तिमीहरूले स्वतन्त्र रूपमा जिउने सामर्थ्य राख्नैपर्छ, र तिमीहरू आफैले परमेश्‍वरका वचनहरू खान र पिउन, आफैले परमेश्‍वरका वचनहरू अनुभव गर्न, र अरूको अगुवाइविना सामान्य आत्मिक जीवन जिउन सक्षम हुनैपर्छ। तिमीहरू आज परमेश्‍वरले बोल्ने वचनहरूमा भर परेर जिउन, साँचो अनुभवमा प्रवेश गर्न, र साँचो अन्तर्दृष्टि प्राप्त गर्न सक्षम हुनैपर्छ। यसो गरेर मात्रै तिमीहरू दृढ रहन सक्षम हुनेछौ। आज, धेरै मानिस भविष्यका सङ्कष्ट र परीक्षाहरू पूर्ण रूपमा बुझ्दैनन्। भविष्यमा, कतिपय मानिसले सङ्कष्टहरू अनुभव गर्नेछन्, र कतिपयले दण्ड अनुभव गर्नेछन्। यो दण्ड अझै गम्भीर हुनेछ; यो तथ्यहरूको आगमन हुनेछ। आज, तैँले अनुभव गर्ने, अभ्यास गर्ने, र प्रकट गर्ने सबै कुराले भविष्यका परीक्षाहरू अनुभव गर्नका लागि जग बसाल्छ, र कम्तीमा पनि, तँ स्वतन्त्र रूपमा जिउन सक्षम हुनैपर्छ। आज, मण्डलीमा धेरैको अवस्था सामान्यतया यस्तो छ: यदि काम गर्न अगुवा र कामदारहरू छन् भने, तिनीहरू खुसी हुन्छन्, र यदि छैनन् भने, तिनीहरू खुसी हुँदैनन्। तिनीहरू मण्डलीको काममा कुनै ध्यान दिँदैनन् र आफ्नै आत्मिक जीवनलाई कुनै महत्त्व दिँदैनन्, तिनीहरूमा अलिकति पनि बोझ हुँदैन—तिनीहरू हानहाओ चराजस्तै^[क] अल्याङटल्याङ गर्छन्। स्पष्ट रूपमा भन्दा, धेरै मानिसमा मैले गरेको काम विजयको काम मात्र हो, किनभने धेरै जना त सिद्ध पारिनका लागि योग्य छँदै छैनन्। मानिसहरूको सानो हिस्सालाई मात्र सिद्ध पार्न सकिन्छ। यी वचनहरू सुनेपछि, यदि तँ “परमेश्‍वरले गर्नुभएको काम मानिसहरूलाई विजय गर्नका लागि मात्र भएको हुनाले, म झाराटारुवा तरिकाले मात्र पछ्याउनेछु” भनी सोच्छस् भने, यस्तो मनोवृत्ति कसरी स्वीकार्य हुन सक्छ? यदि तँसँग साँच्चै विवेक छ भने, तँसँग एउटा बोझ, र जिम्मेवारीको बोध हुनैपर्छ। तैँले यसो भन्नैपर्छ, “चाहे मलाई विजय गरियोस् वा सिद्ध पारियोस्, मैले राम्रोसँग यस चरणको गवाही दिनैपर्छ।” एउटा सृजित प्राणीका लागि, परमेश्‍वरद्वारा पूर्ण रूपमा विजय गरिनु, र अन्ततः परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्ने हृदयले र परमेश्‍वरप्रति आफूलाई पूर्ण रूपमा अर्पण गरेर परमेश्‍वरको प्रेम चुक्ता गर्दै परमेश्‍वरलाई सन्तुष्ट पार्नु—यो नै मानिसको जिम्मेवारी हो, र मानिसले निर्वाह गर्नुपर्ने कर्तव्य हो; मानिसले यो बोझ वहन गर्नैपर्छ र यो कार्यभार पूरा गर्नैपर्छ। त्यसपछि मात्र ऊ साँच्चै परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्छ। आज, के तैँले मण्डलीमा गर्ने काममा आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरेको छस्? यो तँमा बोझ छ कि छैन भन्‍ने कुरामा निर्भर हुन्छ, र यो तेरो आफ्नै ज्ञानमा निर्भर हुन्छ। यो कामको अनुभव गर्दा, यदि मानिस विजय गरिएको छ र ऊसँग साँचो ज्ञान छ भने, आफ्नै भविष्य वा नियति जस्तोसुकै भए पनि ऊ अधीनमा रहन सक्षम हुनेछ। यसरी, परमेश्‍वरको महान् कार्य पूर्ण रूपमा सम्पन्न हुनेछ, किनभने तिमीहरू योभन्दा बढी केही गर्न सक्षम छैनौ, र कुनै पनि उच्च माग पूरा गर्न असमर्थ छौ। तैपनि भविष्यमा, कतिपय मानिस सिद्ध पारिनेछन्। तिनीहरूको क्षमतामा सुधार आउनेछ, तिनीहरूको आत्मामा अझ गहिरो ज्ञान हुनेछ, र तिनीहरूको जीवन वृद्धि हुनेछ...। तैपनि कतिपय त यो हासिल गर्न पूर्ण रूपमा असक्षम हुन्छन्, त्यसैले तिनीहरूले मुक्ति पाउन सक्दैनन्। तिनीहरूले मुक्ति पाउन सक्दैनन् भनेर मैले भन्नुको एउटा कारण छ। भविष्यमा, कतिपयलाई विजय गरिनेछ, कतिपयलाई हटाइनेछ, कतिपयलाई सिद्ध पारिनेछ, र कतिपयलाई प्रयोग गरिनेछ—अनि त्यसैले कतिपयले सङ्कष्टहरू अनुभव गर्नेछन्, कतिपयले दण्ड (प्राकृतिक विपत् र मानव-निर्मित प्रकोप दुवै) अनुभव गर्नेछन्, कतिपयलाई हटाइनेछ, र कतिपय बाँच्नेछन्। हरेकलाई आफ्नो प्रकारअनुसार वर्गीकरण गरिनुको अर्थ यही हो, जसमा हरेक समूहले एक प्रकारको व्यक्तिको प्रतिनिधित्व गर्छ। सबै मानिसलाई हटाइनेछैन, न त सबै मानिसलाई सिद्ध नै पारिनेछ। किनभने चिनियाँ मानिसहरूको क्षमता अत्यन्तै कमजोर छ, र तिनीहरूमध्ये अति थोरैमा मात्र पावलमा भएजस्तै आत्म-सचेतना छ। तिमीहरूमध्ये थोरैमा मात्र पत्रुसको जस्तै परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्ने सङ्कल्प वा अय्यूबको जस्तै आस्था छ। दाऊदले जस्तै यहोवाको डर मान्ने र उहाँको सेवा गर्ने, उही स्तरको बफादारी भएको तिमीहरूमध्ये सायदै कोही छ। तिमीहरू कति दयनीय छौ!

आज, सिद्ध तुल्याइने कुरा केवल एउटा पक्ष हो। चाहे जे भए पनि, तिमीहरूले गवाहीको यस चरणलाई सही रूपमा वहन गर्नुपर्दछ। यदि तिमीहरूलाई मन्दिरमा परमेश्‍वरको सेवा गर्न भनियो भने, तिमीहरू त्यो कसरी गर्छौ त? यदि तँ पूजाहारी थिइनस्, र जेठो छोरा वा परमेश्‍वरका छोराहरूको हैसियतमा थिइनस् भने, के तँ अझै पनि बफादार हुन सक्षम हुनेथिइस् त? के तँ अझै पनि परमेश्‍वरको राज्य विस्तार गर्ने काममा तेरो सम्पूर्ण कोसिस लगाउनेथिइस् त? के तँ अझै पनि परमेश्‍वरले आज्ञा गर्नुभएको काम ठीकसँग गर्न सक्षम हुनेथिइस् त? तेरो जीवन जति नै धेरै वृद्धि भएको भए पनि, आजको कामले तँलाई भित्रबाट पूर्ण विश्‍वस्त तुल्याउँछ, र तेरा सबै धारणाहरू हटाउँछ। जीवनको पछि लाग्‍नका निम्ति आवश्यक कुराहरू तँसँग होस् वा नहोस्, परमेश्‍वरको कामले तँलाई पूर्ण विश्‍वस्त तुल्याउँछ। केही मानिसहरू भन्छन्: “म केवल परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्दछु, र जीवनको पछि लाग्‍नुको अर्थ के हो, म बुझ्दिनँ।” र कोही भन्छन्: “म परमेश्‍वरमाथिको आफ्नो विश्‍वासमा अलमल्ल परेको छु। मलाई थाहा छ, म सिद्ध पारिन सक्दिनँ, यसैले म दण्ड भोग्‍न तयार छु।” दण्ड भोग्‍न वा नष्ट हुन तयार भएका यस्ता मानिसहरूलाई पनि आजको काम परमेश्‍वरद्वारा गरिएको हो भनी स्वीकार गर्न लगाइनेछ। केही व्यक्तिहरूले यस्तो पनि भन्छन्: “म सिद्ध हुनका लागि बिन्ती गर्दिनँ, तर आज म परमेश्‍वरका सबै तालिमहरू स्वीकार्न, र सामान्य मानवताको जीवन बिताउन, मेरो क्षमतामा सुधार गर्न र परमेश्‍वरका सबै प्रबन्धहरूमा समर्पित हुन तयार छु…।” यसमा, तिनीहरूलाई पनि विजय गरिएको हुन्छ र तिनीहरूले गवाही वहन गरेका हुन्छन्, जसले यी मानिसहरूमा परमेश्‍वरको कामको बारेमा केही ज्ञान छ भनी प्रमाणित गर्छ। कामको यो चरण अति नै चाँडो सम्पन्न भएको छ, र भविष्यमा यो विदेशमा अझ छिटो सम्पन्न हुनेछ। आज, विदेशका मानिसहरूलाई पर्खन धेरै गाह्रो भएको छ, तिनीहरू सबै हतार-हतार चीनतिर गइरहेका छन्—र यदि तिमीहरूलाई सिद्ध पारिन सकिँदैन भने तिमीहरूले विदेशका मानिसहरूलाई ढिलाइ गराइरहेका हुन्छौ। त्यस समयमा, तिमीहरू जति राम्रोसँग प्रवेश गरेको भए पनि वा तिमीहरू जस्तो भए पनि, जब समय आउँछ, तब मेरो काम समाप्त र पूर्ण हुनेछ। तिमीहरूद्वारा मेरो काम विलम्ब हुनेछैन। म सबै मानवजातिको काम गर्छु, र यसैले मैले तिमीहरूका लागि अझ धेरै समय खर्च गर्नु कुनै आवश्यक छैन। तिमीहरू बढी नै अनुत्प्रेरित छौ, तिमीहरूमा आत्म-जागरूकताको धेरै नै अभाव छ! तिमीहरू सिद्ध तुल्याइन योग्यका छैनौ—तिमीहरूमा मुस्किलले मात्र कुनै सम्भाव्यता छ! भविष्यमा, यदि मानिसहरू यति खुकुलो र लापरवाह भइरहे भने पनि, र आफ्नो क्षमतामा सुधार गर्न असक्षम रहन्छन् भने पनि, त्यसले सम्पूर्ण ब्रह्माण्डको काममा बाधा उत्पन्न गर्नेछैन। जब परमेश्‍वरको काम समाप्त हुने समय आउँछ, तब यो समाप्त हुनेछ, र जब मानिसहरूलाई हटाउने समय आउँछ, तब तिनीहरू हटाइनेछन्। अवश्य नै, जुन मानिसहरूलाई सिद्ध बनाइनुपर्छ, र जो सिद्ध बनाइन योग्यका हुन्छन्, उनीहरूलाई सिद्ध बनाइनेछ—तर यदि तिमीहरूसँग साँच्‍चै कुनै आशा छैन भने, तब परमेश्‍वरको कामले तिमीहरूलाई पर्खनेछैन! अन्त्यमा, यदि तँलाई विजय गरियो भने त्यसलाई पनि गवाही वहन गरेको मान्न सकिन्छ। परमेश्‍वरले तिमीहरूबाट के माग्‍नुहुन्छ त्यसका सीमाहरू छन्; मानिसले हैसियतको जुन उच्‍चता हासिल गर्न सक्छ ऊबाट मागिने गवाहीको उचाइ त्यही नै हो। यो मानिसले कल्पना गरेझैं, त्यस्तो गवाही सबैभन्दा उच्‍च सीमामा पुग्छन् र यो सानदार हुनेछ भन्‍ने हुँदैन—यो तिमी चिनियाँ मानिसहरूमा हासिल गर्न सकिने कुनै उपाय नै छैन। म यो समयभरि तिमीहरूसँग संलग्न रहेको छु र यो कुरा तिमीहरू आफैले देखेका छौ: मैले तिमीहरूलाई विरोध नगर्नू, विद्रोही नहुनू, बाधा पार्ने वा मेरो पिठिउँपछाडि अवरोध खडा गर्ने काम नगर्नू भनेको छु। मैले यसबारेमा मानिसहरूलाई धेरै पटक प्रत्यक्ष रूपमा सचेत गराएको छु, तर त्यो पनि पर्याप्त छैन—तिनीहरू फर्केको क्षणमा नै परिवर्तन हुन्छन्, जबकि कसै-कसैले कुनै पछुतो नगरी गोप्य रूपमा विरोध गर्दछन्। के तँ मलाई यी कुराहरू केही थाहा छैन भनी सोच्छस्? के तँ मेरो निम्ति समस्या उत्पन्न गर्न सक्छस् र त्यसबाट केही पनि हुँदैन भनी सोच्छस्? तैँले मेरो पिठिउँपछाडि मेरो काम नाश पार्ने कोसिस गरेको, के म जान्दिनँ भनी तँ सोच्छस्? के तेरा नीच युक्तिहरूले तेरो चरित्रको स्थान लिन सक्छ भनी सोच्छस्? तँ सधैँ आज्ञाकारी हुने देखावटी गर्छस्, तर गोप्य रूपमा विश्‍वासघाती छस्, तँ आफ्नो हृदयमा खराब विचारहरू राख्छस्, तँजस्तो मानिसका निम्ति मृत्यु पनि पर्याप्त दण्ड हुँदैन! के पवित्र आत्माले तँभित्र गर्नुहुने सानो कामले मप्रतिको तेरो डरको ठाउँ लिन सक्छ भनी सोच्छस्? के तँ स्वर्गलाई पुकारेर ज्ञान प्राप्त गर्छु भनी सोच्छस्? तँलाई कुनै सरम छैन! तँ अति नै बेकम्मा छस्! के तेरा “असल कामहरू” स्वर्गमा जाँदै थिए, र यसपछि उहाँले एउटा अपवाद बनाउनुभयो र तँलाई थोरै प्रतिभा दिनुभयो, तँलाई बोल्न सिपालु बनाउनुभयो, तँलाई अरूलाई धोका दिने र मलाई धोका दिने अनुमति दिनुभयो भनी सोच्छस्? तँ कति विवेकहीन छस्! तेरो ज्ञान कहाँबाट आउँछ, के तँलाई थाहा छ? तँ कसको भोजन खाएर हुर्किस्, के तँलाई थाहा छैन? तँ कति बेसरम छस्! तिमीहरूमध्ये कोही-कोही चार वा पाँच वर्षसम्म काटछाँट भइसकेपछि पनि परिवर्तन भएका छैनौ, र तिमीहरू यी विषयहरूको बारेमा स्पष्ट छौ। तिमीहरू आफ्नो प्रकृतिको बारेमा स्पष्ट हुनुपर्छ, र जब एक दिन तँ त्यागिन्छस् त्यसबेला कुनै विरोध नगर्। आफ्नो सेवामा माथि र तल, दुवैतिर हुनेहरूलाई धोका दिने कोही-कोहीलाई धेरै काटछाँट गरिएको छ; कोही-कोहीलाई धनको धेरै लोभी भएकोले पनि थोरै काटछाँट गरिएको छैन; कोही-कोहीलाई पुरुष र महिलाबीच स्पष्ट सीमा नराखेकाले गर्दा बारम्बार काटछाँट गरिएको छ; कोही अल्छी भएकाले, केवल देहको बारेमा मात्र सोचिरहेकाले, र मण्डलीहरूमा जाँदा सिद्धान्तहरूअनुसार व्यवहार नगरेकाले धेरै काटछाँटमा परिरहेका छन्; कति मानिसहरू तिनीहरू जहीँ गए पनि गवाही वहन गर्न असफल भएकोले, जानाजानी र लापरवाहसाथ काम गर्ने, र जानाजानी पापसमेत गर्ने भएकाले, यसको बारेमा तिनीहरूलाई धेरै चोटि चेतावनी दिइएको छ; केही मानिसहरू भेला हुँदा केवल वचनहरू र धर्मसिद्धान्तहरूको मात्र कुरा गर्छन्, अरूभन्दा श्रेष्ठ भएको व्यवहार गर्दछन्, तिनीहरूमा सत्यता वास्तविकता रत्तीभर पनि हुँदैन, र तिनीहरू आफ्ना दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको विरुद्धमा षड्यन्त्र र प्रतिस्पर्धा गरिरहेका हुन्छन्—यसैको कारण, उनीहरू बारम्बार उदाङ्गो भएका छन्। मैले यी वचनहरू धेरै पल्ट तिमीहरूलाई भनेको छु र आज, म यसबारे थप केही भन्दिनँ—तिमीहरू जे गर्न चाहन्छौ त्यही गर! आफ्नो निर्णय आफै लेओ! धेरै मानिसहरू केवल एक-दुई वर्ष मात्र होइन तर त्योभन्दा बढी यसरी काटछाँटमा परेका छैनन्, कोही-कोही तीन वा चार वर्षसम्म परेका छन् भने कसै-कसैले एक दशकभन्दा बढी समयसम्म यो अनुभव गरेका छन्, उनीहरू विश्‍वासी बनेको समयदेखि नै काटछाँटमा परेका छन्, तर आजको मितिमा तिनीहरूमा थोरै मात्र परिवर्तन आएको छ। तँ के भन्छस्, के तँ सुँगुरहरूजस्तो छैनस् र? के यो परमेश्‍वरले तँसँग अन्याय गर्नुभएको हुन सक्छ? तिमीहरू एक निश्चित तहसम्म पुग्न सकेनौ भने परमेश्‍वरको काम समाप्त हुँदैन भनी नसोच। यदि तिमीहरूले परमेश्‍वरका मापदण्डहरू पूरा गर्न असक्षम भयौ भने के परमेश्‍वरले तिमीहरूलाई पर्खनुहुनेछ? म तँलाई स्पष्ट रूपमा भन्छु—अवस्था त्यस्तो छैन। यति धेरै आशा नराख्! आजको कामको एउटा समयसीमा छ, र परमेश्‍वर केवल तँसँग खेलिरहनुभएको छैन! पहिले, सेवा-कर्ताहरूले परीक्षाको अनुभवको कुरा आउँदा, मानिसहरूले के सोच्थे भने, उनीहरू परमेश्‍वरको बारेमा आफ्ना गवाहीमा खरो उत्रन र परमेश्‍वरद्वारा विजय गरिनका निम्ति उनीहरू एउटा निश्चित बिन्दुमा पुग्नुपर्छ—उनीहरू स्वेच्छाले खुसीसाथ सेवा-कर्ता हुनुपर्छ, र उनीहरूले प्रत्येक दिन परमेश्‍वरको प्रशंसा गर्नुपर्छ, र उनीहरू अलिकति पनि अनियन्त्रित र लापरवाह हुनु हुँदैन। उनीहरूले तब मात्र आफूहरू साँच्‍चै सेवा-कर्ता हुनेछौं भनी सोच्थे, तर के अवस्था साँच्‍चै यही हो र? त्यसबेला, विभिन्न प्रकारका मानिसहरूलाई खुलासा गरियो; तिनीहरूले हरप्रकारका व्यवहार देखाए। कसैले गुनासो गरे, कसैले धारणाहरू फैलाए, कोही भेलाहरूमा उपस्थित हुन छाडे, र कतिले त मण्डलीको पैसा पनि बाँडे। दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले एक-अर्काको विरुद्धमा षड्यन्त्र रचिरहेका थिए। यो वास्तवमै एक ठूलो मुक्ति थियो, तर यसबारेमा एउटा राम्रो कुरा थियो: कोही पनि पछाडि हटेनन्। यही नै सबैभन्दा बलियो कुरा थियो। यसैको कारण, तिनीहरूले शैतानको सामु गवाहीको एक चरण वहन गरे, र पछि परमेश्‍वरका मानिसहरूको पहिचान प्राप्त गरे अनि आजको दिनसम्म आइपुगे। परमेश्‍वरको काम तिमीहरूले कल्पना गरेझैं सम्पन्न हुँदैन, बरु जब समय समाप्त हुन्छ, तब त्यो काम समाप्त हुनेछ, चाहे तिमीहरू जुनसुकै स्थितिमा पुगेको नै किन नहोऊ। केही मानिसहरूले भन्न सक्छन्: “यस्तो प्रकारले काम गरेर तपाईं मानिसहरूलाई मुक्ति दिनुहुन्न वा उनीहरूलाई प्रेम गर्नुहुन्न—तपाईं धर्मी परमेश्‍वर हुनुहुन्न।” म तँलाई स्पष्ट रूपमा भन्छु: आजको मेरो कामको मुख्य कुरा तँलाई विजय गर्नु र तँलाई गवाही वहन गर्ने बनाउनु हो। तँलाई मुक्ति दिनु त एउटा थप कार्य मात्र हो; तैँले मुक्ति पाउन सक्छस् कि सक्दैनस् भन्‍ने कुरा तेरो आफ्नै खोजीमा निर्भर हुन्छ, र त्यो कुरा मसँग सम्बन्धित छैन। तैपनि मैले तँलाई विजय गर्नु नै पर्छ; मलाई नियन्त्रणमा राखेर डोऱ्याउने कोसिस नगर्—आज म काम गर्छु र तँलाई मुक्ति दिन्छु, तर तैँले यसो गर्छस् भन्‍ने हुँदैन।

आज, तिमीहरूले जे बुझेका छौ त्यो युगौँयुगभरि सिद्ध नपारिएको कुनै पनि व्यक्तिको बुझाइभन्दा उच्च छ। चाहे त्यो तिमीहरूको परीक्षाहरूको ज्ञान होस् वा परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासको ज्ञान होस्, यो परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्ने कुनै पनि व्यक्तिको भन्दा उच्च छ। तिमीहरूले बुझेका कुराहरू तिमीहरूले वातावरणका परीक्षाहरूबाट गुज्रनुअघि नै थाहा पाउने कुरा हुन्, तर ती तिमीहरूको वास्तविक कदसँग पटक्कै मेल खाँदैनन्। तिमीहरूले जे जानेका छौ त्यो तिमीहरूले व्यवहारमा लागू गर्ने कुराभन्दा उच्च छ। परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्ने मानिसहरूले परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्नुपर्छ, र आशिष्‌हरू खोज्नु हुँदैन बरु परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू सन्तुष्ट पार्न मात्र खोज्नुपर्छ भनेर तिमीहरूले भने पनि, तिमीहरूको जीवनमा प्रकट हुने कुरा योभन्दा निकै फरक छ, र त्यो धेरै हदसम्म दूषित पारिएको छ। धेरैजसो मानिस शान्ति र अन्य लाभहरूका खातिर परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्छन्। यदि त्यसले तँलाई फाइदा गर्दैन भने, तँ परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्दैनस्, र यदि तैँले परमेश्‍वरका अनुग्रहहरू प्राप्त गर्न सकिनस् भने, तँ रिसाएर मुख फुलाएर बस्छस्। तैँले भनेको कुरा कसरी तेरो साँचो कद हुन सक्छ? जब छोराछोरी बिरामी पर्ने, प्रियजनहरू अस्पताल भर्ना हुने, बालीको उब्जनी कम हुने, र परिवारका सदस्यहरूद्वारा सताइने जस्ता अपरिहार्य पारिवारिक घटनाहरूको कुरा आउँछ, तब यी बारम्बार आइपर्ने, दैनिक मामलाहरूले समेत तँलाई हम्मेहम्मे पार्छन्। यस्ता कुराहरू आइपर्दा, तँ सधैँ आत्तिन्छस्, के गर्ने भनेर तँलाई थाहा हुँदैन—र धेरैजसो समय, तँ परमेश्‍वरका बारेमा गुनासो गर्छस्। तँ परमेश्‍वरका वचनहरूले तँलाई झुक्याएको, परमेश्‍वरको कामले तँसँग खेलबाड गरेको भनेर गुनासो गर्छस्। के तिमीहरूमा यस्ता सोचहरू आउँदैनन् र? के तँलाई यस्ता कुराहरू तिमीहरूबीच बिरलै मात्र हुन्छन् भन्ने लाग्छ? तिमीहरू हरेक दिन यस्तै घटनाहरूमाझ जिउँछौ। तिमीहरू परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासमा कसरी सफल हुन सकिएला, वा परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूलाई कसरी सन्तुष्ट पार्न सकिएला भन्‍ने बारेमा अलिकति पनि सोच्दैनौ। तिमीहरूको साँचो कद अत्यन्तै सानो छ, एउटा सानो चल्लाभन्दा पनि सानो छ। तेरो परिवारको व्यवसायले पैसा गुमाउँदा तँ परमेश्‍वरका बारेमा गुनासो गर्छस्, आफूलाई परमेश्‍वरको सुरक्षाविनाको वातावरणमा पाउँदा पनि तँ परमेश्‍वरकै बारेमा गुनासो गर्छस्, साथै तेरो एउटा चल्ला मर्दा वा गोठकी बूढी गाई बिरामी पर्दा समेत तँ गुनासो गर्छस्। तेरो छोराको विवाह गर्ने समय आएको तर तेरो परिवारसँग पर्याप्त पैसा नभएको अवस्थामा तँ गुनासो गर्छस्; तँ अतिथिसत्कारको कर्तव्य निर्वाह गर्न चाहन्छस्, तर त्यसको खर्च व्यहोर्न सक्दैनस्, अनि त्यसपछि पनि तँ गुनासो गर्छस्। तँ गुनासाहरूले भरिएको हुन्छस्, र यसै कारणले तँ कहिलेकाहीँ भेलाहरूमा उपस्थित हुँदैनस् वा परमेश्‍वरका वचनहरू खाँदैनस् र पिउँदैनस्, र तँ कति लामो समयसम्म नकारात्मक रहन्छस् भनेर यसै भन्न सकिन्न। आज तँलाई आइपर्ने कुनै पनि कुराको तेरो भविष्य वा नियतिसँग कुनै सम्बन्ध हुँदैन; तैँले परमेश्‍वरमा विश्‍वास नगरेको भए पनि यी कुराहरू हुने नै थिए, तैपनि आज तँ तिनको जिम्मेवारी परमेश्‍वरतिर सार्छस्, र परमेश्‍वरले तँलाई हटाउनुभएको छ भनी जिद्दी गर्छस्। परमेश्‍वरमाथिको तेरो विश्‍वास ठ्याक्कै कस्तो छ? के तैँले साँच्चै आफ्नो जीवन चढाएको छस्? यदि तिमीहरूलाई अय्यूबलाई जस्तै परीक्षाहरूमा पारिएको भए, आज परमेश्‍वरलाई पछ्याउने तिमीहरूमध्ये कोही पनि दृढ रहन सक्नेथिएन, तिमीहरू सबै लड्नेथियौ। अनि तिमीहरू र अय्यूबबीच आकाश-पातालकै फरक छ। आज, यदि तिमीहरूको आधा सम्पत्ति जफत गरियो भने तिमीहरू परमेश्‍वरको अस्तित्वलाई नकार्ने आँट गर्नेथियौ; यदि तिमीहरूको छोरा वा छोरी तिमीहरूबाट खोसिएको भए, तिमीहरू बाटोमा निस्केर सराप्नेथियौ; यदि तिमीहरूको जीविकोपार्जन गर्ने एउटै मात्र बाटो बन्द गरियो भने, तिमीहरू परमेश्‍वरसित जोरी खोज्ने प्रयास गर्नेथियौ, र तिमीहरूलाई तर्साउनका लागि मैले सुरुमा किन यति धेरै वचन बोलेको भनेर सोध्नेथियौ। त्यस्तो समयमा तिमीहरूले गर्न आँट नगर्ने कुरा केही पनि छैन। यसबाट, तिमीहरूसँग कुनै साँचो अन्तर्दृष्टि छैन, न त कुनै साँचो कद नै छ भन्‍ने कुरा प्रस्ट हुन्छ। त्यसकारण, तिमीहरूमाथिका परीक्षाहरू अत्यन्तै ठूला छन्, किनभने तिमीहरूलाई धेरै कुरा थाहा छ, तर तिमीहरूले साँच्चै बुझेको कुरा तिमीहरूलाई थाहा भएको कुराको हजार भागको एक भाग पनि छैन। तिमीहरूले आफूलाई जान्ने र बुझ्ने कुरामा मात्र सीमित राख्नु हुँदैन। बरु, तिमीहरूले वास्तवमा आफूले कति वटा सत्यतालाई व्यवहारमा लागू गरिएछ, आफूले जानेका कुन-कुन सत्यतालाई व्यवहारमा लागू गर्न बाँकी रहेछ, आफूले पवित्र आत्माको प्रबोधन र ज्योतिका कुन-कुन खण्ड आफ्नै कडा परिश्रमको पसिनाबाट प्राप्त गरिएछ, सत्यता पछ्याउने आफ्नो सङ्कल्प पूरा भएको छ कि छैन, सिद्ध पारिने पछ्याइमा आफू कति टाढा पुगिएछ, र शैतानका प्रलोभनहरूलाई जित्न आफूसँग साँचो आत्मिक कद रहेछ कि रहेनछ भनेर हेर्नु नै बेस हुन्छ। तेरो साँचो कद र तैँले दिनुपर्ने गवाहीको कुरामा तैँले सूक्ष्मता अपनाउनुपर्छ र मूल्य चुकाउनुपर्छ। परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्दा, तँ के-कस्ता आशिष्‌हरू प्राप्त गर्न सक्छस् वा भविष्यमा तँ के कुराको आनन्द लिन सक्छस् भन्‍ने बारेमा नसोच्। आखिरमा, तैँले सत्यता प्राप्त गर्न र जीवन प्राप्त गर्न सक्नु वा नसक्नु पूर्णतया तेरो व्यक्तिगत पछ्याइमा निर्भर हुन्छ।

फूटनोटहरू:

क. हनहाओ चराको कथा एसोपको कमिला र फटेंग्राको कथासँग मिल्दोजुल्दो छ। हनहाओ चरा आफ्नो छिमेकी नीलकण्ठ चराबाट बारम्बार चेताउनीहरू पाए पनि न्यानो मौसम हुँदा गुँड बनाउनुको सट्टा सुत्नु रुचाउँछ। जब हिउँद आउँछ, त्यो चरा चिसोले कठाङ्ग्रिएर मर्छ।