तिमीहरू सबै जना भव्य आसनहरूमा बस्छौ, आफूजस्ता साना पुस्ताहरूलाई व्याख्यान दिन्छौ र तिनीहरू सबैलाई आफूसँगै बस्न लगाउँछौ। कसरी तिमीहरूलाई आफ्ना “वंशजहरू” ले धेरैअघि नै निस्सासिएर मेरो काम गुमाइसके भनेर थाहा नहुन सक्छ? मेरो महिमा पूर्वको भूमिदेखि पश्चिमको भूमिसम्म चम्किन्छ, तैपनि जब यो पृथ्वीको पल्लो छेउसम्म फैलिन्छ र उदाउन अनि चम्किन थाल्छ, तब म आफ्नो महिमा पूर्वबाट लैजानेछु र यसलाई पश्चिममा ल्याउनेछु ताकि पूर्वमा मलाई त्याग्ने अन्धकारका मानिसहरू त्यसपछि ज्योतिबाट वञ्चित होऊन्। जब त्यो हुन्छ, तब तिमीहरू छायाँको बेँसीमा जिउनेछौ। आजकाल मानिसहरू पहिलेभन्दा सयगुणा राम्रा भए पनि, तिनीहरू अझै पनि मेरा मागहरू पूरा गर्न सक्दैनन् र तिनीहरू अझै पनि मेरो महिमाको गवाही होइनन्। तिमीहरू पहिलेभन्दा सयगुणा राम्रा हुन सक्नु पूर्ण रूपमा मेरो कामको परिणाम हो; यो पृथ्वीमा मेरो कामले फलाएको फल हो। तर, मलाई अझै पनि तिमीहरूका बोलीवचन र कार्यहरू, साथै तिमीहरूको चरित्रप्रति घृणा लाग्छ र मलाई तिमीहरूले मेरो अगाडि गर्ने व्यवहारप्रति असाध्यै रिस उठ्छ, किनभने तिमीहरूमा मबारे कुनै बुझाइ छैन। त्यसोभए, तिमीहरू कसरी मेरो महिमा जिउन सक्छौ र तिमीहरू कसरी मेरो भावी कामप्रति अर्पित हुन सक्छौ? तिमीहरूको आस्था एकदमै सुन्दर छ; तिमीहरू मेरो कामका खातिर आफ्नो सम्पूर्ण जीवन अर्पण गर्न इच्छुक छौ र तिमीहरू यसका लागि आफ्नो ज्यान बलिदान दिन इच्छुक छौ भनेर भन्छौ, तर तिमीहरूका स्वभावहरू त्यति परिवर्तन भएका छैनन्। तिमीहरूको वास्तविक व्यवहार एकदमै दयनीय भए पनि, तिमीहरू अहङ्कारी रूपमा मात्रै बोल्छौ। यो त मानिसहरूका जिब्रा र ओठहरू स्वर्गमा तर तिनीहरूका खुट्टाहरू चाहिँ निकै तल पृथ्वीमा हुनुजस्तो हो र फलस्वरूप, तिनीहरूका बोलीवचन र कार्यहरू अनि तिनीहरूको प्रतिष्ठा अझै चकनाचुर र ध्वस्त छन्। तिमीहरूको प्रतिष्ठा नष्ट भएको छ, तिमीहरूको आचरण नीच छ, तिमीहरूको बोल्ने तरिका तल्लो स्तरको छ र तिमीहरूको जीवन घृणास्पद छ; तिमीहरूको सम्पूर्ण मानवतासमेत तल्लो स्तरको नीच छ। तिमीहरू अरूप्रति सङ्कीर्ण मनका छौ र तिमीहरू हरेक सानातिना कुरामा मोलतोल गर्छौ। तिमीहरू आफ्नै प्रतिष्ठा र हैसियतबारे झगडा गर्छौ, यहाँसम्म कि तिमीहरू नरक र आगोको कुण्डमा ओर्लनसमेत इच्छुक हुन्छौ। तिमीहरूका हालका बोलीवचन र कार्यहरू मैले तिमीहरू पापी हौ भनी निर्धारण गर्न पर्याप्त छन्। मेरो कामप्रतिको तिमीहरूको मनोवृत्ति मैले तिमीहरू अधर्मी हौ भनी निर्धारण गर्न पर्याप्त छ र तिमीहरूका सबै स्वभाव तिमीहरू घृणाले भरिएको फोहोर आत्मा हौ भनी औँल्याउन पर्याप्त छन्। तिमीहरूका प्रकटीकरणहरू र तिमीहरूले प्रकट गर्ने कुराहरू तिमीहरू अशुद्ध आत्माहरूको रगत पिएर अघाएका मानिस हौ भन्न पर्याप्त छन्। जब स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्ने कुरा उल्लेख गरिन्छ, तब तिमीहरू आफ्ना भावनाहरू प्रकट गर्दैनौ। के तिमीहरू अहिले जस्ता छौ त्यो मेरो स्वर्गको राज्यको ढोकाभित्र पस्न पर्याप्त छ भनी तिमीहरू विश्‍वास गर्छौ? के तिमीहरू आफ्ना बोलीवचन र कार्यहरूलाई पहिले मैले जाँच नगरी मेरो काम र वचनहरूको पवित्र भूमिमा प्रवेश गर्ने अनुमति प्राप्त गर्न सक्छौ भनी विश्‍वास गर्छौ? कसले मेरो आँखामा छारो हाल्न सक्छ? तिमीहरूको घृणास्पद, तुच्छ व्यवहार र कुराकानी मेरो नजरबाट कसरी उम्कन सक्छ? तिमीहरूको जीवन ती अशुद्ध आत्माहरूको रगत पिउने र मासु खाने जीवन हो भनी मैले निर्धारण गरेको छु किनभने तिमीहरू हरेक दिन मेरो अगाडि तिनको नक्कल गर्छौ। मेरो अगाडि, तिमीहरूको व्यवहार विशेष गरी खराब र तुच्छ छ, त्यसैले मलाई तिमीहरू कसरी पो घिनलाग्दा नलाग्न सक्छ र? तिमीहरूका शब्दहरूमा अशुद्ध आत्माहरूका अशुद्धताहरू छन्: तिमीहरू जादुगरी गर्नेहरू र छल गर्ने अनि अधर्मीहरूको रगत पिउनेहरूले जस्तै फकाउँछौ, लुकाउँछौ र चापलुसी गर्छौ। मानिसका सबै प्रकटीकरण अत्यन्तै अधर्मी छन्, त्यसैले सबै मानिसलाई धर्मीहरू हुने पवित्र भूमिमा कसरी राख्न सकिन्छ र? के तँ तेरो त्यो घृणास्पद व्यवहारले तँलाई ती अधर्मीहरूबाट पवित्र व्यक्तिका रूपमा अलग गर्न सक्छ भन्‍ने सोच्छस्? तेरो सर्पजस्तो जिब्रोले अन्ततः विनाश मच्चाउने र घृणित कुराहरू गर्ने तेरो यस देहलाई बर्बाद गर्नेछ अनि अशुद्ध आत्माहरूको रगतले लतपतिएका तेरा ती हातहरूले पनि अन्ततः तेरो प्राणलाई नरकमा तान्नेछन्। त्यसोभए, तँ किन फोहोरले लतपतिएको तेरो हात धुन यस मौकाको सदुपयोग गर्दैनस्? अनि तँ किन अधर्मी शब्दहरू बोल्ने आफ्नो त्यो जिब्रो काट्न यस अवसरको फाइदा उठाउँदैनस्? के तँ आफ्नो हात, जिब्रो र ओठका खातिर नरकको आगोमा कष्ट भोग्न इच्छुक हुन सक्छस्? म दुवै आँखाले असङ्ख्य मानिसहरूको हृदयको गहन-जाँच गर्छु, किनभने मैले मानवजातिलाई सृष्टि गर्नुभन्दा धेरैअघि नै मानिसहरूको हृदयलाई आफ्नो हातमा जकडेको थिएँ। मैले धेरैअघि नै तिनीहरूको हृदयलाई छर्लङ्गै देखेको थिएँ, त्यसैले तिनीहरूका सोचहरू मेरो नजरबाट कसरी उम्कन सक्छन् र? तिनीहरू मेरो आत्माद्वारा भस्म हुनबाट उम्कन कसरी ढिला नहुन सक्छन् र?

तेरा ओठहरू ढुकुरभन्दा दयालु छन् तर तेरो हृदय त्यो बुढो सर्पभन्दा बढी दुष्ट छ। तेरा ओठहरू लेबनानी महिलाहरू जत्तिकै सुन्दर छ, तैपनि तेरो हृदय तिनीहरूको भन्दा दयालु छैन र यो निश्चित रूपमा कनानीहरूको सुन्दरताको तुलनामा आउन सक्दैन। तेरो हृदय अत्यन्तै छली छ! मलाई घिन लाग्ने कुराहरू अधर्मीहरूको ओठ र तिनीहरूको हृदय मात्र हुन् र म मानिसहरूले पवित्र जनहरूलाई नउछिनून् भन्ने माग गर्छु; मलाई अधर्मीहरूका दुष्ट कार्यहरूप्रति अरुचि लाग्छ र म तिनीहरूले आफ्नो फोहोरीपन फाल्न र तिनीहरू आफ्नो हालको फसादबाट उम्कन सकून् भन्‍ने आशा गर्छु ताकि तिनीहरू ती अधर्मीहरूभन्दा अलग देखिन सकून् अनि धर्मीहरूसँग जिउन र पवित्र हुन सकून्। म जस्तो परिस्थितिमा छु, तिमीहरू पनि त्यस्तै परिस्थितिमा छौ, तैपनि तिमीहरू फोहोरमा लतपतिएका छौ; तिमीहरूमा सुरुवातमा सृष्टि गरिएका मानिसहरूको मूल रूप अलिकति पनि छैन। अझ भन्‍ने हो भने, तिमीहरूले हरेक दिन अशुद्ध आत्माहरूको रूपको नक्‍कल गर्दै तिनीहरू जे गर्छन् त्यही गर्ने र तिनीहरू जे भन्छन् त्यही भन्‍ने भएकाले, तिमीहरूका सबै अङ्ग—तिमीहरूको जिब्रो र ओठसमेत—तिनीहरूको फोहोर पानीमा यस हदसम्म भिजेका छन् कि तिमीहरू पूर्ण रूपमा त्यस्ता दागले ढाकिएका छौ, र तिमीहरूको एउटा अङ्ग पनि मेरो कामका लागि प्रयोग गर्न मिल्दैन। यो एकदमै हृदयविदारक छ! तिमीहरू घोडा र चौपायाहरूको यस्तो संसारमा जिउँछौ, तैपनि तिमीहरूले वास्तवमा व्यथित महसुस गर्दैनौ; तिमीहरू खुसीले भरिपूर्ण छौ अनि स्वतन्त्र र सहज रूपले जिउँछौ। तिमीहरू त्यो फोहोर पानीमा यताउता पौडिरहेका छौ, तैपनि तिमीहरू वास्तवमा आफू यस्तो दुर्दशामा खसेको महसुस गर्दैनौ। तिमीहरू हरेक दिन अशुद्ध आत्माहरूसँग समय बिताउँछौ र “मलमूत्र” सँग सम्पर्क गर्छौ, अनि तिमीहरूको जीवन निकै तुच्छ छ; तैपनि तँलाई आफू मानव संसारमा बिलकुलै नजिएको र आफू आफ्नै नियन्त्रणमा नभएको कुरा वास्तवमै थाहा छैन। के तँलाई तेरो जीवन धेरै पहिले नै ती अशुद्ध आत्माहरूद्वारा कुल्चिसकिएको छ, वा तेरो चरित्र धेरै पहिले नै फोहोर पानीद्वारा दूषित भइसकेको छ भन्‍ने थाहा छैन? के तँ आफू सांसारिक स्वर्गमा जिइरहेको, र खुसीयालीमाझ रहेको भन्ठान्छस्? के तँलाई आफू अशुद्ध आत्माहरूको साथमा जीवन जिएको, र तिनीहरूले तेरा लागि तयार गरेका सबै कुरासँग सह-अस्तित्वमा रहेको थाहा छैन? तैँले जिउने शैलीको कसरी कुनै अर्थ हुन सक्थ्यो र? तेरो जीवनको कुनै मूल्य कसरी हुन सक्थ्यो र? तँ आफ्ना आमाबुबा, अशुद्ध आत्माहरूका आमाबुबाका लागि दौडधुप गरिरहेको छस्, तैपनि तँलाई हानि गर्नेहरू तँलाई जन्म दिने र हुर्काउने तिनै अशुद्ध आत्माहरूका आमाबुबा हुन् भन्‍ने तँलाई वास्तवमा अत्तोपत्तो छैन। त्योभन्दा बढी, तेरा सबै फोहोर वास्तवमा तिनीहरूले नै तँलाई दिएका हुन् भन्‍ने तँलाई थाहा छैन; तैँले जान्ने भनेकै तिनीहरू तँलाई “आनन्द” दिन सक्छन्, तिनीहरू तँलाई सजाय दिँदैनन्, न त तिनीहरू तँलाई गलत नै ठहराउँछन् र विशेष गरी तिनीहरू तँलाई सराप दिँदैनन् भन्ने मात्र हो। तिनीहरू तँसँग कहिल्यै रुष्ट भएका छैनन् तर तँलाई रमाइलो र मिलनसार रूपमा व्यवहार गर्छन्। तिनीहरूका शब्दहरूले तेरो हृदयलाई पोषण दिन्छन् र तँलाई मोहित पार्छन् जसले गर्दा तँ दिशाहीन बन्छस् र थाहै नपाई, तँ त्यसमा तानिएर तिनीहरूको सेवा गर्न इच्छुक हुन्छस्, तिनीहरूको माध्यम र दास बन्छस्। तँसँग कुनै गुनासाहरू हुँदैनन्, तर कुकुरजस्तै र घोडाजस्तै तिनीहरूका लागि काम गर्न इच्छुक हुन्छस्; तँ तिनीहरूद्वारा भ्रमित हुन्छस्। यसले गर्दा, मैले गर्ने कामप्रति तेरा प्रतिक्रियाहरू हुँदैनन्। तैँले सधैँ मेरो हातबाट सुटुक्क उम्कन चाहनु र तैँले सधैँ मबाट छलपूर्वक निगाह पाउन मिठा शब्दहरू प्रयोग गर्न चाहनु कुनै अचम्म होइन। वास्तवमा, तँसँग अर्को योजना, अर्को प्रबन्ध छँदै थियो। तँ सर्वशक्तिमान्‌का रूपमा मेरा कार्यहरू थोरै देख्न सक्छस्, तर तँलाई मेरो न्याय र सजायबारे अलिकति पनि ज्ञान छैन। तँलाई मेरो सजाय कहिले सुरु भयो भन्‍ने थाहा छैन; तँ मलाई ठग्न मात्र जान्छस्—तैपनि म मानिसबाट कुनै उल्लङ्घन सहनेछैनँ भन्‍ने तँलाई थाहा छैन। तैँले मेरो सेवा गर्ने सङ्कल्प गरिसकेको हुनाले, म तँलाई जान दिनेछैनँ। म दुष्टतालाई घृणा गर्ने परमेश्‍वर हुँ र म मानिसको डाह गर्ने परमेश्‍वर हुँ। तैँले आफ्ना शब्दहरू वेदीमा राखिसकेको हुनाले, म तँलाई मेरो आँखाकै अगाडि भाग्न दिनेछैनँ, न त म तँलाई दुई मालिकको सेवा गर्न नै दिनेछु। तैँले आफ्ना शब्दहरू मेरो वेदीमा र मेरो आँखाअगाडि राखिसकेपछि तेरो दोस्रो प्रेम हुन सक्छ भन्ने सोचेको थिइस्? म मानिसहरूलाई मलाई यसरी मूर्ख बनाउन कसरी दिन सक्थेँ र? के तैँले आफ्नो जिब्रोले मलाई त्यतिकै भाकल गर्न र शपथ खान सक्छस् भनी सोचेको थिइस्? तँ कसरी मेरो सिंहासन, म सर्वोच्च परमेश्‍वरको सिंहासनको कसम खान सक्थिस् र? के तैँले आफ्ना शपथहरू बितिसकेका छन् भनी सोचेको थिइस्? म तिमीहरूलाई भन्छु: तिमीहरूको देह बितेर गए पनि, तिमीहरूका शपथहरू बितेर जान सक्दैनन्। अन्त्यमा, म तिमीहरूलाई तिमीहरूका शपथहरूका आधारमा दोषी ठहराउनेछु। तर, तिमीहरू आफ्ना शब्दहरू मेरो अगाडि राखेर मसँग झाराटारुवा तरिकाले व्यवहार गर्न सक्छौ र तिमीहरूको हृदयले अशुद्ध आत्माहरू र दुष्ट आत्माहरूको सेवा गर्न सक्छ भनी विश्‍वास गर्छौ। मेरो रिसले कुकुर र सुँगुरजस्ता ती मानिसहरूको छललाई कसरी सहन सक्थ्यो र? मैले आफ्ना प्रशासनिक आदेशहरू कार्यान्वयन गर्नैपर्छ र ममा आस्था राख्ने ती सबै कट्टर, “भक्त” जनहरूलाई अशुद्ध आत्माहरूको हातबाट खोसेर ल्याउनैपर्छ ताकि तिनीहरूले मलाई अनुशासित ढङ्गमा “पर्खन”, तिनीहरू मेरो गोरु बन्न, मेरो घोडा बन्न र मेरो वधको कृपामा रहन सकून्। म तँलाई तेरा अघिल्ला सङ्कल्पहरू उठाएर फेरि एक पटक मेरो सेवा गर्न लगाउनेछु। म मलाई ठग्ने कुनै पनि सृजित प्राणीलाई अनुमति दिनेछैनँ। के तैँले मेरो अगाडि तँ मनपरी अनुरोधहरू गर्न र झुट बोल्न सक्छस् भन्ने सोचेको थिइस्? के तैँले मैले तेरा बोलीवचन र कार्यहरू सुनेको वा देखेको छैनँ भनी सोचेको थिइस्? तेरा बोलीवचन र कार्यहरू कसरी मेरो नजरमा नपरेका हुन सक्थे र? म कसरी मानिसहरूलाई त्यसरी मलाई धोका दिन अनुमति दिन सक्थेँ र?

धेरै वसन्त र शरदहरूमा तिमीहरूसँग सङ्गत गर्दै म तिमीहरूमाझ रहेको छु; म तिमीहरूमाझ लामो समयदेखि बसेको छु र मैले तिमीहरूसँगै बाँचेको छु। तिमीहरूका घिनलाग्दा व्यवहारहरूमध्ये कतिचाहिँ मेरा आँखैअघिबाट फुत्किएका छन् र? तिमीहरूका ती हृदयस्पर्शी शब्दहरू निरन्तर मेरा कानहरूमा गुन्जिरहेका छन्; तिमीहरूका लाखौँलाख आकांक्षाहरू मेरो वेदीमा राखिएका छन्—ती यति धेरै छन् कि तिनलाई गन्‍न पनि सकिँदैन। तथापि, जहाँसम्म तिमीहरूको समर्पण र तिमीहरूले के अर्पण गर्न सक्छौ भन्‍ने सवाल छ, तिमीहरूले एक सुका पनि दिँदैनौ। तिमीहरूले मेरो वेदीमा एक थोपा इमानदारिता पनि चुहाउँदैनौ। मप्रतिको तिमीहरूको विश्‍वासका फलहरू कहाँ छन्? तिमीहरूले मबाट अनन्त अनुग्रह प्राप्त गरेका छौ, र तिमीहरूले स्वर्गबाट आएका अनन्त रहस्यहरू देखेका छौ; मैले तिमीहरूलाई स्वर्गको ज्वाला समेत देखाएको छु, तर मसँग तिमीहरूलाई जलाउने हृदय छैन। तैपनि, तिमीहरूले यसको बदलामा मलाई कति नै दिएका छौ र? तिमीहरू मलाई कति दिन इच्छुक छौ? मैले तिमीहरूलाई दिएको खानेकुरा हातमा लिएर तिमीहरू मतिर फर्कन्छौ र मलाई त्यो खानेकुरा दिन्छौ, र तिमीहरूले त्यो खानेकुरा आफ्नै कडा मेहनतको पसिनाद्वारा पाएको अनि आफूसँग भएका सबै कुरा मलाई चढाएको हो भनेर समेत भन्छौ। तैँले मलाई दिएका सबै “दानहरू” मेरै वेदीबाट चोरिएका कुरा हुन् भनी तँलाई कसरी थाहा हुन सक्दैन र? यसअलावा, अहिले तैँले ती कुराहरू मलाई उपहार दिँदै छस्, के तैँले मलाई ठगिरहेको छैनस् र? मैले आज जे कुरा उपभोग गर्छु त्यो सबै मेरो वेदीका भेटीहरू हुन्, र तैँले तेरो कडा मेहनतबाट प्राप्त गरी मलाई चढाएका कुराहरू होइनन् भनी तँलाई कसरी थाहा हुन सक्दैन र? तिमीहरूले वास्तवमा यसरी मलाई ठग्‍ने दुस्साहस गर्छौ, अनि तिमीहरूलाई कसरी मैले क्षमा दिन सक्छु र? मैले यो कुरालाई अझै सहिरहूँ भनेर तिमीहरूले कसरी अपेक्षा गर्न सक्छौ? मैले तिमीहरूलाई सब थोक दिएको छु। मैले तिमीहरूको लागि हरेक कुरा खुला गरेको छु, तिमीहरूका आवश्यकताहरूको लागि प्रबन्ध गरेको छु, र तिमीहरूको आँखा खोलेको छु, तैपनि तिमीहरूले आफ्ना विवेकलाई बेवास्ता गर्दै यस प्रकारले मलाई ठग्छौ। मैले निस्वार्थ रूपमा तिमीहरूलाई सब थोक अर्पेको छु, ताकि तिमीहरूले कष्ट भोगे पनि मैले स्वर्गबाट ल्याएका सब थोक प्राप्त गर। यति हुँदाहुँदै पनि तिमीहरूसँग कुनै समर्पणता छैन, र तिमीहरूले थोरै योगदान दिएको भए पनि तिमीहरू पछि मसँग त्यसको “हिसाब किताब मिलाउन” खोज्छौ। के तेरो दान व्यर्थ हुनेछैन र? तैँले मलाई जे दिएको छस् त्यो केवल बालुवाको कण हो, तैपनि तँ मबाट एक टन सुन माग्छस्। के तँ केवल अनुचित हुँदै छैनस् र? म तिमीहरूमाझ काम गर्छु। मलाई दश प्रतिशत दिनुपर्ने कुराको कुनै नामनिसाना छैन, अतिरिक्त बलिदानहरूको त कुरै छोडौं। यसबाहेक, जो भक्तिपूर्ण छन् तिनीहरूले दान दिएको दश प्रतिशत पनि दुष्टहरूले कब्जा गर्छन्। के तिमीहरू मबाट टाढा छरिएका छैनौ र? के तिमीहरू सबै मेरो विरोधी भएका छैनौ र? के तिमीहरू सबैले मेरो वेदी तहसनहस पारिरहेका छैनौ र? कसरी त्यस्ता मानिसहरू मेरो नजरमा सम्पत्ति हुन सक्छन् र? के तिनीहरू मैले घृणा गर्ने सुँगुर र कुकुरहरू होइनन् र? कसरी मैले तिमीहरूका दुष्कर्महरूलाई सम्पत्तिको रूपमा उल्लेख गर्न सक्छु र? मेरो काम वास्तवमा कसको लागि गरिएको हो? के यसको उद्देश्य केवल मेरो अख्तियारी प्रकट गर्न तिमीहरू सबैलाई प्रहार गर्नु हुन सक्छ? के तिमीहरूको जीवन मेरो एउटै वचनमा अडिएको छैन र? किन मैले तिमीहरूलाई निर्देशन दिन वचनहरू मात्र प्रयोग गरिरहेको छु र तिमीहरूलाई सकेसम्म चाँडो प्रहार गर्न वचनहरूलाई तथ्यमा परिणत गरेको छैनँ? के मेरा वचनहरू र कामको उद्देश्य मानवजातिलाई प्रहार गर्नु मात्र हो? के म निर्दोषहरूलाई जथाभाबी मार्ने परमेश्‍वर हुँ? अहिले, तिमीहरूमध्ये कति जना मानव जीवनको सही मार्ग खोज्न आफ्नो सम्पूर्ण सारत्व लिएर मकहाँ आइरहेका छौ? तिमीहरूको शरीर मात्र मेरो सामु छ; तिमीहरूको हृदय त स्वतन्त्र घुमिरहेको छ, मदेखि धेरै, धेरै टाढा रहेको छ। तिमीहरूलाई मेरो काम वास्तवमा के हो भन्‍ने थाहा नभएकोले, तिमीहरूमध्ये धेरै जना, सजाय वा न्याय नभएको स्वर्गमा बाँच्ने आशा गर्दै, मलाई छाडी जान र आफूलाई मदेखि टाढा लैजान चाहन्छौ। के मानिसहरूले आफ्नो हृदयभित्र चाहेको कुरा यही होइन र? मैले अवश्य पनि तँलाई वाध्य पार्ने कोसिस गरिरहेको छैनँ। तैँले जुन मार्ग लिन्छस् त्यो तेरो आफ्नै रोजाइ हो। आजको मार्गमा न्याय र श्राप पनि साथै छ, तर तिमीहरू सबैलाई थाहा हुनुपर्छ कि मैले तिमीहरूलाई जे प्रदान गरेको छु, चाहे ती न्याय हुन् वा सजाय, ती तिमीहरूलाई मैले प्रदान गर्न सक्‍ने सबैभन्दा राम्रा उपहारहरू र तिमीहरूलाई तुरुन्तै चाहिने कुराहरू हुन्।