अध्याय १८
परमेश्वरका सबै वचनले उहाँको स्वभावको केही भाग समेट्छन्। परमेश्वरको स्वभावलाई वचनहरूमा पूर्ण रूपमा व्यक्त गर्न सकिँदैन, जुन उहाँमा कति समृद्धि छ भनी देखाउन पर्याप्त हुन्छ। मानिसहरूले देख्न र छुन सक्ने कुरा आखिर सीमित छ, र मानिसहरूको सामर्थ्य पनि सीमित छ। परमेश्वरका वचनहरू प्रस्ट भए पनि, मानिसहरू तिनलाई पूर्ण रूपमा बुझ्न असमर्थ छन्। उदाहरणका लागि यी वचनहरूलाई लिऊँ: “चट्याङका बीचमा, सबै प्रकारका प्राणीहरू आफ्नो साँचो रूपमा प्रकट गरिन्छन्। त्यसैगरी, मेरो ज्योतिद्वारा उज्यालिएर मानिसले एक समय आफूसँग भएको पवित्रता पुनः प्राप्त गरेको छ। ओहो, पुरानो भ्रष्ट संसार! अन्ततः यो फोहोर पानीमा ढलेको छ र सतहमुनि डुबेर हिलोमा परिणत भएको छ!” परमेश्वरका वचनहरू सबैमा उहाँको सत्त्व हुन्छ र सबै मानिसलाई यी वचनहरूबारे थाहा भए पनि, कसैले पनि तिनको अर्थ कहिल्यै जानेको छैन। परमेश्वरको नजरमा, उहाँको प्रतिरोध गर्ने सबै उहाँका शत्रु हुन् अर्थात् जो दुष्ट आत्माका हुन् तिनीहरू जनावर हुन्। यसबाट, व्यक्तिले मण्डलीको साँचो स्थिति देख्न सक्छ। सबै मानिस परमेश्वरका वचनहरूको ज्योतिमा आफैलाई जाँच्छन्, जुन क्रममा तिनीहरूलाई अरूद्वारा भाषण वा ताडना दिइँदैन वा सिधै निष्कासन गरिँदैन, तिनीहरू अन्य मानव कार्यहरूको अधीनमा पर्दैनन् र अरूले कामकुराहरू औँल्याउँदैनन्। यस “सूक्ष्मदर्शक यन्त्र” मार्फत, तिनीहरूले आफूभित्र वास्तवमा कति रोग छ भन्ने कुरा निकै प्रस्ट रूपमा देख्छन्। परमेश्वरका वचनहरूमा, हरप्रकारको आत्मालाई त्यसको मूल रूपमा वर्गीकृत र प्रकट गरिन्छ; स्वर्गदूतहरूको आत्मा हुनेहरू अझ बढी ज्योतिर्मय र प्रबोधित हुन्छन्, तसर्थ परमेश्वरका वचनहरू यसो भन्छन्: “एक समय आफूसँग भएको पवित्रता पुनः प्राप्त गरेको छ।” यी वचनहरू परमेश्वरद्वारा हासिल गरिएको अन्तिम नतिजामा आधारित छन्। अवश्य नै, अहिलेका लागि यो नतिजा अझै पूर्ण रूपमा हासिल गर्न सकिँदैन—यो त पूर्वस्वाद मात्र हो, जसको माध्यमबाट परमेश्वरको अभिप्राय देख्न सकिन्छ। यी वचनहरू ठूलो सङ्ख्यामा मानिसहरू परमेश्वरका वचनहरूभित्र चकनाचुर हुनेछन् र सबै मानिसको पवित्रीकरणको क्रमिक प्रक्रियामा पराजित हुनेछन् भनेर देखाउन यथेष्ट छन्। यहाँ, “हिलोमा परिणत भएको छ” भन्नु परमेश्वरले आगोद्वारा संसारलाई नष्ट गर्नुसँग बाझिँदैन र “चट्याङ” ले परमेश्वरको क्रोधलाई जनाउँछ। जब परमेश्वर आफ्नो महाक्रोध पोखाउनुहुन्छ, तब त्यसको परिणामस्वरूप सम्पूर्ण संसारले ज्वालामुखी विस्फोट भएजस्तै सबै प्रकारका प्रकोपहरू अनुभव गर्नेछ। आकाशमा उचाइमा उभिँदा, पृथ्वीमा दिनप्रतिदिन हरेक प्रकारको सङ्कट सम्पूर्ण मानवजातिको नजिक आइरहेको देख्न सकिन्छ। माथिबाट तल हेर्दा, पृथ्वीले भूकम्प आउनुअघिका जस्तै विभिन्न दृश्य प्रस्तुत गर्छ। तरल आगो अनियन्त्रित रूपमा दौडिन्छ, लाभा स्वतन्त्र रूपमा बग्छ, पहाडहरू सर्छन् र सबैतिर चिसो प्रकाश चम्किन्छ। सम्पूर्ण संसार आगोमा डुबेको छ। यो परमेश्वरले आफ्नो क्रोध पोखाएको दृश्य हो र यो उहाँको न्यायको समय हो। मासु र रगतले बनेकाहरू सबै उम्कन असमर्थ हुनेछन्। तसर्थ, सम्पूर्ण संसारलाई नष्ट गर्न देशहरूबीचको युद्ध र मानिसहरूबीचको द्वन्द्व आवश्यक पर्नेछैन; बरु, संसारले परमेश्वरको सजायको कोक्रोभित्र “सचेत रूपमा आनन्द लिनेछ”। कोही पनि उम्कन सक्नेछैन; प्रत्येक व्यक्ति एक-एक गरी यस परीक्षाबाट गुज्रनैपर्छ। त्यसपछि, सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड फेरि एकपटक पवित्र तेजले झलमल्ल हुनेछ र सारा मानवजातिले फेरि एकपटक नयाँ जीवन सुरु गर्नेछ। अनि परमेश्वर ब्रह्माण्डमाथि विश्राममा हुनुहुनेछ र हरेक दिन सम्पूर्ण मानवजातिलाई आशिष् दिनुहुनेछ। स्वर्ग असहनीय रूपमा उराठलाग्दो हुनेछैन, बरु यसले संसारको सृष्टिदेखि नै नभएको जीवनशक्ति पुनः प्राप्त गर्नेछ। ठ्याक्कै “छैटौँ दिन” नै परमेश्वरले नयाँ जीवन सुरु गर्नुहुनेछ। परमेश्वर र मानवजाति दुवै विश्राममा प्रवेश गर्नेछन्, अनि ब्रह्माण्ड अब धमिलो वा फोहोर हुनेछैन, बरु फेरि नयाँ हुनेछ। यसैकारण परमेश्वरले भन्नुभयो: “पृथ्वी उप्रान्त मरेतुल्य स्थिर र मौन छैन, स्वर्ग उप्रान्त उराठलाग्दो र उजाड छैन।” स्वर्गको राज्यमा, अधार्मिकता वा मानवीय भावनाहरू वा मानवजातिको कुनै पनि भ्रष्ट स्वभाव कहिल्यै थिएन, किनभने त्यहाँ शैतानको बाधा हुँदैन। “मानिसहरू” सबै परमेश्वरका वचनहरू बुझ्न सक्षम छन् र स्वर्गको जीवन आनन्दले भरिएको जीवन हो। स्वर्गमा हुने सबैसँग परमेश्वरको बुद्धि र इज्जत हुन्छ। स्वर्ग र पृथ्वीबीचका भिन्नताहरूका कारण, स्वर्गका नागरिकहरूलाई “मानिसहरू” भनिँदैन; बरु, परमेश्वर तिनीहरूलाई “आत्माहरू” भन्नुहुन्छ। यी दुईवटा कथनमा सारगत भिन्नताहरू रहेका छन्—अहिले जसलाई “मानिसहरू” भनिन्छ तिनीहरू शैतानद्वारा भ्रष्ट तुल्याइएका छन्, जबकि “आत्माहरू” भ्रष्ट तुल्याइएका छैनन्। अन्त्यमा, परमेश्वरले पृथ्वीका मानिसहरूलाई स्वर्गका आत्माहरूका गुणहरू भएका प्राणीहरूमा परिणत गर्नुहुनेछ अनि त्यसपछि तिनीहरूलाई शैतानद्वारा बाधा दिइनेछैन। यी वचनहरूको साँचो अर्थ यही हो: “मेरो पवित्रता ब्रह्माण्डमाथि र ब्रह्माण्डभरि फैलिएको छ।” “आदिम स्थितिको पृथ्वी स्वर्गको हो र स्वर्ग पृथ्वीसँग जोडिएको छ। मानिस स्वर्ग र पृथ्वीलाई जोड्ने डोरी हो। मानिसको पवित्रताका कारण, मानिसको नवीकरणका कारण, स्वर्ग उप्रान्त पृथ्वीबाट लुकेको छैन र पृथ्वी उप्रान्त स्वर्गप्रति मौन छैन” भन्ने वचनहरूको साँचो अर्थ यही हो। यो स्वर्गदूतहरूको आत्मा हुने मानिसहरूका सन्दर्भमा भनिएको हो र यस बिन्दुमा, “स्वर्गदूतहरू” फेरि एकपटक शान्तिपूर्वक सहअस्तित्वमा रहन र आफ्नो मूल स्थिति पुनः प्राप्त गर्न सक्षम हुनेछन् र अब स्वर्ग र पृथ्वीका क्षेत्रहरूबीच देहद्वारा विभाजित हुनेछैनन्। पृथ्वीका “स्वर्गदूतहरू” ले स्वर्गका स्वर्गदूतहरूसँग कुराकानी गर्न सक्नेछन्, पृथ्वीका मानिसहरूले स्वर्गका रहस्यहरू थाहा पाउनेछन् र स्वर्गका स्वर्गदूतहरूले मानव संसारका रहस्यहरू थाहा पाउनेछन्। स्वर्ग र पृथ्वी एक हुनेछन् र तीबीच कुनै दूरी हुनेछैन। राज्य साकार हुनुको सुन्दरता यही हो। यो परमेश्वरले पूरा गर्ने कुरा हो र यो मानिस र आत्माहरू सबैले तृष्णा गर्ने कुरा हो। तर धार्मिक संसारमा हुनेहरूलाई यसबारे केही पनि थाहा छैन। तिनीहरू केवल मुक्तिदाता येशू सेतो बादलको सवारीमा आउनुहुनेछ र तिनीहरूको आत्मालाई लैजानुहुनेछ र पृथ्वीभरि “फोहोर” छरपस्ट छोड्नुहुनेछ भनेर पर्खिरहेका छन् (यहाँ “फोहोर” ले लासहरूलाई जनाउँछ)। के यो सबै मानवको साझा धारणा होइन र? त्यसैकारण परमेश्वरले भन्नुभयो: “ओहो, धार्मिक संसार! पृथ्वीमा मेरो अख्तियारद्वारा कसरी यो नष्ट हुन सक्दैन?” पृथ्वीमा परमेश्वरका मानिसहरूको पूर्णताका कारण, धार्मिक संसार उल्टिनेछ। परमेश्वरले भनेको “अख्तियार” को साँचो अर्थ यही हो। परमेश्वरले भन्नुभयो: “के मेरो दिनमा मेरो नामको बेइज्जत गर्ने कोही छ र? सबैले आफ्नो भयभीत नजर मतिर लगाउँछन् अनि हृदयमा, तिनीहरू मलाई सुटुक्क पुकार्छन्।” धार्मिक संसारको विनाशका परिणामहरूबारे उहाँले भनेको कुरा यही हो। परमेश्वरका वचनहरूका कारण यसले उहाँको सिंहासनसामु पूर्ण रूपमा आफूलाई समर्पण गर्नेछ र अब सेतो बादलको सवारी ओर्लनुहुनेछ भनेर पर्खनेछैन वा आकाशतिर हेर्नेछैन, बरु यसको सट्टा परमेश्वरको सिंहासनसामु यसलाई विजय गरिनेछ। त्यसैले “हृदयमा, तिनीहरू मलाई सुटुक्क पुकार्छन्” भन्ने वचनहरू भनिएको हो—यो नै धार्मिक संसारको परिणाम हुनेछ, जसलाई परमेश्वरले पूर्ण रूपमा विजय गर्नुहुनेछ। परमेश्वरको सर्वशक्तिमान्ताले जनाउने कुरा यो हो—मानवजातिमध्ये सबैभन्दा विद्रोही सबै धार्मिक मानिसलाई ढाल्ने, ताकि तिनीहरू परमेश्वरलाई चिन्न सकिन्छ भन्ने आफ्नै धारणाहरूमा फेरि कहिल्यै नटाँसिऊन्।
परमेश्वरका वचनहरूले राज्यको सुन्दरताबारे बारम्बार भविष्यवाणी गरेको भए तापनि, यसका विभिन्न पक्षबारे बताएको र यसलाई विभिन्न दृष्टिकोणबाट व्याख्या गरेको भए तापनि, ती वचनहरूले अझै पनि राज्यको युगको हरेक अवस्थालाई पूर्ण रूपमा व्यक्त गर्न सक्दैनन् किनभने मानिसहरूको ग्रहण गर्न सक्ने क्षमता अत्यन्तै कमजोर छ। उहाँका वाणीहरूका सबै वचन बोलिएका छन्, तर मानिसहरूले तिनलाई एक्स-रेले जस्तो गरी हेरेका छैनन्, त्यसकारण तिनीहरूमा स्पष्टता र बुझाइको अभाव छ, र तिनीहरू चकितसमेत भएका छन्। यो देहको सबैभन्दा ठूलो कमजोरी हो। मानिसहरूले आफ्नो हृदयमा परमेश्वरलाई प्रेम गर्न चाहे पनि, शैतानको बाधाले गर्दा तिनीहरूले उहाँलाई विरोध गर्छन्, त्यसकारण तिनीहरू पुनर्जीवित हुन सकून् भनेर परमेश्वरले बारम्बार मानिसहरूको अचेत र बोधो हृदयलाई छुनुभएको छ। परमेश्वरले खुलासा गर्नुहुने सबै कुरा शैतानको कुरूपता हो, त्यसकारण उहाँका वचनहरू जति कठोर हुन्छन्, शैतान त्यति नै लज्जित बन्छ, मानिसहरूको हृदय त्यति नै बन्धनमुक्त बन्छ, र तिनीहरूको प्रेम त्यति नै जागृत हुन सक्छ। परमेश्वरले यसरी नै काम गर्नुहुन्छ। शैतानलाई खुलासा गरिसकिएको हुनाले र यसको वास्तविकतालाई देखिसकिएको हुनाले, यसले अबउप्रान्त मानिसहरूको हृदय ओगट्ने आँट गर्दैन, तसर्थ स्वर्गदूतहरूलाई अबउप्रान्त बाधा आउँदैन। यसरी, तिनीहरूले परमेश्वरलाई आफ्नो सम्पूर्ण हृदय र मनले प्रेम गर्छन्। त्यसबेला मात्रै स्पष्ट रूपमा के देख्न सकिन्छ भने, स्वर्गदूतहरू तिनीहरूको साँचो स्वरूपमा परमेश्वरको स्वामित्वमा छन् र तिनीहरूले परमेश्वरलाई प्रेम गर्छन्। यो मार्गद्वारा मात्रै परमेश्वरको अभिप्रायलाई पूरा गर्न सकिन्छ। “तिनीहरूका हृदयभित्र, अब मेरो लागि ठाउँ छ। अब म मानिसहरूमाझको घृणा वा अस्वीकृतिको सामना गर्नेछैनँ, किनकि मेरो महान् काम पहिले नै पूरा भइसकेको छ, र अब त्यसमा कुनै बाधा छैन।” माथि व्याख्या गरिएको कुराको अर्थ यही हो। शैतानको बाधाको कारण मानिसहरूले परमेश्वरलाई प्रेम गर्ने समय पाउँदैनन् र तिनीहरू सधैँ सांसारिक कुराहरूको जालमा परेका अनि शैतानद्वारा बहकाइएका हुन्छन्, जसले गर्दा तिनीहरू अन्योलतामा काम गर्छन्। यही कारणले गर्दा परमेश्वरले भन्नुभयो, मानवजातिले “जीवनका धेरै कठिनाइ, संसारका धेरै अन्याय, मानव क्षेत्रका धेरै उतावचडाव भोगेका छन्, तर अहिले तिनीहरू मेरो ज्योतिमा बस्छन्। हिजोको अन्यायका लागि को रुँदैन र?” जब मानिसहरूले यी वचनहरू सुने, तब तिनीहरूलाई परमेश्वर नै तिनीहरूको दुर्गतिको बेला साथी हुनुहुन्छ, उहाँले तिनीहरूलाई सहानुभूति दिइरहनुभएको छ, र त्यसबेला तिनीहरूका गुनासोहरूमा सहभागी भइरहनुभएको छ जस्तै अनुभूति हुन्छ। तिनीहरूले अचानक मानव संसारको पीडा अनुभूति गर्छन् र यस्तो विचार गर्छन्: “त्यो साँच्चै साँचो कुरा हो—मैले संसारमा कुनै कुरामा कहिल्यै आनन्द लिएको छैनँ। मेरी आमाको गर्भबाट आएदेखि अहिलेसम्म, मैले मानव जीवनको अनुभव गरेको छु र मैले कुनै पनि कुरा प्राप्त गरेको छैनँ, तर धेरै कष्ट भोगेको छु। यो सबै कति खोक्रो छ! र अहिले मलाई शैतानले धेरै भ्रष्ट तुल्याएको छ! अहो! परमेश्वरले मुक्ति नदिनुभएको भए त, जब मेरो मृत्युको दिन आउँछ, के मैले मेरा सारा जीवन व्यर्थमा जिएको हुने थिइन र? के मानव जीवनको कुनै अर्थ छ? सूर्यमुनिका सबै कुरा खोक्रो छन् भनेर परमेश्वरले भन्नुभएको ठीकै हो। यदि परमेश्वरले आज मलाई अन्तर्दृष्टि नदिनुभएको भए, म अझै पनि अन्धकारमै हुनेथिएँ। कस्तो दुर्भाग्य!” यस बिन्दुमा, तिनीहरूको हृदयमा आशङ्का पैदा हुन्छ: “यदि मैले परमेश्वरको प्रतिज्ञा प्राप्त गर्न सक्दिनँ भने, मैले कसरी जीवन अनुभवलाई जारी राख्न सक्छु?” यी वचनहरू पढ्ने हरेक व्यक्तिले प्रार्थना गर्दा आँसु झार्नेछ। मानव चित्त यस्तै हुन्छ। कुनै व्यक्तिले मानसिक सन्तुलन गुमाएको छैन भने, उसले यो पढेर पनि कुनै प्रतिक्रिया नदिनु असम्भव हुनेछ। हरेक दिन, परमेश्वरले सबै प्रकारका मानिसहरूका स्थितिहरूलाई प्रकट गर्नुहुन्छ। कहिलेकहीँ, उहाँले तिनीहरूका पक्षमा गुनासाहरू पोखिदिनुहुन्छ। कहिलेकहीँ, उहाँले मानिसहरूलाई निश्चित वातावरणमाथि विजय प्राप्त गर्न र त्यसलाई सफलतापूर्वक पार गर्न सहयोग गर्नुहुन्छ। कहिलेकहीँ, उहाँले मानिसहरूलाई तिनीहरूका “रूपान्तरणहरू” औंल्याइदिनुहुन्छ। अन्यथा, तिनीहरू जीवनमा कति वृद्धि भएका छन् भन्ने तिनीहरूलाई थाहा हुनेथिएन। कहिलेकहीँ, परमेश्वरले मानिसहरूले वास्तविकतामा गरेका अनुभवहरू औंल्याउनुहुन्छ, र कहिलेकहीँ उहाँले तिनीहरूका अपर्याप्तता र त्रुटिहरू औंल्याउनुहुन्छ। कहिलेकहीँ उहाँले तिनीहरूलाई नयाँ मापदण्डहरू दिनुहुन्छ, र तिनीहरूले उहाँलाई कुन हदसम्म बुझ्नुपर्छ भनेर कहिलेकहीँ उहाँले औंल्याउनुहुन्छ। तैपनि, परमेश्वरले यसो पनि भन्नुभएको छ: “मैले धेरै मानिसले बोलेका हृदयस्पर्शी शब्दहरू, धेरै मानिसले पीडाको बीचमा तिनीहरूको पीडादायी अनुभवहरूबारे बताएको सुनेको छु; मैले डरलाग्दो सङ्कटमा पनि मप्रति बफादार रहने धेरैलाई देखेको छु, र मैले ढुङ्गेनी बाटोमा हिँड्दै बाहिर निस्कने बाटो खोज्ने धेरैलाई देखेको छु।” यो सकारात्मक चरित्रहरूको व्याख्या हो। “मानव इतिहासको नाटक” को हरेक भागमा, सकारात्मक चरित्रहरू मात्रै थिएनन् तर नकारात्मक चरित्रहरू पनि थिए। त्यसकारण, परमेश्वरले यी नकारात्मक चरित्रहरूको कुरूपतालाई प्रकट गर्नुहुन्छ। यसर्थ, तिनीहरूलाई “धोकेबाजहरू” सँग तुलना गरेर मात्रै “न्यायसंगत मानिसहरू” को दृढ बफादारीता र निडर साहस प्रकट हुन्छ। सबै मानिसहरूको जीवनमा, नकारात्मक तत्वहरू हुन्छन्, र सकारात्मक तत्वहरू हुन्छन्, जसको कुनै अपवाद छैन। परमेश्वरले सबै मानिसहरूको सत्यता प्रकट गर्नको लागि दुवैको प्रयोग गर्नुहुन्छ, ताकि धोकेबाजहरूले आफ्ना शिर निहुराऊन् र आफ्ना पापहरूलाई मानिलिऊन्, ताकि प्रोत्साहनद्वारा न्यायसंगत मानिसहरू निरन्तर रूपमा वफादार रहिरहून्। परमेश्वरका वचनहरूका अर्थ अत्यन्तै गहन् छन्। समय-समयमा, मानिसहरूले ती वचनहरू पढ्छन् र डल्लो परुञ्जेल हाँस्छन्, जबकि अरू बेला, तिनीहरूले केवल शान्त भएर आफ्ना शिर थाम्छन्। समय-समयमा तिनीहरू विगतको यादमा डुब्छन्, समय-समयमा तिनीहरू नराम्ररी रुन्छन् र आफ्ना पाप स्वीकार गर्छन्, समय-समयमा तिनीहरू हडबडाउँछन्, र समय-समयमा तिनीहरू खोजी गर्छन्। समग्रमा, परमेश्वरले बोल्नुहुने फरक-फरक परिस्थितिको कारण मानिसहरूका प्रतिक्रियामा परिवर्तन हुन्छ। जब व्यक्तिले परमेश्वरका वचनहरू पढ्छ, कहिलेकहीँ अलि परबाट हेरिरहेकाहरूले त्यो व्यक्तिको होस गुमेको छ भनेर गलत रूपमा बुझ्ने समेत गर्छन्। यी वचनहरूलाई ध्यान देऊ: “यसैले, पृथ्वीमा निरन्तर विवादहरू हुन छोड्छन्, र मेरा वचनहरू जारी गरिएपछि, आधुनिक युगका विभिन्न ‘हात-हतियारहरू’ हटाइन्छन्।” “हात-हतियारहरू” भन्ने शब्द मात्रै सारा दिनको हाँसोको निम्ति पर्याप्त छ, र जब-जब कसैले झुक्कलमा “हात-हतियारहरू” भन्ने शब्द बोल्छन्, तिनीहरू मरी-मरी हाँस्छन्। के अवस्था यही हो नि, होइन त? तँ कसरी यस कुरामा नहाँसी बस्न सक्छस् र?
जब तँ हाँस्छस्, परमेश्वरले मानवजातिलाई कुन मापदण्ड दिनुभएको छ सो बुझ्न नबिर्सी, र मण्डलीको साँचो स्थितिलाई हेर्न नबिर्सी: “सबै मानवजाति सामान्य अवस्थामा फर्किएका छन् र एउटा नयाँ जीवन सुरु भएको छ। नयाँ परिवेशमा बसोबास गर्दै, धेरै सङ्ख्यामा मानिसहरू आफ्ना वरिपरि हेर्छन्, तिनीहरू पूर्ण नयाँ संसारमा प्रवेश गरेजस्तो महसुस गर्छन्, यसकारण तिनीहरू तत्कालै आफ्नो वर्तमान वातावरणमा घुलमेल हुन सक्दैनन् वा झट्टै सही मार्गमा प्रवेश गर्न सक्दैनन्।” अहिले मण्डलीको साँचो स्थिति यस्तै छ। सबै मानिसलाई तुरुन्तै सही मार्गमा प्रवेश गराउने बारेमा अत्यन्तै व्याकुल नबन्। पवित्र आत्माको काम निश्चित बिन्दुसम्म अघि बढिसकेपछि, थाहै नपाई सबै मानिस यसमा प्रवेश गर्नेछन्। जब तैँले परमेश्वरका वचनहरूको सार बुझ्छस्, पवित्र आत्माले कुन बिन्दुसम्म काम गर्नुभएको छ भन्ने जान्नेछस्। परमेश्वरको अभिप्राय यस्तो छ: “मानिसको अधार्मिकताको आधारमा, म सबैलाई सही मार्गमा पुग्न सक्षम तुल्याउन उपयुक्त मात्रामा ‘शिक्षा’ प्रदान मात्र गर्छु।” परमेश्वरको बोल्ने र काम गर्ने तरिका यही हो, र यो मानवजातिको अभ्यास गर्ने विशिष्ट मार्ग पनि हो। यसपछि, उहाँले मानिसहरूको लागि मानवजातिको अर्का स्थितिहरूलाई औंल्याउनुभयो: “यदि मानिसहरू ममा रहेको आनन्द उपभोग गर्न चाहँदैनन् भने, म तिनीहरूले आफ्ना हृदयमा जे राखेका छन् त्यसैसित अगाडि बढ्न र तिनीहरूलाई अतल कुण्डमा पठाउन मात्र सक्छु।” परमेश्वरले पूर्ण रूपमा बोल्नुभएको छ र मानिसहरूको लागि गुनासो गर्ने अलिकति ठाउँ पनि छोड्नुभएको छैन। परमेश्वर र मानिसबीचको भिन्नता ठीक यही नै हो। परमेश्वरले मानिससँग सधैँ खुलस्त र स्वतन्त्र रूपमा बोलिरहनुभएको छ। परमेश्वरले भन्नुहुने सबै कुरामा उहाँको निष्कपट हृदय देख्न सकिन्छ, जसले मानिसहरूलाई तिनीहरूको हृदय उहाँको हृदयसँग तुलना गर्ने तुल्याउँछ र तिनीहरूलाई उहाँको निम्ति आफ्नो हृदयको ढोका खोल्न सक्षम पार्छ, ताकि तिनीहरू कस्तो रङ्गका मानिसहरू हुन् भन्ने उहाँले देख्न सकून्। परमेश्वरले कहिल्यै पनि कुनै व्यक्तिको विश्वास वा प्रेमको प्रशंसा गर्नुभएको छैन, तर उहाँले सधैँ मानिसहरूलाई मापदण्डहरू दिनुभएको छ र तिनीहरूको कुरूप पक्ष खुलासा गर्नुभएको छ। यसले मानिसहरूमा कति सानो “कद” छ र तिनीहरूको “शारीरिक अवस्था” मा कति कमजोरी छ सो देखाउँछ। यी कमीकमजोरीहरूलाई पूर्ति गर्नको लागि तिनीहरूलाई “व्यायाम” चाहिन्छ, त्यही कारणले गर्दा परमेश्वरले मानिसहरूमा बारम्बार “आफ्नो क्रोध पोखाउनुहुन्छ।” एक दिन, जब परमेश्वरले मानवजातिबारे सम्पूर्ण सत्यता प्रकट गर्नुभएको हुनेछ, तब मानिसहरूलाई पूर्ण पारिनेछ, र परमेश्वर सहजतामा हुनुहुनेछ। मानिसहरूले त्यसउप्रान्त परमेश्वरलाई फुस्ल्याउेछैनन्, र उहाँले तिनीहरूलाई त्यसउप्रान्त “शिक्षा दिने” काम गर्नुहुनेछैन। त्यो समयदेखि उता, मानिसहरू “आफै जिउन” सक्नेछन्, तर अहिले त्यो समय होइन। मानिसहरूभित्र अझै पनि “नक्कली” भन्न सकिने धेरै कुरा छन्, र धेरै चरणको परीक्षाको, थप धेरै “नाकाहरू” को आवश्यकता छ, जहाँ तिनीहरूका “करहरू” उचित रूपमा तिर्न सकिन्छ। यदि अझै पनि नक्कली सामानहरू छन् भने, तिनलाई जफत गरिनेछ, ताकि तिनलाई बेच्न नसकियोस्, त्यसपछि चोरी-पैठारीका सामानहरू नष्ट गरिनेछ। के यो, काम गर्ने असल तरिका होइन र?
