५४. नमेटिने घाउहरू
सन् २००८ मा, चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीले सर्वशक्तिमान् परमेश्वरको मण्डलीविरुद्ध राष्ट्रव्यापी रूपमा ठूलो दमन र गिरफ्तारी अभियान चलायो। त्यस समयमा, लगभग हरेक दिन ब्रदर-सिस्टरहरू पक्राउ पर्थे। कोही भेलामा हुँदा पक्राउ परे, र कोहीचाहिँ राती पुलिस जबर्जस्ती घरभित्र पसेर लगिए। पुलिस कहिले ढोका फोरेर भित्र पस्छ भन्ने थाहा नहुँदा मेरो हरेक दिन डरैडरमा बित्थ्यो। त्यसबेला, मैले दुई जना सिस्टरहरूलाई मेरो घरमा राखेकी थिएँ, र एक रात, लगभग ११ बजेतिर, हामी सबै आराम गरिरहेका बेलामा, अचानक ढोका ढकढक्याएको आवाजले म झस्केर ब्युँझिएँ। मैले सोचेँ, “यति राती ढोका ढकढक्याउने पुलिस त होइन?” म हतार-हतार ती दुई सिस्टरहरूसँग छुट्टिएर परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरू र मण्डलीका सामानहरू लुकाउनतिर लागेँ। बाहिर, त्यो समूहले ढोका ढकढक्याइरहेको र साँचोले खोल्ने प्रयास गरिरहेको थियो, र केही समयपछि, उनीहरूले ढोका खोल्न बल गरिरहेको आवाज आयो। म यति धेरै आत्तिएकी थिएँ कि यताउता हिँड्दै परमेश्वरलाई लगातार प्रार्थना गरिरहेकी थिएँ, “हे परमेश्वर, पुलिसले मेरो ढोका खोल्न बल गरिरहेको जस्तो छ। म के गरूँ? म दुईजना सिस्टरहरूलाई कसरी सुरक्षा दिऊँ? हे परमेश्वर, कृपया मेरो हृदयलाई शान्त पार्न मद्दत गर्नुहोस्…।” प्रार्थना गरेपछि, मेरो मन केही शान्त भयो। बाहिरको समूहले केहीबेर ढोका खोल्न बल गरिरहेको थियो, अनि फेरि ढोकामा डङडङ हान्न थाल्यो। त्यो आवाज मध्यरातमा अत्यन्तै डरलाग्दो थियो, तर निकै बेरपछि पनि उनीहरूले ढोका खोल्न सकेनन्।
जब बिहानी हुँदै थियो, मैले अचानक बाहिर कसैले “यतातिर, अलि यतातिर” भन्दै चिच्याएको सुनेँ मैले पर्दाबाट चिहाएर हेरेँ र तलबाट एक अधबैँसे पुरुषले माथि छतमा भएका मानिसहरूलाई निर्देशन दिइरहेको देखेँ, अनि मैले उनीहरू झ्याल फोडेर मेरो घरभित्र पस्न खोजिरहेका छन् भन्ने बुझेँ। हाम्रो भवन छ तलाको थियो, र म पाँचौँ तलामा बस्थेँ। उनीहरू कहिले झ्याल फोरेर भित्र पस्छन् भन्ने मलाई थाहा थिएन, र म यति डराएकी थिएँ कि मेरो मुटु जोड-जोडले धड्किँदै थियो। मैले फेरि पर्दाबाट बाहिर चिहाएर हेरेँ, भवनको गेटमा एउटा पुलिसको गाडी र अर्को सेतो गाडी पार्क गरेर राखिएको देखेँ, र यसबाट ढोका फोर्न खोज्नेहरू पुलिस नै हुन् भन्ने कुराको थप पुष्टि भयो। म फेरि ढोकामा सुन्न गएँ, तर बाहिर कुनै आवाज थिएन, र ढोकाको सानो प्वालबाट हेर्दा बाहिर कोही पनि देखिएन, त्यसैले मैले उनीहरू माथि छतमा गएका हुनुपर्छ भनी अनुमान लगाएँ। मैले सोचेँ, “यी दुई सिस्टरहरू कलिलै छन्। म उनीहरूलाई पुलिसको हातमा पर्न दिएर यातना भोग्न दिन सक्दिनँ।” त्यसैले मैले हतार-हतार उनीहरूलाई पहिले जान आग्रह गरेँ। मैले ढोका खोलेँ, तर ढोका एउटा ठूलो ढुङ्गा र एउटा ठूलो काठको टेबुलले छेकिएको थियो, तर मैले धेरै बल नलगाईकनै ढोका खोल्न सकेँ, र मैले मनमनै परमेश्वरलाई धन्यवाद दिएँ! सिस्टरहरू गएपछि, म पनि केही नभएको जस्तो गरी घरबाट बाहिर निस्किएँ। हिँड्दै गर्दा, मैले चालिस वर्ष जतिको एक जना अधबैँसे पुरुषले मलाई पछ्याइरहेको देखेँ, र मैले परमेश्वरसँग बुद्धि र साहस प्रदान गर्न अनुरोध गर्दै हृदयमा प्रार्थना गरिरहेँ। मैले परमेश्वरका केही वचनहरू स्मरण गरेँ: “यो वा त्यो कुराको डर नमान्, सेनाहरूका सर्वशक्तिमान् परमेश्वर अवश्य नै तेरो साथमा हुनुहुनेछ; उहाँ तेरो सहायक शक्ति हुनुहुन्छ, र उहाँ तेरो ढाल हुनुहुन्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। प्रारम्भमा ख्रीष्टका वाणीहरू, अध्याय २६)। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई मार्गदर्शन गर्ने भएपछि, मलाई अलिकति शान्त महसुस भयो। मैले दुई पटक ट्याक्सी फेरेँ र सपिङ मलमा गएर नयाँ लुगा र झोला किनेर फेरेँ। अन्तमा, मैले मलाई पछ्याइरहेको व्यक्तिबाट उन्मुक्ति पाएँ। त्यसपछि म एक आफन्तको घरमा गएँ र त्यहाँ तीन दिन लुकेर बसेँ। अन्तमा, म अर्को सहरमा भएको मेरो घरमा फर्किएँ। त्यो दिन घर पुगेपछि, मलाई असहज महसुस भयो। म “के पुलिसले मलाई यहाँ पनि पत्ता लगाएर पक्राउ गर्ला?” भनी सोचिबसेँ। त्यो रात म सुत्न सकिनँ, र लुक्नका लागि अर्को ठाउँ खोज्नुपर्छ भनेर सोचिरहेँ। अप्रत्याशित रूपमा, भोलिपल्ट बिहान ८ बजेतिर, चार जना पुलिस जबर्जस्ती मेरो घरभित्र पसे। उनीहरूले मेरो परिचयपत्रको फोटो देखाएर भने, “तँ सर्वशक्तिमान् परमेश्वरमा विश्वास गर्छेस्। हामी तेरो घरको खानतलासी लिन्छौँ!” त्यसपछि, उनीहरू छरिएर घर खोतल्न थाले। घर उथलपुथल बन्यो। उनीहरूले ५,९०० युआन नगद, एउटा मोबाइल र एउटा बाइबल फेला पारे, र नियमित प्रक्रियाको नाममा ती सबै जफत गरे। त्यसपछि, उनीहरूले मलाई हतकडी लगाएर सहरको सार्वजनिक सुरक्षा ब्युरोमा लगे।
दिउँसो ४ बजेतिर, एक जना पुलिसले मलाई पुलिसको गाडीमा धकेल्यो, र गाडीभित्र पस्ने बित्तिकै, उसले मेरो टाउको एउटा बाक्लो कपडाले कसिलो गरी छोपिदियो। म यति निस्सासिएँ कि मैले मुस्किलले सास फेर्न सकेँ। उनीहरूले मलाई कहाँ लैजाँदै छन् वा कसरी यातना दिनेछन् भन्ने मलाई केही थाहा थिएन। म धेरै डराएकी थिएँ, र मनमनै लगातार प्रार्थना गरिरहेकी थिएँ, परमेश्वरसँग मेरो हृदयको रक्षा गर्न बिन्ती गरिरहेकी थिएँ, ताकि मैले जस्तोसुकै परिस्थितिको सामना गर्नुपरे पनि, म आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन सकूँ र परमेश्वरलाई धोका नदिऊँ। एक घण्टाभन्दा अलि बढी समयपछि, गाडी रोकियो। गाडीबाट बाहिर निस्केपछि, उनीहरूले मेरो टाउकोबाट कपडा हटाइदिए। मैले देखेँ कि गाडी एउटा ठूलो आँगनमा रोकिएको थियो। आँगनमा एउटा दुईतले भवन थियो, तर त्यो ठाउँ उजाड थियो, नजिकै कुनै घरहरू थिएनन्, जसले डरलाग्दो महसुस गराउँथ्यो। एक जना पुलिसले मलाई भन्यो, “हामी कहाँ छौँ, थाहा छ? यो विशेषगरी तँजस्ता सर्वशक्तिमान् परमेश्वरका विश्वासीहरूका लागि बनाइएको कन्सन्ट्रेसन क्याम्प हो।” भित्र पसेपछि, उनीहरूले मलाई यातना दिने बेन्चमा बाँधे, र आठ-नौ जना पुलिसले मलाई घेरे। एक जना तीसको दशकमा रहेका अग्लो पुरुष पुलिसले मलाई सोध्यो, “तेरो मण्डलीको पैसा कहाँ छ? तेरा अगुवाहरू कहाँ छन्? तँलाई कसले सुसमाचार प्रचार गर्यो? तँ कहाँको भेलामा सामेल हुन्छस्?” मैले उल्टै प्रश्न गरेँ, “मण्डलीको पैसा उहाँका चुनिएका मानिसहरूले परमेश्वरलाई दिएको भेटी हो। त्यसको तपाईँहरूसँग के सरोकार?” त्यो पुलिस एकाएक क्रोधित भयो र उसले मलाई केही झापड हान्यो र उक्त झापडले मेरो अनुहार पोल्यो। त्यति नै बेला, मैले बाहिरबाट केही कुकुरहरू भुकेको सुनेँ। एक जना पुलिसले मलाई धम्की दिँदै भन्यो, “हामी अनकन्टार ठाउँमा छौँ। हामीले मानिसलाई केरकार गर्दागर्दै मार्नु सामान्य कुरा हो, र मानिसहरू मरेपछि हामी पछाडिको आँगनमा फालिदिन्छौँ, र कसैले थाहै पाउँदैन, त्यसपछि ठूला कुकुरहरूले खान्छन्, त्यसैले एउटा पनि लास भेटिँदैन!” यो सुनेर मलाई डर लाग्यो। यी पुलिसहरू कुनै पनि दुष्टता गर्न तयार थिए, र यदि उनीहरूले साँच्चै मलाई यो उजाड ठाउँमा कुटेर मारे र कुकुरलाई खुवाए भने, मेरो लाससमेत भेटिने थिएन। मैले त्यसबारे जति सोच्दै गएँ, उति नराम्रो महसुस भयो। तब अचानक मलाई परमेश्वरका वचनहरूको एउटा पङ्क्ति याद आयो: “अनि शरीर मार्ने तर आत्मा मार्न नसक्नेहरूसँग नडराओ, तर उहाँसँग डराओ जसले आत्मा र शरीर दुवै नरकमा नष्ट पार्न सक्नुहुन्छ” (मत्ती १०:२८)। परमेश्वरले सबै कुरालाई नियन्त्रण गर्नुहुन्छ र सबैमाथि सार्वभौमिकता राख्नुहुन्छ। मेरो जीवन पनि परमेश्वरको हातमा छ। पुलिसले मेरो शरीरलाई मात्र मार्न सक्थ्यो तर मेरो आत्मालाई नष्ट गर्न सक्दैनथ्यो। म मृत्युको डरले परमेश्वरलाई धोका दिन सक्दिनथेँ। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई विश्वास दियो, र मेरो हृदय धेरै शान्त भयो। त्यसैले मैले भनेँ, “मरे मरुँला। तपाईँहरूले समातेपछि मसँग बाँच्ने अभिप्राय नै छैन।” पुलिसले मलाई अगुवाहरूको नाम र ठेगाना भन्न दबाब दियो, तर मैले उनीहरूलाई सोधेँ, “के संविधानले स्पष्ट रूपमा विश्वासको स्वतन्त्रताको वकालत गरेको छैन र? हामीले कुनै गैरकानुनी काम गरेका छैनौँ, त्यसोभए हामीलाई किन पक्राउ गर्नुभएको?” तर मेरो मुखबाट यी शब्दहरू निस्कन नपाउँदै, एक जना पुलिस एकाएक क्रोधित भयो, र उसले टेबुलबाट केही चीज उठाएर डल्लो पार्यो र मेरो टाउकोमा जोडले हिर्कायो, र त्यहीबेला अर्को पुलिसले मेरो पछाडि आएर मेरा करङहरूको बीचमा बलपूर्वक घोच्यो। तत्कालै मेरो करङ भाँचिएलाजस्तो भयो, पीडाले मेरो टाउको सुन्निएको जस्तो महसुस भयो र मलाई सास फेर्न गाह्रो भयो। म चिच्याउन बाध्य भएँ। मैले स्वीकार गर्नुपर्छ भन्दै उनीहरूले मेरो करङमा घोचिरहे, तर मैले नबोल्ने देखेपछि, उनीहरूले मेरो करङको बीचमा घोचिरहे। मलाई चल्न नसक्ने र पूर्ण रूपमा शिथिल हुन्जेलसम्म यातना दिइयो। मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, मलाई मेरो कद अत्यन्तै सानो भएकोले, मैले पुलिसको यातना सहन नसकेर शैतानको अगाडि झुक्न सक्छु र आफ्नो गवाही गुमाउन सक्छु भन्ने डर छ। कृपया मलाई मेरो देहको कमजोरीमाथि जित्न विश्वास र शक्ति दिनुहोस्।” प्रार्थना गरेपछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूमा रहेको “सत्यताको लागि सबै त्याग्नुपर्छ” भन्ने शीर्षकको एउटा भजन स्मरण गरेँ: “तैँले सत्यताका लागि कष्ट भोग्नैपर्छ, तैँले सत्यताका लागि आफ्नो बलिदान गर्नैपर्छ, तैँले सत्यताका लागि अपमान सहनैपर्छ, र अझै बढी सत्यता प्राप्त गर्नका खातिर तैँले अझै बढी दुःख भोग्नैपर्छ। तैँले गर्नुपर्ने यही नै हो” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। पत्रुसका अनुभवहरू: सजाय र न्यायसम्बन्धी उनको ज्ञान)। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई प्रेरित गरे। आज हामीले ख्रीष्टलाई पछ्याउनु भनेको सत्यताका लागि सबै प्रकारका कष्टहरू सहनु हो। मैले परमेश्वरका लागि आफ्नो गवाहीमा दृढ रहने र शैतानका काला शक्तिहरूको अगाडि नझुक्ने दृढता र साहस प्राप्त गरेँ।
केरकारको क्रममा, मैले पुलिसबाट थाहा पाएँ कि त्यो रात मेरो घरको ढोका फोर्न खोज्नेहरू सार्वजनिक सुरक्षा ब्युरोको शाखाबाट आएका थिए। उनीहरूले मैले घरमा राखेका अगुवाहरूलाई महिनौँदेखि निगरानी गर्दै आएका रहेछन्, ती अगुवाहरूलाई पनि उनीहरूले कब्जामा लिएका रहेछन्, र उनीहरूले ९० लाख युआन भेटी पनि जफत गरेका रहेछन्। मलाई केरकार गरिरहेको बेलामा, एक जना पुलिस मुस्कुराउँदै भित्र पस्यो र भन्यो, “हामीले अरू ५ लाख युआन भेट्टायौँ।” यो सुनेर मलाई धेरै रिस उठ्यो। त्यो त ब्रदर-सिस्टरहरूले परमेश्वरलाई अर्पण गरेको भेटी थियो। उनीहरूले त्यो कसरी लिन सके? उनीहरू साँच्चै दियाबलस रहेछन्! त्यो दिन, पुलिसले मलाई नरम र कडा दुवै तरिकाले राती अबेरसम्म यातना दियो। मैले केही नबोलेको देखेर, एक जना पुलिसले दाह्रा किट्दै भन्यो, “तिमी सर्वशक्तिमान् परमेश्वरलाई विश्वास गर्ने मानिसहरू त फलामभन्दा पनि कडा रहेछौ। यदि आज हामीले तँलाई पाठ सिकाएनौँ भने, तैँले केही पनि भन्नेछैनस्। मलाई लाग्दैन कि हामी तँलाई तह लगाउनै नसकौँ!” यति भनेपछि, उसले मेरो हतकडी खोल्यो, र मेरा हातलाई यातना दिने बेन्चको दुवै खुट्टीमा बाँधिदियो, र उनीहरूले बेन्चलाई पछाडि धकेले। मेरो पूरै शरीर पछाडि ढल्कियो, र केही बेरमै, मेरो आँखाका गेडीहरू बाहिर निस्केलाजस्तो भयो, र मेरो टाउको फुट्लाजस्तो गरी दुख्यो। मेरा नाडीहरू हतकडीमा फसेका थिए, ती काटिएलान् जस्तो महसुस भयो, र मलाई भित्री रूपमा तीव्र पीडा भयो। मेरो पुच्छरको हड्डी यातना दिने बेन्चको उठेको फलामे डल्लोमा थिचिएको थियो, र मेरो मुटु चक्कुले काटेको जस्तो महसुस भयो। यो कति समयसम्म चल्यो भनेर मैले थाहा पाइनँ। एक जना पुलिसले मलाई फेरि धम्की दिँदै भन्यो, “तँभन्दा अघि, एक जना साठीका दशकका महिलाले डेढ घण्टामै सबै कुरा स्वीकार गरेकी थिई। हेरौँ तँ कतिबेर टिक्न सक्छेस्।” केही समयपछि, उसले मेरो खिल्ली उडाउँदै भन्यो, “तँ सर्वशक्तिमान् परमेश्वरका विश्वासी होइनस् र? उहाँ तँलाई बचाउन किन आउनुहुन्न? उहाँलाई तँलाई बचाउन भन् न!” पुलिसको खिल्ली र निन्दा सुनेर म अत्यन्तै क्रोधित भएँ। यी पुलिसहरूले मनपरी परमेश्वरमाथि आक्रमण गरे र उहाँको ईशनिन्दा गरे, र उनीहरू साँच्चै सत्यतालाई घृणा गर्ने र परमेश्वरको विरोध गर्ने दियाबलसहरूको समूह थिए
मलाई शिथिल अवस्थामा पुगिन्जेल यातना दिइयो र त्यसरी दुई घण्टाभन्दा बढी झुण्ड्याइयो। मेरो शरीरले सहन सक्ने क्षमताको सीमा नाघ्यो, र मैले मुस्किलले सास फेर्न सकिरहेकी थिएँ। मैले मनमनै सोचेँ, “यस्तै चलिरह्यो भने, म साँच्चै यहीँ मर्नेछु। मेरा पति र बुबा भर्खरै बितेका छन्, र घरमा, मसँग अझै पनि सत्तरी वर्ष नाघेकी मेरी आमा र स्कुल पढ्दै गरेको मेरो बच्चा छ। यदि म मरेँ भने, उनीहरूको हेरचाह कसले गर्छ? बच्चाले आफ्नो बुबा गुमाइसकेको छ, र मेरी आमा पनि प्रियजन गुमाएको पीडामा हुनुहुन्छ। यदि म पनि मरेँ भने, के उनीहरूले यो सहन सक्नेछन्?” मेरो मनमा धेरै द्वन्द्व चल्यो, र मैले सोचेँ, “यदि मैले उनीहरूलाई थोरै केही दिएँ भने, सायद उनीहरूले मलाई जान दिनेछन्। तर यदि मैले केही भनेँ भने, के मैले यहूदाले जस्तै परमेश्वरलाई धोका दिनेछैनँ र?” यसैबेला, मलाई परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड याद आयो: “किन तँ तिनीहरूलाई मेरो हातमा सुम्पिँदैनस्? के तँलाई मेरो भरोसा छैन? कि तँ मैले तेरो निम्ति अनुचित बन्दोबस्त गरिदिनेछु भनी डराउँछस्?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। प्रारम्भमा ख्रीष्टका वाणीहरू, अध्याय ५९)। स्वर्ग, पृथ्वी र यावत् थोक परमेश्वरको नियन्त्रणमा छन्, र मेरी आमा र बच्चासँग सम्बन्धित सबै कुरा परमेश्वरको हातमा छ। मैले अरू के कुराको चिन्ता लिनुपर्थ्यो र? यसबारे सोचेर, मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, मेरी आमा र बच्चाको भाग्य तपाईँको हातमा छ। म उनीहरूलाई तपाईँमा सुम्पन र तपाईँमाथि भरोसा गर्न इच्छुक छु। आज म बाँचे पनि मरे पनि, म आफूलाई तपाईँको योजनाबद्ध कार्यको कृपामा राख्न तयार छु। म बरु मर्न तयार छु तर तपाईँलाई धोका दिनेछैन!” प्रार्थनापछि, मेरो हृदय धेरै शान्त भयो, र म मर्न तयार भएँ। त्यसपछि, मैले मेरो शरीर बिस्तारै माथि तैरिरहेको जस्तो महसुस गरेँ, र चमत्कारिक रूपमा, मैले धेरै कम पीडा महसुस गरेँ। म ढल्नै लागेको देखेर, पुलिसले मलाई यातना दिने बेन्चबाट निकाल्यो। मेरो शरीर पूरै कमजोर भयो, र म लगातार बाउँडिन थालेँ। मेरो पूरै शरीर अनियन्त्रित रूपमा खुम्चियो, र मैले मेरो पूरै शरीर कक्रक्क भएको महसुस गरेँ। पुलिसले मेरो हात खोल्न धेरै प्रयास गर्यो तर सकेन। यो कति समयसम्म चल्यो, मैले थाहा पाइनँ, तर ठ्याक्कै बिहान उज्यालो हुनुअघि मैले बल्ल थोरै सन्चो महसुस गर्न थालेँ। एक जना पुलिसले मलाई भन्यो, “हिजो तँ त्यसरी नछटपटाएको भए, हामीले तँलाई हातखुट्टा बाँधेर झुण्ड्याउने थियौँ!” यो सुनेर, मैले चुपचाप परमेश्वरलाई उहाँको सुरक्षाको लागि धन्यवाद दिएँ। त्यो रात, पुलिसले मलाई स्थानीय हिरासत कक्षमा लग्यो।
त्यहाँ पुगेपछि, एक जना पुलिसले मलाई तलदेखि माथिसम्म हेरेर भन्यो, “यी व्यक्ति त खत्तम भइसकेकी छे। यदि यो यहाँ मरी भने दोषी को हुन्छ?” मलाई लैजाने दुई जना पुलिसले उनीहरूसँग केही बेर संवाद गरे, र त्यसपछि मात्र उनीहरूले मलाई लिन माने। स्वास्थ्य जाँचको क्रममा, डाक्टरले मलाई मुटुको समस्या छ र म कुनै पनि बेला मर्ने खतरा छ भने। त्यो रात, उनीहरूले कैदीहरूलाई बेलाबेलामा मेरो नाक छामेर मैले सास फेरिरहेकी छु कि छैन भनेर हेर्न लगाए। पन्ध्र दिनपछि, मेरो परिवारले मलाई चिकित्सकीय रिहाइ गर्न केही पैसा खर्च गरे र भनसुन गरे। म हिरासत केन्द्रबाट निस्कने दिन, पुलिसले मसँग १०,००० युआन जरिवाना माग्यो र मलाई चेतावनी दियो, “तैँले स्वेच्छाले यो क्षेत्र छोड्न पाउँदिनस्, तेरो फोन २४ सै घण्टा अन हुनुपर्छ र तँ जुनसुकै समयमा उपलब्ध हुनुपर्छ। यदि फेरि समातिइस् भने, तँलाई जेलबाट जान दिइनेछैन!” जब म घर फर्केँ, मेरो परिवार र सहकर्मीहरूले मलाई बताए कि पुलिसले मेरो कार्यस्थल र आफन्तहरूको घरमा मेरो बारेमा अनुसन्धान गरेको थियो, र म अङ्ग तस्करी गिरोहको नाइके भएको भनेर आधारहीन अफवाहहरू फैलाएको थियो, र यही बहानामा मेरा बैङ्क खाताहरू जाँचेको थियो। मेरो परिवारका सबैले मेरो आलोचना गरे र मसँग गुनासो गरे, र मेरा साथीहरू र आफन्तहरूले पनि मेरो खिल्ली उडाए र मबाट टाढा भए। परमेश्वरमा विश्वास गर्नु राम्रो कुरा हो र यो सही मार्ग हो, तैपनि यी पुलिसहरूले मेरो बारेमा आधारहीन अफवाहहरू फैलाएका रहेछन्, जसले गर्दा म मेरा आफन्त र सहकर्मीहरूका अगाडि शिर ठाडो पारेर हिँड्न नसक्ने भएकी छु भन्ने सोचेर मलाई अत्यन्तै रिस उठ्यो। मैले पूर्ण रूपमा अपमानित र भित्रैदेखि केही कमजोर महसुस गरेँ, र सोचेँ कि सायद मैले अबदेखि आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न बाहिर जानु हुँदैन र घरमै परमेश्वरमा विश्वास गर्नुपर्छ। पछि, मैले परमेश्वरका केही वचनहरू सम्झेँ: “तँ सृजि प्राणी होस्—तैँले अवश्य पनि परमेश्वरको आराधना गर्नुपर्छ र अर्थपूर्ण जीवन पछ्याउनुपर्छ। यदि तँ परमेश्वरको आराधना गर्दैनस् बरु आफ्नै फोहोर देहभित्रै जिउँछस् भने, के तँ मानव वस्त्र धारण गरेको पशु मात्र होइनस् र? तँ मानव भएकाले तैँले आफूलाई परमेश्वरप्रति समर्पित गर्नुपर्छ र सबै दुःख भोग्नुपर्छ। तैँले आज आफूलाई परेको सानो कष्टलाई खुसीसाथ र निर्धक्क भएर स्वीकार गर्नुपर्छ, अनि अय्यूब र पत्रुसले जस्तो अर्थपूर्ण जीवन जिउनुपर्छ। … तिमीहरू सही मार्ग पछ्याउने र सुधारको खोजी गर्ने मानिस हौ। तिमीहरू ठूलो रातो अजिङ्गरको देशमा खडा हुन्छौ र तिमीहरू ती हौ, जसलाई परमेश्व धर्मी भन्नुहुन्छ। के त्यो सबैभन्दा अर्थपूर्ण जीवन होइन र?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। अभ्यास (२))। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले बुझेँ कि परमेश्वरमा विश्वास गर्नु र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु नै एक सृजित प्राणीले गर्नुपर्ने काम हो, र यसरी जिउँदा मात्र जीवन मूल्यवान् र अर्थपूर्ण हुन्छ। अपमानित भएँ भन्दैमा मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेकोमा कसरी पछुताउन सक्थेँ र? मसँग कसरी परमेश्वरप्रति कुनै विवेक वा समझ थियो र? पुलिसले मलाई परमेश्वरबाट टाढा बनाउन र उहाँलाई धोका दिन लगाउन मेरो बारेमा आधारहीन अफवाहहरू र निन्दा फैलाएको थियो, तर म शैतानको पासोमा पर्न सक्दिनथेँ। गैरविश्वासीहरूले मेरो खिल्ली उडाइरहेका र मानहानि गरिरहेका थिए, तर म त धार्मिकताका निम्ति सताइएकी थिएँ। यो कष्ट मूल्यवान् र अर्थपूर्ण थियो! पुलिसले जति नै मेरो मानहानि गरे पनि, मेरो इज्जतमा चोट पुर्याए पनि, वा मेरो छवि बिगारे पनि, म परमेश्वरलाई कहिल्यै धोका दिनेथिइनँ! म परमेश्वरमा विश्वास गर्ने मार्गमा हिँड्न दृढ थिएँ! यति सोचेपछि, मैले आत्मविश्वास बढाएँ र म फेरि अपमानित हुनबाट डराइनँ। पछि, पुलिस बारम्बार मकहाँ आएर पैसा असुल्न खोज्थ्यो, र मलाई धम्की दिँदै भन्थ्यो, “तेरो मुद्दा ठूलो वा सानो, वा अस्तित्वहीन पनि हुन सक्छ, त्यो तैँले कति पैसा खर्च गर्छेस् भन्नेमा भर पर्छ। यदि तैँले पैसा तिरिनस् भने, हामी तँलाई जुनसुकै बेला हामीले चाहेजति समयका लागि फेरि जेलमा हाल्न सक्छौँ!” म क्रोधित भएँ। मैले कुनै कानुन तोडेकी थिइनँ, तर पनि पुलिसले बारम्बार मसँग पैसा असुल्न खोजिरहेको थियो। उनीहरू अरू केही नभएर डाँकुहरूको गिरोह थियो!
पछि, म त्यो घरमा फर्किएँ जहाँ पुलिसले मध्यरातमा जबर्जस्ती पस्न खोजेको थियो। जब मैले ढोका खोलेँ, म स्तब्ध भएँ, र म अत्यन्तै क्रोधित भएर झन्डै बेहोस भएँ। घर पूर्ण रूपमा अस्तव्यस्त थियो; सबै बहुमूल्य चीजहरू, यहाँसम्म कि लुगा, सिरक, र दैनिक आवश्यकताका सामानहरू समेत लगिएको थियो। त्यहाँ चारवटा ल्यापटप, मेरो ३,००० युआनभन्दा बढी मूल्यको फोन, दश ग्रामभन्दा बढीको सुनको सिक्री, चारवटा सुनका औँठी, चार जोडी सुनका झुम्का, र १०,००० युआन नगदको पूरै बिटो थियो। यी सबै चीजहरू लगिएका थिए। बाँकी रहेका सामानहरू कि त फुटाइएका थिए कि त च्यातिएका थिए। सुत्ने कोठाको काठको खाट भाँचिएको थियो, र खाटको फल्याक र दराजका ढोकाहरू पनि उक्काइएका थिए। भित्तामा टाँगिएको चित्रको सिसाको फ्रेम र बार्दलीको सिसा चर्यामचुरुम पारिएको थियो, फ्रिज र बाथरुमको बेसिन फुटाइएको थियो, र बोराभित्रको पिठो समेत पोखाइएको थियो। घरभित्रका सबै चीजहरू नष्ट पारिएका र भुइँभरि छरिएका थिए, र म कोठाभित्र पस्दा त्यहाँ खुट्टा टेक्ने ठाउँसमेत थिएन। उल्टापुल्टा पारिएको घर हेरेर, मैले धेरै पीडा र रिस महसुस गरेँ, र सोचेँ: एउटा राम्रो घरलाई पुलिसले कसरी नष्ट पारेर यस्तो बनाउन सक्छ? मलाई साँच्चै नै यो दियाबलस चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीदेखि घृणा लाग्यो! मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड सम्झेँ: “के प्राचीनका पुर्खाहरू? के प्रिय अगुवाहरू? तिनीहरू सबै परमेश्वरको विरोध गर्छन्! तिनीहरूको हस्तक्षेपले आकाशमुनिका सबैलाई अन्धकार र अराजकताको स्थितिमा छोडेको छ। के धार्मिक स्वतन्त्रता? के नागरिकहरूका वैधानिक अधिकार र हितहरू? ती सबै दुष्टतालाई ढाकछोप गर्ने युक्तिहरू हुन्। … परमेश्वरको काममा त्यस्तो अभेद्य बाधा किन पार्नु? परमेश्वरका मानिसहरूलाई धोका दिन किन विभिन्न युक्तिहरू प्रयोग गर्नु? साँचो स्वतन्त्रता र वैधानिक अधिकार र हितहरू कहाँ छन्? निष्पक्षता कहाँ छ? सान्त्वना कहाँ छ? न्यानोपन कहाँ छ? परमेश्वरका जनतालाई झुक्याउन किन छली युक्तिहरू प्रयोग गर्नु? परमेश्वरको आगमनलाई दमन गर्न किन शक्तिको प्रयोग गर्नु? उहाँले सृष्टि गर्नुभएको पृथ्वीमा परमेश्वरलाई स्वतन्त्र रूपमा घुम्ने अनुमति किन नदिनु? परमेश्वरले उहाँको शिर टेकाउने ठाउँ कहीँ नपाउने गरी किन उहाँको खेदो गर्नु? मानिसहरूमाझ न्यानोपन कहाँ छ? मानिसहरूमाझ उहाँको स्वागत कहाँ छ? परमेश्वरको त्यत्ति धेरै चाहना किन पैदा गर्नु? परमेश्वरलाई किन घरीघरी बोलाउन लगाउनु? परमेश्वरलाई उहाँका प्रिय पुत्रका निम्ति चिन्तित हुनैपर्ने अवस्थासम्म किन घचघच्याउनु? यो समाज ज्यादै अँध्यारो छ—त्यसका घृणास्पद रक्षक कुकुरहरू किन परमेश्वरलाई उहाँले सृष्टि गर्नुभएको संसारमा स्वतन्त्र रूपमा आउन र जान दिँदैनन्?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। काम र प्रवेश (८))। परमेश्वरका वचनहरूबारे चिन्तन गर्दा, मैले चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीको कुरूप अनुहार जस्ताको तस्तै देखेँ। यसले न्याय कायम राखेको ढोँग गर्छ, र “धार्मिक विश्वासको स्वतन्त्रता” र “जनताका लागि कानुन कार्यान्वयन” को दाबी गर्छ, तर पर्दा पछाडि, यसले परमेश्वरमा विश्वास गर्नेहरूलाई पक्राउ गर्न र सताउन यावत् किसिमका चालहरू प्रयोग गर्छ। चीनमा इसाईहरूको कुनै मानव अधिकार वा स्वतन्त्रता छैन, र चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीले जुनसुकै बेला जबर्जस्ती भित्र पसेर तपाईँलाई पक्राउ गर्न, तपाईँको घर खानतलासी गर्न, र तपाईँको सम्पत्ति जबरजस्ती कब्जा गर्न सक्छ। उनीहरूका कामहरू डाँकु र तानासाहका भन्दा पनि खराब हुन्छन्। पहिले मैले चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीलाई खुट्ट्याउन सकेकी थिइनँ, तर व्यक्तिगत रूपमा यसको गिरफ्तारी र सतावट भोगेपछि, चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टी परमेश्वरलाई घृणा गर्ने र उहाँको प्रतिरोध गर्ने दियाबलसहरूको गिरोह रहेछ भनेर मैले थाहा पाएँ।
म जेलबाट छुटेकी थिएँ, तर मलाई कुनै व्यक्तिगत स्वतन्त्रता थिएन। पुलिसले सधैँ मेरो निगरानी र पिछा गरिरहेको थियो, र म उनीहरूबाट पन्छिन सकिनँ। एक पटक, म बाहिर गएर आफ्नो गन्तव्यको आधा बाटोमा पुगेकी थिएँ, तर जब मैले केही चीज बिर्सेको याद आएपछि फर्केर त्यो लिन जान चाहेकी थिएँ, म फनक्क फर्केँ र मैले मलाई पक्राउ गर्ने पुलिसले नै मलाई पछ्याइरहेको देखेँ। जब म बजारमा खाद्यसामग्री किन्न गएँ, एक जना पुलिसले मकहाँ आएर सोध्यो, “तँ एक्लैले किन यति धेरै सामान किन्दै छेस्?” उसले यो पनि सोध्यो, “तँ राती किन कहिल्यै बत्ती बाल्दिनस्? तँ कहाँ बस्दै छेस्?” पुलिसका कुरा सुनेर, मलाई अत्यन्तै घिन र दिगमिग लाग्यो। चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीको निगरानीमा जिउनु धेरै पीडादायी थियो, कुनै पनि बेला पुलिस आएर मलाई सताउने हो कि भन्ने डरले म सधैँ तनावमा हुन्थेँ। दिउँसो काममा हुँदा, म सधैँ मेरो अफिसको ढोका कसिलो गरी बन्द गरेर राख्थेँ र लापरवाहीपूर्वक खोल्ने आँट गर्दिनथेँ। राती, मलाई घरमा एक्लै बस्ने आँट आउँदैनथ्यो, बत्ती बाल्ने कुरा त परै जाओस्। पुलिसले पनि म कहाँ छु भनेर सोधपुछ गर्न बारम्बार फोन गर्थ्यो। म साँच्चै दबाइएको महसुस गर्थेँ, आफ्ना ब्रदर-सिस्टरहरूलाई भेट्न चाहन्थेँ तर मलाई उनीहरूलाई खतरामा पार्छु कि भन्ने डर लाग्थ्यो। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु त एक विलासिता जस्तो लाग्थ्यो। ती वर्षहरूमा, मैले कुनै पनि कुरामा ध्यान केन्द्रित गर्न सकिनँ, र यस्ता दिनहरू कहिले अन्त्य होलान् भनेर मलाई थाहा थिएन। मलाई त यसरी जिउनु मृत्युभन्दा पनि खराब लाग्थ्यो। जब मलाई यातना दिइयो, पिछा गरियो, सताइयो, र मेरो घर खानतलासी गरियो, त्यसपछि मैले शारीरिक कमजोरी मात्र होइन, गम्भीर मानसिक आघात पनि भोगेँ। हिरासत कक्षबाट बाहिर आएपछि, मैले सामान्य जीवन कायम राख्न दुई वर्षसम्म औषधि र सुईको भर पर्नुपर्यो, मेरो स्मरणशक्ति निकै कमजोर भयो, र म अक्सर चीजहरू बिर्सन्थेँ। पक्राउ पर्नुअघि म धेरै स्वस्थ थिएँ, र अक्सर मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग परमेश्वरका वचनहरू सङ्गति गर्थेँ र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्थेँ। ती साँच्चै सुखद समय थिए। तर जबदेखि म पक्राउ परेँ, मैले परमेश्वरका वचनहरू पढ्न सकिनँ र मेरा ब्रदर-सिस्टरसँग सम्पर्क गर्ने आँट गरिनँ। मेरो शरीरले कष्ट भोग्यो, र मेरो आत्माले सास्ती पायो। मेरो पीडा र कमजोरीमा, मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड स्मरण गरेँ: “यो मार्ग साँचो हो भनी तँ निश्चित भएको हुनाले, तैँले यसलाई अन्त्यसम्म पछ्याउनैपर्छ; तैँले परमेश्वरप्रतिको आफ्नो बफादारी कायम राख्नैपर्छ। परमेश्वर तँलाई व्यक्तिगत रूपमा सिद्ध पार्न पृथ्वीमा आउनुभएको छ भनी तैँले देखेको हुनाले, तैँले आफ्नो हृदय पूर्ण रूपमा उहाँलाई दिनुपर्छ। यदि परमेश्वरले जे गर्नुभए पनि—सायद अन्त्यमा तँलाई प्रतिकूल परिणाम दिनुभए पनि—तँ अझै पनि उहाँलाई पछ्याउन सक्छस् भने, यसको अर्थ तैँले परमेश्वरसामु आफ्नो शुद्धता कायम राखेको छस् भन्ने हुन्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। तिमीले परमेश्वरप्रतिको आफ्नो बफादारी कायम राख्नुपर्छ)। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई मेरो पीडाबाट बाहिर निकाले। परमेश्वरले मेरो बफादारी र गवाही चाहनुहुन्छ, र उहाँले मेरो विश्वासलाई सिद्ध पार्न यो वातावरण प्रयोग गरिरहनुभएको थियो। म अब नकारात्मक रहन सक्दिनथेँ, र मैले जति नै कष्ट भोगे पनि, मैले परमेश्वरप्रति बफादार रहनुपर्थ्यो, र परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्न आफ्नो गवाहीमा दृढ रहनुपर्थ्यो। त्यसैले मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, म आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न तयार छु। कृपया मलाई मार्गदर्शन गर्नुहोस् र मेरो लागि एउटा मार्ग खोलिदिनुहोस्।” पछि, मैले पुलिसको निगरानीबाट उम्कने एउटा बाटो फेला पारेँ, र म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न अर्को ठाउँमा गएँ।
चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीद्वारा पक्राउ गरिँदा र सताइँदा, मेरो देहले केही कष्ट सहे पनि, यसले मलाई सत्यतालाई घृणा गर्ने, परमेश्वरको प्रतिरोध गर्ने, र परमेश्वरप्रति शत्रुवत् व्यवहार गर्ने चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीको पैशाचिक सार स्पष्ट रूपमा देख्न मद्दत गर्यो, र मैले हृदयबाट पूर्ण रूपमा यसलाई इन्कार गरेँ र यसविरुद्ध विद्रोह गरेँ। यो अनुभवमार्फत, मैले साँचो रूपमा परमेश्वरको प्रेम र मुक्ति चाखेँ, र मैले यातना भोग्दा र मेरो शरीरले त्यो सहन नसक्दा, परमेश्वरका वचनहरूले नै मलाई विश्वास र शक्ति दिए, र मलाई ती पिशाचहरूको यातनालाई जित्न मार्गदर्शन गरे। हरेक पटक मैले नकारात्मक, कमजोर, अन्धकार, र पीडादायी महसुस गर्दा, परमेश्वरका वचनहरूले नै मलाई अन्तर्दृष्टि दिए, मार्गदर्शन गरेर, र शक्ति दिए। मैले परमेश्वरका वचनहरूको अख्तियार र शक्ति अनुभव गरेँ, जसले उहाँमाथिको मेरो विश्वासलाई बलियो बनाए। चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीले मलाई जति नै सताए पनि, म अन्त्यसम्मै परमेश्वरलाई पछ्याउन लागिरहनेछु, र एक सृजित प्राणीको रूपमा आफ्नो कर्तव्य त्याग्नेछैन!
