२०. बिमारबारे मेरा चिन्ता र फिक्रीहरू त्याग्नु
अप्रिल २०२४ मा, मेरो टाउको दुख्ने समस्या बढ्यो, र बिहान उठ्दा मेरो टाउको सुन्निएजस्तो र दुखिरहेको हुन्थ्यो, जसले गर्दा मलाई दिमाग सुन्ना हुन्थ्यो र अलिअलि चक्कर लाग्थ्यो। राति प्रायः मेरा पाखुरा र हातहरू लाटा हुन्थे, र मेरो घाँटी पनि यति साह्रो दुख्थ्यो कि म मुन्टो घुमाउन पनि सक्दिनथेँ। मैले सोचेँ, “मलाई पहिला पनि टाउको दुखेको छ, तर प्रायः बिहान बिसेक हुन्थ्यो। तर आजभोलि बिहान उठ्दा किन मेरो टाउको सुन्निएजस्तो र भारी महसुस हुँदै आएको छ?” म जाँच गराउन अस्पताल गएँ, र डाक्टरले मेरो दिमागमा रगतको आपूर्ति अपर्याप्त भएको र रक्तचाप पनि उच्च रहेको बताए। यो वृद्धहरूका लागि ज्यान जोखिममा पार्ने आम रोग हो, र यदि यसको उपचार गरिएन भने यसले ज्यान जोखिममा पार्न सक्छ। डाक्टरले तुरुन्तै मलाई पिउनका लागि झोल औषधि दिए। मैले अलि घबराउँदै त्यो औषधि पिएँ, सोचेँ, “के यो साँच्चै त्यति गम्भीर छ र? यो कसरी हुन सक्छ? के यी डाक्टरले मलाई तर्साउन खोजिरहेका हुन्? त्यसबाहेक, म परमेश्वरमा विश्वास गर्छु, र उहाँले मेरो हेरचाह र सुरक्षा गरिरहनुभएको छ!” त्यसैले मैले केही औषधि मात्र लिएँ।
केही समयपछि, मेरो टाउको दुखाइमा सुधार आएन। मैले अनलाइन केही जानकारी खोजेँ, र के थाहा पाएँ भने यदि उच्च रक्तचाप बढ्दै गयो भने मस्तिष्क रक्तस्राव हुन सक्छ, र दिमागमा रगतको आपूर्ति अपर्याप्त हुँदा इस्केमिक स्ट्रोकसमेत हुन सक्छ। यस रोगमा मृत्युदर एकदमै उच्च छ। यो देखेपछि, मेरो हृदयमा असहजताको लहर चल्यो। मलाई लगातार चक्कर लाग्ने र दिमाग सुन्ना हुने भइरह्यो। मलाई सधैँ निद्रा पनि लाग्थ्यो, र शरीरमा कहिल्यै ऊर्जा हुँदैनथ्यो। मेरो टाइप गर्ने गति पनि धेरै सुस्त भयो, र मेरा प्रतिक्रियाहरू सुस्त भए। म आठ वर्षको हुँदा मेरो बुबालाई मस्तिष्क रक्तस्राव भएको मलाई याद आयो। उहाँ बिरामी हुँदा सुरुमा उहाँलाई टाउको दुखेको थियो, र केही दिनपछि उहाँमा डिमेन्सियाका लक्षणहरू देखिन थालेका थिए, अनि उहाँका हात र खुट्टाहरू लाटा हुन्थे। अरू केही दिनपछि, स्ट्रोकका कारण उहाँलाई शरीरको एक भागमा पक्षघात भयो। केही महिनाको उपचारपछि पनि उहाँको मृत्यु भयो। मेरा चिन्ता र फिक्रीहरू अचानक बाहिर निस्किए, र मैले सोचेँ, “के मलाई पनि बुबालाई जस्तै पक्षघात हुनेछ? यदि मलाई स्ट्रोक भयो भने, के त्यो मेरो जीवनको अन्त्य हुनेछैन र? त्यसपछि मैले कसरी सत्यता पछ्याउने र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने? यदि मलाई बुबालाई जस्तै आधा पक्षघात भयो भने, मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्नेछैनँ मात्र होइन, तर एक दिन आफ्नो ज्यान पनि गुमाउन सक्छु। यति धेरै वर्ष परमेश्वरमा विश्वास गरेपछि, के मैले अन्ततः मुक्ति गुमाउनेछु? म लगभग ६० वर्ष पुगेँ र मलाई रुमेटोइड आर्थराइटिस, अनि घाँटी र कम्मरको मेरुरदण्डका समस्याजस्ता दीर्घकालीन रोगहरू छन्। म केही मण्डलीको सुसमाचार कामका लागि जिम्मेवार छु, तर गर्नुपर्ने काम धेरै भएकाले, यदि मैले आफूलाई तनाव दिइरहेँ भने, के मेरो अवस्था झन् बिग्रनेछैन र?” त्यसपछि मलाई म सानो छँदा मसँगै काम गर्ने एक व्यक्तिको याद आयो, जो भाग्य बताउने गर्थे। उनले मेरो हत्केला हेरेका थिए, र म ६० वर्षको उमेरमा बिरामी भएर मर्छु भनेका थिए। त्यतिबेला मैले त्यसलाई गम्भीरतापूर्वक लिइनँ, तर अहिले त्यस उमेरमा पुग्दै जाँदा, के म ६० वर्षसम्म मात्र जिउने कुरा साँचो हो त? मलाई लाग्यो, यदि म साँच्चै मरेँ भने मैले परमेश्वरको राज्यको सौन्दर्य देख्न सक्नेछैनँ। यी विचारहरूले मलाई बाधित र दुःखित बनाए, र मैले गुनासोसमेत गरेँ, “म यतिका वर्षदेखि आफ्ना बिमारहरूको बाबजुद पनि आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दै आएकी छु; परमेश्वरले किन मेरो बिमार हटाउनुभएको छैन?” मैले त्यसबारे जति धेरै सोचेँ, त्यति नै दिक्दार म भएँ। त्यसैले मैले आफ्नो सुत्ने तालिका मिलाएँ, र सकेसम्म धेरै आराम गर्ने कोसिस गरेँ। मैले व्यायाम पनि गरेँ, र उपचारमा मद्दत पुगोस् भनेर लोक उपचारहरू पनि खोजेँ। मैले थाहा नपाइकनै, मेरो सारा ध्यान आफ्नो शरीरको स्याहारसुसार गर्नमा केन्द्रित भयो, र मलाई उप्रान्त आफ्नो कर्तव्यप्रति बोझको कुनै बोध भएन। मलाई अत्यधिक काम गर्दा म साँच्चै मर्छु होला भन्ने चिन्ता मात्र भयो। मैले कामबारे एकदमै सुस्त रूपमा अनुगमन गरिरहेकीले, सुसमाचार कामको प्रभावकारिता बिस्तारै खस्किँदै गयो, तैपनि मलाई समस्याहरू तुरुन्तै समाधान गर्नुपर्ने कुनै बोध भएन, परिणामस्वरूप केही मण्डलीको सुसमाचार काम लगभग ठप्प हुन पुग्यो। मैले यस्तोसमेत सोचेँ, “म बूढी हुँदै छु, र मलाई यति धेरै रोगहरू छन्। सायद मैले अगुवाहरूलाई म आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न घर जाँदै छु भनेर भन्नुपर्छ, ताकि यदि मेरो अवस्था बिग्रियो भने, मेरो हेरचाह गर्न परिवार हुनेछ।” त्यसपछि, मेरो सुपरिवेक्षणमा रहेका धेरै सुसमाचार कामदारको स्थिति खराब भयो, र सुसमाचार कामको प्रभावकारिता लगातार खस्किँदै गयो। मलाई अलि डर लाग्यो, मैले मेरो स्थिति ठिक छैन भन्ने बुझेँ, र त्यसपछि प्रार्थना गर्न तुरुन्तै परमेश्वरसामु आएँ, “हे परमेश्वर, मलाई दिमागमा रगतको आपूर्ति अपर्याप्त भएको र उच्च रक्तचाप भएको निदान भएकाले, मलाई ठ्याक्कै बुबालाई जस्तै स्ट्रोक भएर पक्षघात हुन सक्छ र म मर्छु भन्ने डर छ। यसले गर्दा, मैले आफ्नो कर्तव्यबारे प्रयास गर्न वा तनाव लिन चाहेकी छैनँ, जसले गर्दा सुसमाचार कामको प्रभावकारितामा गम्भीर ह्रास आएको छ। हे परमेश्वर, म पश्चात्ताप गर्न अनि रोगबारे मेरा चिन्ता र फिक्रीहरू समाधान गर्नका लागि सत्यता खोज्न इच्छुक छु। कृपया मलाई मार्गदर्शन गर्नुहोस्।”
त्यसपछि, मैले सचेत रूपमा बिमारसम्बन्धी परमेश्वरका वचनहरू खोजेर पढेँ। मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “त्यसपछि, स्वास्थ्य कमजोर भएका, कमजोर शारीरिक संरचना भएका र ऊर्जाको कमी भएका, साना-ठूला रोग लागेका, दैनिक जीवनका आवश्यक कुराहरू समेत गर्न नसक्ने, वा सामान्य मानिसहरू जसरी जिउन वा हिँडडुल गर्न नसक्ने मानिसहरू पनि छन्। यस्ता मानिसहरू आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा प्रायजसो असहज र बिसन्चो महसुस गर्छन्; कति त शारीरिक रूपमा कमजोर हुन्छन्, कतिलाई साँच्चिकै रोग लागेको हुन्छ, र अवश्य पनि, थाहा भएका र कुनै किसिमको सम्भावित रोग लागेका मानिसहरू पनि हुन्छन्। यस्ता मानिसहरूमा त्यस्ता व्यावहारिक कठिनाइहरू हुने हुनाले, तिनीहरू बारम्बार नकारात्मक संवेगहरूमा डुब्छन् र हैरानी, बेचैनी र चिन्ता महसुस गर्छन्। अनि, तिनीहरूले के बारेमा हैरानी, बेचैनी र चिन्ता महसुस गर्छन्? तिनीहरूको चिन्ता के हुन्छ भने, यदि तिनीहरूले यसरी नै आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहे, यसरी नै परमेश्वरप्रति आफूलाई समर्पित गरिरहे र दौडधुप गरिरहे, र सधैँ यसरी नै थकित महसुस गरिरहे भने, तिनीहरूको स्वास्थ्य स्थिति झन्झन् बिग्रिँदै जाने पो हो कि? तिनीहरू ४०-५० वर्ष पुगेपछि नै तिनीहरू ओछ्यानमा पो पर्ने हुन् कि? के यी चिन्ता जायज छन्? छन् भने, के कसैले यसलाई हल गर्ने ठोस तरिका प्रदान गर्न सक्छ? यसको जिम्मेवारी कसले लिनेछ? को जवाफदेही हुनेछ? शारीरिक रूपमा कमजोर रहेका र कमजोर शारीरिक संरचना भएका मानिसहरूले यस्ता कुराहरूबारे हैरानी, बेचैनी र चिन्ता महसुस गर्छन्” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (३))। “जन्म, वृद्धावस्था, रोगबिमारी र मृत्यु मानवजातिमाझ निरन्तर आइरहने र जीवनमा टार्न नसकिने भए पनि, निश्चित शारीरिक अवस्था वा विशेष रोग भएका कतिपय मानिसहरूले चाहे आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्दा होस् वा नगर्दा होस्, तिनीहरू देहका कठिनाइ र रोगहरूबारे सधैँ हैरानी, बेचैनी र चिन्तामा डुबिरहन्छन्; तिनीहरूले आफ्नो रोगबारे चिन्ता गर्छन्, रोगले आफ्नो जीवनमा ल्याउने धेरै कठिनाइहरूबारे चिन्ता गर्छन्, र आफ्नो रोग अझै बिग्रेर पो जान्छ कि, यो गम्भीर भयो भने यसले ल्याउने समस्याहरू के होलान्, र आफू यसबाट मर्ने पो हो कि भनेर चिन्ता गर्छन्। विशेष परिस्थिति र निश्चित अवस्थाहरूमा, गम्भीर प्रश्नहरूको यो श्रृङ्खलाले तिनीहरूलाई हैरानी, बेचैनी र चिन्तामा डुबाउँछ र तिनीहरूले यसबाट आफूलाई मुक्त गर्न सक्दैनन्; कतिपय मानिसहरू आफूलाई पहिले नै गम्भीर रोग लागिसकेको हुनाले वा भविष्यमा अवश्यै देखा पर्ने सुषुप्त रोगको कारण हैरानी, बेचैनी र चिन्ताको स्थितिमा जिउँछन्, अनि तिनीहरूमाथि यी नकारात्मक संवेगहरूको प्रभाव, असर, र नियन्त्रण परिरहन्छ” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (३))। परमेश्वरले खुलासा गरेको कुरा ठ्याक्कै ठ्याक्कै मेरै स्थिति थियो। मैले आफूलाई धेरै रोग छन् भन्ने देखेँ, र डाक्टरले पनि मलाई ज्यान जोखिममा पार्ने रोग छ भने, अनि औषधिले काम गर्दैन भन्ने मैले पाएँ। नतिजास्वरूप, म चिन्ता र फिक्रीको निरन्तर स्थितिमा जिएँ, र मैले आफ्नो सारा सोच आफ्नो शरीरको स्याहारसुसार गर्नमा केन्द्रित गरेँ। मलाई उप्रान्त आफ्नो कर्तव्यप्रति बोझको बोध महसुस भएन, र म प्रयास लगाउन वा त्यागहरू गर्न अनिच्छुक भएँ। मलाई के डर भयो भने म जति धेरै प्रयास लगाउँछु, दिमागमा रगतको आपूर्ति अपर्याप्त हुने र उच्च रक्तचाप बढ्ने अवस्था उति नै धेरै हुनेछ, र यदि मलाई इस्केमिक स्ट्रोक भयो भने, म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्षम हुनेछैनँ। त्यस दौरान, हरेक दिन मेरा पाखुरा र हातहरू लाटा हुन्थे, र यदि यी लक्षणहरू झन् खराब भए भने, मलाई पनि बुबालाई जस्तै पक्षघात हुनेछ र अन्ततः मर्ने पनि छु भन्ने चिन्ता लाग्यो। यदि म मरिनँ र जिउँदो लास बनेँ भने, म मुक्ति पाएर स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्न कसरी आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न र असल कार्यहरू तयार गर्न सक्छु? मलाई म सानो छँदा, कसैले मेरो भाग्य बताइदिएका थिए र म ६० वर्षको उमेरमा बिरामी भएर मर्छु भनेका थिए भनेर पनि याद आयो, र अहिले म ६० वर्ष पुग्नै लागेकीले, म साँच्चै मर्छु कि भनेर झन् बढी चिन्तित थिएँ। म चिन्ता र फिक्रीको स्थितिमा जिएँ, र मेरो ध्यान आफ्ना कर्तव्यहरूमा थिएन। जब मेरो काममा समस्याहरू उत्पन्न हुन्थे, तब मलाई ती समाधान गर्न कुनै आतुरीको बोध महसुस हुँदैनथ्यो, जसले गर्दा सुसमाचार कामको प्रभावकारितामा गम्भीर रूपले खस्कियो। म आफ्ना चिन्ता र फिक्रीहरूलाई समाधान गर्नका लागि सत्यता खोज्न तुरुन्तै परमेश्वरसामु आएँ।
मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “जब तँ बिरामी पर्छस्, एकातिर, यसको उद्देश्य तेरा सबै अनुचित माग र परमेश्वरबारेका तेरा अवास्तविक कल्पना र धारणाहरू खुलासा गर्नु हो, र अर्कोतिर, यसको उद्देश्य परमेश्वरप्रतिको तेरो आस्था र उहाँप्रतिको समर्पणता जाँच्नु हो। यदि तँ यी सन्दर्भहरूमा परीक्षामा उत्तीर्ण भइस् भने, तँसँग साँचो गवाही र परमेश्वरप्रतिको तेरो आस्था, परमेश्वरप्रतिको तेरो बफादारी, र उहाँप्रतिको तेरो समर्पणताको वास्तविक प्रमाण हुन्छ। परमेश्वरले यही चाहनुहुन्छ, र सृष्टि गरिएको प्राणीमा हुनुपर्ने र उसले जिउनुपर्ने कुरा यही हो। के यी सबै कुराहरू सकारात्मक छैनन् र? (छन्।) यी सबै मानिसहरूले पछ्याउनुपर्ने कुराहरू हुन्। यसका साथै, यदि परमेश्वरले तँलाई बिरामी पर्न दिनुहुन्छ भने, के उहाँले कुनै पनि समय र स्थानमा तेरो रोग हटाइदिन सक्नुहुन्न र? (सक्नुहुन्छ।) परमेश्वरले कुनै पनि समय र स्थानमा तेरो रोग हटाउन सक्नुहुन्छ, त्यसोभए के उहाँले तँमा रोग रहिरहने र तँलाई त्यसले कहिल्यै नछोड्ने अवस्था पनि ल्याउन सक्नुहुन्छ? (सक्नुहुन्छ।) अनि यदि परमेश्वरले यो रोगलाई तँबाट कहिल्यै हट्न दिनुहुन्न भने, के तैँले अझै पनि आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्छस्? के तैँले परमेश्वरमाथिको आफ्नो विश्वासलाई कायम राख्न सक्छस्? के यो जाँच होइन र? (हो।) यदि तँ बिरामी भइस् अनि केही महिनापछि निको भइस् भने, परमेश्वरमाथिको तेरो विश्वास, र उहाँप्रतिको तेरो बफादारिता र समर्पणताको जाँच भएको हुँदैन, र तँसँग कुनै गवाही हुँदैन। केही महिनासम्म रोग सहनु सजिलो हुन्छ, तर यदि तेरो रोग दुई-तीन वर्ष रहिरह्यो, र तेरो विश्वास र परमेश्वरप्रति आज्ञाकारी र समर्पित हुने तेरो इच्छा परिवर्तन भएन, बरु झन् वास्तविक भएर आयो भने, के यसले तँ जीवनमा वृद्धि भएको छस् भन्ने देखाउँदैन र? के तैँले यो फसल पाउँदैनस् र? (हजुर।) त्यसकारण, जब साँचो रूपमा सत्यतालाई पछ्याउने व्यक्ति बिरामी हुन्छ, ऊ आफ्नो रोगले ल्याउने अनगिन्ती फाइदाबाट गुज्रन्छ र तिनलाई व्यक्तिगत रूपमा अनुभव गर्छ। उसले चिन्तित भएर आफ्नो रोगदेखि उम्कने प्रयास गर्दैन वा यदि उसको रोग रहिरह्यो भने के परिणाम आउनेछ, यसले के-कस्ता समस्याहरू ल्याउनेछ, यो अझै खराब हुन्छ कि हुँदैन, वा यसले गर्दा मरिन्छ कि मरिँदैन भनेर चिन्ता गर्दैन—उसले यस्ता कुराहरूका बारेमा चिन्ता गर्दैन। यस्ता कुराहरूका बारेमा चिन्ता नगर्ने बाहेक, उसले सकारात्मक रूपमा प्रवेश गर्न, र परमेश्वरमा साँचो विश्वास राख्न, र उहाँप्रति साँचो रूपमा समर्पित र बफादार हुन सक्छन्। यसरी अभ्यास गरेर, उसले गवाही प्राप्त गर्छ, र यसले तिनीहरूको जीवन प्रवेश र स्वभाव परिवर्तनमा पनि ठूलो फाइदा पुर्याउँछ, र यसले उसको मुक्ति प्राप्तिको ठोस आधार निर्माण गर्छ। कति राम्रो कुरा!” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (४))। “परमेश्वरले तँलाई रोगबिमारीमार्फत मुक्ति दिन र पखाल्न चाहनुहुन्छ। उहाँले तेरो के कुरालाई पखाल्न चाहनुहुन्छ? उहाँ तैँले परमेश्वरमाथि राख्ने तेरा सबै अतिशयपूर्ण चाहना र माग पखाल्न चाहनुहुन्छ, र तैँले जुनसुकै हालतमा पनि बाँच्न र आफूलाई जीवित राख्नका लागि गर्ने विभिन्न युक्ति, फैसला, र योजनाहरूसमेत पखाल्न चाहनुहुन्छ। परमेश्वर तँलाई योजना बनाउन दिनुहुन्न, उहाँ तँलाई फैसला गर्न दिनुहुन्न, र उहाँ तँलाई उहाँबाट कुनै पनि अतिशयपूर्ण कुराको चाहना राख्न दिनुहुन्न; उहाँ त केवल तँलाई उहाँमा समर्पित हुनुपर्ने, र समर्पणतासम्बन्धी तेरो अभ्यास र अनुभवमा रोगप्रति तेरो आफ्नै मनोवृत्ति, र उहाँले तँलाई दिने यी शारीरिक अवस्थाहरूप्रतिको तेरो मनोवृत्ति, साथै तेरा व्यक्तिगत कामनाहरू जान्नुपर्ने माग गर्नुहुन्छ। जब तैँले यी कुराहरू जान्दछस्, तब तैँले परमेश्वरले तेरा लागि बिमारीका परिस्थितिहरू खडा गर्नु वा तँलाई यी शारीरिक अवस्थाहरू दिनु तेरा लागि कति फाइदाजनक छन् भन्ने कुरा बुझ्न सक्छस्; अनि तैँले यी कुराहरू तेरो स्वभाव परिवर्तन गर्नमा, तैँले मुक्ति पाउनमा, र तेरो जीवन प्रवेशमा कति उपयोगी छन् भन्ने कुरा बुझ्न सक्छस्। त्यसकारण, जब तँमाथि रोग आइपर्छ, तब तैँले सधैँ यसबाट कसरी छुटकारा पाउने वा यसबाट कसरी उम्कने वा यसलाई कसरी इन्कार गर्ने भनेर सोचिरहनु हुँदैन” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (३))। परमेश्वरका वचनहरूबाट मैले परमेश्वरको अभिप्राय बुझेँ। परमेश्वरले मलाई बिमारीपनबाट गुज्रन लगाउनुभयो, चाहे त्यो अवस्थाबाट निको हुन लामो समय लागोस् वा छोटो, र परमेश्वरले मलाई निको पार्नुभए पनि वा नपार्नुभए पनि, परमेश्वर मेरो बिमारीपनमा मसँग साँचो समर्पण छ कि छैन भनेर हेर्न चाहनुहुन्थ्यो। परमेश्वर मसँग आफ्ना कर्तव्यहरूमा बफादारी छ कि छैन भनेर जाँच्न र अझ महत्त्वपूर्ण, मेरो भ्रष्ट स्वभावलाई शुद्ध पार्न र परिवर्तन गर्न चाहनुहुन्थ्यो। तर जब मैले डाक्टरले मलाई ज्यान जोखिममा पार्ने रोग छ भनेको सुनेँ, तब म तुरुन्तै चिन्ता र फिक्रीको स्थितिमा परेँ। म मेरो बिमार झन् खराब हुनेछ, वा मलाई आंशिक पक्षघात हुनेछ भनेर डराएँ, र मलाई यदि मेरो अवस्था झन् खराब भएर म मरेँ भने, मैले मुक्ति पाउनेछैनँ र म स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्नेछैनँ भन्ने डर लाग्यो। ममा परमेश्वरप्रति आस्था र समर्पणको कमी मात्र थिएन, तर मैले घर छोडेर कर्तव्य निर्वाह गर्नुलाई परमेश्वरसँग तर्क गर्ने खोज्ने मोलतोलका रूपमा पनि प्रयोग गरेँ। मैले परमेश्वरले मेरो रोग नहटाउनुभएकामा गुनासो गरेँ, र आफ्नो हातमा भएको मण्डलीको काम छोडेर घरमै गएर कर्तव्य निर्वाह गर्नेबारे समेत सोचेँ। कुन हिसाबले ममा परमेश्वरप्रति कुनै समर्पण वा बफादारी थियो र? पहिले मलाई छोटो समयको, हल्का टाउको दुख्दा पनि म आफ्नो कर्तव्यमा लागिरहन सक्थेँ, र मलाई म परमेश्वरप्रति निकै बफादार छु भन्ने लाग्यो, तर जब मैले यस वर्ष आफ्नो अवस्था जाँचे र उपचार गरिएन भने यो घातक हुन सक्छ भन्ने थाहा पाएँ, तब मैले आफ्ना कर्तव्यहरूमा त्यागहरू गर्न चाहिनँ, र म आफ्नो कर्तव्यमा सुस्त र झाराटारुवा बनेँ, जसले गर्दा केही मण्डलीको सुसमाचार काममा गम्भीर रूपले ढिलाइ भयो। मैले म कति साह्रो स्वार्थी र घृणास्पद भएकी छु, र ममा परमेश्वरप्रति साँचो समर्पणको कति कमी छ भन्ने देखेँ। यस बिमारले मलाई पूर्ण रूपमा प्रकट गर्यो, र यदि यो मलाई आई नपरेको भए, मैले निर्लज्ज भई आफ्नो शीरमा परमेश्वरप्रतिको बफादारी र समर्पणको मुकुट पहिरिनेथिएँ। परमेश्वरले मेरो बिमारलाई मलाई शुद्ध पार्न र मुक्ति दिन प्रयोग गरिरहनुभएको थियो। यो बिमार परमेश्वरले मेरा लागि तयार गरेको ठूलो भोज थियो। परमेश्वरको अभिप्राय बुझेपछि, मलाई हृदयमा अझ धेरै चैन महसुस भयो। त्यसैले मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, चाहे मेरो बिमार सुध्रोस् वा बिग्रोस्, म आफ्ना चिन्ता र फिक्रीहरू पन्छाउन, तपाईँका योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तहरूप्रति समर्पित हुन, र तुरुन्तै आफ्नो हृदय कर्तव्यहरूमा लगाउन इच्छुक छु। मलाई निरन्तर आत्मचिन्तन गर्न र पाठहरू सिक्न अगुवाइ गर्नुहोस्।”
मैले फेरि आत्मचिन्तन गरेँ। किन मैले यति धेरै वर्ष परमेश्वरमा विश्वास गरेपछि, मेरो बिमारमा सुधार नआउँदा, आफूलाई परमेश्वरप्रतिको आस्था गुमाएकी र मेरा कर्तव्यमा कुनै प्रेरणा नभएको पाएँ भनेर आफैलाई सोधेँ। मैले आफ्नो चिन्तनमा, परमेश्वरका वचनहरू सम्झेँ: “तिमीहरूको बफादारिता बोलीवचनमा मात्र छ, तिमीहरूको ज्ञान सोचाइ र धारणाबारे मात्र हो, तिमीहरूका प्रयासहरू स्वर्गका आशिष्हरू प्राप्त गर्नका लागि मात्र हुन्, अनि त्यसो भए तिमीहरूको विश्वास कस्तो हुनुपर्छ? आज पनि तिमीहरू सत्यताको हरेक वचनलाई अनसुनी गर्छौ” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। तैँले येशूको आत्मिक शरीरलाई देख्दासम्ममा, परमेश्वरले स्वर्ग र पृथ्वीलाई नवीकरण गरिसक्नुभएको हुनेछ)। परमेश्वरका वचनहरूले मेरा घृणित अभिप्रायहरूका सन्दर्भमा सही कुरा औँल्याइदिए। मैले धेरै वर्षदेखि आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्दै, त्यागहरू गर्दै, र आफूलाई समर्पित गर्दै आएकी छु जस्तो देखिन्थ्यो, तर भित्र चाहिँ, ममा आशिष् पाउने अभिप्राय थियो। मैले के सोचेँ भने म यी सब वर्ष बिरामी हुँदा आफ्नो कर्तव्यहरूमा लागिरहेकी हुनाले, ममा कुनै गुण नभए पनि, कम्तीमा मैले कडा परिश्रम गरेकी छु, र मैले यी कुराहरूलाई स्वर्गको राज्यका आशिषहरूका लागि परमेश्वरसँग मोलतोल गर्ने पूँजीका रूपमा प्रयोग गर्ने कोसिस गरेँ। जब मैले मेरो अवस्था पक्षघात वा मृत्युमा समेत परिणत हुन सक्छ, र स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्ने मेरा आशाहरू चकनाचुर हुन लागेका देखेँ, तब परमेश्वरलाई धोका दिने मेरो प्रकृति पूर्ण रूपमा प्रकट भयो। मैले आफ्ना कर्तव्यहरूप्रति बोझको बोध गुमाउन थालेँ, र मेरो मनआफ्नो बिमारका लागि लोक उपचारहरू खोज्नमा केन्द्रित भयो। मैले सुसमाचार कामको खस्किँदो प्रभावकारितालाई समाधान गर्ने कष्ट उठाउन चाहिनँ, र मलाई यदि मैले धेरै कडा काम गरेँ र मरेँ भने, स्वर्गको राज्यका आशिषहरू पाउनेछैनँ भन्ने मात्र डर लाग्यो। मैले आफ्नो वैकल्पिक योजनालाई समेत विचार गरेँ र हातमा भएका कामहरू छोडेर घर जानेबारे सोचेँ। मैले ममा साँच्चै कुनै बफादारी थिएन, र म आशिषहरू पाउन मात्र कर्तव्य निर्वाह गरिरहेकी थिएँ भनेर देखेँ। यदि म यस बिमारीमार्फत प्रकट नभएको भए, मलाई आफ्नो आस्थामा आशिषहरू खोज्ने मेरा घृणित अभिप्रायहरू, वा मैले परमेश्वरबाट गरिरहेका अनुचित मागहरूबारे थाहा हुनेथिएन। मजस्तो भ्रष्ट स्वभावहरूले भरिएको व्यक्तिले अझै पनि राज्यमा प्रवेश गर्न र परमेश्वरका आशिष्हरू पाउन चाहनु साँच्चै लाजमर्दो कुरा थियो! मलाई ऋणी र दोषी महसुस भयो। म सृजित प्राणी हुँ, र मैले कर्तव्य निर्वाह गर्नु पूर्ण रूपमा प्राकृतिक र न्यायोचित हो। मैले परमेश्वरबाट सत्यताको भरणपोषण अत्यन्तै धेरै पाएकी थिएँ, त्यसैले मैले परमेश्वरको प्रेम चुकाउन बिनासर्त आफ्ना कर्तव्यहरू पूरा गर्नुपर्छ।
पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेर मृत्युलाई अझ स्पष्ट रूपमा बुझेँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “मृत्युको मामलाको प्रकृति पनि अरू कुराहरूको जस्तै छ। यो मानिसहरूले छनौट गर्ने कुरा होइन, न त यसलाई मानिसको इच्छाद्वारा परिवर्तन नै गर्न सकिन्छ। मृत्यु पनि जीवनको अरू महत्त्वपूर्ण घटनाजस्तै हो: यो पूर्ण रूपमा सृष्टिकर्ताको पूर्वनिर्धारण र सार्वभौमिकताअन्तर्गत पर्छ। यदि कसैले मृत्यु आओस् भनेर बिन्ती गर्यो भने, ऊ मर्छ नै भन्ने छैन; यदि उसले जिउन पाऊँ भनेर बिन्ती गर्यो भने, ऊ जिउँछ नै भन्ने छैन। यो सबै परमेश्वरको सार्वभौमिकता र पूर्वनियोजनअन्तर्गत पर्छ, र यो कुरालाई परमेश्वरको अख्तियार, परमेश्वरको धर्मी स्वभाव, र परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूले परिवर्तन र निर्धारण गर्छ। त्यसैले, यदि तँलाई गम्भीर वा सम्भावित रूपमा घातक रोग लाग्यो भने पनि, तँ मर्ने निश्चित हुँदैन। तेरो मृत्युबारे कसले निर्णय गर्छ? (परमेश्वरले।) त्यसो गर्ने परमेश्वर हुनुहुन्छ; मानिसहरूले यस तथ्यबारे निर्णय गर्न सक्दैनन्, जसरी तैँले तेरा आमाबुबा को हुन्, वा तेरो जन्मको समय र स्थान छनौट गर्न सक्दैनस्। बिमारी र मृत्युका मामिलाहरूको कुरा आउँदा, सबैभन्दा बुद्धिमानी तरिका भनेको कामकुराहरूलाई तिनको स्वाभाविक बाटो लिन दिनु र समर्पित हुनु, छनौटहरू नगर्नु, र यी मामिलाहरूमा कुनै सोच वा ऊर्जा खर्च नगर्नु, वा तीबारे हैरान, बेचैन, वा चिन्तित नहुनु हो। मानिसहरू आफै छनौट गर्न सक्षम नहुने हुनाले, यी मामिलाहरूमा यति धेरै ऊर्जा र सोच खर्च गर्नु मूर्खतापूर्ण र बुद्धिहीन कुरा हो। मृत्यु जस्तो अत्यन्तै महत्त्वपूर्ण कुराको सामना गर्दा मानिसहरूले यसबारे हैरान हुनु हुँदैन वा चिन्ता गर्नु हुँदैन वा यसको डर मान्नु हुँदैन, तर के गर्ने त? मानिसहरूले प्रतीक्षा गर्नुपर्छ, होइन त? (हो।) होइन त? के प्रतीक्षा गर्नु भनेको मृत्युको प्रतीक्षा गर्नु हो? मृत्युको सामना गर्दा मर्न पर्खिनु हो? के त्यो सही हो? (होइन, मानिसहरूले यसलाई सकारात्मक रूपमा सामना गर्नुपर्छ र तिनीहरू समर्पित हुनुपर्छ।) ठीक भन्यौ, यसको अर्थ मृत्युलाई पर्खिनु भन्ने हुँदैन। मृत्युदेखि नआत्तिओ, र आफ्नो सारा ऊर्जा मृत्युबारे सोच्नामा नलगाऊ। दिनभरि यस्तो सोचेर नबस, ‘के म मर्छु? म कहिले मर्छु? मरेपछि मैले के गर्नेछु?’ यसका बारेमा सोच्दा पनि नसोच। कतिपय मानिसहरूले भन्छन्, ‘यसका बारेमा किन नसोच्नु? मर्न लागेको बेला यसका बारेमा किन नसोच्नु?’ किनभने तँ मर्छस् कि मर्दैनस् भन्ने कुरा थाहा हुँदैन, र परमेश्वरले तँलाई मर्न दिनुहुन्छ कि दिनुहुन्न भन्ने थाहा हुँदैन—यी कुराहरू अज्ञात छन्। विशेष गरी, तँ कहिले मर्छस्, कहाँ मर्छस्, कुन बेला मर्छस्, वा तँ मर्दा तेरो शरीरलाई कस्तो महसुस हुन्छ भन्ने कुरा थाहा हुँदैन। आफूलाई थाहा नभएको कुराबारे सोच्दै र मनन गर्दै आफ्नो दिमाग खियाएर अनि त्यसका बारेमा तनाव र चिन्ता लिएर, के तँ मूर्ख भइरहेको हुँदैनस् र? यसले तँलाई मूर्ख तुल्याउने हुनाले, तैँले यी कुराहरूका बारेमा दिमाग खियाउनु हुँदैन” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (४))। “तँ परमेश्वरलाई पछ्याउँछस् र उहाँमा विश्वास गर्छु भन्छस्, तर त्यो सँगसँगै, तँ अन्धविश्वासहरूद्वारा नियन्त्रित र बाधित भइरहेको छस्। तँ अन्धविश्वासहरूले मानिसहरूमा स्थापित गरेका सोचहरू पछ्याउनसमेत सक्छस्, र अझै गम्भीर कुरा त, तिमीहरूमध्ये कति जना त अन्धविश्वाससम्बन्धी यी सोच र तथ्यहरूको भयसमेत मान्छौ। यो परमेश्वरविरुद्धको सबैभन्दा ठूलो ईशनिन्दा हो। तँ परमेश्वरको साक्षी दिन असक्षम मात्र नभई, शैतानलाई पछ्याएर तैँले परमेश्वरको सार्वभौमिकताको प्रतिरोध पनि गरिरहेको छस्—यो परमेश्वरविरुद्धको ईशनिन्दा हो” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (१६))। परमेश्वरका वचनहरूको न्यायले मलाई भयभीत बनायो। मैले सोचेँ, हालै मेरो अवस्था कसरी बिग्रँदै गएको थियो, डाक्टरले मलाई ज्यान जोखिममा पार्ने रोग छ भनेका थिए, र मैले एक जना हात हेर्ने व्यक्तिले म ६० वर्षको उमेरमा बिरामी भएर मर्छु भनेको कुरा सम्झेँ, र मैले तुरुन्तै आफूलाई चिन्ता र फिक्रीको स्थितिमा जिइरहेको पाएँ। मलाई कतै म साँच्चै मर्छु कि भन्ने डर थियो, र त्यसैले मैले आफूलाई यस बिमारबाट छिट्टै मुक्त गर्ने आशामा सबै प्रकारका उपचारहरू प्रयास गरेँ। अहिले फर्केर हेर्दा, म साँच्चै अन्धो र अज्ञानी थिएँ भन्ने देख्छु! मेरो जीवन र मृत्यु परमेश्वरको हातमा छ, र म कहिले र कसरी मर्छु भन्ने कुरा सबै परमेश्वरको पूर्वनिर्धारण र सार्वभौमिकताअन्तर्गत छ। म बिरामी भए पनि नभए पनि, जब मेरो पूर्वनिर्धारित समय आउँछ, तब म बिरामी नभए पनि मर्नेछु। तर यदि मेरो पूर्वनिर्धारित समय आएको छैन भने, मलाई गम्भीर रोग लागे पनि, म मर्नेछैनँ। तर मैले परमेश्वरको अख्तियार र सार्वभौमिकता बुझिनँ, र म त्यो हात हेर्ने व्यक्तिले भनेको कुराद्वारा प्रभावित र बाधित भएँ, उसले भनेको कुरा साँच्चै पूरा हुन्छ भनेर डराएँ। मेरो हृदयमा परमेश्वरको स्थान कहाँ थियो? के मैले यसमा परमेश्वरको पूर्वनिर्धारण र सार्वभौमिकतालाई इन्कार गरिरहेकी थिइनँ र? यो त परमेश्वरविरुद्ध निन्दा थियो! म साँच्चै अलमल्लमा परेँ, र मलाई आफैलाई झापड हान्नसमेत मन लाग्यो। मैले मेरा बुबालाई सम्झेँ, जसले उपचारमा धेरै पैसा खर्च गर्नुभएको थियो तर आफ्नो बिमार निको पार्न सक्नुभएन। उहाँ ४० वर्षको उमेरमा बित्नुभयो। त्यो उहाँको भवितव्य थियो। जब उहाँको पूर्वनिर्धारित समय आयो, तब कसैले पनि उहाँलाई जीवित राख्न सकेन। त्यसको विपरीत, मैले एउटी सिस्टरका हजुरबुबालाई १० वर्षभन्दा बढी समयसम्म क्यान्सर भएको पनि देखेकी थिएँ। डाक्टरहरूले उहाँ धेरै जिउनुहुन्न भनेका थिए, तर रोग निदान भएपछि उहाँ बिना उपचार धेरै वर्ष जिउनुभयो। ७० वर्ष कटिसक्दा समेत उहाँ नियमित रूपमा बजार जानुहुन्थ्यो। मलाई केही रोग भए पनि, मेरो अवस्था बिग्रन्छ कि बिग्रँदैन, ती स्ट्रोक वा पक्षघात र मृत्युमा समेत पुग्छन् कि पुग्दैनन् भन्ने कुराहरू मैले अनुमान गर्न वा नियन्त्रण गर्न सक्ने कुरा होइनन्। तर मैले आफूलाई चिन्ता र फिक्रीमा फसेकी, कर्तव्य निर्वाह गर्नमा मन नलागेको पाएँ। के यो मेरो मूर्खता थिएन र? म जिए पनि वा मरे पनि, परमेश्वरको पूर्वनिर्धारण र बन्दोबस्तहरूप्रति समर्पित हुनुपर्छ, र म आफूले अनुमान वा नियन्त्रण गर्न नसक्ने कुराहरूबारे चिन्तित वा बेचैन हुनु हुँदैन। मेरो दिमागले अझै सामान्य रूपमा काम गर्ने र ममा अझै आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्ने ऊर्जा भएकाले, मैले तुरुन्तै आफ्नो स्थिति बदल्नुपर्थ्यो, आफ्नो मानसिकता समायोजित गर्नुपर्थ्यो, र आफ्नो हृदय कर्तव्यहरूमा लगाउनुपर्थ्यो। सुसमाचार काममा भएका समस्याहरू समाधान गर्नुपर्थ्यो, ब्रदर-सिस्टरहरूको नकारात्मक स्थितिहरू समाधान गर्नुपर्थ्यो, उनीहरूलाई सुसमाचार प्रचार गर्न र परमेश्वरको गवाही दिन उत्प्रेरित गर्नुपर्थ्यो, अनि परमेश्वरको देखापराइको तृष्णा गर्ने अझ धेरै मानिसलाई उहाँको मुक्ति प्राप्त गर्नका लागि उहाँको घरमा ल्याउनुपर्थ्यो। यसरी, म मरे पनि, मलाई कुनै पछुतो हुनेछैन।
पछि, मैले परमेश्वरका अझ धेरै वचन पढेँ: “व्यक्तिको जीवनको मूल्य के हो? के यो खाने, पिउने, र रमाइलो गर्ने जस्ता देहसुखका लागि मात्रै हो? (अहँ, होइन।) त्यसोभए केको लागि हो? आफ्ना विचारहरू सुनाऊ। (सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नका लागि हो, व्यक्तिले कम्तीमा पनि हासिल गर्नुपर्ने कुरा यही हो।) त्यो सही हो। … एक हिसाबमा, यो सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नुसँग सम्बन्धित छ। अर्को हिसाबमा, यो आफ्नो सामर्थ्यले भ्याउने र आफूले सम्पन्न गर्न सक्ने सबथोक राम्ररी गर्नु, तँलाई तेरो विवेकले दोष नलगाउने, तँ आफ्नो विवेकसँग मैत्रीपूर्वक रहन सक्ने र अरूका नजरमा स्वीकारयोग्य हुने अवस्थामा पुग्नु हो। यसलाई अझै एक चरण अगाडि लगेर भन्दा, तँ जुन परिवारमा जन्मेको भए पनि, तेरो शैक्षिक पृष्ठभूमि वा व्यक्तिगत क्षमताहरू जे-जस्ता भए पनि, तैँले आफ्नो जीवनभर मानिसहरूले जीवनमा बुझ्नुपर्ने सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण सत्यताहरू के-के हुन् भनेर मनन गर्नैपर्छ—उदाहरणका लागि, मानिसहरू कस्तो मार्गमा हिँड्नुपर्छ, साथै जीवनलाई अर्थपूर्ण बनाउनका लागि तिनीहरूले कसरी जिउनुपर्छ। तैँले कम्तीमा थोरै नै भए पनि जीवनको साँचो मूल्यको खोजी गर्नुपर्छ; तैँले यो जीवन व्यर्थमा जिउन मिल्दैन, र तँ यो पृथ्वीमा व्यर्थमा आएको हुँदैनस्। अर्को हिसाबमा, तेरो जीवनकालमा, तैँले आफ्नो मिसन पूरा गर्नुपर्छ; सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा यही हो। हामी कुनै ठूलो मिसन, कर्तव्य वा जिम्मेवारी पूरा गर्नेबारे कुरा गर्नेछैनौँ, तर कम्तीमा पनि, तैँले केही न केही त हासिल गर्नैपर्छ। उदाहरणको लागि, मण्डलीमा, कतिपय मानिसहरूले सुसमाचार प्रचार गर्ने कर्तव्यमा आफ्नो सबै मेहनत लगाउँछन्, आफ्नो जीवनभरको ऊर्जा लगाउँछन्, ठूलो मूल्य चुकाउँछन्, अनि धेरै मानिसहरूलाई विश्वासमा ल्याउँछन्। यसले गर्दा, तिनीहरूलाई आफ्नो जीवन व्यर्थ भएन, साथै त्यसको मूल्य छ र त्यसले तिनीहरूलाई सान्त्वना दिलाउँछ भन्ने महसुस हुन्छ। रोग र मृत्यु सामना गर्दा, वा आफ्नो पूरै जीवनको लेखाजोखा गर्दा, तिनीहरू आफूले गरेको सबथोक, आफूले हिँडेको मार्गबारे फर्केर सोच्छन्, हृदयमा सहजता भेटाउँछन्; तिनीहरू आत्मदोष वा पछुतोबाट मुक्त हुन्छन्। … मानव जीवनको मूल्य र पछ्याउनुपर्ने सही मार्ग केही मूल्यवान् कुरा सम्पन्न गर्नु र एउटा वा केही मूल्यवान् कामहरू पूरा गर्नुमा निहित हुन्छ। यसलाई करियर भन्न मिल्दैन; यसलाई सही मार्ग भनिन्छ, र यसलाई उचित काम पनि भनिन्छ। मलाई भन् त, के व्यक्तिले केही मूल्यवान् काम पूरा गर्न, अर्थपूर्ण र मूल्यवान् जीवन जिउन, अनि सत्यता पछ्याउन र प्राप्त गर्नका लागि मूल्य चुकाउनु सार्थक हुन्छ? (हुन्छ।) यदि तँ साँच्चै सत्यता खोज्न र बुझ्न चाहन्छस् भने, र जीवनको सही मार्ग हिँड्न, कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्न, र बहुमूल्य र अर्थपूर्ण जीवन जिउन चाहन्छस् भने, तैँले तेरो सारा ऊर्जा लगाउन, मूल्य चुकाउन, र तेरा सबै समय र दिनहरू अर्पन हिचकिचाउनु हुँदैन। यदि यो अवधिमा तैँले थोरै रोगबिमार सहनुपर्यो भने पनि केही हुँदैन, यसले तँलाई चकनाचुर पार्दैन। के यो कुरा सहजता र फुर्सतको जीवन बिताउनु, पोषण पुग्ने र स्वस्थ रहने गरी शरीरको हेरचाह गर्नु, अनि अन्त्यमा लामो आयु प्राप्त गर्नुभन्दा निकै उत्कृष्ट कुरो होइन र? (हो।) यी दुईमध्ये कुन विकल्पचाहिँ मूल्यवान् जीवनको लागि हितकर हुन्छ? मानिसहरूले अन्त्यमा मृत्यु सामना गर्दा, यीमध्ये कुन विकल्पले तिनीहरूलाई सान्त्वना दिन्छ र कुनै पछुतो गराउँदैन? (अर्थपूर्ण जीवन जिउँदा।) अर्थपूर्ण जीवन जिउनु भनेको आफ्नो हृदयमा परिणामहरू पाएको र सान्त्वना मिलेको अनुभव गर्नु हो” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (६))। परमेश्वरका वचनहरूको मार्गदर्शनमा, मैले व्यक्ति कसरी अर्थपूर्ण र मूल्यवान् जीवन जिउन सक्छ भनेर बुझेँ, र मेरो हृदय एकदमै प्रोत्साहित भयो। म शैतानद्वारा भ्रष्ट तुल्याइएको व्यक्ति हुँ, तर आज, मलाई परमेश्वरले उचाल्नुभएको छ, र म सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्न, सुसमाचार प्रचार गर्न र सृष्टिकर्ताको गवाही दिन जिउन, अनि कष्ट र अन्धकारमा जिइरहेकाहरूलाई परमेश्वरको मुक्ति प्राप्त गर्न उहाँकहाँ अगुवाइ गर्न सक्छु। यो यस्तो मूल्यवान् र अर्थपूर्ण कुरा हो! हामी धूलोभन्दा तुच्छ छौँ, तैपनि परमेश्वर हामीलाई अनुग्रह गर्नुहुन्छ। हामी परमेश्वरका यति धेरै वचनहरूको भरणपोषण पाउँछौँ, यति धेरै सत्यता र रहस्य बुझ्छौँ, सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्छौँ, र परमेश्वरद्वारा मुक्ति दिइन र महाविपत्तिहरूबाट बच्न सक्छौँ। यो कति ठूलो आशिष् हो! यदि हामीले अकल्पनीय यो दुर्लभ मौका गुमाएका भए, त्यो ठूलो पछुतो हुनेथ्यो। यदि म आफ्नो शरीरको मात्र ख्याल गर्छु, र आफ्नो कर्तव्यमा कुनै प्रयास लगाउँदिनँ वा त्यागहरू गर्दिनँ भने, मैले आफ्नो शरीरलाई स्याहारेर स्वस्थ बनाए पनि, यदि मैले आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गरेकी छैनँ र सृजित प्राणीको कार्य गुमाएकी छु भने, के म जिउँदो लासजस्तै जिइरहेकी हुनेछैनँ र? आत्माको पीडा भरपाइ गर्न नसकिने कुरा हो। त्यसपछि, मैले तुरुन्तै सुसमाचार कामदारहरूलाई परमेश्वरका अभिप्रायहरूबारे सङ्गति गरेँ, र जब मैले उनीहरूको सुसमाचार काममा समस्या र विचलनहरू फेला पारेँ, तब मैले तुरुन्तै समाधानहरूबारे सङ्गति गरेँ, र सुसमाचार काममा बिस्तारै सुधार हुन थाल्यो। दुई महिनापछि, यी मण्डलीहरूमा सुसमाचार कामको नतिजा दोब्बर भयो। त्यसपछि, मैले औषधि खान छोडेँ, मेरो रक्तचाप सामान्य अवस्थामा फर्कियो, र मेरो टाउको सुन्निएको जस्तो महसुस हुन र दुख्न छोड्यो। कामको व्यस्तता नहुँदा, म अलि बढी आराम गर्थेँ, र कहिलेकाहीँ, कामको व्यस्तता हुँदा र राति अबेरसम्म बस्नुपर्दा, भोलिपल्ट बिहान उठ्दा मेरो टाउको पहिले जस्तो सुन्निएको जस्तो महसुस हुँदैनथ्यो र दुख्दैनथ्यो। राति मेरा पाखुरा र हातहरू लाटा हुन पनि छोडे, र म परमेश्वरप्रति साँच्चै आभारी थिएँ।
पछि, मैले माथिल्ला अगुवाहरूबाट पत्र पाएँ, जसमा मलाई एक दर्जनभन्दा बढी मण्डलीहरूको सुसमाचार कामको अनुगमन गर्नका लागि जिम्मेवार हुन आग्राह गरिएको थियो। त्यो पत्र पढ्दा, मैले सोचेँ, “यतिका धेरै मण्डलीको सुसमाचार काम अनुगमन गर्नका लागि अझ धेरै मूल्य चुकाउनुपर्नेछ, अझ धेरै प्रयास र मानसिक ऊर्जा चाहिन्छ। यदि मैले आफ्नो दिमाग धेरै प्रयोग गरेँ भने, के मेरो बिमार बल्झिनेछैन र?” यसबारे सोच्दा, मैले मेरो स्थितिमा केही गडबडी छ भन्ने बुझेँ। के म भर्खरै मात्र आफ्नो बिमारसम्बन्धी चिन्ता र फिक्रीहरूबाट बाहिर निस्केकी थिइनँ र? म फेरि किन चिन्ता गर्दै थिएँ? त्यसैले मैले समर्पित हुन इच्छुक हुँदै परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ। त्यसपछि, मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “तँ बिरामी भए पनि पीडामा भए पनि, जबसम्म तँसँग एक मुट्ठी सास बाँकी हुन्छ, जबसम्म तँ बाचिरहेको हुन्छस्, जबसम्म तैँले बोल्न र हिँड्न सक्छस्, तबसम्म तँसँग कर्तव्य निर्वाह गर्ने ऊर्जा हुन्छ, र तँ आफ्नो कर्तव्य निर्वाहमा गम्भीर र व्यावहारिक हुनुपर्छ। तैँले सृष्टि गरिएको प्राणीको कर्तव्य वा सृष्टिकर्ताले तँलाई दिनुभएको जिम्मेवारी त्याग्नु हुँदैन। जबसम्म तँ मर्दैनस्, तबसम्म तैँले आफ्नो कर्तव्य निभाउनुपर्छ र पूरा गर्नुपर्छ” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (३))। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई आस्था र शक्ति दिए, र जबसम्म म जीवित रहन्छु, बोल्न र हिँड्न सक्छु, तबसम्म म आज्ञाकारी र व्यावहारिक हुनैपर्छ, अनि मैले सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नैपर्छ। यसबारे सोच्दा, यसबेलासम्म मेरा बिमारहरू मूलतः निको भइसकेका थिए, र कामको बोझ अलि बढी भए पनि, म आफ्नो तालिका उचित रूपमा मिलाउन सक्थेँ। भविष्यमा मेरो बिमार बल्झिए पनि नबल्झिए पनि, म परमेश्वरलाई उहाँले चाहनुभएअनुसार मलाई योजनाबद्ध र बन्दोबस्त गर्न दिनेथिएँ। त्यसैले मैले अगुवाहरूलाई जवाफ पठाएँ, म मण्डलीका बन्दोबस्तहरू पालन गर्न, र कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्नका लागि सबैसँग सद्भावपूर्ण सहकार्य गर्न इच्छुक छु भनेर भनेँ।
