परमेश्‍वर आत्माको दृष्टिकोणबाट बोल्नुहुँदा, उहाँको स्वर सम्पूर्ण मानवजातिप्रति लक्षित हुन्छ। परमेश्‍वर मानव दृष्टिकोणबाट बोल्नुहुँदा, उहाँको स्वर उहाँको आत्माको मार्गदर्शन पछ्याउने सबैप्रति लक्षित हुन्छ। परमेश्‍वर कुनै तेस्रो पक्षको दृष्टिकोणबाट (मानिसहरूले भन्ने गरेको दर्शकको दृष्टिकोणबाट) बोल्नुहुँदा, उहाँ आफ्ना वचनहरू मानिसहरूलाई सिधै देखाउनुहुन्छ, मानिसहरूलाई उहाँ एक टिप्पणीकार हुनुहुन्छ भन्‍ने महसुस गराउनुहुन्छ, र तिनीहरूलाई उहाँको मुखबाट मानवहरूसँग कुनै ज्ञान नभएको र तिनीहरूले बुझ्न नसक्ने असीमित कुरा निस्कन्छन् भन्ने लाग्छ। यस्तै होइन र? परमेश्‍वर आत्माको दृष्टिकोणबाट बोल्नुहुँदा, सम्पूर्ण मानवजाति चकित हुन्छ। “मप्रतिको मानिसहरूको प्रेम नगण्य छ, र मप्रतिको तिनीहरूको आस्था पनि अत्यन्तै सानो छ। यदि मैले मेरा वचनहरूको प्रहारलाई मानिसहरूका कमजोरीहरूप्रति लक्षित नगरेको भए, तिनीहरूले धाक लगाउने र बढाइचढाइ गर्नेथिए, सांसारिक मामिलाहरूका सम्बन्धमा आफू सर्वज्ञानी र सबथोक जान्ने भएझैँ गरी फाइँफुट्टी लगाउनेथिए र आडम्बरी सिद्धान्तहरू निकाल्नेथिए।” यी वचनहरूले मानिसहरूको वास्तविकता र तिनीहरूको हृदयमा परमेश्‍वरको स्थान खुलासा गर्ने मात्र होइन, मानवजातिको सम्पूर्ण जीवनलाई पनि उदाङ्गो पार्छन्। हरेक व्यक्तिले आफूलाई असाधारण ठान्छ तर उसलाई “परमेश्‍वर” भन्‍ने शब्द पनि छ भन्ने थाहा हुँदैन। त्यसकारण, उसले आडम्बरी सिद्धान्तहरू निकाल्ने आँट गर्छ। तर, यो “आडम्बरी सिद्धान्तहरू निकाल्नु” भनेको मानव धारणाहरूमा कल्पना गरिएजस्तो “बोल्नु” होइन। बरु, यसको अर्थ मानिसहरू शैतानद्वारा भ्रष्ट तुल्याइएका छन्, त्यसैले तिनीहरूले गर्ने हरेक काम, तिनीहरूले चाल्ने हरेक कदमले परमेश्‍वरविरुद्ध विद्रोह गर्छ र उहाँको सिधै प्रतिरोध गर्छ भन्‍ने हुन्छ। तिनीहरूका कार्यहरूको मूल-तत्त्व शैतानबाट आउँछ र यसले परमेश्‍वरलाई प्रतिरोध गर्छ, र परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूको विपरीत, स्वतन्त्रता हासिल गर्ने अभिप्राय राख्छ। यसैकारण परमेश्‍वर मानिसहरू सबैले आडम्बरी सिद्धान्तहरू निकाल्छन् भनेर भन्नुहुन्छ। परमेश्‍वर किन उहाँका वचनहरूको प्रहार मानव कमजोरीहरूप्रति लक्षित छ भनेर भन्नुहुन्छ? किनभने, परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूअनुरूप, यदि उहाँले मानिसहरूको हृदयको गहिराइमा लुकेका कुराहरूलाई उदाङ्गो नपार्नुभएको भए, कोही पनि झुक्नेथिएन; यस्तो हुँदा, मानिसहरूले आफैलाई बुझ्नेथिएनन्, र तिनीहरूसँग परमेश्‍वरको डर मान्‍ने हृदय हुनेथिएन। अर्को शब्दमा भन्नुपर्दा, यदि मानिसहरूका अभिप्रायहरूलाई उदाङ्गो नपारिएको भए, तिनीहरूले जे पनि गर्ने आँट गर्नेथिए—तिनीहरू स्वर्गलाई सराप्न र सिधै परमेश्‍वरको निन्दा गर्न समेत खडा हुनेथिए। यी मानवजातिका कमजोरीहरू हुन्। त्यसकारण, परमेश्‍वर यसरी बोल्नुहुन्छ: “मेरा अभिप्रायहरूअनुरूप हुने र मेरो प्रयोग योग्य हुनेहरूको निरन्तर खोजी गर्दै म ब्रह्माण्ड संसारका सबै कुनातिर यात्रा गर्छु।” यस भनाइलाई पछि राज्यको सलामी औपचारिक रूपमा गुन्जिने बारेमा भनिएको कुरासँग जोडेर हेर्दा, यसले परमेश्‍वरका आत्माले पृथ्वीमा फेरि एक पटक नयाँ काम गरिरहनुभएको छ भन्‍ने कुरा स्पष्ट पार्छ; यति मात्र हो कि मानिसहरू यसलाई आफ्नो भौतिक आँखाले देख्न सक्दैनन्। आत्माले पृथ्वीमा फेरि एक पटक नयाँ काम गरिरहनुभएको छ भनेर भनिने हुनाले, सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड संसार फेरि एक पटक ठूलो परिवर्तनबाट गुज्रिरहेको छ: परमेश्‍वरका पुत्रहरू र परमेश्‍वरका मानिसहरूले परमेश्‍वरको देहधारणको गवाही स्वीकार गर्न थालेका मात्र छैनन्, हरेक धर्म र सम्प्रदाय, जीवनको हरेक क्षेत्र र ठाउँले पनि यसलाई फरक-फरक मात्रामा स्वीकार गर्छ। यो आत्मिक क्षेत्रमा ब्रह्माण्ड संसारको एउटा ठूलो हलचल हो। यसले सम्पूर्ण धार्मिक संसारलाई जोडले हल्लाउँछ, जुन पहिले उल्लेख गरिएको “भूकम्प” ले आंशिक रूपमा जनाउने कुरा हो। त्यसपछि, स्वर्गदूतहरू औपचारिक रूपमा आफ्नो काम सुरु गर्छन् र इस्राएलका मानिसहरू फेरि कहिल्यै नभौँतारिने गरी आफ्नो गृहभूमि फर्कन्छन्, र संलग्न गराइएका सबैले रखवारी स्वीकार गर्न थाल्छन्। यसको विपरीत, मिश्रीहरू मेरो मुक्तिको दायराभन्दा बाहिर पर्न थाल्छन्; अर्थात्, तिनीहरूले मेरो सजाय प्राप्त गर्छन् (तर त्यो औपचारिक रूपमा सुरु भइसकेको छैन)। त्यसैले, जब संसार एकैसाथ यी केही ठूला हलचलबाट गुज्रन्छ, त्यही बेलामा राज्यको सलामी पनि औपचारिक रूपमा गुन्जिन्छ, जुन समयलाई मानिसहरूले “सात गुणा तीव्र पारिएको आत्माले काम गर्न सुरु गर्ने समय” भनेका छन्। हरेक पटक परमेश्‍वरले आफ्नो काम पुनरारम्भ गर्दा, यी चरणहरूमा (वा यी सङ्क्रमणकालीन अवधिहरूमा), कसैले पनि पवित्र आत्माको काम महसुस गर्न सक्दैन। त्यसकारण, “जब मानिसहरूले आशा गुमाउँछन्” भन्ने परमेश्‍वरका वचनहरू वास्तविक परिस्थितिहरूमा आधारित छन्। यसबाहेक, यी प्रत्येक सङ्क्रमणकालीन चरणमा, जब मानिसहरूले आशा गुमाउँछन्, जब तिनीहरूलाई यो गलत प्रवाह हो भन्‍ने लाग्छ, तब परमेश्‍वर नयाँ रूपमा सुरु गर्नुहुन्छ र आफ्नो कामको अर्को चरणलाई अगाडि बढाउनुहुन्छ। परमेश्‍वरले आफ्नो काम पुनरारम्भ गर्ने र सृष्टिको समयदेखि अहिलेसम्मको आफ्नो कामका विधिहरू परिवर्तन गर्नेबीचको समानता यही हो। धेरैजसो मानिसले यस कामको केही पक्ष केही हदसम्म बोध गर्न सके पनि, अन्ततः तिनीहरूलाई पानीको भेलले बगाउँछ, किनभने तिनीहरूको कद अत्यन्तै सानो हुन्छ; तिनीहरू परमेश्‍वरको कामका चरणहरूलाई दह्रिलो गरी समात्न सक्दैनन्, र त्यसैले तिनीहरू हटाइन्छन्। तर, परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई शुद्ध गर्ने पनि यसरी नै हो, र यो परमेश्‍वरले मानवजातिका पुराना धारणाहरूलाई गर्ने न्याय हो। मानिसहरूसँग जति धेरै जग हुन्छ, परमेश्‍वरबारे तिनीहरूका धार्मिक धारणाहरू त्यति नै ठूला हुन्छन्, जसलाई त्याग्न तिनीहरूलाई गाह्रो हुन्छ; तिनीहरू सधैँ पुराना कुराहरूमा टाँसिन्छन्, र तिनीहरूलाई नयाँ ज्योति स्वीकार गर्न गाह्रो हुन्छ। अर्कोतर्फ, यदि कोही उभिरहेको छ भने, ऊसँग उभिनका लागि कुनै जग हुनैपर्छ, तैपनि धेरैजसो मानिसलाई आफ्ना धारणाहरू त्याग्न अझै पनि गाह्रो हुन्छ। यो विशेष गरी आजका देहधारी परमेश्‍वरबारे तिनीहरूका धारणाहरूको हकमा लागु हुन्छ, जुन प्रस्टै देखिने कुरा हो।

आजका वचनहरूमा, परमेश्‍वर दर्शनहरूका बारेमा धेरै बोल्नुहुन्छ, र यसको विस्तृत वर्णन गरिरहनु आवश्यक छैन। परमेश्‍वर मूलतः मण्डलीको निर्माणले कसरी राज्यको निर्माणको जग बसाल्छ भन्‍ने बारेमा बोल्नुहुन्छ। अझ निर्दिष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, मानिसहरूले देहमा हुनुहुने परमेश्‍वरलाई आफ्नै आँखाले नचिने पनि, मण्डलीको निर्माण भइरहँदा, त्यसको मुख्य लक्ष्य तिनीहरूलाई हृदय र बोली दुवैमा विश्‍वस्त पार्नु थियो। हृदयमा तिनीहरू सबैले उहाँमा विश्‍वास गरे पनि, तिनीहरू उहाँलाई चिन्दैनथे, किनभने त्यस चरणमा उहाँ कुनै व्यक्तिभन्दा भिन्न हुनुहुन्नथ्यो। राज्यको युगमा, सबै जना आफ्नो हृदय, आफ्नो बोली, र आफ्नो आँखामा विश्‍वस्त हुनैपर्छ। सबै जना आफ्नो हृदय, बोली, र आँखामा विश्‍वस्त हुनका लागि, तिनीहरूलाई देहमा जिउनुहुने परमेश्‍वरलाई आफ्नो भौतिक आँखाले चिन्‍न दिइनुपर्छ—करकापमा वा केवल सामान्य विश्‍वासको भरमा होइन, बरु उहाँलाई चिनेर, तिनीहरू हृदय र बोली दुवैमा विश्‍वस्त हुन्छन् भन्ने देखाउन यो नै काफी छ। त्यसकारण, निर्माणको यो चरण लडाइँ गर्नु वा मार्नुसँग सम्बन्धित छैन, बरु मानवजातिलाई परमेश्‍वरका वचनहरूबाट प्रबोधन प्राप्त गर्न सक्षम बनाउनु, अनि यसद्वारा तिनीहरूलाई पछ्याउन र अन्वेषण गर्न दिनुसँग सम्बन्धित छ, ताकि तिनीहरूले अवचेतन रूपमा देहधारी परमेश्‍वरलाई चिन्न सकून्। त्यसकारण, परमेश्‍वरका लागि, कामको यो चरण धेरै सजिलो छ, किनभने यसले प्रकृतिलाई आफ्नै लयमा चल्न दिन्छ र यो मानिसहरूको विपरीत जाँदैन। यसले अन्ततः मानिसहरूलाई स्वाभाविक रूपमा परमेश्‍वरको ज्ञानतर्फ डोऱ्याउनेछ, त्यसैले धेरै चिन्तित वा व्याकुल नहोओ। जब परमेश्‍वरले “आत्मिक क्षेत्रको युद्धको स्थिति मेरा सबै मानिसबीच सिधै प्रकट गरिन्छ” भन्नुभयो, तब उहाँको आशय के थियो भने जब मानिसहरू सही मार्गमा लाग्छन् र परमेश्‍वरलाई चिन्न थाल्छन्, तब मानिसहरूभित्र शैतानको प्रलोभन त हुन्छ नै, तर मण्डलीभित्र पनि शैतानको प्रलोभन हुन्छ। तर, यो सबैले हिँड्नैपर्ने मार्ग हो, त्यसैले कोही पनि आत्तिनु आवश्यक छैन। शैतानको प्रलोभन विभिन्न रूपमा आउँछ, जस्तै परमेश्‍वरका वचनहरूलाई उदासीनताका साथ व्यवहार गर्नु र तिनलाई त्याग्नु, र अरू मानिसहरूको सकारात्मकतालाई कमजोर पार्न नकारात्मक कुराहरू भन्नु; तर, यस्ता कामकुरा गर्ने व्यक्तिले अरूलाई आफ्नो पक्षमा ल्याउन सक्दैन। यो खुट्ट्याउन गाह्रो छ। यसको मुख्य कारण यो हो: त्यस्तो व्यक्ति अझै पनि भेलाहरूमा उपस्थित हुन सक्रिय हुन सक्ला, तर ऊ दर्शनहरूका बारेमा अस्पष्ट हुन्छ। यदि मण्डलीले ऊविरुद्ध सावधानी अपनाएन भने, उसको नकारात्मकताले गर्दा सम्पूर्ण मण्डलीले परमेश्‍वरप्रति उदासीन प्रतिक्रिया दिन, र यसरी परमेश्‍वरका वचनहरूप्रति ध्यान नदिन सक्छ। यसो अर्थ शैतानको प्रलोभनमा पर्नु हुन्छ। त्यस्तो व्यक्तिले सिधै परमेश्‍वरको प्रतिरोध गर्दैन, तर उसले परमेश्‍वरका वचनहरू बोध फर्न नसक्ने र परमेश्‍वरलाई नचिन्ने हुनाले, ऊ गुनासो गर्छ, र उसको हृदयमा असन्तुष्टिहरू पैदा हुन्छन्। ऊ परमेश्‍वरले आफूलाई त्याग्नुभएको छ भनेर भन्छ र त्यसैले ऊ प्रबोधन र ज्योति प्राप्त गर्न असक्षम हुन्छ। ऊ छोडेर जाने इच्छा गर्छ, तर ऊ केही डराउँछ, र ऊ परमेश्‍वरको काम परमेश्‍वरबाट आउँदैन, बरु उसको विचारमा, यो त दुष्ट आत्माहरूको काम को भनेर भन्छ।

परमेश्‍वर किन पटक-पटक पत्रुसको उल्लेख गर्नुहुन्छ? अनि उहाँ किन अय्यूब समेत तिनको बराबरीको नजिक पनि आएनन् भनेर भन्नुहुन्छ? यसो भन्दा मानिसहरूले पत्रुसका कार्यहरूमा ध्यान दिने मात्र होइन, तिनीहरूले आफ्नो हृदयमा भएका सबै उदाहरणलाई पनि पन्छाउँछन्—सबैभन्दा ठूलो आस्था भएका अय्यूबको उदाहरणले समेत काम गर्दैन। यसरी मात्र अलि राम्रो नतिजा हासिल गर्न सकिन्छ, जसमा मानिसहरू पत्रुसको अनुकरण गर्ने प्रयासमा सबै कुरा त्याग्न सक्षम हुन्छन्, र, यसो गरेर, परमेश्‍वरलाई अझ गहिरो रूपमा चिन्न पुग्छन्। परमेश्‍वर मानिसहरूलाई परमेश्‍वरलाई चिन्न पत्रुसले लिएको अभ्यासको मार्ग देखाउनुहुन्छ, र यसो गर्नुको लक्ष्य भनेको मानिसहरूलाई एउटा सन्दर्भ सामग्री दिनु हो। त्यसपछि परमेश्‍वर शैतानले मानिसहरूलाई प्रलोभनमा पार्ने एउटा तरिकाको भविष्यवाणी गर्दै यसो भन्नुहुन्छ: “तर, यदि तँ मेरा वचनहरूलाई उदासीनताका साथ व्यवहार गर्छस् भने, तँ निस्सन्देह मेरो प्रतिरोध गर्छस्। यो एउटा तथ्य हो।” यी वचनहरूमा, परमेश्‍वर शैतानले प्रयोग गर्न खोज्ने षड्यन्त्रहरूको भविष्यवाणी गर्नुहुन्छ र ध्यान दिनुपर्ने भन्दै मानिसहरूलाई चेतावनी दिनुहुन्छ। सबै जना परमेश्‍वरका वचनहरूप्रति उदासीन हुन सक्नु सम्भव छैन, तैपनि, कतिपय मानिस यस प्रलोभनद्वारा बन्दी बनाइनेछन्। त्यसकारण, अन्त्यमा, परमेश्‍वर जोड दिएर दोहोर्‍याउनुहुन्छ: “यदि तिमीहरू मेरा वचनहरू चिन्दैनौ, न त तिनलाई स्वीकार गर्छौ, न त तिनलाई व्यवहारमा लागु गर्छौ भने, तिमीहरू अपरिहार्य रूपमा मेरो सजायका पात्र बन्‍नेछौ! तिमीहरू अवश्यै शैतानका सिकार बन्‍नेछौ!” यो मानिसलाई परमेश्‍वरको सल्लाह हो—तैपनि अन्त्यमा, परमेश्‍वरले भविष्यवाणी गर्नुभएझैँ, मानिसहरूको एउटा हिस्सा निश्‍चय नै शैतानको सिकार बन्‍नेछ।