छ. आफ्नो कर्तव्य पर्याप्त रूपले कसरी पूरा गर्ने सो सम्बन्धमा
४०४. मानवजातिका सदस्यहरू र निष्ठावान इसाईहरूका रूपमा, परमेश्वरको आज्ञा पूरा गर्नका निम्ति हाम्रो मन र शरीर चढाउनु हामी सबैको जिम्मेवारी र दायित्व हो, किनकि हाम्रो सम्पूर्ण अस्तित्व परमेश्वरबाट आएको हो, र परमेश्वरको सार्वभौमिकताकै कारण यो अस्तित्वमा रहेको छ। यदि हाम्रा शरीर र मन परमेश्वरको आज्ञा र मानवजातिको न्यायोचित अभियानप्रति समर्पित छैनन् भने, परमेश्वरको आज्ञाका निम्ति शहीद भएकाहरूसामु हाम्रो आत्मा लज्जित हुनेछ, र हामीलाई सबै थोक प्रदान गर्नुहुने परमेश्वरसामु झन् धेरै लज्जित हुनेछ।
—वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। परिशिष्ट २: परमेश्वरले सबै मानवजातिको नियतिमाथि सार्वभौमिकता राख्नुहुन्छ
४०५. तैँले परमेश्वरका आज्ञाहरूलाई कसरी व्यवहार गर्नुपर्छ भन्ने कुरा अत्यन्तै महत्त्वपूर्ण छ। यो एकदमै गम्भीर कुरा हो! यदि परमेश्वरले तँलाई सुम्पनुभएको कुरा तँ पूरा गर्न सक्दैनस् भने, तँ उहाँको उपस्थितिमा जिउन लायक छैनस् र तैँले आफ्नो दण्ड स्विकार्नुपर्छ। परमेश्वरले सुम्पनुभएका आज्ञाहरू मानिसहरूले पूरा गर्नु पूर्ण रूपमा स्वाभाविक र न्यायोचित हो। यो मानिसको सर्वोच्च जिम्मेवारी हो, र यो उसको जीवनजत्तिकै नै महत्त्वपूर्ण छ। यदि तैँले परमेश्वरका आज्ञाहरूलाई हल्का रूपमा लिन्छस् भने, यो परमेश्वरलाई दिइएको सबैभन्दा गम्भीर धोका हो। त्यसो गरेर, तँ यहूदाभन्दा पनि बढी निन्दनीय हुन्छस्, र तँ श्रापित हुनुपर्छ। मानिसहरूले परमेश्वरका आज्ञाहरूलाई कसरी व्यवहार गर्ने भन्नेबारेमा स्पष्ट बुझाइ प्राप्त गर्नैपर्छ र, कम्तीमा पनि, तिनीहरूले यो बुझ्नुपर्छ: परमेश्वरले मानिसहरूलाई आज्ञाहरू सुम्पनु भनेको उहाँले मानिसलाई उच्च पार्नुभएको हो, र यो उहाँले मानिसलाई देखाउने एक प्रकारको विशेष अनुग्रह हो, यो सबैभन्दा महिमामयी कुरा हो, र अरू सबै कुरा—आफ्नै जीवन समेत—त्याग्न सकिन्छ—तर परमेश्वरका आज्ञाहरू पूरा गरिनैपर्छ।
—वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। मानिसको प्रकृति कसरी चिन्ने
४०६. मानिसको कर्तव्य र उसले आशिष्हरू पाउँछ कि विपत्ति भोग्छ भन्ने बीच कुनै सम्बन्ध छैन। कर्तव्य भनेको मानिसले पूरा गर्नुपर्ने कुरा हो; यो उसको स्वर्गबाट पठाइएको कार्य हो, र उसले यो कार्य प्रतिफल नखोजी, र सर्तहरू वा बहानाहरू बिनै गर्नुपर्छ। यसलाई मात्रै आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु भनिन्छ। आशिष्हरू प्राप्त गर्नुले न्यायको अनुभव गरिसकेपछि सिद्ध पारिँदा व्यक्तिले आनन्द लिने आशिष्हरूलाई जनाउँछ। विपत्ति आइपर्नुले सजाय र न्याय भोगिसकेपछि पनि व्यक्तिको स्वभाव परिवर्तन नहुँदा—अर्थात्, ऊ सिद्ध नपारिँदा उसले पाउने दण्डलाई जनाउँछ। तर चाहे तिनीहरूले आशिष्हरू पाऊन् वा तिनीहरूमाथि विपत्ति आइपरोस्, सृजित प्राणीहरूले आफूले गर्नुपर्ने कार्य गर्दै, र आफूले गर्न सक्ने कार्य गर्दै आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नुपर्छ; व्यक्तिले, परमेश्वरलाई पछ्याउने व्यक्तिले गर्नुपर्ने न्यूनतम कार्य यही हो। तैँले आशिष्हरू प्राप्त गर्नका लागि आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु हुँदैन, र तैँले विपत्ति आइपर्ने डरले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न इन्कार गर्नु हुँदैन। म तिमीहरूलाई यो एउटा कुरा बताउन चाहन्छु: मानिसले निर्वाह गर्ने आफ्नो कर्तव्य भनेको उसले गर्नुपर्ने कार्य हो, र यदि ऊ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दैन भने, यो उसको विद्रोह हो। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने प्रक्रियामार्फत नै मानिसलाई बिस्तारै परिवर्तन गरिन्छ, र यही प्रक्रियाद्वारा उसले आफ्नो बफादारी प्रदर्शन गर्छ। यसरी, तँ आफ्नो कर्तव्य जति निर्वाह गर्छस्, तैँले त्यति नै धेरै सत्यता प्राप्त गर्न सक्नेछस्, र तैँले अभिव्यक्त गर्ने कुराहरू त्यति नै व्यावहारिक हुनेछन्। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा केवल झारा टार्ने र सत्यता नखोज्नेहरू अन्त्यमा हटाइनेछन्, किनकि त्यस्ता मानिसहरूले सत्यता अभ्यास नगरी आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्छन्, र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा सत्यता अभ्यास गर्दैनन्। तिनीहरू ती हुन् जो अपरिवर्तित रहन्छन् र विपत्ति भोग्छन्। तिनीहरूले व्यक्त गर्ने कुराहरू अशुद्ध मात्रै छैनन्, तर तिनीहरूले अभिव्यक्त गर्ने हरेक कुरा नै दुष्ट छ।
—वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। देहधारी परमेश्वरको सेवकाइ र मानिसको कर्तव्य बीचको भिन्नता
४०७. परमेश्वरले मानवजातिलाई व्यवस्थापन गर्न र मुक्ति दिन काम गर्नुहुन्छ, त्यसैले उहाँले अवश्य नै मानिसहरूबाट मागहरू राख्नुहुन्छ। यी मागहरू तिनीहरूका कर्तव्य हुन्। मानिसहरूको कर्तव्य परमेश्वरको काम र मानवजातिप्रतिको उहाँका मागहरूबाट आएको हो भन्ने कुरा स्पष्ट छ। व्यक्तिले जुनसुकै कर्तव्य निर्वाह गर्ने भए पनि, यो सबैभन्दा उचित कुरा हो, र मानवजातिमाझ सबैभन्दा सुन्दर र न्यायवान् कुरा हो। मानिसहरूले सृजित प्राणीका रूपमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नुपर्छ, र त्यसपछि मात्रै तिनीहरूले सृष्टिकर्ताबाट अनुमोदन प्राप्त गर्न सक्छन्। सृजित प्राणीहरू सृष्टिकर्ताको प्रभुत्वमा जिउँछन्, र तिनीहरू परमेश्वरद्वारा प्रदान गरिने सबै थोक, र परमेश्वरबाट आउने हरेक थोक स्वीकार गर्छन्, त्यसकारण तिनीहरूले आ-आफ्ना जिम्मेवारी र दायित्वहरू पूरा गर्नुपर्छ। यो पूर्ण रूपमा स्वाभाविक र न्यायोचित कुरा हो, र यसलाई परमेश्वरले तोक्नुभएको हो। यसबाट के देखिन्छ भने, मानिसहरूले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने कार्य यो मानव संसारमा जिउने क्रममा गरिने अन्य कुनै पनि कुराभन्दा न्यायसङ्गत, सुन्दर, र सद्गुणी हुन्छ; मानवजातिमाझ सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नुभन्दा बढी अर्थपूर्ण वा योग्य अरू कुनै कुरा छैन, र सृजित व्यक्तिको जीवनमा यसले जत्तिको ठूलो अर्थ र सार्थकता अरू कुनै कुराले ल्याउँदैन। पृथ्वीमा, साँचो रूपमा र इमानदार तरिकाले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने मानिसहरूको समूह मात्रै सृष्टिकर्तामा समर्पित हुन्छ। यस समूहले सांसारिक प्रचलनहरू पछ्याउँदैन; तिनीहरू परमेश्वरको नेतृत्व र अगुवाइमा समर्पित हुन्छन्, र तिनीहरू केवल सृष्टिकर्ताका वचनहरू सुन्ने, सृष्टिकर्ताले व्यक्त गरेका सत्यताहरू स्विकार्ने, र सृष्टिकर्ताका वचनहरूअनुसार जिउने गर्छन्। यही नै सबैभन्दा साँचो, र सबैभन्दा गुञ्जायमान गवाही हो, र परमेश्वरमाथिको आस्थाको सर्वोत्तम गवाही यही हो। सृजित प्राणीले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्न, र सृष्टिकर्तालाई सन्तुष्ट पार्न सक्नु नै मानवजातिमाझको सबैभन्दा सुन्दर कुरा हो, र त्यो प्रशंसा गरिने गाथाका रूपमा तिनीहरूमाझ फैलाइनुपर्छ। सृष्टिकर्ताले सृजित प्राणीहरूलाई सुम्पने कुनै पनि कुरालाई तिनीहरूले निसर्त स्वीकार गर्नुपर्छ; मानवजातिका लागि, यो खुसी र सौभाग्यको कुरा हो, अनि सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने सबैका लागि योभन्दा सुन्दर वा सम्झनलायक कुरा अरू केही छैन—यो सकारात्मक कुरा हो। सृष्टिकर्ताले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्नेहरूसँग कस्तो व्यवहार गर्नुहुन्छ, र उहाँ तिनीहरूलाई के दिने प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ भन्ने कुरा गर्नुपर्दा, त्यो सृष्टिकर्ताको मामला हो; त्यससँग सृजित मानवजातिको कुनै सरोकार हुँदैन। यसलाई अझ सरल र स्पष्ट तरिकाले भन्दा, यो परमेश्वरको हातको कुरा हो, र यसमा हस्तक्षेप गर्ने अधिकार मानिसहरूसँग हुँदैन। परमेश्वर जे दिनुहुन्छ तैँले त्यही पाउनेछस्, अनि यदि उहाँले तँलाई केही पनि दिनुभएन भने, तैँले यसबारे केही पनि भन्न सक्दैनस्। जब सृजित प्राणीले परमेश्वरको आज्ञा स्वीकार गर्छ र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न र आफूले गर्न सक्ने कार्य गर्न सृष्टिकर्तासँग सहकार्य गर्छ, तब यो कुनै कारोबार वा लेनदेन होइन; मानिसहरूले मनोवृत्तिका अभिव्यक्तिहरू वा कार्य र व्यवहारहरूलाई परमेश्वरबाट आउने कुनै प्रतिज्ञाहरू वा आशिष्हरूसँग साट्ने प्रयास गर्नु हुँदैन। जब सृष्टिकर्ता यो काम तिमीहरूलाई सुम्पनुहुन्छ, तब सृजित प्राणीका रूपमा, तिमीहरूले यी कर्तव्यहरू र आज्ञाहरू स्वीकार गर्नु सही र उचित हुन्छ। के यसमा लेनदेनको कुनै कुरा छ? (छैन।) सृष्टिकर्ता आफ्नो पक्षबाट तिमीहरू हरेकलाई मानिसहरूले निर्वाह गर्नुपर्ने कर्तव्यहरू सुम्पन इच्छुक हुनुहुन्छ; अनि सृजित मानवजातिको पक्षबाट मानिसहरूले यी कर्तव्यहरू खुसीसाथ स्वीकार गर्नुपर्छ, तिनलाई आफ्नो जीवनको दायित्वका रूपमा लिनुपर्छ, र यस जीवनमा आफूले जिउनुपर्ने मूल्यका रूपमा लिनुपर्छ। यहाँ कुनै लेनदेन छैन, यो बराबरको आदानप्रदान होइन, झन् यसमा मानिसहरूले कल्पना गर्ने कुनै इनाम वा अरू कथनहरू समावेश हुनु त परको कुरा हो। यो कुनै पनि हालतमा कारोबार होइन; यो मानिसहरूले कर्तव्य निर्वाह गर्दा चुकाउने मूल्य वा तिनीहरूले प्रदान गर्ने कठिन परिश्रम अर्को कुराका लागि साट्नु होइन। परमेश्वरले कहिल्यै त्यसो भन्नुभएको छैन, र मानिसहरूले यसलाई त्यसरी बुझ्नु हुँदैन। सृष्टिकर्ता मानवजातिलाई आज्ञाहरू दिनुहुन्छ, र परमेश्वरले तिनीहरूलाई दिने आज्ञाहरू सृष्टिकर्ताबाट स्वीकार गरिसकेपछि, सृजित प्राणीहरू आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न लागिपर्छन्। यस मामलामा, यस प्रक्रियामा, लेनदेनको कुनै कुरा हुँदैन; यो निकै सरल र उचित कुरा हो। यो आमाबुबाले छोराछोरी जन्माएर कुनै सर्त वा गुनासोविना हुर्काएजस्तै हो। छोराछोरी हुर्केर, आमाबुबाप्रतिको धर्म निभाउन सक्छन् कि सक्दैनन् भन्ने कुराको हकमा भन्दा, तिनीहरू जन्मेको दिनदेखि नै तिनीहरूका आमाबुबा त्यस्तो कुनै माग राख्दैनन्। कुनै पनि आमाबुबाले बच्चा जन्माएपछि यसो भन्दैन, “यसले भविष्यमा मेरो सेवा र मेरो आदर गर्नेछ भनेर मात्रै म यसलाई हुर्काइरहेको छु। यदि यसले मलाई आदर गर्दैन भने, म यसलाई अहिले नै घाँटी थिचेर मारिदिन्छु।” यस्तो आमाबुबा एउटा पनि हुँदैन। त्यसकारण, आमाबुबाले आफ्ना छोराछोरी हुर्काउने तरिकाबाट हेर्दा, यो एउटा दायित्व र जिम्मेवारी हो, होइन र? (हो।) आफ्ना छोराछोरीले आमाबुबाप्रतिको धर्म निभाए पनि वा ननिभाए पनि, आमाबुबाले तिनीहरूलाई हुर्काइरहनेछन्, अनि जतिसुकै कष्ट भए पनि, तिनीहरूलाई वयस्क नभएसम्म पालनपोषण गरिरहनेछन्, र तिनीहरूको भलाइ होस् भन्ने कामना गरिरहनेछन्। आफ्ना छोराछोरीप्रतिको आमाबुबाको यो जिम्मेवारी र दायित्वमा कुनै सर्त वा लेनदेन हुँदैन। सान्दर्भिक अनुभव भएका मानिसहरूले यो कुरा बुझ्न सक्नुपर्छ। धेरैजसो आमाबुबाले आफ्ना छोराछोरी आमाबुबाप्रतिको धर्म निभाउने किसिमका हुन्छन् कि हुँदैनन् भन्नेबारे कुनै माग गरिएको मानक राख्दैनन्। यदि तिनीहरूका छोराछोरी आमाबुबाप्रतिको धर्म निभाउने किसिमका छन् भने, तिनीहरू अलिक बढी प्रसन्न हुनेछन्, र तिनीहरू वृद्धावस्थामा अलिक खुसी हुनेछन्। यदि तिनीहरूका छोराछोरी आमाबुबाप्रतिको कर्तव्य निभाउने किसिमका छैनन् भने, तिनीहरू त्यस कुरालाई त्यतिकै छोडिदिन्छन्। तुलनात्मक रूपमा खुला मन भएका धेरैजसो आमाबुबाले यस्तै सोच्नेछन्। समग्रमा, चाहे आमाबुबाले आफ्ना छोराछोरी हुर्काउने हकमा होस् वा छोराछोरीले आफ्ना आमाबुबालाई सहारा दिने हकमा होस्, यो कुरा जिम्मेवारी पूरा गर्ने, दायित्व पूरा गर्ने मामिला हो, र यो कुरा व्यक्तिको अपेक्षित भूमिकाभित्र पर्छ। सृजित प्राणीले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने कार्यको तुलनामा अवश्य नै यी सबै सानातिना कुराहरू हुन्, तर मानव संसारका मामिलाहरूमध्ये चाहिँ यी सबैभन्दा सुन्दर र न्यायवान् कुराहरूमध्येका हुन्। भनिरहनु नपर्ला, यो कुरा सृजित प्राणीको आफ्नो कर्तव्य निर्वाहमा अझै बढी लागू हुन्छ। जब कुनै व्यक्ति सृजित प्राणीको हैसियतले सृष्टिकर्तासामु आउँछ, तब उसले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नुपर्छ। यसो गर्नुपर्ने अत्यन्तै उचित कुरा हो, र उसले यो जिम्मेवारी पूरा गर्नुपर्छ। सृजित प्राणीहरूले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने आधारमा, सृष्टिकर्ताले मानवजातिमाझ योभन्दा अझ महान् काम गर्नुभएको छ, उहाँले मानिसमा कामको थप कदम गर्नुभएको छ। अनि त्यो काम के हो त? उहाँ मानवजातिलाई सत्यता आपूर्ति गर्नुहुन्छ, अनि तिनीहरूले आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्दै गर्दा तिनीहरूलाई परमेश्वरबाट सत्यता हासिल गर्न, अनि यसमार्फत आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरूलाई फाल्न र शुद्ध पारिन, परमेश्वरका अभिप्रायहरू सन्तुष्ट पार्न र जीवनको सही मार्गमा लाग्न, अनि अन्ततः परमेश्वरको डर मान्न र दुष्टताबाट अलग बस्न, पूर्ण मुक्ति हासिल गर्न, र उप्रान्त शैतानका कुनै कष्टहरू नभोग्न सक्षम हुन दिनुहुन्छ। परमेश्वरले मानवजातिलाई कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न लगाएर हासिल गर्ने अभिप्राय राख्नुभएको आखिरी प्रभाव यही हो। त्यसैकारण, तैँले तेरो कर्तव्य निर्वाह गर्ने सिलसिलामा, परमेश्वर तँलाई केवल एउटा कुरा स्पष्टसित देख्न वा अलिकति सत्यता बुझ्न मात्र लगाउनुहुन्न, न त उहाँ तँलाई तैँले सृजित प्राणीको हैसियतले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेर प्राप्त गर्ने अनुग्रह र आशिष्हरूको आनन्द लिन सक्षम मात्र नै तुल्याउनुहुन्छ। बरु यसको साटो, उहाँ त तँलाई शुद्ध पारिन र मुक्ति पाउन दिनुहुन्छ, अनि अन्ततः सृष्टिकर्ताको मुहारको ज्योतिमा जिउन दिनुहुन्छ।
—वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग सात)
४०८. कुनै व्यक्तिले परमेश्वरको आज्ञा स्वीकार गर्दा, उसका कार्यहरू असल छन् कि खराब, उक्त व्यक्तिमा समर्पणता छ कि छैन, उक्त व्यक्तिले परमेश्वरका अभिप्रायहरू पूरा गरेको छ कि छैन, र उसका कार्यहरू र उसको व्यवहार मानकअनुरूप छ कि छैन भन्ने कुराको मूल्याङ्कन गर्नका निम्ति परमेश्वरसँग मानक छ। परमेश्वर मानिसका बाहिरी कार्यहरूको नभई उसको हृदयलाई महत्त्व दिनुहुन्छ। कसैले जुनसुकै तवरले कामकुरा गरे पनि, उसले केही न केही गर्छ भने, परमेश्वरले उसलाई आशिष् दिनुपर्छ भन्ने छैन। परमेश्वरबारे मानिसहरूमा रहेको एउटा गलत बुझाइ यही हो। परमेश्वर अन्तिम नतिजा मात्र हेर्नुहुन्न; बरु, उहाँ त व्यक्तिको हृदय कस्तो छ र कामकुराहरूको विकासको दौरान उसको मनोवृत्ति कस्तो छ भन्ने कुरामा ठूलो जोड दिनुहुन्छ, र उसको हृदयमा परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्ने समर्पणता, ख्याल, र इच्छा छ कि छैन भनेर हेर्नुहुन्छ।
—वचन, खण्ड २। परमेश्वरलाई चिन्ने विषयमा। परमेश्वरको काम, परमेश्वरको स्वभाव र परमेश्वर स्वयम् १
४०९. आफूले जुनसुकै कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको भए पनि, तैँले सत्यता सिद्धान्तहरू खोज्नैपर्छ, परमेश्वरका अभिप्रायहरू बुझ्नैपर्छ, सम्बन्धित कर्तव्यको सम्बन्धमा उहाँका मागहरू जान्नैपर्छ र त्यो कर्तव्य निर्वाह गर्दा तैँले के-कस्ता नतिजाहरू हासिल गर्नुपर्छ भन्ने कुरा बुझ्नैपर्छ। त्यसो गरेर मात्रै तँ सिद्धान्तअनुसार कार्य गर्न पुग्न सक्छस्। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा, तँ कुनै पनि हालतमा आफ्ना व्यक्तिगत रुचिहरूअनुसार चल्न, तँलाई जे गर्न मन लाग्छ, तँलाई जे कुराले खुसी बनाउँछ र राम्रो देखाउँछ त्यही गर्न पाउँदैनस्। यो आफ्नै इच्छाअनुसार कार्य गर्नु हो। यदि तँ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा आफ्ना व्यक्तिगत रुचिहरूमाथि भर पर्छस्, तैपनि परमेश्वरले माग गर्ने कुरा यही हो र यसैले परमेश्वरलाई खुसी दिनेछ भन्ने विश्वास गर्छस्, आफ्ना व्यक्तिगत रुचिहरू परमेश्वरमाथि लाद्छस्—आफ्ना व्यक्तिगत रुचिहरूलाई ती नै सत्यता हुन् जसरी अभ्यास गर्छस् र तिनलाई सत्यता सिद्धान्त नै हुन् जसरी पालन गर्छस् भने—के यो गल्ती होइन र? यो आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु होइन, र यसरी आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा परमेश्वरद्वारा त्यसलाई स्मरण गरिनेछैन। कतिपय मानिस सत्यता बुझ्दैनन्, र तिनीहरूलाई आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नुको अर्थ थाहा हुँदैन। तिनीहरूलाई लाग्छ कि तिनीहरूले प्रयास गरेका छन् र त्यसमा आफ्नो हृदय लगाएका छन्, आफ्नो देहविरुद्ध विद्रोह गरेका छन् र कष्ट भोगेका छन्, तर त्यसोभए तिनीहरू किन कहिल्यै पनि मानकअनुरूप हुने गरी आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्दैनन्? परमेश्वर किन सधैँ असन्तुष्ट हुनुहुन्छ? यी मानिसहरू कहाँनेर चुकेका छन्? तिनीहरू सत्यता सिद्धान्तहरू नखोज्दा र परमेश्वरका मागहरूअनुसार कार्य नगर्दा, र त्यसको सट्टा पूर्ण रूपमा आफ्नै युक्तिअनुसार कार्य गर्दा चुकेका हुन्—कारण यही हो। तिनीहरूले आफ्नै चाहना, रुचि, र स्वार्थी अभिप्रायहरूलाई सिद्धान्त र मानकका रूपमा लिए, र परमेश्वरका मागहरूको सट्टामा यी कुराहरू प्रयोग गरे। तिनीहरूले आफूलाई सही, असल, र सुन्दर लागेको कुरालाई सत्यता माने; यो अत्यन्तै गम्भीर गल्ती हो। वास्तवमा, यदि मानिसहरूले कहिलेकहीँ कुनै कुरा सही छ र त्यो सत्यतासँग मेल खान्छ भनी सोचे पनि, त्यसको अर्थ त्यो परमेश्वरका अभिप्रायहरूसँग मेल खान्छ भन्ने हुँदैन। मानिसहरूले कुनै कुरा सही छ भनेर जति धेरै सोच्छन्, तिनीहरू उत्ति नै बढी सतर्क हुनुपर्छ र त्यसले परमेश्वरका मागहरू पूरा गर्छ कि गर्दैन भनी हेर्न तिनीहरूले अझ बढी सत्यताको खोजी गर्नुपर्छ। यदि त्यो उहाँका माग र उहाँका वचनहरूको ठ्याक्कै विपरीत हुन जान्छ भने, तँलाई त्यो सही लागे पनि अस्वीकार्य नै हुन्छ, त्यो एक मानवीय विचार मात्र हो, र तँलाई त्यो जति नै सही हो भन्ने लागे पनि त्यो सत्यतासँग मेल खानेछैन। कुनै कुरा सही वा गलत हो भन्ने कुरा परमेश्वरका वचनहरूको आधारमा निर्धारित हुनुपर्दछ। तैँले कुनै कुरालाई जत्ति नै सही ठाने पनि, परमेश्वरको वचनमा त्यसको आधार छैन भने, त्यो गलत नै हो र तैँले त्यो त्याग्नैपर्छ। त्यो सत्यताअनुरूप हुँदा मात्र स्वीकार्य हुन्छ, र सत्यता सिद्धान्तहरू यसरी कायम राखेमा मात्र तेरो कर्तव्य निर्वाह मानकअनुरूप हुन सक्छ। आखिर कर्तव्य के हो? यो परमेश्वरले मानिसहरूलाई सुम्पनुभएको एउटा आज्ञा हो, यो परमेश्वरको घरको कामको भाग हो, र परमेश्वरको चुनिएको हरेक मानिसले वहन गर्नुपर्ने जिम्मेवारी र दायित्व हो। के कर्तव्य भनेको तेरो करियर हो र? के त्यो तेरो व्यक्तिगत पारिवारिक मामला हो? तँलाई कुनै कर्तव्य दिइएपछि, के त्यो कर्तव्य तेरो व्यक्तिगत मामिला बन्छ भनेर भन्नु उचित हुन्छ? यस्तो त अवश्य नै भन्न मिल्दैन। त्यसोभए तैँले आफ्नो कर्तव्य कसरी निर्वाह गर्नुपर्छ? तैँले मानवका व्यक्तिपरक चाहनाहरूमा भन्दा पनि सत्यता सिद्धान्तहरूमा आफ्नो व्यवहारलाई आधारित बनाएर परमेश्वरका वचन, माग, र मानकहरूअनुसार कार्य गर्नुपर्छ। कतिपय मानिस भन्छन्, “मलाई कुनै कर्तव्य दिइएपछि, के त्यो मेरो जिम्मेवारीको दायराभित्र पर्दैन र? के मेरो जिम्मेवारीको दायराभित्र पर्ने कुरा मेरो मामला होइन र? यदि म मेरो कर्तव्यलाई आफ्नै मामला ठानेर सम्हाल्छु भने, के त्यसको अर्थ म यो राम्ररी गर्नेछु भन्ने हुँदैन र? यदि मैले यसलाई आफ्नै मामलाजस्तो ठानिनँ भने के म यसलाई राम्ररी गर्नेछु र?” के यी कुराहरू सही हुन् कि गलत हुन्? ती गलत हुन्; ती कुराहरू सत्यतासँग बाझिन्छन्। कर्तव्य भनेको तेरो आफ्नै व्यक्तिगत मामला होइन, त्यो त परमेश्वरको मामला हो, र त्यो परमेश्वरको कामको पाटो हो। तैँले परमेश्वरले भन्नुभएजस्तै गर्नुपर्छ र परमेश्वरप्रति समर्पित हृदयले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नुपर्छ। यसरी मात्रै तेरो कर्तव्य निर्वाह मानकअनुरूप हुन सक्छ। यदि तँ सधैँ तेरा आफ्नै धारणा र कल्पनाहरूअनुसार, र तेरा आफ्नै इच्छाहरूअनुसार तेरो कर्तव्य निर्वाह गर्छस् भने, तेरो कर्तव्य निर्वाह कहिल्यै पनि मानकअनुरूप हुनेछैन। आफूले चाहेजसरी मात्रै कर्तव्य निर्वाह गर्नु भनेको कर्तव्य निर्वाह गर्नु होइन, किनकि तैँले जे गरिरहेको छस् त्यो परमेश्वरको व्यवस्थापनको दायराभित्रको काम होइन, यो परमेश्वरको घरको काम होइन; बरु, तँ आफ्नै उद्यममा संलग्न भइरहेको छस् र आफ्नै कार्य अघि बढाइरहेको छस्, र त्यसैले यसलाई परमेश्वरले सम्झनुहुन्न।
—वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। सत्यता सिद्धान्तहरू खोजी गरेर मात्र व्यक्तिले राम्रोसित आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्छ
४१०. कतिपय मानिसहरूका हकमा, आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने क्रममा, तिनीहरूलाई जेसुकै समस्या आइपरे पनि, तिनीहरू सत्यता खोजी गर्दैनन् र सधैँ आफ्नै धारणा, कल्पना, सोच र इच्छाहरूअनुसार कार्य गर्छन्। सुरुदेखि अन्त्यसम्म, तिनीहरूले आफ्नै चाहनाहरू पूरा गरिरहेका हुन्छन् र आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरूको नियन्त्रणमा कार्य गरिरहेका हुन्छन्। तिनीहरूले सधैँ आफ्नो कर्तव्य गरिरहेका छन् जस्तो देखिएला, तर तिनीहरूले सत्यतालाई कहिल्यै स्वीकार नगरेका हुनाले, र तिनीहरू सत्यता सिद्धान्तहरूअनुसार काम गर्न असफल भएका हुनाले, अन्ततः तिनीहरू सत्यता र जीवन प्राप्त गर्दैनन् अनि तिनीहरू सेवाकर्ता कहलिन लायक बन्छन्। त्यसोभए, आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्दा त्यस्ता मानिसहरू केमा भर परिरहेका हुन्छन् त? तिनीहरू न त सत्यतामा भर परिरहेका हुन्छन् न त परमेश्वरमा नै। तिनीहरूले बुझेको त्यो थोरै सत्यताले तिनीहरूको हृदयमा शासन गरेको हुँदैन; तिनीहरू आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न आफ्नै वरदान र प्रतिभाहरूमा, आफूले हासिल गरेका जुनसुकै ज्ञानमा, साथै आफ्नै इच्छाशक्ति वा असल अभिप्रायहरूमा भर परिरहेका हुन्छन्। अनि यस्तो अवस्था हुँदा, के तिनीहरूले मानकअनुरूप हुने तरिकामा आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न सक्नेछन् त? जब मानिसहरू आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न आफ्नो धारणा, कल्पना, ज्ञान र सिकाइमा भर पर्छन्, तब तिनीहरूले बाहिरी रूपमा आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गरिरहेका भए र कुनै दुष्टता नगरेको जस्तो देखिए पनि, तिनीहरूले सत्यता अभ्यास गरेका हुँदैनन्। त्यस अवस्थामा, के तिनीहरूले गरेका सबै कुरा परमेश्वरप्रतिको साँचो समर्पण हो त? के यसले परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्न सक्छ? बेवास्ता गर्न नसकिने अर्को एउटा समस्या पनि छ: आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने क्रममा, यदि तेरा धारणाहरू, कल्पनाहरू र तेरो आफ्नै इच्छा कहिल्यै परिवर्तन हुँदैन भने, यसले तैँले सत्यता कहिल्यै स्वीकार गरेको छैनस् भन्ने प्रमाणित गर्छ र त्यस अवस्थामा तैँले गर्ने सबै कुरा आफ्नै इच्छाअनुसार गर्ने कार्य हुन्छ र सत्यता सिद्धान्तहरूअनुसार गर्ने कार्य हुँदैन। त्यसोभए, अन्तिम परिणाम के हुनेछ त? तँसित कुनै जीवन प्रवेश हुनेछैन, तँ सेवाकर्ता बन्नेछस्, यसरी प्रभु येशूका यी वचनहरू पूरा हुनेछन्: “त्यस दिन मलाई धेरैले यसो भन्नेछन्, प्रभु, प्रभु, के हामीले तपाईंको नाउँमा अगमवाणी बोलेका छैनौँ र? अनि तपाईंको नाउँमा दियाबलसहरू धपाएनौँ र? र तपाईंको नाउँमा धेरै अचम्मका कामहरू गरेनौँ र? अनि म तिनीहरूका निम्ति घोषणा गर्नेछु, मैले तिमीहरूलाई कहिल्यै चिनिनँ। दुष्ट काम गर्ने तिमीहरू मबाट दूर होओ” (मत्ती ७:२२-२३)। परमेश्वर किन मेहनत लगाउने र सेवा प्रदान गर्ने यी मानिसहरूलाई दुष्कर्मी भन्नुहुन्छ? एउटा बुँदामा हामी निश्चित हुन सक्छौँ, र त्यो के हो भने, यी मानिसहरूले जे कर्तव्य वा कामहरू गरे तापनि, तिनीहरूका प्रेरणा, प्रोत्साहन, अभिप्राय र सोचहरू पूर्णतया तिनीहरूका आफ्नै चाहनाहरूबाट उत्पन्न हुन्छन्, अनि ती पूर्णतया आफ्नै हित र भविष्यका खातिर अनि आफ्नो अभिमान र हैसियत जोगाउन अनि आफ्नो देखावटी पूरा गर्नका खातिर हुन्छन्। तिनीहरूका विचार र हिसाबकिताबहरू सबै यिनै कुराहरूमा केन्द्रित हुन्छन्, तिनीहरूको हृदयमा कुनै सत्यता हुँदैन र तिनीहरूसँग परमेश्वरको डर मान्ने र उहाँप्रति समर्पित हुने हृदय हुँदैन। समस्याको जड यही हो। आज, तिमीहरूले आफ्नो पछ्याइलाई कुन तरिकामा अघि बढाउनु महत्त्वपूर्ण छ? सबै कुरामा, तिमीहरूले सत्यता खोजी गर्नुपर्छ, र तिमीहरूले परमेश्वरका अभिप्राय र परमेश्वरको आज्ञाअनुसार आफ्नो कर्तव्य उचित रूपमा निर्वाह गर्नुपर्छ। तिमीहरूले त्यसो गर्यौ भने, परमेश्वरको अनुमोदन प्राप्त गर्नेछौ। त्यसोभए, परमेश्वरको आज्ञाअनुसार आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नका लागि विशेष रूपमा के काम गर्नुपर्छ? तिमीहरूले आफूले गर्ने हरेक कुरामा, परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्न सिक्नैपर्छ, आफूमा के-कस्ता अभिप्रायहरू छन्, के-कस्ता सोचहरू छन् अनि यी अभिप्राय र सोचहरू सत्यताअनुसार छन् कि छैनन् भनेर चिन्तन गर्नैपर्छ; यदि ती सत्यताअनुसार छैनन् भने, तिनलाई त्याग्नुपर्छ, त्यसपछि तिमीहरूले सत्यता सिद्धान्तहरूअनुसार कार्य गर्नुपर्छ र परमेश्वरको छानबिन स्विकार्नुपर्छ। यसले तिमीहरू सत्यता अभ्यास गर्छौ भनेर सुनिश्चित गर्नेछ। यदि तिमीहरूलाई आफ्नो बोली र आफ्ना कार्यहरूपछाडिका अभिप्राय र उद्देश्यहरूले सत्यता उल्लङ्घन गर्छन् र ती परमेश्वरका अभिप्रायहरूअनुरूप छैनन् भन्ने राम्ररी थाहा छ, तैपनि तिमीहरू परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्दैनौ, आत्मचिन्तन गर्दैनौ अनि ती समाधान गर्न सत्यताको खोजी गर्दैनौ भने, यो खतरनाक कुरा हो र तिमीहरू सहजै दुष्टता र परमेश्वरको प्रतिरोध गर्ने कामकुराहरू गर्छौ। यदि तिमीहरू एक वा दुई पटक दुष्टता गरेर पश्चात्ताप गऱ्यौ भने, तिमीहरूसँग अझै पनि मुक्तिको आशा हुन्छ। यदि तिमीहरू दुष्टता गरिरहन्छौ र अझै यस अवस्थामा पनि पश्चात्ताप गर्न जान्दैनौ भने, तिमीहरू समस्यामा हुन्छौ: परमेश्वरले तिमीहरूलाई एकातिर फाल्नुहुनेछ वा त्याग्नुहुनेछ, यसको मतलब तिमीहरू हटाइने खतरामा हुन्छौ; हरकिसिमका दुष्ट कामहरू गर्ने मानिसहरूलाई अवश्य दण्ड दिइनेछ र हटाइनेछ।
—वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन
४११. तैँले निर्वाह गर्ने कुनै पनि कर्तव्यमा जीवन प्रवेश सामेल हुन्छ। तेरो कर्तव्य केही हदसम्म नियमित वा अनियमित, सुस्त वा जीवन्त जस्तोसुकै भए पनि, तैँले सधैँ जीवन प्रवेश प्राप्त गर्नैपर्छ। कतिपय मानिसहरूले पूरा गर्ने कर्तव्यहरू पट्टाइलाग्दा हुन्छन्; तिनीहरू प्रत्येक दिन उस्तै काम गर्छन्। तापनि, ती कर्तव्यहरू पूरा गर्दा, यी मानिसहरूले प्रकट गर्ने अवस्थाहरू एकसमान हुँदैनन्। कहिलेकाहीँ, राम्रो मनस्थितिमा हुँदा, मानिसहरू अलिक बढी मेहनती हुन्छन् र राम्रो काम गर्छन्। अरू बेला, कुनै अज्ञात प्रभावका कारण, तिनीहरूका शैतानी भ्रष्ट स्वभावहरूले तिनीहरूमा गडबडी मच्चाउँछन्, जसले गर्दा तिनीहरू अनुचित दृष्टिकोणहरू राख्छन्; तिनीहरू खराब स्थिति र खराब मुडमा पर्छन् र अन्ततः झारा टार्ने तरिकामा आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्छन्। मानिसहरूको आन्तरिक स्थिति तिनीहरूको वातावरणअनुसार परिवर्तन हुनेछ, तर ती जसरी परिवर्तन भए पनि, यदि कसैले सत्यता बुझ्छ भने, उसले सिद्धान्तहरूअनुसार कार्य गर्न सक्छ। आफ्नो मुडका आधारमा कामकुराहरू गर्नु गलत हो; त्यो त आफ्ना रुचिहरूका आधारमा कामकुराहरू गर्नु हो। जब तँ राम्रो मुडमा हुन्छस्, तब तँ आफूले गर्ने काममा थोरै हृदय लगाउन सक्छस्, र जब तँ खराब मुडमा हुन्छस्, तब तँ आफूले गर्ने काममा हृदय लगाउँदैनस्, र झारा टार्ने हिसाबले काम गर्छस्—के यो कामकुराहरू गर्ने सैद्धान्तिक तरिका हो? के यसले तँलाई मानकअनुरूप आफ्नो कर्तव्य निभाउन मदत गर्छ? मानिसहरूको मनस्थिति जस्तोसुकै भए पनि, उनीहरूले परमेश्वरको सामु प्रार्थना गर्न र सत्यताको खोजी गर्न जान्नु नै पर्छ; यसरी मात्र तिनीहरू आफ्नो मनस्थितिद्वारा बाँधिन र ढलपल हुनबाट जोगिन सक्छन्। तैँले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा, सिद्धान्तअनुसार काम गरिरहेको छस् कि छैनस्, कर्तव्य निर्वाह गर्ने तेरो कार्य मानकअनुरूप छ कि छैन, तैँले त्यो झारा टार्ने ढङ्गले गरिरहेको छस् कि छैनस्, तँ धूर्त र सुस्त भएको छस् कि छैनस्, अनि तेरो मनोवृत्ति र सोच्ने तरिकामा कुनै समस्याहरू छन् कि छैनन् सो हेर्न तैँले आफूलाई सधैँ जाँच्नुपर्छ। तैँले आत्मचिन्तन गरेर यी कुराहरू तँलाई स्पष्ट भइसकेपछि, तँलाई आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सजिलो हुनेछ। तैँले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको बेला जुनसुकै कुराको सामना गर्न परे पनि—नकारात्मकता र कमजोरी, वा काटछाँटपछि खराब मनस्थितिमा भए पनि—तैँले त्यसलाई उचित व्यवहार गर्नुपर्दछ, र तैँले सत्यको खोजी गर्नुपर्दछ र परमेश्वरका अभिप्रायहरू बुझ्नुपर्छ। यी कुराहरू गरेर, तँसँग अभ्यासको मार्ग हुनेछ। यदि तैँले आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्न चाहन्छस् भने, तँ आफ्नो मनस्थितिद्वारा प्रभावित हुनु हुँदैन। तैँले जति नै नकारात्मक वा कमजोर महसुस गरिरहेको भए पनि, सत्यता अभ्यास गर्नुपर्छ, आफ्ना दायित्व र जिम्मेवारीहरू पूरा गर्नुपर्छ, अनि आफूले गर्ने हरेक कुरामा सिद्धान्तहरूप्रति अडिग रहनुपर्छ। यदि तँ यसो गर्छस् भने, अन्य मानिसहरूले तँलाई स्वीकार मात्र गर्नेछैनन्, तर परमेश्वरले पनि तँलाई मन पराउनुहुनेछ। त्यसरी नै, तँ यस्तो व्यक्ति हुनेछस् जो जिम्मेवार हुन्छ, जसले आफ्नो जिम्मेवारी लिन सक्छ, जो सच्चा रूपमा असल हुन्छ, र जसले साँच्चै मानकअनुरूप आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्दछ, अनि तैँले एक सच्चा व्यक्तिको रूप पूर्ण रूपमा जिउनेछस्। त्यस्ता मानिसहरू शुद्ध पारिएका हुन्छन् र आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्दा वास्तविक रूपान्तरण हासिल गर्छन्, र तिनीहरूलाई परमेश्वरको नजरमा इमानदार मानिस भन्न सकिन्छ। इमानदार मानिसहरू मात्र सिद्धान्तका साथ कार्य गर्न र मानकअनुरूप आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न सक्नका लागि सत्यता अभ्यासमा दृढ रहन सक्छन्। सिद्धान्तसहित काम गर्ने मानिसहरू राम्रो मनस्थितिमा हुँदा आफ्ना कर्तव्यहरू सावधानीपूर्वक निर्वाह गर्छन्; तिनीहरू झारा टार्ने तरिकाले काम गर्दैनन्, तिनीहरू धृष्ट हुँदैनन् र अरूले तिनीहरूलाई ठूलो सम्झून् भनी आफ्नो धाक लगाउँदैनन्। तिनीहरू खराब मुडमा हुँदा आफ्ना दैनिक कार्यहरू उत्तिकै गम्भीरता र जिम्मेवारीका साथ पूरा गर्न सक्छन्, र तिनीहरूले आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्दा आफूलाई दबाब वा बाधा दिने झर्कोलाग्दो कुरा सामना गरे भने पनि, तिनीहरू अझै परमेश्वरसामु आफ्ना हृदयलाई शान्त पार्न सक्छन् र यसो भन्दै प्रार्थना गर्न सक्छन्, “मेरो विरुद्धमा जति नै ठूलो समस्या आइपरे पनि—यदि आकाश नै खस्यो भने पनि—जबसम्म म जीवित रहन्छु, तबसम्म मैले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नैपर्छ। मैले आफू जिउने प्रत्येक दिन नै आफ्नो कर्तव्य राम्रोसित निर्वाह गर्नैपर्छ, ताकि म परमेश्वरले मलाई दिएको यो कर्तव्य, साथै उहाँले मेरो शरीरमा हालिदिएको यस सासको योग्य बनूँ। जतिसुकै कठिनाइमा परे पनि म यी सबैलाई पन्छ्याउनेछु, किनकि मेरो कर्तव्य पूरा गर्नु नै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो!” कुनै व्यक्ति, घटना, कामकुरा वा वातावरणबाट प्रभावित नहुने मानिसहरू, कुनै मुड वा बाहिरी परिस्थितिद्वारा बन्धनमा नपर्नेहरू, र जसले परमेश्वरले सुम्पिनुभएका तिनीहरूका कर्तव्यहरू र आदेशहरूलाई सबैभन्दा पहिलो स्थानमा राख्छन्—तिनीहरू त्यस्ता मानिसहरू हुन् जो परमेश्वरप्रति बफादार हुन्छन् र जो सच्चा रूपमा उहाँप्रति समर्पित हुन्छन्। यस्ता मानिसहरूले जीवन प्रवेश पाएका हुन्छन् र सत्यता वास्तविकतामा प्रवेश गरेका हुन्छन्। सत्यतामा जिउनुको सबैभन्दा सच्चा र व्यावहारिक अभिव्यक्ति यही हो।
—वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेर जीवन प्रवेश सुरु हुन्छ
४१२. परमेश्वरले तँसँग जेसुकै माग गर्नुभए पनि, तैँले त्यसमा आफ्नो सारा शक्ति लगाउनु मात्र पर्छ, र म यी अन्तिम दिनहरूमा तैँले परमेश्वरसामु उहाँलाई आफ्नो बफादारी देखाउनेछस् भन्ने आशा गर्छु। यदि यो क्षण तेरो मृत्यु तोकिएको समय नै भए पनि, तैँले परमेश्वर आफ्नो सिंहासनमा विराजमान भई सन्तोषको मुस्कान मुस्कुराउनुभएको देख्न सकेसम्म, आफ्ना आँखा चिम्लँदै गर्दा तँ हाँस्नु र मुस्कुराउनुपर्छ। तँ जीवित रहँदै, तैँले परमेश्वरप्रतिको आफ्नो अन्तिम कर्तव्य निर्वाह गर्नैपर्छ। विगतमा, परमेश्वरका खातिर पत्रुसलाई क्रूसमा उल्टो टाँगियो; तर यी अन्तिम दिनहरूमा तैँले परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्नुपर्छ, र तेरा सबै ऊर्जा उहाँका लागि खर्चनुपर्छ। एक सृजित प्राणीले परमेश्वरका लागि के गर्न सक्छ? त्यसैले परमेश्वरले चाहेअनुसार तँलाई योजनाबद्ध गर्नका लागि तैँले अग्रिम रूपमा आफूलाई परमेश्वरप्रति अर्पण गर्नुपर्छ। त्यसले परमेश्वरलाई खुसी र प्रसन्न तुल्याएसम्म उहाँले आफ्नो अभिप्रायअनुसार तँसँग जे गर्न चाहनुहुन्छ उहाँलाई त्यही गर्न दे। मानिससँग गुनासोका शब्दहरू बोल्ने के अधिकार छ र?
—वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। “सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई परमेश्वरका वचनहरू” का रहस्यहरूको अनावरण, अध्याय ४१
४१३. आज, तिमीहरूले पूरा गर्नुपर्ने भनेको थप मागहरू नभई मानिसको कर्तव्य, र सबै मानिसले गर्नुपर्ने कार्य हो। यदि तिमीहरू आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न वा त्यो राम्ररी गर्न समेत असक्षम छौ भने, के तिमीहरूले आफैमाथि समस्या निम्त्याइरहेका छैनौ र? के तिमीहरूले मृत्युलाई बोलाइरहेका छैनौ र? तिमीहरू कसरी अझै पनि भविष्य र प्रत्याशाहरू पाउने अपेक्षा गर्न सक्छौ? परमेश्वरको काम मानवजातिका खातिर गरिन्छ र मानिसको सहकार्य परमेश्वरको व्यवस्थापनका खातिर दिइन्छ। परमेश्वरले आफूले गर्नुपर्ने सबै कुरा गरिसक्नुभएपछि, मानिसले तनमन लगाएर आफ्नो अभ्यास गर्न र परमेश्वरसँग सहकार्य गर्न आवश्यक छ। परमेश्वरको काममा, मानिसले सक्दो गर्नुपर्छ, बफादारी देखाउनुपर्छ र विभिन्न धारणामा लिप्त हुनु वा निष्क्रिय बसेर मृत्यु पर्खिनुहुँदैन। परमेश्वर मानिसका लागि आफैलाई बलि चढाउन सक्नुहुन्छ भने, मानिस चाहिँ किन परमेश्वरलाई बफादारी देखाउन सक्दैन? मानिसप्रति परमेश्वर एउटै हृदय र मन लगाउनुहुन्छ भने, मानिस चाहिँ किन अलिकति सहकार्य गर्न सक्दैन? परमेश्वरले मानवजातिका लागि काम गर्नुहुन्छ भने, मानिस चाहिँ किन परमेश्वरको व्यवस्थापनका खातिर आफ्ना केही कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्दैन? परमेश्वरको काम यहाँसम्म आइसकेको छ, तैपनि तिमीहरू हेर्छौ तर कदम चाल्दैनौ, तिमीहरू सुन्छौ तर हलचल गर्दैनौ। के यस्ता मानिसहरू अनन्त विनाशका पात्रहरू होइनन् र? परमेश्वरले आफ्नो सब थोक मानिसलाई अर्पित गरिसक्नुभएको छ, तर आज मानिस किन निष्कपटतासाथ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न असमर्थ छ? परमेश्वरका लागि, उहाँको कार्य नै उहाँको पहिलो प्राथमिकता हो र उहाँको व्यवस्थापनको काम नै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो। मानिसका लागि, परमेश्वरका वचनहरू अभ्यास गर्नु र परमेश्वरका मागहरू पूरा गर्नु नै उसको पहिलो प्राथमिकता हो। तिमीहरू सबैले यो कुरा बुझ्नुपर्छ।
—वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। परमेश्वरको कार्य र मानिसको अभ्यास
४१४. वास्तविकतामा, मानिसले पूरा गर्ने आफ्नो कर्तव्य भनेको मानिसभित्र अन्तर्निहित रहेका सबै कुराहरूको उपलब्धि हो, भन्नुको अर्थ, जुन कुरा मानिसको लागि अन्तर्निहित रूपमै सम्भव छ। त्यसपछि उसको कर्तव्य पूरा हुन्छ। जहाँसम्म मानिसको सेवामा देखिने कमीकमजोरीहरूको कुरा छ, यी कुराहरू प्रगतिशील अनुभव र ऊ न्यायबाट गुज्रने प्रक्रियामार्फत विस्तारै घटाइन्छन्; तिनले मानिसको कर्तव्यलाई बाधा दिँदैन वा प्रभाव पार्दैनन्। आफ्नो सेवामा कमीकमजोरीहरू हुन सक्छन् भन्ने डरले सेवा गर्न छोड्ने वा हार मानेर पछि हट्ने मानिसहरू नै सबैभन्दा कायरहरू हुन्। यदि मानिसहरू सेवाको अवधिमा व्यक्त गर्नुपर्ने कुरा व्यक्त गर्न सक्दैनन् वा तिनीहरूका लागि अन्तर्निहित रूपमै सम्भव भएका कुराहरूलाई हासिल गर्न सक्दैनन्, र यसको सट्टामा झारा टार्छन् भने, तिनीहरूले सृजित प्राणीमा हुनुपर्ने प्रकार्य गुमाएका हुन्छन्। त्यस्ता मानिसहरू “मामुली” भनेर चिनिन्छन्; तिनीहरू काम नलाग्ने रद्दी हुन्। त्यस्ता मानिसहरूलाई कसरी साँचो अर्थमा सृजित प्राणी भन्न सकिन्छ? के तिनीहरू सडेका कुरा होइनन् र, जो बाहिर चम्कन्छन् तर भित्र कुहिएका हुन्छन्? यदि कुनै मानिसले आफैलाई परमेश्वर हुँ भनी भन्छ तैपनि ईश्वरत्वको सत्त्वलाई व्यक्त गर्न, स्वयम् परमेश्वरको कार्य गर्न, वा परमेश्वरलाई प्रतिनिधित्व गर्न असक्षम हुन्छ भने, ऊ निःसन्देह नै परमेश्वर होइन, किनकि ऊसँग परमेश्वरको सारतत्त्व छैन, र जुन कुरा परमेश्वरले अन्तर्निहित रूपमा प्राप्त गर्न सक्नुहुन्छ त्यो ऊभित्र अस्तित्वमा हुँदैन। यदि मानिसले ऊद्वारा अन्तर्निहित रूपमा नै प्राप्त गर्न सकिने कुरालाई गुमाउँछ भने, उसलाई अब उप्रान्त मानिस भन्न सकिँदैन, र ऊ सृजित प्राणीको रूपमा खडा हुन वा परमेश्वरको अघि आउन र उहाँको सेवा गर्न योग्य हुँदैन। यसको साथै, परमेश्वरको अनुग्रह ग्रहण गर्न वा उहाँको हेरचाह पाउन, सुरक्षा प्राप्त गर्न, र परमेश्वरद्वारा सिद्ध गरिन ऊ योग्यको हुँदैन। परमेश्वरको भरोसालाई गुमाएका धेरैले परमेश्वरको अनुग्रहलाई पनि गुमाउन पुग्छन्। तिनीहरूले आफ्ना दुष्ट कार्यहरूलाई घृणा मात्रै गर्दैनन्, तर तिनीहरूले परमेश्वरको मार्ग गलत छ भन्ने विचारलाई निर्लज्ज रूपमा प्रसार गर्छन्, र विद्रोहीहरूले त परमेश्वरको अस्तित्वलाई समेत इन्कार गर्छन्। त्यस किसिमको विद्रोहले भरिएका त्यस्ता मानिसहरू परमेश्वरको अनुग्रहको आनन्द लिनका लागि कसरी हकदार बन्न सक्छन्? आफ्नो कर्तव्य पूरा नगर्ने मानिसहरू परमेश्वरको विरुद्धमा अत्यन्तै विद्रोही हुन्छन्, र उहाँप्रति धेरै ऋणी हुन्छन्, तैपनि तिनीहरू त्यसविपरित परमेश्वर नै गलत हुनुहुन्छ भनेर चर्को आलोचना गर्छन्। त्यस्तो व्यक्ति कसरी सिद्ध पारिनका लागि उपयुक्त हुन सक्छ? के यो हटाइनु र दण्डित हुनुको अग्रिम लक्षण होइन र? परमेश्वरको अघि आफ्नो कर्तव्य पूरा नगर्ने मानिसहरू पहिले नै अति दुष्ट अपराधको दोषी भइसकेका हुन्छन्, जसको निम्ति मृत्यु समेत पनि अपर्याप्त दण्ड हुन्छ, तैपनि तिनीहरू परमेश्वरसँग तर्क गर्ने र उहाँसँग प्रतिस्पर्धा गर्ने दुस्साहस गर्छन्। त्यस्ता मानिसहरूलाई सिद्ध पार्नुको औचित्य के छ र? जब मानिसहरू आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न असफल हुन्छन्, तिनीहरूले दोषी र ऋणी भएको महसुस गर्नुपर्छ; तिनीहरूले आफ्ना कमजोरी र अनुपयोगितालाई, आफ्ना विद्रोह र भ्रष्टतालाई घृणा गर्नुपर्छ, र त्यसभन्दा पनि बढी, तिनीहरूले परमेश्वरलाई सबै कुरा, आफ्नो जीवनसमेत अर्पण गर्नुपर्छ। त्यसपछि मात्रै तिनीहरू परमेश्वरलाई साँचो रूपमा प्रेम गर्ने सृजित प्राणीहरू हुन्छन्, र त्यस्ता मानिसहरू मात्रै परमेश्वरका आशिष र प्रतिज्ञाहरूमा रमाउनका लागि, र उहाँद्वारा सिद्ध पारिनका लागि उपयुक्त हुन्छन्। अनि तिमीहरूमध्ये अधिकांश कस्ता छौ? तिमीहरूका बीचमा जिउनुहुने परमेश्वरलाई तिमीहरूले कस्तो व्यवहार गर्छौ? उहाँको सामुन्ने तिमीहरूले आफ्नो कर्तव्य कसरी निभाएका छौ? के तिमीहरूलाई जे गर्नको लागि बोलाइएको थियो, तिमीहरूले आफ्नै जीवनको बाजी समेत राखेर, ती सबै पूरा गरेका छौ? तिमीहरूले के बलिदान दिएका छौ? के तिमीहरूले मबाट धेरै कुरा पाएका छैनौ र? के तिमीहरूले छुट्याउन सक्छौ? तिमीहरू मप्रति कति निष्ठावान् छौ? तिमीहरूले मलाई कसरी सेवा गरेका छौ? अनि मैले तिमीहरूलाई जे दिएको छु र तिमीहरूका लागि मैले जे गरेको छु, त्यसको बारेमा के? के तिमीहरूले यी सबै कुराहरूलाई नापेका छौ? के तिमीहरू सबैले तिमीहरूभित्र भएको थोरै विवेकसँग यसलाई मूल्याङ्कन र तुलना गरेका छौ? तिमीहरूका वचनहरू र कार्यहरू कसको योग्य हुन सक्छन्? के तिमीहरूले गरेको त्यति सानो बलिदान मैले तिमीहरूलाई दिएका सबै कुराको योग्य हुनसक्छ? मसँग अरू कुनै विकल्प छैन र तिमीहरूप्रति म पूर्ण हृदयले समर्पित भएको छु, तैपनि तिमीहरूले मप्रति दुष्ट अभिप्रायहरू राखेका छौ र मप्रति अर्ध हृदयका भएका छौ। तिमीहरूको कर्तव्यको हद, तिमीहरूको एउटै मात्र कार्य त्यही नै हो। के यस्तै होइन र? तिमीहरू सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्न पूर्ण रूपमा असफल भएका छौ भन्ने कुरा के तिमीहरूलाई थाहा छैन? तिमीहरूलाई कसरी सृजित प्राणीका रूपमा लिन सकिन्छ? तिमीहरूले जे व्यक्त गर्दैछौ र जसरी जीवन बिताउँदैछौ त्यो तिमीहरूलाई स्पष्ट नै छैन र? तिमीहरू आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न असफल भएका छौ, तर तिमीहरू परमेश्वरको सहिष्णुता र प्रशस्त अनुग्रह प्राप्त गर्न खोज्छौ। त्यस किसिमको अनुग्रह तिमीहरू जस्ता अनुपयोगी र नीचहरूका लागि तयार गरिएको होइन, तर तिनको लागि हो जसले केही पनि माग्दैनन् र खुसीसाथ बलिदान दिन्छन्। तिमीहरू जस्ता मानिसहरू, यस्ता मध्यम-स्तरीयहरू, स्वर्गको अनुग्रहको आनन्द उपभोग गर्न पूर्ण रूपमा अयोग्य छौ। तिमीहरूका दिनहरूलाई कठिनाइ र अनन्त दण्डले साथ दिनेछन्! यदि तिमीहरू मप्रति विश्वासयोग्य हुन सक्दैनौ भने, तिमीहरूको नियति कष्टको हुनेछ। यदि तिमीहरू मेरा वचनहरू र मेरो कार्यप्रति जबाफदेही हुन सक्दैनौ भने, तिमीहरूको परिणाम दण्डको नै हुनेछ। राज्यका सारा अनुग्रह, आशिषहरू, र सुन्दर जीवनले तिमीहरूसँग कुनै सरोकार राख्नेछैनन्। तिमीहरूले पाउन योग्य अन्त्य र तिमीहरू आफैले निम्त्याएको परिणाम यही नै हो!
—वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। देहधारी परमेश्वरको सेवकाइ र मानिसको कर्तव्य बीचको भिन्नता
