस्तै प्रकारको स्वभाव प्रकट गरेको महसुस भयो। दियानले ब्रदर-सिस्टरहरूको समर्थन र प्रशंसा पाएको देखेर, मेरो हृदय द्वेषले भरियो। मलाई लाग्यो, मैले भिडिओहरू बनाउँदै आएकाले र मसँग केही अनुभव र व्यावसायिक सीप भएकाले म उनीभन्दा कम थिइनँ। उनी आउनुअघि, ब्रदर-सिस्टरहरू आफ्ना सबै समस्या र कठिनाइहरू मसँग छलफल गर्न आउँथे, र उनीहरू सबैले मेरो सम्मान गर्थे। तर अब सबैजना उनको वरिपरि झुम्मिएर उनलाई प्रश्नहरू सोध्थे, र यो कुरा मैले स्वीकार गर्न सकिनँ। मलाई उनले मेरो ओज चोरेको जस्तो लाग्यो, र त्यसैले मैले आफ्नो गुमेको चमक फिर्ता ल्याउन चाहेँ। त्यसैले मैले पर्दापछाडि कडा मिहिनेत गरेँ, प्राविधिक सीपहरू सिक्न ओभरटाइम काम गरेँ, र परमेश्वरका वचनहरू पढ्दा समेत, त्यो आफ्ना समस्याहरू समाधानका लागि सत्यता बुझ्न थिएन, बरू आफूलाई देखाउन र अरूको प्रशंसा पाउनका लागि गहिरा सिद्धान्तहरू बुझ्न थियो। मेरो हृदयमा, म सधैँ दियानलाई कसरी उछिन्न सकिन्छ, उनलाई कसरी तल झार्न सकिन्छ, र आफ्नो स्थान कसरी दरिले बनाउन सकिन्छ भनेर सोचिरहेको थिएँ। मैले आफ्नो विगतको अनुभवलाई पनि पुँजीका रूपमा हेरेँ, मसँग केही व्यावसायिक ज्ञान भएकाले म असाधारण छु, र मानौँ म अरूभन्दा असल हुनुपर्छ र पछाडि पर्न हुँदैन भन्ने सोचेँ, त्यसैले जब मैले आफूभन्दा असल कसैलाई देखेँ, ममा द्वेष जाग्यो र ऊसँग प्रतिस्पर्धा गर्न र लड्न चाहेँ। म साँच्चै नै अहङ्कारी र समझगुम भएको भएको थिएँ! मैले “लड! लड! लड!” मेरो प्रकृति बनिसकेको देखेँ। मैले जे प्रकट गरेँ, त्यो ख्रीष्टविरोधीको स्वभाव थियो। यो महसुसले मेरो हृदयमा गहिरो पछुतो र ग्लानि बोध भयो। मैले प्रतिष्ठा र हैसियतप्रति यस्तो प्रबल इच्छा गरेकामा, मेरो स्थान दह्रो बनाउन मण्डलीको काममा बाधा-अवरोध गरेकामा र आफ्ना ब्रदर-सिस्टरहरूलाई चोट दिएकामा आफैँलाई घृणा गरे। म साँच्चै नै मानवताविहीन थिएँ!
पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “शैतानले मानिसहरूका विचारहरू नियन्त्रण गर्नका लागि ख्याति र प्राप्ति प्रयोग गर्छ, तिनीहरूलाई यी दुई कुराबाहेक अरू केही नसोच्ने बनाउँछ, र तिनीहरूलाई ख्याति र प्राप्तिका लागि सङ्घर्ष गर्न, ख्याति र प्राप्तिका लागि कष्ट भोग्न, ख्याति र प्राप्तिका लागि अपमान सहन र गह्रौँ बोझहरू बोक्न, ख्याति र प्राप्तिका लागि आफूसँग भएका सबै कुराको बलिदान गर्न, अनि ख्याति र प्राप्तिका लागि हरेक फैसला वा निर्णय गर्न लगाउँछ। यसरी, शैतानले मानिसहरूलाई अदृश्य साङ्लाहरू लगाइदिन्छ, र, तिनीहरूमा यी साङ्ला हुँदा, त्यसबाट उम्किन तिनीहरूसँग न त क्षमता हुन्छ न त साहस नै। अनजानमै, तिनीहरू यी साङ्लाहरू बोकेर, ठूलो कठिनाइका साथ एक-एक पाइला गर्दै अगाडि बढ्छन्। यही ख्याति र प्राप्तिकै खातिर, मानवजाति परमेश्वरबाट टाढिन्छ र उहाँलाई धोका दिन्छ, र झन्झन् दुष्ट बन्दै जान्छ। यसरी, शैतानको ख्याति र प्राप्तिमाझ एकपछि अर्को पुस्ता नष्ट हुँदै जान्छ। अहिले शैतानका कार्यहरूलाई हेर्दा, के यसका कपटी मनसायहरू अत्यन्तै घृणापूर्ण छैनन् र? सायद आज तिमीहरू अझै पनि शैतानका कपटी मनसायहरू छर्लङ्ग देख्न सक्दैनौ किनभने तिमीहरूलाई ख्याति र प्राप्तिविना जीवनको कुनै अर्थ हुँदैन, र मानिसहरूले अबउसो अगाडिको बाटो देख्न सक्नेछैनन्, उप्रान्त आफ्ना लक्ष्यहरू देख्न सक्नेछैनन्, र तिनीहरूको भविष्य अँध्यारो, मधुरो र मलिन बन्नेछ भन्ने लाग्छ। तर, बिस्तारै, एक दिन तिमीहरू सबैले ख्याति र प्राप्ति मानिसलाई शैतानले लगाइदिने विशाल साङ्लाहरू हुन् भनी पहिचान गर्नेछौ। जब त्यो दिन आउँछ, तैँले शैतानको नियन्त्रणलाई पूर्ण रूपमा प्रतिरोध गर्नेछस् र शैतानले तँमाथि ल्याइदिएका साङ्लाहरूलाई पूर्ण रूपमा प्रतिरोध गर्नेछस्। जब तँ शैतानले तँमा हालिदिएका यी सबै कुराहरूबाट आफूलाई मुक्त गर्न चाहन्छस्, तब तैँले शैतानसँगको तेरो सम्बन्धलाई पूर्ण रूपमा तोड्नेछस् र शैतानले तँमाथि ल्याएका सबै कुरालाई साँचो रूपमा घृणा गर्नेछस्। त्यसपछि मात्र तँसँग परमेश्वरका निम्ति साँचो प्रेम र तृष्णा हुनेछ” (वचन, खण्ड २। परमेश्वरलाई चिन्ने विषयमा। परमेश्वर स्वयम् अद्वितीय ६)। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के महसुस गरेँ भने अरूप्रतिको मेरो ईर्ष्याको जड हैसियतप्रतिको मेरो चाहनाको बन्धन थियो। मेरो भित्री हृदयमा, मैले “अलग देखिने र उत्कृष्टता हासिल गर्ने लक्ष्य राख,” “जसरी हाँस जता गए पनि कराउँछ, त्यसरी नै मानिस जहाँ बसे पनि उसले आफ्नो नाम छोडेको हुन्छ,” “बाँच्दा मानिसहरूमाझ वीर भएर बाँच, र मर्दा भूतहरूमाझ पनि नायक होइन्छ,” र यस्तै धारणाहरूलाई समातेको थिएँ। यी शैतानी विषहरू मेरो प्रकृति बनिसकेका थिए, जसले गर्दा मेरो स्वभाव झन्-झन् अहङ्कारी हुँदै गयो। म सधैँ भीडबाट अलग देखिन र प्रशंसाका लागि प्रतिस्पर्धा गर्न चाहन्थेँ, र खास गरी मैले आफूसँग केही प्रतिभा र क्षमता छ भन्ने विश्वास भएकाले, म झनै आत्मधर्मी भएँ र आफूलाई श्रेष्ठ ठानेँ। जब मैले आफूभन्दा असल अरूलाई देखेँ, मलाई ईर्ष्या लाग्यो, र म अरूसँग प्रतिस्पर्धा र तुलना गर्नबाट आफूलाई रोक्न सकिनँ, र यदि मैले उनीहरूलाई उछिन्न सकिनँ भने, म दिक्दारी र पीडामा डुब्थेँ। ख्याति, प्राप्ति, र हैसियत मेरा लागि अदृश्य हतकडीजस्तै बनेका थिए, र म अनियन्त्रित रूपमा तिनीहरूद्वारा फसेको र बाँधिएको थिएँ, मानौँ ख्याति र प्राप्तिको पछ्याइविना जिउनुको कुनै अर्थ वा मूल्य नै थिएन। मेरो स्कुले जीवनमा फर्केर हेर्दा, ख्याति, प्राप्ति, र हैसियत पछ्याउने सोचले मेरो कलिलो हृदयमा जरा गाडेको थियो, त्यसैले मैले गर्ने हरेक काममा म पहिलो हुन चाहन्थेँ। राम्रो नतिजा ल्याउन र अलग देखिनका लागि, म यो लक्ष्य हासिल गर्न पर्दा पछाडि जस्तोसुकै कठिनाइ भोग्न पनि तयार थिएँ। काम गर्ने जीवनमा प्रवेश गरेपछि, अरूको प्रशंसा पाउनका लागि पैसा कमाउन मैले आफ्नो स्वास्थ्यको समेत वास्ता नगरी कडा मिहिनेत गर्न तत्पर भएँ। फलस्वरूप, मैले कलिलै उमेरमा आफ्नो स्वास्थ्य बिगारेँ र झण्डै ज्यान गुमाएँ। परमेश्वरलाई पाएपछि पनि, म ख्याति, प्राप्ति, र हैसियतद्वारा बाँधिएरै रहेँ, आफूभन्दा उत्कृष्ट व्यक्तिहरूको ईर्ष्या गर्न र उनीहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्नबाट आफूलाई रोक्न सकिनँ, किनकि म उनीहरूभन्दा असल छु भनेर प्रमाणित गर्न चाहन्थेँ। जब मैले कुनै ब्रदर वा सिस्टरलाई पदोन्नति गरिएको र महत्त्वपूर्ण भूमिका दिइएको वा व्यावहारिक रूपमा सत्यता सङ्गति गरिरहेको देखेँ, ममा गहिरो ईर्ष्याको भावना आउँथ्यो। जस्तै यस पटक दियानसँग सहकार्य गर्दा, मैले उनी मभन्दा राम्रो छिन् भन्ने देखेँ, र यसले ममा ईर्ष्या र द्वेष उत्पन्न गरायो। म कहिलेकाहीँ सपनामा पनि उनीसँग प्रतिस्पर्धा र होडबाजी गरिरहेको हुन्थेँ। म पीडामा जिएँ। मैले मेरा लगभग सबै सोच र शक्तिलाई ख्याति र प्राप्ति पछ्याउन लगाएँ, र ममा शान्त भएर सत्यता खोज्ने चाहना थिएन, न त आफ्नो कर्तव्य कसरी राम्ररी निर्वाह गर्ने भनी सोच्ने नै। मैले आफ्नो उचित जिम्मेवारीलाई बेवास्ता गरिरहेको थिएँ र परमेश्वरका मागको विरुद्धमा गइरहेको थिएँ। मेरो ख्याति, प्राप्ति, र हैसियत पछ्याइले मेरो जीवनलाई पीडादायी बनाइरहेको मात्र नभएर मेरो सिस्टरलाई पनि हानि गरिरहेको थियो, र भिडिओको कामको प्रगतिमा ढिलाइ गरिरहेको थियो, र यदि मैले पश्चात्ताप गरिनँ भने, म अन्ततः परमेश्वरद्वारा प्रकट गरी हटाइने थिएँ। यो बोधले मलाई त्रसित बनायो, त्यसैले म हतार-हतार परमेश्वरसँग पश्चात्तापका लागि प्रार्थना गर्न गएँ, आफ्नो भ्रष्ट स्वभावअनुसार जिइरहन म अनिच्छुक भएँ।
एक दिन मेरो आत्मिक भक्तिको समयमा, मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “यदि परमेश्वरले तँलाई मूर्ख बनाउनुभयो भने, तेरो मूर्खतामा अर्थ हुन्छ; यदि उहाँले तँलाई बुद्धिमानी बनाउनुभयो भने, तेरो बुद्धिमत्तामा अर्थ हुन्छ। परमेश्वरले तँलाई जस्तोसुकै दक्षता दिनुभए पनि, तँ जेमा सिपालु भए पनि, तेरो आइक्यू जतिसुकै उच्च भए पनि, परमेश्वरले त्यसो बनाउनुमा उहाँको उद्देश्य थियो। यी सबै कुरा परमेश्वरद्वारा पूर्वनियोजित थिए। तैँले आफ्नो जीवनमा खेल्ने भूमिका र तैँले निर्वाह गर्न सक्ने कर्तव्य पनि परमेश्वरद्वारा धेरै अघिदेखि नै पूर्वनियोजित गरिएको थियो। कतिपय मानिसले अरूसँग आफूसँग नभएका सबल पक्षहरू छन् भन्ने देख्छन् र आक्रोशित महसुस गर्छन्। तिनीहरू अझ धेरै सिकेर, अझ धेरै देखेर, र अझ धेरै लगनशील भएर कामहरू परिवर्तन गर्न चाहन्छन्। तर तिनीहरू जतिसुकै लगनशील भए पनि, तिनीहरूले हासिल गर्न सक्ने कुराको एउटा सीमा हुन्छ, र तिनीहरू वरदान र दक्षता भएकाहरूलाई उछिन्न सक्दैनन्। तैँले जतिसुकै मेहनत लगाए पनि, त्यो व्यर्थ हुन्छ। परमेश्वरले तँ जे हुन पूर्वनियोजित गर्नुभयो, तँ त्यही होस्। उहाँ सबैलाई फरक-फरक वरदान र दक्षताहरू दिनुहुन्छ, र यसलाई परिवर्तन गर्न कसैले केही गर्न सक्दैन। तँ जेमा सिपालु छस्, तैँले त्यहीँ नै अझ धेरै मेहनत लगाउनुपर्छ। तँ जुन कर्तव्यका लागि उपयुक्त छस्, तैँले त्यही कर्तव्य निर्वाह गर्नुपर्छ। आफू सिपालु नभएका कुराहरूमा आफूलाई जबरजस्ती लगाउने प्रयास नगर् र अरूको डाहा नगर्। सबैको आ-आफ्नै कार्य हुन्छ। तँ सबै कुरा राम्ररी गर्न सक्छस्, वा तँ सिद्ध र अरूभन्दा असल छस् भन्ने नसोच्। सधैँ अरूलाई प्रतिस्थापन गर्ने र आफूलाई प्रदर्शनमा राख्ने चाहना नराख्। यो एक भ्रष्ट स्वभाव हो। यस्ता मानिस हुन्छन्, जो आफूले केही पनि राम्रोसँग गर्न नसक्ने, र आफूसँग कुनै दक्षता नै नभएको सोच्छन्। यदि त्यसो हो भने, तँ केवल व्यावहारिक तरिकाले सुन्ने र समर्पित हुने व्यक्ति हुनुपर्छ। आफूले गर्न सक्ने कुराहरू राम्ररी कार्यान्वयन गर्, र त्यसमा आफ्नो सक्दो प्रयास लगा। त्यही नै पर्याप्त छ। परमेश्वर सन्तुष्ट हुनुहुनेछ। सधैँभरी अरू सबैलाई उछिन्ने, हरेक कुरा अरूले भन्दा राम्रोसित गर्ने, र हरप्रकारले भीडभन्दा राम्रो देखिने बारेमा नसोच्। त्यो कस्तो स्वभाव हो? (अहङ्कारी स्वभाव।) मानिसहरूमा सधैँ अहङ्कारी स्वभाव हुन्छ, र तिनीहरूले सत्यतामा लागिपर्न र परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्न चाहे पनि, तिनीहरू चुक्छन्। मानिसहरू अहङ्कारी स्वभावद्वारा नियन्त्रित हुँदा उनीहरूले विचलनहरू पैदा गर्ने सबैभन्दा बढी सम्भावना हुन्छ। … जब तँसित यस्तो स्वभाव हुन्छ, तब तैँले सधैँ अरूलाई दबाउने प्रयास गरिरहेको हुन्छस्, सधैँ तिनीहरूलाई उछिन्ने कोसिस गरिरहेको हुन्छस्, सधैँ होडबाजी गरिरहेको हुन्छस्, सधैँ अरूबाट खोस्ने कोसिस गरिरहेको हुन्छस्। तँ असाध्यै ईर्ष्यालु बन्छस्, तँ कसैसँग झुक्दैनस्, र आफूलाई भीडमा विशिष्ट देखाउने कोसिस गरिरहेको हुन्छस्। यसले समस्या नित्याउँछ; शैतानले यसरी कार्य गर्छ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। व्यक्तिको आत्मआचरणलाई मार्गदर्शन गर्नुपर्ने सिद्धान्तहरू)। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के बुझेँ भने व्यक्तिमा हुने क्षमता परमेश्वरद्वारा पूर्वनियोजित हुन्छ र यसमा उहाँका अभिप्रायहरू हुन्छन्। मानिसहरूले समर्पित हुन र सृजित प्राणीका रूपमा आफ्नो सही स्थान लिन सिक्नुपर्छ, आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्न आफ्ना सबल पक्षहरूको उपयोग गर्नुपर्छ। उनीहरूले आफू निपुण नभएका क्षेत्रहरूमा आफूलाई जबरजस्ती लगाउनु हुँदैन, अरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्नुहुँदैन, बरु परमेश्वरका योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुन र ब्रदर-सिस्टरहरूसँग मिलेर सहकार्य गरी एकअर्काको पूरक बन्न सक्नुपर्छ। यो समझ भएका मानिसहरूको प्रकटीकरण हो। दियानसँगको मेरो अन्तरक्रियालाई फर्केर हेर्दा, सुरुमा, मैले उनका सबल पक्षहरू देख्न सकेको थिएँ, तर मेरो ईर्ष्या बढ्दै जाँदा, म आफ्ना चाहनाहरूले नियन्त्रित भएँ, केही पनि स्पष्ट रूपमा देख्न सकिनँ, मानौँ म दृष्टिहीन भएको थिएँ, र त्यसैले मेरो ईर्ष्या झन्-झन् बढ्दै गयो। वास्तवमा, दियान निकै होसियार थिइन् र विषयहरूलाई विस्तृत रूपमा विचार गर्थिन्, र खासगरी केही सिद्धान्तका विषयहरूमा, उनी धेरै सावधान हुन्थिन्; जबकि म सरल रूपमा सोच्ने गर्थेँ, जसले गर्दा अक्सर काम दोहोर्याउनुपर्थ्यो, र म सिद्धान्तका विषयहरू सम्हाल्न पनि असमर्थ थिएँ। यसबाहेक, दियान सबैलाई सिक्नका लागि सबैलाई समेट्न सिपालु थिइन्, उनले अध्ययन गर्दा मुख्य बुँदाहरू समात्न सक्थिन्, र स्पष्ट विचारका साथ व्यवस्थित तरिकाले सञ्चार गर्थिन्। हरेक पटक हामीले कामबारे छलफल गर्दा, उनको सङ्गतिले मैले छुटाएका कुराहरूलाई परिपूर्ति गर्थ्यो, जसले हाम्रो छलफललाई अझ बोधगम्य बनाउँथ्यो। उनका सबल पक्षहरूले मेरा कमजोरीहरूलाई परिपूर्ति गरे, र यो सहकार्यले हाम्रो कर्तव्यमा अझ राम्रा नतिजा ल्यायो। यो महसुस गरेपछि, मलाई आफ्नो हृदयमा छुटकाराको आभास भयो।
त्यसपछि, मैले आफैँ अग्रसर भएर दियानलाई भेटेँ, र मेरो हालसालै ईर्ष्यामा जिएको स्थितिबारे उनीसँग खुलेर सङ्गति गरेँ, र उनीसँग माफी मागेँ। मैले प्राप्त गरेको बुझाइ देखेर दियान खुसी भइन्, र उनले पनि आफूले प्रकट गरेका भ्रष्टता र सिकेका पाठहरूबारे मसँग खुलेर कुरा गरिन्। यसरी अभ्यास गर्दा मलाई छुटकाराको आभास भयो। पछि, जब-जब मण्डलीलाई केही कामका लागि मेरो आवश्यकता पर्थ्यो, म सक्रिय रूपमा सहकार्य गर्थेँ, र मेरो स्थितिमा धेरै सुधार भयो। केही समयपछि, अगुवाहरूले मलाई फेरि भिडिओको काम सुपरिवेक्षण गर्न खटाउनुभयो, र मैले हृदयदेखि परमेश्वरलाई धन्यवाद दिएँ। एक पटक, मैले एउटा भिडिओमा दियानसँग सहकार्य गरेँ, जसमा दियानले नै मुख्य रूपमा अगुवाहरूलाई प्रगतिबारे रिपोर्ट गर्ने र समस्याहरूबारे जानकारी दिने काम गरिन्। कहिलेकाहीँ अगुवाहरूले दियानलाई नै अद्यावधिक जानकारी माग्नुहुन्थ्यो, र मलाई अलि नरमाइलो लाग्थ्यो, र सोच्थेँ, “यो भिडिओ बनाउन मैले पर्दापछाडि धेरै मिहिनेत गरेको छु, तर अन्तमा कामको रिपोर्ट गर्ने र चर्चा पाउने दियान थिइन्, के अगुवाहरूले म उनीजस्तो राम्रो छैन भनी सोच्नुहोला?” त्यस क्षण, मेरो ईर्ष्या फेरि सल्बलाउन थाल्यो भन्ने मैले महसुस गरेँ, त्यसैले मैले तुरुन्तै आफ्नो हृदयमा परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, र आफैँविरुद्ध विद्रोह गर्ने प्रयास गरेँ। मैले परमेश्वरका वचनहरू सम्झेँ: “तैँले यी कुराहरू त्याग्न र छोड्न, अरूलाई सिफारिस गर्न, र राम्रा अवसरहरू आउँदा अरूलाई अलग देखिन दिन सिक्नैपर्छ। अलग देखिने र चम्कने अवसरहरू आउँदा तिनका लागि प्रतिस्पर्धा वा होडबाजी नगर्। तँ आफ्ना व्यक्तिगत स्वार्थहरू त्याग्न सक्षम हुनैपर्छ, तर तैँले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह पटक्कै रोक्नु पनि हुँदैन। गुमनाम भएर काम गर्ने, धाक नलगाउने, र अर्पित भएर आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने व्यक्ति बन्। तैँले आफ्नो अभिमान र हैसियत जति धेरै त्याग्छस्, र तैँले आफ्ना स्वार्थहरू जति धेरै त्याग्छस्, तँलाई त्यति नै धेरै शान्ति महसुस हुनेछ, तेरो हृदयमा त्यति नै धेरै ज्योति हुनेछ, र तेरो स्थिति त्यति नै राम्रो बन्नेछ। तैँले जति धेरै प्रतिस्पर्धा र होडबाजी गर्छस्, तेरो स्थिति त्यति नै अन्धकारमय हुनेछ। यदि तँ मलाई विश्वास गर्दैनस् भने, प्रयास गरेर हेर्! यदि तँ यस प्रकारको भ्रष्ट स्थितिलाई बदल्न चाहन्छस्, र ख्याति, प्राप्ति, र हैसियतद्वारा नियन्त्रित हुन चाहँदैनस् भने, तैँले सत्यता खोज्नैपर्छ, ख्याति, प्राप्ति, र हैसियतको सार छर्लङ्गै देख्नैपर्छ, र त्यसपछि ती कुरा छोड्नैपर्छ र त्याग्नैपर्छ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरू फालेर मात्रै स्वतन्त्रता र छुटकारा प्राप्त गर्न सकिन्छ)। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई अभ्यासका सिद्धान्तहरू प्रदान गरे। जब अलग देखिने वा चर्चामा आउने अवस्थाहरू आउँछन्, मैले आफ्नो चाहनालाई त्याग्न र पन्छाउन सिक्नुपर्छ। यो परमेश्वरको माग हो र मानिसहरूले अभ्यास गर्नुपर्ने कुरा हो। यस पटक, म यो मामिलामा परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्न चाहन्थेँ, त्यसैले अगुवाहरूले मलाई कसरी हेर्नुहोला वा ब्रदर-सिस्टरहरूले मेरो बारेमा के सोच्लान् भन्ने कुराको वास्ता नगरी, मैले आफ्ना जिम्मेवारीहरू पूरा गर्न सक्दो प्रयास गर्नुपर्थ्यो। अरूले नदेखे पनि, मैले परमेश्वरको छानबिनलाई स्वीकार गर्नुपर्छ र आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्नुपर्छ। यसबाहेक, दियानले सक्रिय रूपमा अगुवाहरूलाई कामको रिपोर्ट गर्नु गलत थिएन, र यसले उनमा कामप्रति गम्भीर र जिम्मेवार मनोवृत्ति छ भन्ने देखायो। दियान तुलनात्मक रूपमा स्पष्ट तरिकाले बोल्थिन्, यो उनको खुबी थियो, र उनले स्पष्ट रूपमा कामको रिपोर्ट गर्न सक्नु कामका लागि लाभदायक थियो। यो बुझाइले, मलाई ठूलो चैन महसुस भयो।
त्यसपछि, म दियानसँग सामान्य रूपमा सहकार्य गर्न सकेँ। हामी प्रायः सँगै कामबारे छलफल गर्थ्यौं र समस्याहरूको सारांश निकाल्थ्यौँ, म बारम्बार उनीसँग प्राविधिक विषयहरूमा सल्लाह माग्थेँ, र मैले उनीबाट धेरै कुरा सिकेँ। मैले मिलेर सहकार्य गर्नु हाम्रो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्नमा धेरै लाभदायक हुन्छ भन्ने महसुस गरेँ। परमेश्वरलाई धन्यवाद!
