अनुभवको विषयमा

पत्रुसको अनुभवहरूको अवधिभरि नै, उसले सयौं परीक्षाहरूको सामना गरे। आजका मानिसहरू “परीक्षा” शब्द बारे सचेत भए पनि तिनीहरू यसको साँचो अर्थ र परिस्थितिहरू बारे भ्रमित छन्। परमेश्‍वरले मानिसको संकल्पलाई सुदृढ गराउनुहुन्छ, तिनीहरूको आत्मविश्‍वासलाई शोधन गर्नुहुन्छ, अनि तिनीहरूको हरेक भागलाई सिद्ध गर्नु हुन्छ, अनि यो मुख्यतया परीक्षाहरूद्वारा हासिल गरिन्छ, जुन पवित्र आत्माको लुकेको कार्य पनि हुन्। यस्तो भान हुन्छ कि परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई त्याग्नु भएको छ, अनि यदि तिनीहरू होशियार छैनन् भने, तिनीहरूले यी जाँचहरूलाई शैतानको परीक्षाको रूपमा हेर्नेछन्। वास्तवमा, धेरै जाँचहरूलाई शैतानको प्रलोभनको रूपमा मान्न सकिन्छ, अनि परमेश्‍वरले यही सिद्धान्त र नियमद्वारा कार्य गर्नुहुन्छ। यदि मानिसहरू साँच्चै परमेश्‍वरको उपस्थितिमा जिउँछन् भने, तिनीहरूले यस्ता कुराहरूलाई परमेश्‍वरबाट आएको जाँचहरूको रूपमा लिनेछन्, अनि तिनीहरूलाई चिप्लेर जान दिनेछैनन्। यदि कसैले परमेश्‍वर तिनीहरूको साथमा हुनुहुन्छ त्यसकारण शैतान अवश्य नै तिनीहरूको नजिक आउनेछैन भनेर भन्छ भने, यो पूर्ण रूपले सही होइन; यदि यस्तो हो भने, उजाड स्थानमा चालीस दिनको उपवास बसिसकेपछि येशूले परीक्षाको सामना गर्नुभयो भन्‍ने कुरालाई कसरी व्याख्या गर्न सकिन्छ? यसकारण यदि मानिसहरूले परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासप्रति तिनीहरूको दृष्टिकोणलाई साँच्चै नै सुधारे भने, तिनीहरूले अरू धेरै कुराहरू अझ स्पष्ट रूपले देख्नेछन्, अनि तिनीहरूको समझ टेढो अनि भ्रामक हुनेछैन। यदि कुनै व्यक्तिले परमेश्‍वरद्वारा सिद्ध बनाइनको लागि साँच्चै दृढ सङ्कल्‍प गर्छ भने, उसले आफ्‍नो अघि देखा पर्ने सबै कुराहरूलाई देब्रे वा दाहिनेतिरबाट मात्र होइन, सबै कोणबाट पहुँच गर्नुपर्छ। यदि तँसँग परमेश्‍वरको कार्यको कुनै ज्ञान छैन भने, परमेश्‍वरसँग कसरी सहकार्य गर्ने सो तँलाई थाहा हुनेछैन। यदि तँलाई परमेश्‍वरको कार्यको सिद्धान्तहरू थाहा छैन, अनि शैतानले कसरी मानिसमा काम गर्छ सोबारे अनभिज्ञ छस् भने, तँसँग अभ्यास गर्ने कुनै मार्ग हुनेछैन। परमेश्‍वरले इच्छा मुताबिक परिणाम प्राप्त गर्नको लागि तेरो उत्साहपूर्ण खोजी मात्र पर्याप्त हुनेछैन। यस किसिमको अनुभव गर्ने माध्यम “लरेन्सको अनुभव” जस्तै हो: जसले शैतानको काम के हो, पवित्र आत्माको काम के हो, परमेश्‍वरको उपस्थिति बिना मानिस कुन अवस्थामा हुन्छ, अनि कुन प्रकारको मानिसलाई परमेश्‍वरले सिद्ध पार्नु चाहनुहुन्छ त्यस बारेमा पूर्ण रूपमा अनजान रही, भिन्‍नताहरू नछुट्याइकन अनुभवमा मात्र जोड दिन्छ। विभिन्न प्रकारका मानिसहरूसँग व्यवहार गर्दै गर्दा कुन सिद्धान्तहरू अपनाउनु पर्छ, वर्तमानमा कसरी परमेश्‍वरको इच्छा बुझ्ने, परमेश्‍वरको स्वभावलाई कसरी जान्ने, अनि मानिसहरू, परिस्थितिहरू, अनि परमेश्‍वरको दयाको युग, प्रताप, अनि धार्मिकता आदि केमा निर्देशित हुन्छन्—यिनीहरू कुनैको बारेमा पनि उसले छुट्याउन सक्दैन। यदि मानिसहरूका अनुभवहरूको जगको रूपमा विभिन्‍न दर्शनहरू छैन भने, यो जीवनको जग हुने त कुनै प्रश्‍नै छैन, र अनुभवको हकमा यो झन् बढी लागू हुन्छ; तिनीहरू मूर्खतापूर्ण रूपले निरन्तर हरेक थोक आलम्बन गरिरहेका अनि सहन गरिरहेका हुन्छन्। यस्ता मानिसहरूलाई सिद्ध पार्न साह्रै कठिन हुन्छ। यसो भन्न सकिन्छ कि माथि बताइएका दर्शनहरूमध्ये तँसँग कुनै छैन भने, तँ अति मूर्ख होस्, तँ इस्राएलमा सँधै खडा भइरहने नुनको खामो जस्तै होस्। यस्ता मानिसहरू बेकार हुन्छन्, केही कुराको लागि उपयोगी हुँदैनन्! केही मानिसहरू केवल सँधै आँखा चिम्लेर समर्पण गर्दछन्, तिनीहरूले सँधै केवल आफैलाई मात्र जान्दछन् अनि सँधै नै कुनै पनि नयाँ कुराको निराकण गर्नु पर्दा आफ्नै तरिकाहरूको प्रयोग गर्छन्, अथवा तिनीहरू सानातिना कुराहरूको निराकण गर्दा पनि “बुद्धि” को प्रयोग गर्छन्। त्यस्ता मानिसहरू विवेक रहित हुन्छन्, अनि यो छनौट हुनबाट आफैलाई परित्याग गर्ने तिनीहरूको प्रकृति हो भन्‍नेजस्तै हुन्छ, अनि तिनीहरू सँधै उस्तै हुन्छन्; तिनीहरू कहिल्यै परिवर्तन हुँदैनन्। यस मानिसहरू मूर्ख हुन्छन् जसमा अलिकति विवेक पनि हुँदैन। तिनीहरूले कहिल्यै पनि परिस्थिति वा विभिन्न व्यक्तिहरूसँग उपयुक्त उपायहरू अपनाउन प्रयास गर्दैनन्। यस्ता मानिसहरूसँग अनुभव हुँदैन। मैले केही यस्ता मानिसहरू देखेको छु जो तिनीहरूको आफ्नै ज्ञानमा यति बाँधिएका हुन्छन् कि जब दुष्ट आत्माको कामहरूद्वारा ग्रस्त मानिसहरूसँग मुठभेट हुन्छ, तिनीहरूको अघि खडा हुन र तिनीहरूलाई दोषी ठहर्‍याउने साहस नै नगरी तिनीहरूले आफ्नो शिर निहुराउँछन् अनि आफ्‍ना पाप स्विकार्छन्। अनि जब पवित्र आत्माको स्पष्ट कार्यको सामना गर्नुपर्छ, तब तिनीहरूले आज्ञा पालना गर्ने साहस गर्दैनन्। दुष्ट आत्माहरू पनि परमेश्‍वरको हातमा छन् भन्‍ने तिनीहरू विश्‍वास गर्छन्, अनि खडा भएर तिनीहरूको विरोध गर्ने साहस अलिकति पनि हुँदैन। यस्ता मानिसहरूले परमेश्‍वरलाई लज्जित तुल्याउँछन्, अनि उहाँको निम्ति गह्रौँ बोझ बोक्‍न पूर्ण रूपले असमर्थ हुन्छन्। यस्ता मूर्खहरूले कुनै पनि प्रकारको भिन्‍नता छुट्याउँदैनन्। त्यसकारण अनुभवका त्यस्ता माध्यमहरूलाई शुद्ध पारिनुपर्छ, कारण यो परमेश्‍वरको दृष्टिमा अस्थिर छ।

वास्तवमा परमेश्‍वरले कहिलेकाहीँ उनीहरूलाई जाँच गर्दै, कहिलेकाहीँ उनीहरूलाई सामान्य बनाउने वातावरण सृजना गर्दै, अनि कहिलेकाहीँ उनीहरूलाई अगुवाइ गर्न उनीहरूको कमीहरूलाई सुधार गर्न वचन बोल्दै मानिसहरूमा अनेकौँ कार्य गर्नुहुन्छ। कहिलेकाहीँ मानिसहरूले थाहा नपाई उनीहरूको धेरै कुराहरूको कमी पत्ता लगाउन परमेश्‍वरले तैयार पार्नु भएको वातावरणतर्फ पवित्र आत्माले डोर्याउनुहुन्छ। मानिसहरूले जे भन्छन् र जे गर्छन्, अनि मानिसहरूले थाहै नपाई अरूलाई जसरी व्यवहार गर्छन् त्यसद्वारा पवित्र आत्माले तिनीहरूलाई विभिन्‍न कुराहरू र मानिसहरूलाई अझै स्पष्ट रूपमा देख्‍ने तुल्याउँदै, तिनीहरूलाई पहिले थाहा नभएका धेरैजसो कुराहरू देख्‍न सक्‍ने तुल्याउँदै, तिनीहरूले पहिले नबुझेका धेरै कुराहरूको अन्तर्ज्ञान दिनुहुन्छ। जब तँ संसारसँग संलग्न हुन्छस्, तब तैँले बिस्तारै संसारका कुराहरू छुट्याउन सुरु गर्नेछस्, अनि तेरो अन्त्य हुन अघि, तैँले यो निष्कर्ष निकाल्‍न सक्छस्: “मानिस हुन साँच्चै गाह्रो छ।” यदि तैँले केही समय परमेश्‍वरको अनुभव गर्दै बिताइस् भने, अनि परमेश्‍वरको कार्य अनि उहाँको स्वभावलाई बुझिस् भने, तैँले अन्जानमा नै धेरै अन्तर्दृष्टि प्राप्त गर्नेछस्, अनि तेरो कद बिस्तारै वृद्धि हुनेछ। तैँले धेरै आत्मिक कुराहरूलाई राम्रोसँग बुझ्‍नेछस्, अनि तँ विशेष गरी परमेश्‍वरको काम बारे स्पष्ट बन्‍नेछस्। परमेश्‍वरको वचन, परमेश्‍वरको कार्य, परमेश्‍वरको हरेक गतिविधि, परमेश्‍वरको स्वभावलाई, अनि परमेश्‍वर जे हुनुहुन्छ र उहाँसँग जे छ त्यसलाई तेरो आफ्नै जीवनको रूपमा स्वीकार्नेछस्। यदि तैँले गर्ने कुरा भनेको संसारमा भौँतारिनु मात्रै हो भने, तेरो पखेटा अझ कठोर भएर जानेछ, अनि परमेश्‍वर विरुद्धको तेरो प्रतिरोध झन् ठूलो हुनेछ; तब परमेश्‍वरले तँलाई कसरी प्रयोग गर्न सक्नुहुन्छ? तँमा धेरै नै “मेरो बिचारमा” भन्‍ने धारणा छन्, त्यसकारण परमेश्‍वरले तँलाई प्रयोग गर्नुहुन्न। तँ परमेश्‍वरको उपस्थितिमा जति धेरै रहन्छस्, तँसँग उति नै धेरै अनुभवहरू हुनेछन्। यदि तँ संसारमा अझै पनि पशु झैँ जिउँछस् भने—तेरो मुखले परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासको घोषणा गरिरहेको हुन्छ तर तेरो हृदय भने अन्यत्रै हुन्छ—अनि यदि तँ अझै पनि जिउनको लागि सांसारिक दर्शनहरूको अध्ययन गर्छस् भने, तेरा सबै अघिल्‍ला परिश्रमहरू व्यर्थका भएका हुँदैनन् त? त्यसकारण, मानिसहरू परमेश्‍वरको उपस्थितिमा जति धेरै हुन्छन्, परमेश्‍वरबाट सिद्ध हुन उनीहरूलाई उति नै सहज हुन्छ। पवित्र आत्माले आफ्‍नो कार्य गर्ने तरिका यही नै हो। यदि तैँले यो बुझ्‍दैनस् भने, तैँले सही पथमा प्रवेश गर्नु असम्भव हुनेछ, अनि परमेश्‍वरबाट सिद्ध हुने बारेमा त कुरै उठ्नेछैन। तैँले सामान्य आत्मिक जीवन पाउन सक्‍नेछैनस्; यो तँ अपाङ्ग भएको जस्तै हो, अनि तँसँग केवल तेरै मात्र कठिन परिश्रम मात्र हुनेछ र परमेश्‍वरको कुनै कार्य हुनेछैन। के यो तेरो अनुभवको गल्‍ती होइन र? परमेश्‍वरको उपस्थितिमा रहनलाई तैँले प्रार्थना नै गर्नु जरुरी छैन; कहिलेकाहीँ परमेश्‍वरको चिन्तन गर्दा वा उहाँको कामलाई बिचार गर्दा या कुनै बेला कुनै कुराहरूको निराकरण गर्दा अनि कहिलेकाहीँ कुनै कार्यक्रममा आफैलाई प्रकट गर्दा तँ परमेश्‍वरको उपस्थितिमा आउँछस्। धेरैजसो मानिसहरू भन्छन्, “के म परमेश्‍वरको उपस्थितिमा हुँदिन र, किनकि म सँधै नै प्रार्थना गरिरहन्छु?” धेरै मानिसहरू अटुट रूपमा “परमेश्‍वरको उपस्थितिमा” प्रार्थना गरिरहन्छन्। तिनीहरूको ओठमा सँधै प्रार्थना नै भए पनि, तिनीहरू वास्तवमा परमेश्‍वरको उपस्थितिमा जिउँदैनन्। यस्ता मानिसहरूले परमेश्‍वरको उपस्थितिमा तिनीहरूको स्थिति कायम राख्‍न सक्‍ने एउटै मात्र तरिका यही मात्रै हो; परमेश्‍वरमा संलग्न हुन आफ्‍नो हृदयको प्रयोग गर्न तिनीहरू पूर्ण रूपमा असमर्थ छन्, न त तिनीहरू आफ्‍नो हृदयमा परमेश्‍वरसँग संलग्‍न भई चिन्तन, मनन गरेर या तिनीहरूको मन प्रयोग गरेर अनुभवको माध्यमद्वारा, अनि परमेश्‍वरको बोझको बारेमा सचेत भएर परमेश्‍वरको सामु आउने योग्यका नै छन्। तिनीहरूले मुखले मात्र स्वर्गमा हुनुहुने परमेश्‍वरलाई प्रार्थना चढाउँछन्। धेरैजसो मानिसहरूको हृदय परमेश्‍वर विहीन छन्, अनि तिनीहरू उहाँको नजिक आउँदा मात्रै परमेश्‍वर त्यहाँ आउनुहुन्छ; धेरै पटक, परमेश्‍वर त्यहाँ हुँदै-हुनुहुन्न। के यो कसैको हृदयमा परमेश्‍वर नहुनुको प्रकटीकरण होइन र? यदि तिनीहरूको हृदयमा साँच्‍चै नै परमेश्‍वर हुनुभएको भए, के तिनीहरूले चोर र जनावरहरूले गर्ने कुराहरू गर्न सक्थे? यदि कुनै व्यक्तिले परमेश्‍वरलाई साँच्चै आदर गर्छ भने, तिनीहरूले आफ्नो साँचो हृदयलाई परमेश्‍वरको सम्पर्कमा ल्याउनेछन्, अनि तिनीहरूको सोच र विचारहरू सँधै नै परमेश्‍वरको वचनद्वारा ओगटिएको हुनेछ। बोली होस वा कार्यमा तिनीहरूले कुनै गल्ती गर्नेछैनन्, अनि त्यस्तो कुनै कुरा गर्नेछैनन् जसले स्पष्ट रूपमा परमेश्‍वरको विरोध गर्छ। विश्‍वासी हुनुको मापदण्ड यही हो।

अघिल्लो: हरेकले आफ्‍नो काम पूरा गर्ने विषयमा

अर्को: देहधारी परमेश्‍वर र परमेश्‍वरद्वारा प्रयोग भएका मानिसहरूका बीचका अत्यावश्यक भिन्नता

अब विपत्तिहरू भइरहेका छन्। हामी कसरी विपत्तिहरुको बीचमा प्रभुलाई स्वागत गर्ने मौका पाउन सक्छौं? उत्तर प्राप्त गर्न हामीलाई सम्पर्क गर्नुहोस्।

सम्बन्धित विषयवस्तु

सिद्ध बनाइनुपर्नेहरू शोधनको प्रक्रियाबाट भएर जानैपर्छ

यदि तँ परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्छस् भने तैँले परमेश्‍वरको आज्ञापालन गर्नैपर्छ, सत्यतालाई व्यवहारमा देखाउनुपर्छ र तेरा सबै कर्तव्यहरू पूरा...

बाइबल सम्बन्धमा (३)

बाइबलमा भएका सबै कुरा परमेश्‍वरले व्यक्तिगत रूपमा बोल्नुभएका वचनहरूको अभिलेख होइनन्। बाइबलमा परमेश्‍वरको कार्यको अघिल्ला दुई चरणहरूको...

परमेश्‍वरको सबैभन्दा नयाँ कामलाई चिन र उहाँका पाइलाहरू पछ्याऊ

अब, तिमीहरूले परमेश्‍वरका मानिसहरू बन्‍ने प्रयास गर्नुपर्छ, र सम्पूर्ण प्रवेशलाई सहि बाटोमा सुरु गर्नुपर्छ। परमेश्‍वरका मानिसहरू बन्‍नु...

आज परमेश्‍वरको कामको बारेमा जान्‍नेहरूले मात्र परमेश्‍वरको सेवा गर्न सक्‍छन्

परमेश्‍वरको गवाही हुन अनि ठूलो रातो अजिङ्गरलाई लज्जित पार्नको लागि, व्यक्तिसित सिद्धान्त हुनुपर्छ, अनि व्यक्तिले सर्त पूरा गर्नुपर्छ:...

सेटिङ्ग

  • टेक्स्ट
  • थिमहरू

पृष्ठभूमिको रङ्ग

थिमहरू

फन्टहरू

फन्टको आकार

लाइन स्पेसिङ्ग

लाइन स्पेसिङ्ग

पृष्ठको चौडाइ

विषयवस्तु

खोजी

  • यो शब्दको खोजी गर्नुहोस्
  • यो पुस्तकमा खोजी गनुृहोस्