मण्डली निर्माण भइरहेको बेला, परमेश्‍वरले राज्य निर्माण गर्ने कुरा पटक्कै उल्लेख गर्नुभएन। उहाँले यो कुरा उठाउँदा पनि, उहाँले मण्डली निर्माण भइरहेको बेला बोल्नुभएको तरिकाले नै कुरा उठाउनुभयो। राज्यको युग आइसकेपछि, परमेश्‍वरले मण्डली निर्माणका मामला र केही अभ्यासलाई एकै झट्कामा खारेज गरिदिनुभयो, र तिनका बारेमा फेरि कहिल्यै एउटा पनि शब्द उच्चारण गर्नुभएन। सधैँ नयाँ रहने र कहिल्यै पुरानो नहुने “परमेश्‍वर स्वयम्” को अन्तर्निहित अर्थ ठ्याक्कै यही हो। विगतमा कामकुराहरू जतिसुकै राम्ररी गरिएका भए पनि, ती आखिरमा हिजोका कुरा हुन्, त्यसैले परमेश्‍वर त्यस्ता विगतका घटनाहरूलाई ख्रीष्टभन्दा पहिलेको समयमा घटेका घटनाका रूपमा वर्गीकरण गर्नुहुन्छ, जबकि वर्तमान दिनलाई ख्रीष्टपछिको समय भनेर चिनिन्छ। यसबाट के देख्न सकिन्छ भने मण्डलीको निर्माण भनेको राज्यको निर्माणको एउटा पूर्वसर्त थियो; यसले परमेश्‍वरका लागि राज्यमा आफ्नो राजकीय अधिकार प्रयोग गर्ने जग बसाल्यो। मण्डलीको निर्माण आजको दिनको एउटा झलक हो; पृथ्वीमा परमेश्‍वरको काम मुख्य रूपमा यस भागमा केन्द्रित छ जुन राज्यको निर्माण रहेको छ। मण्डली निर्माण पूरा हुनुभन्दा पहिले, उहाँले गरिनुपर्ने सबै कामका लागि तयारी गरिसक्नुभएको थियो, अनि उचित समय आएपछि, उहाँले औपचारिक रूपमा आफ्नो काम सुरु गर्नुभयो। त्यसैले परमेश्‍वरले भन्नुभयो: “आखिरमा, राज्यको युग विगतका समयहरूभन्दा फरक छ। यसले मानवजाति कसरी काम गर्छ भन्‍ने कुरासँग सरोकार राख्दैन; बरु, म व्यक्तिगत रूपमा आफ्नो काम गर्न पृथ्वीमा ओर्लेको छु, जुन कुरा मानवहरूले न त कल्पना गर्न सक्छन् न त पूरा गर्न नै सक्छन्।” वास्तवमा, यो काम परमेश्‍वरद्वारा नै व्यक्तिगत रूपमा गरिनुपर्छ—कुनै पनि मानव यस्तो काम गर्न सक्षम छैन; तिनीहरू यसको योग्य नै छैनन्। मानवतामाझ यस्तो महान् काम परमेश्‍वरबाहेक कसले गर्न सक्छ र? सम्पूर्ण मानवजातिलाई अर्धमृत हुनेसम्म “सास्ती दिन” अरू को सक्षम छ र? के मानवहरू यस्तो कामको प्रबन्ध गर्न सक्छन् र? उहाँ किन “म व्यक्तिगत रूपमा आफ्नो काम गर्न पृथ्वीमा ओर्लेको छु” भनेर भन्नुहुन्छ? के परमेश्‍वरको आत्मा साँच्चै सम्पूर्ण अन्तरिक्षबाट हराएको हुन सक्छ र? “म व्यक्तिगत रूपमा आफ्नो काम गर्न पृथ्वीमा ओर्लेको छु” भन्‍ने हरफले परमेश्‍वरको आत्मा काम गर्न देहधारी हुनुभएको तथ्य, र परमेश्‍वरको आत्मा प्रस्ट रूपमा मानवजातिमाथि काम गरिरहनुभएको तथ्य दुवैलाई जनाउँछ। व्यक्तिगत रूपमा आफ्नो काम गरेर, उहाँ धेरै मानिसलाई उहाँ परमेश्‍वर स्वयम् भएको भनेर आफ्नै नाङ्गो आँखाले देख्न दिनुहुन्छ; तिनीहरूले आफ्नो आत्मामा होसियारीसाथ खोज्नु अनावश्यक छ। यसबाहेक, उहाँ सबै मानवलाई आत्माका कार्यप्रणालीहरू आफ्नै आँखाले हेर्न, साथै मानिसको देह र परमेश्‍वरको देहबीचको तात्विक भिन्‍नता हेर्न दिनुहुन्छ। साथसाथै, सम्पूर्ण अन्तरिक्ष, ब्रह्माण्ड संसारभरि, परमेश्‍वरको आत्मा अझै पनि काम गरिरहनुभएको छ। परमेश्‍वरका प्रबोधित मानिसहरू सबै परमेश्‍वरको नाउँ स्विकारेपछि परमेश्‍वरको आत्माले कसरी काम गर्नुहुन्छ भनी देख्छन् र यसरी देहधारी परमेश्‍वरलाई अझ बढी चिन्छन्। यसरी, यदि परमेश्‍वरको ईश्‍वरत्वले सिधै काम गर्छ भने—अर्थात्, यदि परमेश्‍वरको आत्माले अलिकति पनि बाधाविना काम गर्न सक्नुहुन्छ भने मात्र—मानवताले व्यावहारिक परमेश्‍वर स्वयम्‌लाई चिन्न सक्छ। राज्य निर्माणको मूल-तत्त्व भन्नुको अर्थ यही हो।

परमेश्‍वर ठ्याक्कै कति पटक देहधारी हुनुभएको छ? के यो केही पटक हुन सक्छ? परमेश्‍वरले किन बारम्बार “म एक पटक मानवहरूको संसारमा ओर्लेँ र तिनीहरूको कष्ट अनुभव र अवलोकन गरेँ, तर मेरो देहधारणको महत्त्व पूरा नगरीकनै त्यसो गरेँ” भनेर भन्नुभएको छ? के परमेश्‍वर केही पटक देहधारी हुनुभएको तर कहिल्यै मानवताद्वारा एक पटक समेत नचिनिनुभएको हो? यस भनाइको अर्थ त्यो होइन। परमेश्‍वर पहिलो पटक देहधारी हुनुहुँदा, उहाँको उद्देश्य वास्तवमा मानवहरूले उहाँलाई चिनून् भन्‍ने थिएन; बरु, उहाँले आफ्नो काम पूरा गर्नुभयो र त्यसपछि उहाँ कसैले थाहा नपाउने गरी “हराउनुभयो,” र मानिसहरूले उहाँलाई चिन्ने अवसर कहिल्यै पाएनन्। मानिसहरूले उहाँलाई पूर्ण रूपमा चिन्न सकेनन्, न त उहाँमा देहधारणको पूर्ण अर्थ नै थियो; त्यसकारण, उहाँलाई पूर्ण रूपमा देहधारी हुनुभएको भनेर भन्न मिल्दैनथ्यो। पहिलो देहधारणमा, परमेश्‍वरले त्यो काम गर्नका लागि पापी प्रकृतिविनाको भौतिक शरीर मात्र प्रयोग गर्नुभयो; त्यो पूरा भएपछि, थप उल्लेख गरिरहनु आवश्यक परेन। युगौँयुगभरि परमेश्‍वरद्वारा प्रयोग गरिएका ती मानिसहरूको कुरा गर्नुपर्दा, तिनीहरूलाई देहधारी परमेश्‍वर भन्न त झनै मिल्दैन। आजका व्यावहारिक परमेश्‍वर स्वयम्‌, जो सामान्य मानवत्वको आवरणमा हुनुहुन्छ, जोभित्र पूर्ण ईश्‍वरत्व छ, र जोमार्फत मानिसहरू उहाँलाई चिन्न सक्षम हुन्छन्, उहाँलाई मात्र साँच्चै देहधारी परमेश्‍वर भन्न मिल्छ। परमेश्‍वर पहिलो पटक संसारमा आउनुको अर्थ आज उल्लेख गरिएको देहधारणको अर्थको एउटा पाटो हो; यसले देहधारणको पूर्ण अर्थ दिँदैन। त्यसैले परमेश्‍वरले “मेरो देहधारणको महत्त्व पूरा नगरीकनै” भनेर भन्नुभयो। परमेश्‍वरका वचनहरूले भनेझैँ, मानवहरूको कष्ट अनुभव र अवलोकन गर्नुले परमेश्‍वरको आत्मा र दुई वटा देहधारणलाई जनाउँछ। यस कारणले गर्दा, परमेश्‍वरले भन्नुभयो: “जब राज्यको निर्माण सुरु भयो, तब मेरो देहधारी शरीरले औपचारिक रूपमा मेरो सेवकाइ निर्वाह गर्न थाल्यो; अर्थात्, राज्यको राजाले औपचारिक रूपमा आफ्नो सार्वभौम शक्ति ग्रहण गर्नुभयो।” हुन त मण्डलीको निर्माण परमेश्‍वरको नामको गवाही दिनका लागि भयो, तर काम औपचारिक रूपमा सुरु भएकै थिएन; आज मात्र यसलाई राज्य निर्माण भन्न सकिन्छ। यसअघि गरिएको सबै कुरा एउटा झलक मात्र थियो; त्यो नै वास्तविक कुरा थिएन। राज्य सुरु भएको छ भनेर भनिए पनि, त्यसभित्र अझै कुनै काम भइरहेको थिएन। अब परमेश्‍वरको ईश्‍वरत्वभित्र साँच्चै काम भइरहेको र परमेश्‍वर स्वयम्‌ले औपचारिक रूपमा आफ्नो काम सुरु गर्नुभएको हुनाले, मानवता आज मात्र बल्ल राज्यमा प्रवेश गरेको छ। त्यसकारण, “मानव संसारमा राज्यको अवतरणको शाब्दिक पक्ष मात्रै छैन; अझ बढी, यसको एउटा व्यावहारिक पक्ष छ, जुन ‘अभ्यासको वास्तविकता’ भन्‍ने वाक्यांशको महत्त्वकै पाटो हो” भन्‍ने भनाइले माथि छलफल गरिएका सबै कुराको एउटा विस्तृत सारांश प्रदान गर्छ। यो विवरण प्रदान गरेपछि, परमेश्‍वर मानवजातिको सामान्य स्थितिलाई सारांशीकृत गर्नतिर लाग्नुहुन्छ, र मानिसहरूलाई निरन्तर व्यस्तताको स्थितिमा छोड्नुहुन्छ। “संसारभरि, सबै जना मेरो कृपा र प्रेमपूर्ण दयाभित्र नै अस्तित्वमा छन्, तर सारा मानवता पनि मेरो न्यायअन्तर्गत रहन्छ, र त्यसै गरी मेरा परीक्षाहरूको अधीनमा पनि रहन्छ।” सम्पूर्ण मानवजातिको जीवनलाई निर्देशित गर्ने सिद्धान्त र नियमहरू, परमेश्‍वरद्वारा प्रबन्ध गरिएअनुसार, यस प्रकार छन्: खुसीका समयहरू आउनेछन्, कुण्ठित हुने क्षणहरू आउनेछन्, र, अझ बढी, कष्टमार्फत शोधन भोग्ने समयहरू आउनेछन्। तसर्थ, कसैले पनि तितोपन वा मिठासविनाको जीवन जिउनेछैन; हरेक जीवनका आफ्नै उतारचढावहरू हुनेछन्। सम्पूर्ण मानवताभरि, मानिसहरूले परमेश्‍वरको कृपा र प्रेमपूर्ण दया मात्र होइन, उहाँको न्याय र उहाँको सम्पूर्ण स्वभाव पनि देख्न सक्छन्। सबै मानव परमेश्‍वरका परीक्षाहरूका बीचमा अस्तित्वमा रहन्छन् भनेर भन्न सकिन्छ, होइन र? यस विशाल संसारभरि, मानवहरू सबै आफ्नै लागि निकास खोज्न व्यस्त छन्। तिनीहरू आफूले खेल्ने भूमिकाबारे निश्चित छैनन्, र कतिपयले त भाग्यका खातिर आफ्नो जीवनलाई नै हानि पुर्‍याउँछन् वा गुमाउँछन्। अय्यूब समेत यसको अपवाद थिएन: उसले पनि परमेश्‍वरका परीक्षाहरू सहेको भए पनि, उसले आफ्नै लागि निकास खोज्यो। परमेश्‍वरका परीक्षाहरूमा कोही पनि कहिल्यै दृढ रूपमा खडा हुन सकेको छैन। मानवको लोभ र प्रकृतिको कारण, कोही पनि आफ्नो वर्तमान अवस्थाप्रति सन्तुष्ट छैन, र कोही पनि परीक्षाहरूमा दृढ रूपमा खडा हुँदैन; सबै जना परमेश्‍वरको न्यायमुनि ढल्छन्। यदि परमेश्‍वर अझै पनि मानवताप्रति गम्भीर हुनुहुन्थ्यो भने, र यदि उहाँले अझै पनि मानिसहरूबाट यस्ता कडा मागहरू राख्नुहुन्थ्यो भने, कुरा ठ्याक्कै “सम्पूर्ण मानवजाति मेरो दन्कँदो नजरमुनि ढल्नेथियो” भनेर उहाँले भन्नुभएको जस्तै हुनेथियो।

राज्यको निर्माण औपचारिक रूपमा सुरु हुनुको बाबजुद, राज्यको जयजयकार औपचारिक रूपमा घन्किन बाँकी नै छ; अब यो आउन बाँकी कुराको अगमवाणी मात्रै हो। जब परमेश्‍वरका मानिसहरू सबै पूर्ण पारिएका हुन्छन् र पृथ्वीका सबै देश ख्रीष्टको राज्य बनेका हुन्छन्, त्यो नै सात वटा गर्जन गडगडाउने समय हुनेछ। वर्तमान दिन त्यस चरणतर्फको एउटा पाइला हो; त्यस दिनतर्फको आक्रमण सुरु गरिएको छ। यो परमेश्‍वरको योजना हो, र निकट भविष्यमा यो साकार हुनेछ। तर, परमेश्‍वरले बोल्नुहुने कुराहरू सबै पहिले नै उहाँद्वारा पूरा गरिएका छन्। तसर्थ, पृथ्वीका देशहरू बालुवाका महल मात्र हुन्, जुन भत्किने सँघारमा छन्—अन्तिम दिन नजिकै छ, र ठूलो रातो अजिङ्गर परमेश्‍वरको वचनमुनि ढल्नेछ भन्ने कुरा प्रस्ट छ। परमेश्‍वरको योजना पूर्ण रूपमा सफल हुने सुनिश्चित गर्न, स्वर्गदूतहरू मानव संसारमा ओर्लेका छन् र उनीहरू परमेश्‍वरलाई सन्तुष्ट पार्न सक्दो प्रयास गर्न थालेका छन्, अनि देहधारी परमेश्‍वर स्वयम् शत्रुविरुद्ध युद्ध गर्न युद्धभूमिमा उपस्थित हुनुहुन्छ। देहधारी शरीर जहाँ हुन्छ, त्यहाँ शत्रुको विनाश हुन्छ। चीन नष्ट हुने पहिलो देश हुनेछ; त्यसलाई परमेश्‍वरको हातबाट सखाप पारिनेछ। परमेश्‍वरले यसलाई पटक्कै कृपा देखाउनुहुनेछैन। परमेश्‍वरका मानिसहरू अझ परिपक्व हुँदै जाँदा, यसले ठूलो रातो अजिङ्गर थप पतन भइरहेको छ भन्‍ने प्रमाणित गर्छ; यसलाई मानिसले प्रस्ट रूपमा देख्छ। परमेश्‍वरका मानिसहरूको परिपक्वता शत्रुको मृत्युको सगुन हो। “प्रतिस्पर्धा” भन्नुको अर्थ के हो भन्‍ने बारेमा यो एउटा सानो व्याख्या हो। तसर्थ, मानवहरूको हृदयमा ठूलो रातो अजिङ्गरको कुरुपतास्वरूप रहेका धारणाहरूको हैसियतलाई हटाउन परमेश्‍वरले आफ्ना मानिसहरूलाई उहाँको सुन्दर गवाही दिन धेरै पटक सम्झाउनुभएको छ। परमेश्‍वर मानिसहरूको विश्‍वासलाई जीवन्त बनाउन यस्ता सम्झौटाहरू प्रयोग गर्नुहुन्छ र, यसो गर्दा, आफ्नो काममा परिणामहरू हासिल गर्नुहुन्छ। किनभने परमेश्‍वरले भन्नुभएको छ: “मानवहरू ठ्याक्कै के गर्न सक्षम छन्? के यो म आफैले गर्ने होइन र?” सबै मानव यस्तै हुन्; तिनीहरू असक्षम मात्र हुँदैनन्, तिनीहरू त प्रायः निरुत्साहित र निराश पनि हुन्छन्। यस कारणले गर्दा, तिनीहरू परमेश्‍वरलाई चिन्न सक्दैनन्। परमेश्‍वर मानवजातिको विश्‍वासलाई पुनर्जीवित मात्र गर्नुहुन्न, उहाँ त बारम्बार मानिसहरूमा गोप्य रूपमा शक्ति भरिरहनुभएको हुन्छ।

त्यसपछि, परमेश्‍वरले सम्पूर्ण ब्रह्माण्डसँग बोल्न थाल्नुभयो। परमेश्‍वरले चीनमा आफ्नो नयाँ काम सुरु गर्नुभएको मात्र होइन, सम्पूर्ण ब्रह्माण्डभित्र, उहाँले आजको नयाँ काम पनि गर्न थाल्नुभएको छ। कामको यस चरणमा, परमेश्‍वरले उहाँलाई विश्‍वासघात गर्ने सम्पूर्ण मानवजातिलाई अन्ततः उहाँको सिंहासनसामु फेरि एकपटक आत्मसमर्पण गराउनुभन्दा पहिले संसारभरि आफ्ना सबै कार्य प्रकट गर्ने अभिप्राय राख्नुहुने हुनाले, परमेश्‍वरको न्यायमा अझै पनि उहाँको कृपा र प्रेमपूर्ण दया हुनेछ। जब संसारभरि विभिन्न घटनाक्रम देखा पर्छन्, र मानिसहरूलाई त्रसित तुल्याउँछन्, तब तिनीहरू परमेश्‍वरसामु फर्केर आउन सकून् भनेर तिनीहरूका लागि उहाँलाई खोज्ने अवसरहरू उत्पन्न हुन्छन्। तसर्थ, परमेश्‍वर भन्नुहुन्छ: “यो मैले काम गर्ने तरिकाहरूमध्येको एक हो, र यो निस्सन्देह मानवजातिका लागि मुक्तिको कार्य हो, र मैले तिनीहरूलाई दिने भनेको अझै पनि एक प्रकारको प्रेमपूर्ण दया नै हो।” मानवजातिको साँचो अनुहार खुलासा गर्ने कुरामा, परमेश्‍वरको सफलता निश्‍चित छ, उहाँ अद्वितीय हुनुहुन्छ, र उहाँलाई कुनै पनि कठिनाइ आइपर्दैन। यसले गर्दा मानिसहरू लाजले अनुहार लुकाउने, पूर्ण रूपमा अपमानित हुने अवस्थामा पुग्छन्। हरेक पटक परमेश्‍वर बोल्नुहुँदा, उहाँ केही हदसम्म मानिसहरूको कुरूप स्थितिलाई औँल्याउनुहुन्छ ताकि, सहज अवस्थामा हुँदा, मानिसहरूले आफूलाई चिन्न नबिर्सून् र आफूलाई चिन्ने कुरालाई पुरानो विषय नसोचून्। मानव प्रकृतिअनुसार, यदि परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई एक क्षण मात्रै पनि औँल्याउन छोड्नुभयो भने, तिनीहरू ऐयास र अहङ्कारी हुने सम्भावना हुन्छ। त्यसैले आज परमेश्‍वर यसो पनि भन्नुहुन्छ: “मानिसहरू मैले तिनीहरूलाई प्रदान गर्ने पदवीहरूलाई बहुमूल्य ठान्दैनन्। धेरै मानिस, ‘सेवाकर्ता’ पदवीका कारण, हृदयमा गुनासाहरू पाल्छन्, र धेरै मानिस, ‘मेरा मानिसहरू’ पदवीका कारण, हृदयमा मप्रति प्रेम विकास गर्छन्। कसैले पनि मलाई मूर्ख बनाउने प्रयास नगरे हुन्छ; आफ्नो आँखाले म यावत् थोकको गहन जाँच गर्छु!” मानवहरूले यो भनाइ पढ्नेबित्तिकै, तिनीहरू तुरुन्तै असहज महसुस गर्छन्। तिनीहरू आफ्ना विगतका कार्यहरू ज्यादै अपरिपक्व रहेको—ठ्याक्कै परमेश्‍वरलाई चिढ्याउने प्रकारको फोहोरी व्यवहार रहेको अनुभूति गर्छन्। अब तिनीहरू परमेश्‍वरलाई सन्तुष्ट पार्न चाहन्छन्, तर तिनीहरू ज्यादै इच्छुक भए पनि, तिनीहरूसँग त्यसो गर्ने शक्ति हुँदैन। साँच्चै, तिनीहरूलाई आफूले के गर्नुपर्छ भन्‍ने थाहा हुँदैन। थाहै नपाई, तिनीहरूको हृदयको हुटहुटी केही हदसम्म जागृत हुन्छ। व्यक्ति सहज अवस्थामा पुगेपछि यी वचनहरू पढ्नुको प्रभाव यही हो।

एकातिर, परमेश्‍वर शैतान चरम रूपमा पागल छ भनेर भन्नुहुन्छ भने अर्कोतिर उहाँ धेरैजसो मानिसको पुरानो प्रकृति परिवर्तन भएको छैन भनी औँल्याउनुहुन्छ। यसबाट, शैतानका कार्यहरू अझै पनि मानिसहरूमार्फत प्रकट हुन्छन् भन्‍ने प्रस्ट हुन्छ। त्यसकारण परमेश्‍वर मानवहरूलाई शैतानद्वारा ननिलिऊन् भनेर ऐयास नहुन बारम्बार सम्झाउनुहुन्छ। यसले कतिपय मानवले विद्रोह गर्नेछन् भनी अगमवाणी मात्र गर्दैन; अझ बढी, यो सबै मानिसलाई चाँडोभन्दा चाँडो विगतलाई पन्छाउन र आजको दिनलाई पछ्याउन चेतावनी दिन बजिरहेको चेतावनी घण्टी हो। कोही पनि पिशाचहरूको वशमा पर्न वा दुष्ट आत्माहरूको नियन्त्रणमा पर्न चाहँदैन, त्यसैले तिनीहरू सबैले परमेश्‍वरका वचनहरूलाई अझ बढी चेतावनीका रूपमा लिन्छन्। तर, जब धेरैजसो मानिस परमेश्‍वरका वचनहरूमा ध्यान केन्द्रित गर्न हरसम्भव प्रयास गर्छन् र यस चरम सीमामा पुग्छन्, तब बदलामा परमेश्‍वर यसो भन्नुहुन्छ: “धेरैजसो मानिस आफ्ना आँखालाई तृप्त पार्नका लागि मैले अझै बढी रहस्यहरू उजागर गर्ने प्रतीक्षामा छन्। तर, तैँले स्वर्गका सारा रहस्य बुझिस् भने पनि के नै हुन्छ र? के यसले मप्रतिको तेरो प्रेमलाई बढाउँछ र? के यसले मप्रतिको तेरो प्रेमलाई जगाउँछ र?” यसबाट के प्रस्ट हुन्छ भने मानव परमेश्‍वरको वचन प्रयोग गरेर परमेश्‍वरलाई चिन्ने र परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्ने अवस्थामा छैन, बरु आफ्नो “सानो ढुकुटी” का भण्डारहरू भर्ने अवस्थामा छ। तसर्थ, मानिसहरूमा भएको यस चरम सीमाको जवाफमा, परमेश्‍वर “आफ्ना आँखालाई तृप्त पार्नका लागि” जस्ता शब्दहरू प्रयोग गर्नुहुन्छ, जसले मानवहरूको परमेश्‍वरप्रतिको प्रेम अझै पनि पूर्ण रूपमा शुद्ध छैन भन्‍ने कुरालाई प्रतिविम्बित गर्छ। यदि परमेश्‍वरले रहस्यहरू उजागर नगर्नुभएको भए, मानवहरूले उहाँका वचनहरूलाई खासै महत्त्व दिनेथिएनन्, बरु तिनलाई सरसर्ती मात्र हेर्नेथिए, र घोडा चढेर दौडिने क्रममा देखिएका फूलहरूको प्रशंसा गरेझैँ झल्याक्क मात्र देख्नेथिए। तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरूमाथि ध्यानपूर्वक चिन्तन वा मनन गर्न समय निकाल्नेथिएनन्। धेरैजसो मानिस उहाँका वचनहरूलाई प्रिय ठान्दैनन्। कसैले पनि उहाँका वचनहरू खान र पिउन ठूलो मेहनत गर्दैन; यसको सट्टा, तिनीहरू केवल झारा टार्ने किसिमले तिनलाई सरसर्ती हेर्छन्। परमेश्‍वर अहिले किन विगतका समयहरूमा भन्दा फरक तरिकाले बोल्नुहुन्छ? उहाँका सबै वचन मानिसहरूलाई बुझ्न किन यति गाह्रो छन्? केही उदाहरणमा “म तिनीहरूलाई कहिल्यै त्यस्तो बिल्लाको मुकुट पहिर्‍याउनेथिइनँ” मा रहेको “मुकुट” शब्द, “मेरा वचनहरूमा रहेको विशुद्ध सुन बुझ्न सक्ने कोही छ” मा रहेको “विशुद्ध सुन,” उहाँले पहिले उल्लेख गर्नुभएको “शैतानद्वारा प्रशोधित नभईकन” मा रहेको “प्रशोधित,” र यस्तै अन्य वाक्यांशहरू हुन्। मानिसहरू परमेश्‍वर किन यसरी बोल्नुहुन्छ, उहाँ किन यस्तो ठट्यौली, हास्यपूर्ण र उत्तेजक तरिकाले बोल्नुहुन्छ भन्‍ने कुरा बुझ्दैनन्। यो ठ्याक्कै परमेश्‍वरले आफ्ना वचनहरूमार्फत हासिल गर्न खोज्नुभएको उद्देश्यका प्रकटीकरणहरूमध्येको एक हो। सुरुदेखि नै, मानवहरू परमेश्‍वरको वचन बुझ्न सधैँ असक्षम रहिआएका छन्, र उहाँका सबै वचन निकै गम्भीर छन् जस्तो देखिएको छ। हास्यको सानोभन्दा सानो स्पर्श थपेर साथै ठाउँठाउँमा केही शब्द जोडेर, उहाँ आफ्नो वचनद्वारा माहोललाई हल्का बनाउनुहुन्छ र मानवहरूलाई आफ्नो मांसपेशीलाई केही हदसम्म आराम गराउन दिनुहुन्छ। यसो गर्दा, उहाँले अझ ठूलो प्रभाव हासिल गर्नुहुन्छ, र हरेक मानवलाई परमेश्‍वरको वचनमाथि मनन गर्न सक्षम तुल्याउनुहुन्छ।