काम र प्रवेश (३)

परमेश्‍वरले मानिसलाई धेरै कुरा सुम्पनुभएको छ र अनगिन्ती तरिकामा तिनीहरूका प्रवेशलाई सम्बोधन गर्नुभएको छ। तर मानिसहरूको क्षमता धेरै नै कमजोर भएकोले परमेश्‍वरका धेरैजसो वचन जरा हाल्न असफल भएका छन्। यस्तो कम क्षमता हुनुका विभिन्न कारणहरू छन्, जस्तै मानिसको सोच र नैतिकताको भ्रष्टता, र उचित पालनपोषणको अभाव; सामन्ती अन्धविश्‍वास जसले मानिसको हृदयलाई गम्भीरतापूर्वक समातेको छ; भ्रष्ट र पतित जीवनशैलीहरू, जसले मानिसको हृदयको गहिरो कुनामा धेरै वटा खराब कुराहरू हालिदिएको छ; सांस्कृतिक साक्षरताको एक बाहिरी बुझाइ, करिब अन्ठानब्बे प्रतिशत मानिसहरूसँग सांस्कृतिक साक्षरताको शिक्षा छैन, यति मात्र होइन, अति थोरैले मात्र उच्‍च स्तरको सांस्कृतिक शिक्षा प्राप्त गर्दैछन्। त्यसकारण, मानिसहरूलाई परमेश्‍वर वा आत्माको अर्थ के हो सोको ज्ञान छैन, तर तिनीहरूमा सामन्ती अन्धविश्‍वासबाट प्राप्त गरेको परमेश्‍वरको अनिश्चित र अस्पष्ट चित्र मात्रै छ। हजारौं वर्षदेखिको “राष्ट्रियताको उच्च भावना” को हानिकारक प्रभावहरू साथसाथै सामन्ती सोच मानिसको हृदयको गहिराइमा छोडिएका छन्, जसद्वारा मानिसहरू बन्धनमा र साङ्लामा परेका छन्, अलिकति पनि स्वतन्त्रता छैनन्, आकांक्षा राख्ने र दृढ रहने चाहना छैन, प्रगति गर्ने इच्छा छैन, बरु निष्क्रिय र प्रतिगामी रहन्छन्, दास मानसिकतामा र अन्य यस्तै कुराहरूमा डुबेका छन्—र यस्तै वस्तुगत तत्वहरूले मानवजातिको वैचारिक दृष्टिकोण, आदर्श, नैतिकता र स्वभावमा एक अमेट फोहोर र घिनलाग्दो कुरा हालिदिएका छन्। यस्तो लाग्छ, मानिसहरू आतङ्कवादको अन्धकार संसारमा बाँचिरहेका छन्, जसलाई तिनीहरूमध्ये कसैले पनि पार गर्न खोज्दैनन्, र तिनीहरूमध्ये कसैले पनि आदर्श संसारमा जाने विचार गर्दैनन्; बरु, तिनीहरू जीवनमा आफ्नो भाग्यसित सन्तुष्ट छन्, आफ्ना दिनहरू बच्चाहरू जन्माउँदै र हुर्काउँदै, पसिना बगाउँदै, आफ्नो घरको कामकाज गर्दै, एक आरामदायी र सुखी परिवारको सपना देख्दै, र वैवाहिक सम्बन्धको र छोराछोरीको स्नेहको सपना देख्दै, आफ्नो जीवन शान्तिसित बिताएकोमा जीवनको अन्त्यतिर खुसी हुँदै बिताउँछन्…। दसौं, हजारौं, र लाखौँ वर्षदेखि अहिलेसम्‍म मानिसहरूले आफ्नो समय यस्तै प्रकारले नष्ट पारिरहेका छन्, कसैले पनि सिद्ध जीवन सिर्जना गरेको छैन, प्रसिद्धि र यस अन्धकार संसारमा सबै जना धनको दौडमा एकले अर्कोको हत्या गर्न चाहन्छन्, र एक-अर्काको विरुद्ध षड्यन्त्र गर्छन्। के कहिले कसैले परमेश्‍वरको इच्छा खोजेको छ? के कसैले कहिले परमेश्‍वरको काममा ध्यान दिएको छ? अन्धकारको प्रभावमा परेका मानवजातिका सबै भागहरू लामो समयदेखि मानव स्वभाव भएर आएको छ, त्यसैले परमेश्‍वरको काम पूरा गर्न धेरै गाह्रो छ, र मानिसहरूमा आज परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई सुम्पनुभएको कुरामा ध्यान दिने हृदय झन् कम छ। जे भए पनि, म विश्‍वास गर्दछु, कि मैले यी कुराहरू बोलेकोमा मानिसहरूलाई कुनै आपत्ति हुनेछैन, किनकि म जुन कुरा गर्दैछु त्यो हजारौं वर्षको इतिहास हो। इतिहासको कुरा गर्नु भनेको तथ्यहरू हुन्, त्यसबाहेक, ती त्यस्ता कलङ्कित घटनाहरू हुन् जुन सबैले जान्दछन्, यसैले तथ्यको विपरीत कुरा भन्नुको के अर्थ छ? तर म यो पनि विश्‍वास गर्दछु कि यी वचनहरू देखेर विवेकी मानिसहरू बिउँझनेछन् र उन्नति गर्ने कोसिस गर्नेछन्। परमेश्‍वर सबै मानिस शान्ति र सन्तुष्टिमा जिऊन् र काम गरून् साथसाथै परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्न सक्ने होऊन् भनी आशा राख्नुहुन्छ। सारा मानवजाति विश्राममा प्रवेश गरोस् भन्‍ने इच्छा परमेश्‍वरको छ; अझ योभन्दा बढी, सारा देश परमेश्‍वरको महिमाले भरिओस् भन्ने परमेश्‍वरको ठूलो इच्छा छ। मानवजाति शैतानद्वारा भ्रष्ट भएर अनजान र अचेत अवस्थामा डुबेर रहनु एउटा शर्मको कुरा हो, जसको कारण आज तिनीहरूमा मानिसको स्वरूप पनि छैन। यसरी मानिसको विचार, नैतिकता र शिक्षाले एउटा यस्तो महत्त्वपूर्ण कडी बनाउँदछ, साथमा सांस्कृतिक साक्षरताको तालीमले दोस्रो कडी बनाउँछ, मानिसको सांस्कृतिक क्षमता बढाउन र तिनीहरूको आत्मिक दृष्टिकोण बदल्नु उत्तम हुन्छ।

वास्तवमा, परमेश्‍वरले मानवजातिसँग गर्नुभएका मागहरू त्यति उच्च छैनन्, तर मानिसका क्षमता र परमेश्‍वरले माग गर्नुभएको मापदण्ड बीचको धाँदो धेरै ठूलो भएकोले धेरै मानिसहरू आफ्नो टाउको उठाउँछन् र परमेश्‍वरले गर्नुभएका मागहरूको दिशातिर हेर्छन्, तर ती पूरा गर्ने क्षमताको कमी हुन्छ। मानिसहरूको जन्मजात दान, साथै जन्मपछि तिनीहरू जुन कुराद्वारा सुसज्जित हुन्छन्, ती परमेश्‍वरका मागहरू पूरा गर्नका लागि पर्याप्त हुँदैनन्। तर यो कुरा बुझ्न सक्नु मात्रै एक अचुक समाधान होइन। टाढाको पानीले तुरुन्त तिर्खा मेट्न सक्दैन। मानिसहरूले आफूहरू धूलोजस्तै तुच्छ हुन् भनी जाने पनि यदि तिनीहरूमा परमेश्‍वरको हृदय सन्तुष्ट पार्ने संकल्प छैन भने, परमेश्‍वरका मागहरू पूरा गर्न उन्नत तरिका थोरै अपनाउँछन् भने, त्यस किसिमको ज्ञानको के मूल्य हुन्छ? के यो बाँसको डोकोमा पानी तानेको जस्तो सबै व्यर्थ हुँदैन? मैले समस्याको जुन कठिन भागको कुरा गर्दैछु त्यो प्रवेशसित सम्बन्धित छ; मुख्य विषय त्यही हो।

मानिसको प्रवेशको क्रममा, जीवन सधैँ न्यास्रो हुन्छ, आत्मिक जीवन दिक्कलाग्दा तत्वहरूले भरिएको हुन्छ, जस्तै प्रार्थना गर्नु, परमेश्‍वरका वचनहरू खाने र पिउने, वा भेलाहरू आयोजन गर्ने, आदि, यसैले मानिसहरू परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्दा कुनै ठूलो आनन्द प्राप्त हुँदैन भन्ने महसुस गर्दछन्। त्यस्ता आत्मिक गतिविधिहरू सधैँ मानवजातिको मौलिक स्वभावको आधारमा गरिन्छ, जुन शैतानद्वारा भ्रष्ट पारिएको छ। मानिसहरूले कहिलेकहीँ पवित्र आत्माको ज्ञान प्राप्त गर्न सके पनि, तिनीहरूको मौलिक सोच, स्वभाव, जीवनशैली र बानीहरूले अझै पनि जरा गाडेका हुन्छन् र यसैले तिनीहरूका स्वभाव अपरिवर्तित रहन्छ। मानिसहरूले गर्ने अन्धविश्‍वासपूर्ण गतिविधिहरूलाई परमेश्‍वर सबैभन्दा बढी घृणा गर्नुहुन्छ, तर धेरै जना मानिसहरूले ती अन्धविश्‍वासका गतिविधिहरू परमेश्‍वरले घोषणा गर्नुभएको हो भन्ने सोच्दै अझ पनि तिनलाई त्याग्न सक्दैनन्, आज पनि ती पूर्ण रूपमा हटाउन सकेका छैनन्। जवान मानिसहरूले प्रबन्ध गर्ने विवाहका भोजहरू र दुलहीका वस्त्रहरू; नगद उपहारहरू, भोजहरू, र आनन्दका अवसरहरू मनाइने त्यस्तै अन्य तरिकाहरू, हस्तान्तरण गरिएको प्राचीन सूत्रहरू; मृतक र तिनीहरूका निम्ति गरिने अन्त्येष्टिहरू जस्ता सबै अर्थहीन अन्धविश्‍वासका कार्यहरू: यी परमेश्‍वरका निम्ति अझ बढी घृणित छन्। आराधनाको दिनसमेत (शबाथ दिन लगायत, धार्मिक संसारले पालन गर्ने) उहाँको निम्ति घृणित छ; र पुरुष-पुरुष बीचको सामाजिक सम्बन्ध र सांसारिक बातचितहरूलाई परमेश्‍वरले धेरै तुच्छ ठान्नुहुन्छ र अस्वीकार गर्नुहुन्छ। सबैले जानेका वसन्त महोत्सव र ख्रीष्टमसको दिन परमेश्‍वरले आदेश दिनुभएको होइन, यी उत्सवका बिदाहरूका खेलौना र सजावटहरू जस्तै विवाहित जोडीहरू, र सजावटहरू, पटकाहरू, बत्ती, पवित्र प्रभु-भोज, ख्रीष्टमस उपहारहरू र ख्रीष्टमसको रमझम—के यी सबै मानिसहरूका मनमा भएका मूर्तिहरू होइनन् र? शबाथमा रोटी भाँच्ने, दाखमद्य र मिहिन मलमल पनि उत्तिकै मूर्तिहरू हुन्। चीनमा लोकप्रिय रहेका परम्परागत पर्वका दिवसहरू, जस्तै ड्र्यागनको शिर उठाउने दिवस, ड्र्यागन डुङ्गाको चाड, मध्य-शरदको चाड, लावा चाड, र नयाँ वर्षको दिन, अनि धार्मिक संसारका पर्वहरू जस्तै ईस्टर, बप्तिस्माको दिन र ख्रीष्टमस, यी सबै अनुचित पर्वहरू प्राचीन समयदेखि आजसम्म धेरै मानिसहरूले आयोजन गरेर हस्तान्तरण गरेका हुन्। मानवजातिको समृद्ध कल्पनाशक्ति र सृजनशील धारणाले नै तिनीहरूलाई आजको दिनसम्म यसरी हस्तान्तरण गर्ने अनुमति दिएको छ। तिनीहरू कुनै त्रुटिहीन जस्ता देखिन्छन्, तर यो वास्तवमा शैतानले मानवजाति माथि खेलेको युक्ति हो। जुन ठाउँमा शैतानहरूको धेरै भीड हुन्छ, जुन ठाउँ बढी अप्रचलित र पछौटे हुन्छ, त्यसको सामन्तवादी प्रथाहरू त्यत्ति नै गहिरो रूपमा गाडिएका हुन्छन्। त्यस्ता कुराले मानिसहरूलाई दह्रोसँग बाँधेर राख्छ, चलहल गर्ने कुनै ठाउँ दिँदैन। धार्मिक संसारका धेरै वटा चाडहरूले ठूलो मौलिकता प्रकट गरेको र परमेश्‍वरको कामका लागि एक पुल बनाएको जस्तो देखिन्छ, तर ती वास्तवमा अदृश्य बन्धनहरू हुन्, जसद्वारा शैतानले मानिसहरूलाई बाँध्छ र मानिसहरूलाई परमेश्‍वरकहाँ आउनबाट रोक्दछ—ती सबै शैतानका चलाकीपूर्ण युक्तिहरू हुन्। वास्तवमा, जब परमेश्‍वरको कामको एक चरण समाप्त हुन्छ, उहाँले त्यस समयका औजार र शैलीहरूलाई तिनका एउटै पनि निसानासमेत नछोडी अघिबाटै नाश पारिसक्‍नुभएको हुन्छ। तापनि, “समर्पित विश्‍वासीहरू” ले ती ठोस भौतिक वस्तुहरूको आराधना गरी नै रहन्छन्; यसै बीच तिनीहरूले परमेश्‍वरसित जे छ त्यो आफ्ना मनको पछाडि राख्छन्, यसलाई उप्रान्त अध्ययन गर्दैनन् र परमेश्‍वरको प्रेमले पूरा भरिएको जस्ता देखिन्छन्, जब तिनीहरूले वास्तवमा उहाँलाई धेरै समय अघि घरबाट बाहिर निकालेर र शैतानलाई आराधनाको टेबलमा राखेका हुन्छन्। येशू, क्रूस, मरियम, येशूको बप्तिस्मा र अन्तिम भोज आदिका चित्रहरू—मानिसहरूले यी सबै थोकलाई स्वर्गका परमप्रभुको रूपमा मान्छन्, जहिले पनि “परमप्रभु, सर्गमा बस्‍नुहुने पिता” भनेर पुकारिरहेका हुन्छन्। के यो सबै ठट्टा होइन? आजको दिनसम्म, त्यस्तै धेरै भनाइहरू र अभ्यासहरू जुन मानवजातिको बीचमा हस्तान्तरण गरिएका छन् ती परमेश्‍वरका निम्ति घृणित छन्; तिनले गम्भीर रूपमा परमेश्‍वरका लागि अगाडिको बाटो अवरोध गर्दछन्, र त्यसबाहेक, मानवजातिको प्रवेशमा ठूलो अवरोध उत्पन्न गर्दछन्। शैतानले मानवजातिलाई भ्रष्ट पारेको हदलाई पन्छाएर हेर्दा, मानिसहरूका भित्रपट्टि पूर्ण रूपले विटनेस लि-का कानुन, लरेन्सका अनुभवहरू, वाच मेन निद्वारा गरिएका सर्वेक्षणहरू र पावलका कामहरूले भरिएका हुन्छन्। परमेश्‍वरका लागि मानिसमा काम गर्ने कुनै उपाय हुँदैन, किनकि तिनीहरूभित्र धेरै व्यक्तित्ववाद, कानुन, नियम, नीति, प्रणाली र त्यस्तै अन्य कुराहरू हुन्छन्; मानिसको सामन्ती अन्धविश्‍वासी प्रवृत्तिबाहेक यी कुराहरूले मानवजातिलाई समातेका र नाश पारेका छन्। यस्तो लाग्छ, कि मानौं मानिसहरूका विचारहरू एउटा चाखलाग्दो परिकथा वर्णन गर्ने पूर्ण रङ्गीन, प्राणीहरू बादलमा सवार भएको चलचित्र हो, त्यो यति कल्पनाशील हुन्छ जसले मानिसहरूलाई चकित बनाउँछ, तिनीहरू स्तब्ध र अवाक् बन्छन्। सत्य कुरा भन्नुपर्दा, परमेश्‍वर आज जुन काम गर्न आउनुहुन्छ त्यो मुख्य रूपमा मानव जातिको अन्धविश्‍वासका गुणहरूको निराकरण गर्नु र ती हटाउनु साथै तिनीहरूका मानसिक दृष्टिकोणलाई पूर्ण रूपान्तरण गर्नु हो। मानवजातिद्वारा पुस्तौं-पुस्तादेखि हस्तान्तरण गरिँदैआएको उत्तराधिकारको कारण परमेश्‍वरको काम आजको दिनसम्म रहेको छैन; यो काम उहाँद्वारा व्यक्तिगत रूपमा सुरु भएको हो र उहाँद्वारा नै सम्पन्न भएको छ, यसमा सफल हुन कुनै खास महान् आत्मिक व्यक्तिको विरासतको वा कुनै अर्को युगमा परमेश्‍वरले गर्नुभएको प्रतिनिधिमूलक प्रकृतिको कुनै पनि काम प्राप्त गर्नुपर्ने आवश्यकता परेन। मानव जातिले यी कुनै पनि थोकको बारेमा आफै चिन्ता लिनुपर्दैन। आज परमेश्‍वरसँग बोल्ने र काम गर्ने शैली अर्कै छ, त्यसैले मानिसले किन आफैलाई दुःख दिनुपर्दछ? यदि मानिसहरू आफ्ना “पुर्खाहरू” का परम्परालाई जारी राख्दै वर्तमान प्रवाहसहित आजको बाटोमा हिँड्छन् भने, तिनीहरू कुनै गन्तव्यमा पुग्नेछैनन्। जसरी परमेश्‍वरले मानव संसारको वर्ष, महिना र दिनहरूलाई घृणा गर्नुहुन्छ त्यसरी नै मानिसको व्यवहारको यो विशेष तरिकाप्रति उहाँले असाध्यै घृणा महसुस गर्नुहुन्छ।

मानव स्वभाव परिवर्तन गर्ने उत्तम तरिका भनेको मानिसका भित्री हृदयका ती अंशहरूलाई निको पार्नु हो, जुन गम्भीर रूपमा विषाक्त पारिएको छ, त्यसपछि मानिसहरूलाई तिनीहरूको सोच र नैतिकता परिवर्तन गर्न सुरु गर्ने मौका दिनु हो। सर्वप्रथम, मानिसहरूले यी सबै धार्मिक रीतिथिति, धार्मिक क्रियाकलापहरू, वर्षहरू र महिनाहरू, र चाडहरू परमेश्‍वरका निम्ति घृणित छन् भनेर स्पष्ट रूपमा बुझ्नु आवश्यक छ। सामन्ती सोचका यी बन्धनहरूबाट तिनीहरू मुक्त हुनुपर्दछ र तिनीहरूको अन्धविश्‍वासको गहिरो प्रवृत्तिको हरेक निसाना मेटाउनु पर्छ। यी सबै मानवजातिको प्रवेशमा समावेश छन्। परमेश्‍वरले किन मानवजातिलाई लौकिक संसारबाट बाहिर निकाल्नुहुन्छ, र फेरि किन उहाँले मानवतालाई नियम र कानुनबाट टाढा लैजानुहुन्छ सो तिमीहरूले बुझ्‍नुपर्छ। यो मूल ढोका हो, जहाँ तिमीहरू प्रवेश गर्छौ, र यी कुरा सम्‍बन्धी तिमीहरूको आत्मिक अनुभवसँग कुनै सम्बन्ध नभए पनि ती तिमीहरूलाई प्रवेश गर्न नदिने सबैभन्दा ठूला अवरोधहरू हुन्, जसले तिमीहरूलाई परमेश्‍वर चिन्नबाट रोक्दछ। ती एउटा जालो बन्छन् जसले मानिसहरूलाई फसाउँछ। धेरै मानिसहरू अति नै धेरै बाइबल पढ्छन् र स्मरणबाट धेरै वटा बाइबलका पदहरू भन्न सक्छन्। आज तिनीहरूको प्रवेशमा, मानिसहरूले परमेश्‍वरको कामको नाप लिन अनजानमा नै बाइबल प्रयोग गर्दछन्, मानौं परमेश्‍वरको काममा यस चरणको आधार बाइबल हो र यसको स्रोत बाइबल हो। जब परमेश्‍वरको काम बाइबलसँग मिल्दछ, मानिसहरूले परमेश्‍वरको कामलाई दह्रो समर्थन गर्दछन् र उहाँलाई नयाँ सम्मानका साथ आदर गर्छन्; जब परमेश्‍वरको काम बाइबलसँग अमिल्दो हुन्छ, मानिसहरू यति चिन्तित हुन्छन् कि तिनीहरू पसिना बगाउँछन् र त्यसमा परमेश्‍वरको कामको आधार खोजी गर्दछन्; यदि बाइबलमा परमेश्‍वरको कामको कुनै उल्लेख छैन भने, मानिसहरूले परमेश्‍वरलाई बेवास्ता गर्नेछन्। यो भन्न सकिन्छ कि, जहाँसम्म आज परमेश्‍वरको कामको प्रश्न छ, धेरै मानिसहरू यसलाई सतर्कता र होसियारीका साथ स्वीकार्छन्, तिनीहरूले यो चुनी-चुनी आज्ञापालन गर्छन्, र त्यो जान्नका निम्ति उदासीन महसुस गर्छन्; तिनीहरूले विगतका कुराहरूको एउटा आधा भाग समात्छन् र अर्को छोड्छन्। के यसलाई प्रवेश भन्न सकिन्छ? अरूका पुस्तकहरूलाई बहुमूल्य ठानेर समात्दै र तिनलाई परमेश्‍वरको राज्यको ढोकाको सुनौलो साँचोको रूपमा लिँदै मानिसहरूले आज परमेश्‍वरले तिनीहरूबाट जे माग गर्नुहुन्छ त्यसमा कुनै चासो राख्दैनन्। यसबाहेक, धेरै जना “बुद्धिमानी विशेषज्ञहरू” ले परमेश्‍वरका वचनहरू तिनीहरूको देब्रे हातमा र अरूका “मुख्य कामहरू” तिनीहरूको दायाँपट्टि राख्छन्, मानौं, परमेश्‍वरको वचनलाई पूर्ण रूपमा प्रमाणित गर्न तिनीहरू यी मुख्य कामहरूभित्र आजको परमेश्‍वरका वचनहरूको आधार खोज्न चाहन्छन्, अनि तिनीहरू आफै त्यो काममा भएको जस्तो गरी उनीहरूलाई ती मुख्य कामहरूमा सम्मिलित गर्दै अरूलाई परमेश्‍वरको वचन बताउँछन्। सत्य कुरा भन्ने हो भने, मानवजातिको माझमा धेरै जना “वैज्ञानिक अनुसन्धानकर्ताहरू” छन् जसले आजका हालैका वैज्ञानिक उपलब्धिहरू, पहिले कहिल्यै नभएका वैज्ञानिक उपलब्धिहरूलाई त्यत्ति ठूलो कुरा मान्दैनन् (उदाहरणका लागि, परमेश्‍वरको काम, परमेश्‍वरका वचनहरू र जीवनमा प्रवेश गर्ने बाटो), त्यसैले मानिसहरू सबै “आत्मनिर्भर” छन्, तिनीहरूका प्रभावशाली बोलीद्वारा “प्रचार” टाढा-टाढासम्म “प्रचार” गर्छन्, र “परमेश्‍वरको असल नाउँ” मा फूर्ति देखाउँछन्। यस्तो बेला तिनीहरूका आफ्नै प्रवेश सङ्कटमा हुन्छ र तिनीहरू परमेश्‍वरको मागदेखि त्यत्ति नै टाढा देखिन्छ जति अहिलेको क्षणबाट सृष्टि टाढा छ। परमेश्‍वरको काम गर्न कतिको सजिलो छ? यस्तो लाग्छ, कि मानिसहरूले हिजोका निम्ति आफ्‍नो आधा भाग छोड्ने, आजको लागि आधा भाग ल्याउने, आधा शैतानलाई दिने र आधा परमेश्‍वरमा चढाउने भनी अघिबाटै मन बनाइसकेका छन्, मानौं, यो तिनीहरूका विवेकलाई सहज बनाउने र केही सान्त्वनाको महसुस गर्ने तरिका हो। मानिसहरूका भित्री संसारहरू यत्तिको कपटपूर्ण छन्, तिनीहरू भोलीको दिन मात्र होइन हिजोको दिन पनि गुमेर जाला भनी डराउँछन्, शैतान र आजका परमेश्‍वर दुवै अप्रसन्न होलान् भनी भित्रैदेखि डराउँछन्, जो अहिले छन् जस्तो देखिन्छन् र नभएका जस्तो पनि देखिन्छ। मानिसहरूले आफ्नो सोच र नैतिकता राम्रोसँग विकास गर्न नसकेका कारण तिनीहरूमा विशेष रूपले विवेकको कमी छ, र तिनीहरू आजको काम परमेश्‍वरको हो कि होइन भनी बताउन सक्दैनन्। हुनसक्छ, मानिसहरूको सामन्ती र अन्धविश्‍वासी सोच यति गहिरो छ, कि तिनीहरूले लामो समयदेखि अन्धविश्‍वास र सत्यतालाई, परमेश्‍वर र मूर्तिहरूलाई एउटै श्रेणीमा राखेका छन्, यी कुराहरू बीचको भिन्नतालाई वास्ता गर्दैनन्, र तिनीहरूले आफ्नो दिमागलाई घोटेर पनि स्पष्ट भेद छुट्ट्याउन नसकेका जस्तो देखिन्छ। त्यसैकारण मानवजाति आफ्ना बाटोहरूमा रोकिएका छन् र अब अगाडि बढ्न छोडेका छन्। यी सबै समस्याहरू सही प्रकारको वैचारिक शिक्षाको अभावबाट उत्पन्न हुँदछ, जसले तिनीहरूका प्रवेशमा ठूलो कठिनाइ सृजना गर्दछ। फलस्वरूप, मानिसहरू सत्य परमेश्‍वरको काममा कहिल्यै पनि चासो राख्दैनन्, तर दृढतापूर्वक मानिसहरूको[१] काममा लागिरहन्छन् (जस्तै ती मानिसहरू जसलाई उनीहरू महान् व्यक्तिहरू ठान्दछन्), मानौं, तिनीहरूमा यसको छाप लागेको छ। के मानवजातिले प्रवेश गर्नुपर्ने यी ताजा विषयहरू यी नै होइनन्?

फूटनोट:

१. “दृढतापूर्वक टाँसिनुहोस्” ठट्टाको रूपमा प्रयोग गरिन्छ। यस वाक्यांशले मानिसहरू अटेरी र वशमा राख्न नसकिने हुन्छन्, तिनीहरूले पुराना थोकहरूलाई समातिराख्छन् र ती छोड्न चाहँदैनन् भन्‍ने सङ्केत गर्दछ।

अघिल्लो: विजयको कामको भित्री सत्यता (२)

अर्को: देहधारणको रहस्य (४)

अब विपत्तिहरू भइरहेका छन्। हामी कसरी विपत्तिहरुको बीचमा प्रभुलाई स्वागत गर्ने मौका पाउन सक्छौं? उत्तर प्राप्त गर्न हामीलाई सम्पर्क गर्नुहोस्।

सम्बन्धित विषयवस्तु

परमेश्‍वरलाई चिन्‍नु भनेको परमेश्‍वरको डर मान्‍नु र दुष्‍टताबाट अलग बस्नु हो

तिमीहरू प्रत्येकले आफ्नो जीवनभरि परमेश्‍वरलाई कसरी विश्‍वास गरेका छौ भनी नयाँ जाँच गर्नुपर्छ, ताकि परमेश्‍वरलाई पछ्‍याउने प्रक्रियामा...

सिद्ध भएकाहरूले मात्र अर्थपूर्ण जीवन जिउन सक्छन्

वास्तवमा, अहिले भइरहेको काम मानिसहरूलाई उनीहरूको पुरानो पुर्खा शैतानलाई त्याग्‍न लगाउनका लागि हो। वचनद्वारा गरिएका सबै न्यायहरूको उद्देश्य...

भ्रष्ट मानिसले परमेश्‍वरलाई प्रतिनिधित्व गर्न सक्दैन

मानिस अहिलेसम्म अन्धकारको प्रभावको कवचमुनि जिएको छ, शैतानको प्रभावको बन्धनमा परेको छ, उम्‍कनलाई असमर्थ छ, र उसको स्वभाव शैतानद्वारा संचालित...

सेटिङ्ग

  • टेक्स्ट
  • थिमहरू

पृष्ठभूमिको रङ्ग

थिमहरू

फन्टहरू

फन्टको आकार

लाइन स्पेसिङ्ग

लाइन स्पेसिङ्ग

पृष्ठको चौडाइ

विषयवस्तु

खोजी

  • यो शब्दको खोजी गर्नुहोस्
  • यो पुस्तकमा खोजी गनुृहोस्