मारियाना, इटाली

सन् २०२० मा म मण्डलीमा डिजाइन, र मुख्यगरी चित्र बनाउने काम गर्थेँ। केही समयपछि, मैले चित्र बनाउने काम अरू कामभन्दा सुस्त गतिमा हुने रहेछ भन्ने थाहा पाएँ। मेरी सुपरभाइजर अरू कामको पनि निरीक्षण गर्थिन्, त्यसैले उनी हाम्रो कामलाई त्यति नजिकबाट नियालिरहेकी थिइनन्। म अल्छी गर्न थालेँ। मलाई कसैले हतारमा काम नगराउने भएकोले, मैले केवल सामान्य रूपमा गरिने कर्तव्यहरू मात्र निर्वाह गरेँ। मैले के सोचेँ भने मैले अल्छी नगरिकन हरेक दिन केही चित्रहरू पूरा गरेँ भने पुग्छ। जे होस्, यो आरामदायी काम थियो। मैले हतार गर्नुपर्ने वा शारीरिक रूपमा कुनै कष्ट भोग्नुपर्ने थिएन। म चित्र बनाउन सिपालु थिएँ; म सबै सिद्धान्त र पेसागत सीपहरूसँग परिचित थिएँ। त्यसैले मैले मलाई यही कर्तव्यमा राखिने निश्चित छ, र अन्तमा मैले मुक्ति पाउनेछु। त्यस्तो दृष्टिकोण राखेकोले, आफ्नो कर्तव्यमा मेरा कुनै दैनिक लक्ष्य वा योजना थिएनन्। म आफूले सकेजति मात्र गर्थेँ र जति गर्थेँ त्यो आफूलाई ठीकै लाग्थ्यो। म कहिल्यै अल्छी देखिइनँ, तर म पूर्ण रूपमा तनावमुक्त थिएँ। आफूले चित्र कोर्दै गर्दा मलाई ध्यान केन्द्रित गर्न साह्रै गाह्रो हुन्थ्यो। मेरो च्याटिङ सफ्टवेयरमा कुनै सन्देश देखिनेबित्तिकै म तुरुन्तै जाँच गर्थेँ, महत्त्व वा जरुरीपनको वास्ता नगरी प्रतिक्रिया दिने र ती कुराहरू सम्हाल्ने गर्थेँ। म थाहै नपाई धेरै समय खेर फाल्थेँ। कहिलेकाहीँ हाम्रा बिहानी भेलाहरू हुन्थे, र मैले त्यो दिन आफ्नो समय राम्ररी प्रयोग गरेमा म तीनवटा चित्र पूरा गर्न सक्थेँ, तर पहिलो चित्र पूरा गरेपछि मलाई एकदम फोस्रो सन्तुष्टि हुन्थ्यो, र म सोच्थेँ, बिहानी भेलाका कारण आधा दिन सकिइसकेकोले दुईवटा चित्र बनाउनु नै पर्याप्त छ। त्यसैले म ढिलासुस्ती गर्थेँ र अन्तमा दुईवटा मात्र पूरा गर्थेँ। यति मात्र होइन, म आफ्नो खाली समय समाचार हेर्न प्रयोग गर्थेँ। म आफ्नो जीवन प्रवेशबारे सोच्दिनथेँ वा आफ्नो कर्तव्यमा के समस्याहरू हुन सक्छन् भनी विचार गर्दिनथेँ। त्यो अवधिमा, म आफ्नो कर्तव्यमा केवल परिश्रम मात्र गरिरहेकी थिएँ, परमेश्‍वरका वचनहरू पढ्न वा आत्म-चिन्तनमा ध्यान केन्द्रित गरिरहेकी थिइनँ। मैले भ्रष्टता प्रकट गरेँ तर त्यसलाई समाधान गर्न सत्यता खोजिनँ। मैले के सोचेँ भने मेरो पेसागत सीपमा कुनै खास कठिनाइ छैन र मैले राम्रै सङ्ख्यामा डिजाइनहरू पूरा गरेकी छु, त्यसैले म आफ्नो कर्तव्यमा राम्रै गरिरहेकी छु।

कामको बोझ बढ्दै गयो, तर हाम्रो चित्र कोर्ने गति साह्रै सुस्त थियो, त्यसैले काम थुप्रिँदै गयो। एउटा डिजाइन त पूरै एक महिनासम्म रोकेर राखिएको थियो। सुपरभाइजरले यो कुरा थाहा पाइन् र हाम्रो दैनिक कामको परिणाम छानबिन गरिन्, उनले हाम्रो उत्पादकत्व कति न्यून रहेछ भन्ने बुझिन् र आफ्नो कर्तव्यमा अल्छी र लापरवाह भएकोमा हामीलाई साह्रै कठोरतासाथ काटछाँट गरिन्। उनले काम यति धेरै थुप्रिएको देख्दा पनि हामीमा कुनै जरुरीपनको महसुस नभएको, र कसैले यसबारे रिपोर्ट नगरेको, र हामी लापरवाह भएका, बोझ नउठाएका, र आफ्नो कर्तव्यमा ढिलासुस्ती गरेका, जुन सुसमाचारको काममा बाधा हो भन्ने कुरा गरिन्। सुपरभाइजरले त्यसो भनेको सुनेर म साह्रै छक्क परेँ। मलाई सामान्यतया आफू निकै व्यस्त रहेकी र धेरै काम गरेको महसुस हुन्थ्यो, त्यसोभए होसियारीपूर्वक हिसाब गर्दा यो यति थोरै किन भयो त? के यसले मलाई मण्डलीको भरमा बाँच्ने परजीवी बनाएन र? यस्तै चलिरहने हो भने त मलाई बर्खास्त गरिनेछ र हटाइनेछ। त्यसपछि, सुपरभाइजरको निगरानीमा आफ्नो कर्तव्यमा मेरो दक्षता केही हदसम्म सुधार भयो। तर सबै बाँकी डिजाइनहरू देख्दा मलाई चिन्ता लाग्थ्यो। विशेष गरी, सुपरभाइजरले अझ नजिकबाट काम अनुगमन गरिरहेकी थिइन्, कहिलेकाहीँ विस्तृत प्रश्नहरू सोध्थिन् र हामी केमा सङ्घर्ष गरिरहेका छौँ भनेर जाँच गर्थिन्। उनी हामीलाई झाराटारुवा तरिकाले काम गरिरहेको देखे, हामीसँग अझ कठोर स्वरमा बोल्थिन्। मलाई दिक्क लाग्थ्यो। उनलाई आलोचना गर्न त सजिलो थियो, तर त्यो त बढी अपेक्षा गरिएको थियो। के उनलाई यी डिजाइनहरू बनाउन सजिलो छ भन्ने लाग्थ्यो? म पहिल्यैदेखि कडा मेहनत गरिरहेकी थिएँ। उनले आफूलाई इच्छा लागेजति अपेक्षा राख्न सक्थिन्, तर म कुनै अलौकिक मान्छे त थिइनँ नि! म प्रतिरोधी स्थितिमा थिएँ, त्यसैले मैले अझ धेरै कष्ट भोग्न वा मूल्य चुकाउने तत्परता महसुस गरिनँ। हतार गर्ने मेरो बनावटी प्रयास केवल सुपरभाइजरलाई देखाउनका लागि थियो। म आफू एकदमै ढिला भएँ भने मलाई काटछाँट गरिएला कि भनेर डराउँथेँ। म आफूलाई कसैले घिसारिरहेजस्तो महसुस गर्थेँ र म हरेक दिन साह्रै थकित हुन्थेँ। म प्राय: यदि मैले एकै क्षणमा सबै चित्रहरू पूरा गर्न सकेँ भने कति राम्रो हुन्थ्यो होला! भन्ने कल्पना गर्थेँ। अनि मैले अरू सिस्टरहरूको कर्तव्य कति आरामदायी छ, मैले जस्तो हरेक दिन अनन्त डिजाइनहरू बनाउनुपर्ने छैन भन्ने सोच्दै उनीहरूको ईर्ष्या पनि गरेँ। यो दिक्कलाग्दो र थकाइलाग्दो थियो, र मैले ढिलो काम गरेँ भने मलाई काटछाँट गरिन्थ्यो। यो काम त राम्रो रहेनछ भन्ने मलाई लाग्यो। म सही स्थितिमा नभएकीले, केही समयसम्म मलाई निरन्तर निद्रा लाग्ने भइरह्यो। म राति पर्याप्त सुतेकी हुन्थेँ, तर दिनमा म आधा-निद्रामै हुन्थेँ। मैले डिजाइनमा काम गर्न आफ्नो ऊर्जा जुटाउनुपर्थ्यो। त्यसपछि मैले आफूसँग काम गर्ने दुई सिस्टरहरूको काममा केही समस्याहरू भएको देखेँ। तिनीहरू मध्ये एउटी सिद्धान्तहरू बुझ्दिनथिइन् र उनी सानातिना कुरामा अल्झिरहँदा हाम्रो प्रगति रोकिइरहेको थियो। अर्कीचाहिँ सधैँ झारा टार्थिन्, तर मैले उनीहरूलाई यी कुराहरू यसो सामान्य रूपमा औँल्याइदिएँ तर त्यसपछि सोधखोज गरिनँ वा हाम्रो अगुवालाई यसबारे बताइनँ। अन्ततः हाम्रो टोली अगुवाले यी समस्याहरू थाहा पाएर तिनको समाधान गरिन्, तर त्यतिबेलासम्म हाम्रो काममा पहिल्यै ढिलाइ भइसकेको थियो।

एक दिन अगुवाले अप्रत्याशित रूपमा मलाई खोजिन् र भनिन्, “तपाईं आफ्नो कर्तव्यमा झाराटारुवा, चिप्ले र गैरजिम्मेवार बनिरहनुभएको छ। कसैले बाध्य पारेपछि मात्र तपाईं प्रयास गर्नुहुन्छ। तपाईं साँचो रूपमा परमेश्‍वरप्रति आफूलाई समर्पित गरिरहनुभएको छैन। तपाईंको व्यवहारका आधारमा, तपाईंलाई बर्खास्त गरिएको छ। तपाईं आंशिक डिजाइनको काम गर्न सक्नुहुन्छ, तर पश्चात्ताप नगरे भविष्यमा तपाईंको आवश्यकता पर्नेछैन।” म अगुवाले मेरो खुलासा गरेको कुराले नि: शब्द भएँ। म आफ्नो कर्तव्य वास्तवमा त्यसरी नै गरिरहेकी निर्वाह थिएँ, तर मलाई त्यो परिस्थिति एकदमै आकस्मिक लाग्यो। मैले त्यो वास्तविकतालाई तुरुन्तै स्वीकार गर्न सकिनँ। मैले आफूले मण्डलीको काममा ढिलाइ गरेकी र त्यसले साँच्चै हानि पुऱ्याएको भन्ने कुरा स्विकारेँ। म असाध्यै दुःखी अनि पश्चात्ताप र आत्म-ग्लानिले भरिएकी थिएँ, अनि मैले परमेश्‍वरको धर्मी स्वभावले मानिसको कुनै पनि उल्लङ्घन सहन गर्दैन भन्ने महसुस गर्न सकेँ। परमेश्‍वरले कसैलाई हेर्दा, उनीहरूले बाहिरी रूपमा कति राम्रो व्यवहार गर्छन्, कति व्यस्त देखिन्छन् भनेर हेर्नुहुन्न। उहाँ सत्यता र उनीहरूको आफ्नो कर्तव्यप्रतिको मनोवृत्तिलाई हेर्नुहुन्छ। तर आफ्नो कर्तव्यप्रति मेरो झाराटारुवा प्रयास गर्ने र ढिलासुस्ती गर्ने, साह्रै लापरवाह मनोवृत्ति थियो, र मलाई सधैँ अरूले बाध्य पार्नुपर्थ्यो। मलाई काटछाँट गरिएपछि पनि मैले कुनै परिवर्तन गरिनँ र मैले धेरै पहिले नै परमेश्‍वरलाई घृणा गर्ने बनाइसकेकी थिएँ। बर्खास्त हुनु परमेश्‍वरको ताडना र अनुशासन थियो। दोषी मबाहेक अरू कोही थिएन—मैले जे रोपेकी थिएँ, त्यही कटनी गरिरहेकी थिएँ। म समर्पित हुन र साँच्चै आत्म-चिन्तन गर्न अनि आफ्ना विगतका अपराधहरूको पूर्ति गर्न पश्चात्ताप गर्न तयार भएँ। तर मैले नबुझेको कुरा के थियो भने, सुरुमा त मैले राम्रो काम गर्न चाहेकी थिएँ, त्यसोभए किन म आफ्नो कर्तव्य त्यो तरिकाले निर्वाह गर्न पुगेँ त? त्यसको कारण के थियो? मैले आफ्नो अलमलमा परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ, र मेरो समस्या बुझ्न मलाई अन्तर्दृष्टि दिन उहाँलाई बिन्ती गरेँ।

त्यसपछि मैले एक पटक आफ्नो आत्मिक भक्तिको समयमा परमेश्‍वरका वचनहरूको यो खण्ड पढेँ: “यदि तिमीहरूले होसियारीसाथ र जिम्‍मेवारीपूर्वक आफ्‍नो कर्तव्य पूरा गरेका भए, आफ्‍ना अनुभवहरू बताउन र परमेश्‍वरको गवाही दिन सक्‍ने बन्‍न पाँच-छ वर्ष पनि लाग्‍दैनथियो, अनि विभिन्‍न काम निकै प्रभावकारी रूपमा पूरा हुनेथियो—तर तिमीहरू परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूलाई वास्ता गर्न इच्‍छुक हुँदैनौ, न त सत्यताप्रति नै तिमीहरू लागिपर्छौ। तिमीहरूलाई कतिपय कुराहरू कसरी गर्नुपर्छ भन्‍ने थाहा छैन, त्यसैले म तिमीहरूलाई सही-सही निर्देशनहरू दिन्छु। तिमीहरूले सोचविचार गर्नुपर्दैन, तिमीहरूले केवल सुन्‍नु र त्यसलाई कार्यान्वयन मात्र गर्नुपर्छ। तिमीहरूले लिनैपर्ने थोरै जिम्मेवारी यो मात्रै हो—तर त्यो पनि तिमीहरूले गर्न सक्‍नेभन्दा परको कुरा हो। तिमीहरूको बफादारीता कहाँ छ? त्यो कहीँ पनि देखिँदैन! तिमीहरू मिठा-मिठा कुरा मात्रै गर्छौ। तिमीहरूलाई आफूले के गर्नुपर्छ भन्‍ने मनमा थाहा हुन्छ, तर तिमीहरू सत्यता अभ्यास नै गर्दैनौ। यो परमेश्‍वरविरुद्ध विद्रोह हो, र मुख्यतः यो सत्यताप्रति प्रेम नहुनु हो। सत्यताअनुसार कसरी काम गर्ने त्यो तिमीहरूलाई मनमा एकदमै राम्ररी थाहा छ—तिमीहरू यसलाई अभ्यास मात्रै गर्दैनौ। यो गम्‍भीर समस्या हो; तिमीहरू सत्यता अभ्यास नगरी यसलाई हेरी मात्रै रहेका छौ। तिमीहरू परमेश्‍वरमा समर्पित हुने मानिसहरू हुँदै होइनौ। तिमीहरूले परमेश्‍वरको घरमा कर्तव्य पूरा गर्न कम्तीमा पनि सत्यता खोजी र अभ्यास गर्नैपर्छ अनि सिद्धान्तहरूअनुसार काम गर्नैपर्छ। तैँले आफ्‍नो कर्तव्य पूरा गर्दा सत्यता अभ्यास गर्न सक्दैनस् भने, यसको अभ्यास कहाँ गर्न सक्छस् र? अनि यदि तैँले कुनै पनि सत्यता अभ्यास गर्दैनस् भने, तँ अविश्‍वासी होस्। तँ सत्यता स्विकार्दैनस्—यसलाई अभ्यास गर्नु त कता हो कता—र परमेश्‍वरको घरमा अल्याङटल्याङ गर्छस् भने तेरो उद्देश्य वास्तवमा के हो? के तँ परमेश्‍वरको घरलाई तेरो अवकाश-गृह वा दानशाला बनाउन चाहन्छस्? यदि त्यस्तो हो भने, तँ गलत छस्—परमेश्‍वरको घरले फाइदा लुट्ने वा भतुवा मानिसहरूलाई हेरचाह गर्दैन। कमजोर मानवता भएको, आफ्‍नो कर्तव्य खुसीसाथ पूरा नगर्ने, कर्तव्य पूरा गर्न अयोग्य सबैलाई हटाइनैपर्छ; सत्यता पटक्‍कै स्वीकार नगर्ने सबै अविश्‍वासीहरूलाई हटाइनैपर्छ। कतिपय मानिसहरू सत्यता बुझ्छन् तर आफ्‍नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा यसको अभ्यास गर्न सक्दैनन्। कुनै समस्या देख्दा, तिनीहरू त्यसलाई समाधान गर्दैनन्, अनि त्यो आफ्नो जिम्‍मेवारी हो भन्‍ने थाहा हुँदा पनि, तिनीहरू त्यो काम तनमनले गर्दैनन्। तैँले गर्न सक्‍ने जिम्‍मेवारीहरूसमेत पूरा गर्दैनस् भने, आफ्‍नो कर्तव्य पूरा गर्दा के-कस्ता मूल्य वा परिणाम निस्कन सक्छन् र? यसरी परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नु अर्थपूर्ण हुन्छ र? सत्यता बुझ्‍ने तर यसलाई अभ्यास गर्न नसक्‍ने, आफूले भोग्‍नुपर्ने कष्ट भोग्‍न नसक्‍ने व्यक्ति कर्तव्य निर्वाहको लायक हुँदैन। कर्तव्य पूरा गर्ने कतिपय मानिसहरू पेट भर्न मात्रै त्यसो गर्छन्। तिनीहरू भिखारी हुन्। तिनीहरू आफूले परमेश्‍वरको घरमा केही काम गरे भने, आफ्नो गाँसबासको व्यवस्था हुनेछ, काम नगरी खान पाइनेछ भन्‍ने विचार गर्छन्। के त्यस्तो मोलमोलाइ पनि हुन्छ र? परमेश्‍वरको घरले भतुवाहरूलाई पाल्दैन। यदि कसैले अलिकति पनि सत्यता अभ्यास गर्दैन, र जो आफ्‍नो कर्तव्यमा निरन्तर झाराटारुवा हुन्छ, अनि परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्छु भनी भन्छ भने, के परमेश्‍वर उसलाई स्वीकार गर्नुहुन्छ? त्यस्ता सबै मानिसहरू अविश्‍वासी हुन् र परमेश्‍वरको नजरमा तिनीहरू दुष्कर्मी हुन्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्‍नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्नका लागि, व्यक्तिमा कम्तीमा पनि विवेक र समझ हुनुपर्छ)। परमेश्‍वरका वचनहरूमाथि विचार गर्दा, मैले उहाँले मेरो सामुन्ने मेरो खुलासा गरिरहनुभएजस्तो महसुस गरेँ। मैले आफ्नो कर्तव्य कसरी निर्वाह गरेँ भनेर उहाँले ठ्याक्कै वर्णन गर्नुभयो। मैले घटेका घटनाहरूलाई एकपछि अर्को गर्दै फर्केर सोचेँ। जब मैले सुपरभाइजर कामको त्यति धेरै अनुगमन गर्दिनन् भन्ने देखेँ, म धूर्त र चलाख बन्दै त्यसको फाइदा उठाउन थालेँ। म अल्छी त देखिइनँ, तर धेरै काम पनि गरिनँ। मेरो फुर्सदको समयमा, म आफ्नो कर्तव्यमा भएका समस्याहरूबारे वा आफ्नो जीवन प्रवेशबारे सोचिरहेकी थिइनँ, बरु म जिज्ञासावश समाचार हेर्थेँ—मेरो हृदयमा कुनै उचित कुरा थिएन। मैले हाम्रो कामको प्रगतिमा कसरी ढिलाइ गरिरहेकी थिएँ भन्नेबारे म पूर्ण रूपमा अनभिज्ञ थिएँ। हाम्री सुपरभाइजरद्वारा काटछाँट गरिएपछि मेरो कामको दक्षता अलिकति सुधार त भयो, तर म बर्खास्त नहुनको लागि मात्रै आफूलाई प्रयास गर्न बाध्य पारिरहेकी थिएँ। मैले उनको निगरानी र सुपरिवेक्षणप्रति प्रतिरोधी बन्दै गुनासो गरेँ, र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा दिक्क समेत मानेँ। मलाई यो एउटा जस नपाइने, कठिन कामजस्तो लाग्यो। मलाई आफूसँग काम गर्ने एक जना सिस्टर झारा टारिरहेकी र काममा बाधा पुऱ्याइरहेकी छन् भनी थाहा थियो, तर मैले नदेखेझैँ गरेँ। मैले आफ्नो कर्तव्यप्रति मेरो कुनै इमानदारी थिएन भन्ने बुझेँ। म सत्यता अभ्यास बिलकुलै गरिरहेकी थिइनँ, न त परमेश्‍वरका अभिप्रायलाई नै ख्याल गरिरहेकी थिएँ। मैले केवल आफ्नो शारीरिक सुख र आरामको मात्र वास्ता गरेँ। म मण्डलीमा सित्तैमा खान खोज्ने परजीवी थिएँ। ममा कुनै विवेक वा समझ थिएन! मेरो व्यवहार पेटभरि खान र आशिष् पाउन मात्रै चासो राख्ने ती अविश्‍वासीहरूको भन्दा फरक थिएन। मैले आफ्नो कर्तव्य त्यसरी निर्वाह गरिरहेकी पेसागत सीपहरू नबुझेर वा सही सीपहरू नभएका कारणले थिएन। यो त ममा मानवताको कमी भएकोले र मैले सत्यता नखोजेकी, अनि मैले देहको सुखभोगको लालसा गरेका कारणले थियो। म मण्डलीमा कर्तव्य निर्वाह गर्न बिलकुलै योग्य थिइनँ।

मैले आफ्नो आत्म-चिन्तनको क्रममा परमेश्‍वरका केही वचनहरू पढेँ: “परमेश्‍वरका चुनिएका सबै मानिसहरूले अहिले आफ्‍नो कर्तव्य पूरा गर्ने अभ्यास गरिरहेका छन्, र परमेश्‍वरले मानिसहरूको कर्तव्य निर्वाहलाई मानिसहरूको एउटा समूहलाई सिद्ध पार्न र अर्को समूहलाई हटाउन प्रयोग गर्नुहुन्छ। त्यसकारण, कर्तव्य पूरा गर्दा नै हरेक प्रकारको व्यक्ति प्रकट हुन्छ, र तिनीहरूको कर्तव्य निर्वाहमा नै हरप्रकारको छली व्यक्ति, अविश्‍वासी, र दुष्ट व्यक्ति प्रकट भएर हटाइन्छ। बफादार रूपमा आफ्‍नो कर्तव्य पूरा गर्नेहरू इमानदार मानिस हुन्; निरन्तर झारा टार्नेहरू छली, छट्टु मानिस हुन्, र तिनीहरू अविश्‍वासी हुन्; अनि आफ्‍नो कर्तव्यमा बाधा र व्यवधानहरू पैदा गर्नेहरू दुष्ट मानिसहरू हुन्, र तिनीहरू ख्रीष्टविरोधीहरू हुन्। … आफ्‍नो कर्तव्य पूरा गर्ने क्रममा सबै मानिसहरू खुलासा हुन्छन्—व्यक्तिलाई कर्तव्यमा लगाउनु मात्रै पर्छ, त्यसपछि ऊ इमानदार हो कि छली व्यक्ति हो र ऊ सत्यतालाई प्रेम गर्ने व्यक्ति हो कि होइन भनेर चाँडै प्रकट भइहाल्छ। सत्यतालाई प्रेम गर्नेहरूले निष्कपट रूपमा आफ्‍नो कर्तव्य पूरा गर्न र परमेश्‍वरको घरको काममा साथ दिन सक्छन्; सत्यतालाई प्रेम नगर्नेहरूले परमेश्‍वरको घरको काम अलिकति पनि कायम राख्दैनन्, र तिनीहरू आफ्‍नो कर्तव्य निर्वाहमा गैरजिम्‍मेवार हुन्छन्। दृष्टि तीक्ष्ण भएका जोकोहीलाई यो कुरा तुरुन्तै स्पष्ट हुन्छ। आफ्‍नो कर्तव्य राम्ररी पूरा नगर्ने कोही पनि सत्यतालाई प्रेम गर्ने वा इमानदार व्यक्ति होइन; त्यस्ता सबै मानिसहरू प्रकाश भएर हटाइनेछन्। आफ्‍नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्न, मानिसहरूमा जिम्‍मेवारी र बोझको बोध हुनैपर्छ। यस तरिकाले, काम निश्‍चय नै उचित रूपमा हुनेछ। यदि व्यक्तिमा बोझ वा जिम्‍मेवारीबोध हुँदैन भने, उसलाई सबै कुरामा प्रेरित गर्नुपर्छ भने, र यदि ऊ सधैँ झाराटारुवा हुन्छ अनि समस्याहरू आउँदा उसले अरूमाथि दोष थोपर्ने प्रयास गरेर ती समस्याहरू हल हुन ढिलाइ हुन्छ भने, यो केवल चिन्ता मात्र ल्याउने कुरा हो। के त्यसपछि काम अझै पनि राम्ररी गर्न सकिनेछ र? अनि के त्यस्ता व्यक्तिहरूको कर्तव्य निर्वाहले कुनै नतिजा निकाल्न सक्छ र? तिनीहरू आफ्नो निम्ति बन्दोबस्त गरिएको कुनै पनि काम गर्न चाहँदैनन्, र अरूलाई काममा सहयोग चाहिएको देख्दा तिनीहरूले बेवास्ता गर्छन्। तिनीहरूलाई आदेश दिइँदा, तिनीहरूले गर्नैपर्ने हुँदा अनि तिनीहरूसँग कुनै विकल्‍प नहुँदा मात्रै तिनीहरूले अलिअलि काम गर्छन्। यो कर्तव्य निर्वाह गर्नु होइन—यो त ज्यालादारी काम हो! ज्यालादारले रोजगारदाताको लागि काम गर्छ, दैनिक ज्यालाको लागि दिनभरि काम गर्छ, एक घण्टाको ज्यालाको लागि एक घण्टा काम गर्छ; तिनीहरू ज्याला पर्खिरहेका हुन्छन्। तिनीहरूलाई आफ्नो मालिकले नदेख्‍ने कुनै काम गर्छु कि, आफूले गरेको कामको इनाम पाउँदिनँ कि भन्‍ने डर हुन्छ, र तिनीहरू देखाउनका लागि मात्रै काम गर्छन्—जसको अर्थ तिनीहरूमा बफादारिता हुँदैन” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। इमानदार भएर मात्र एक व्यक्ति वास्तविक मानवीय स्वरूपमा जिउन सक्छ)। “परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नु भनेको जीवनमा सही मार्गमा हिँड्नु हो, र व्यक्तिले सत्यता पछ्याउनैपर्छ। यो आत्मा र जीवनको मामला हो, र यो गैरविश्‍वासीहरूको सम्पत्ति र महिमाको पछ्याइ, आफ्ना लागि अमेट्य नाम कमाउने पछ्याइभन्दा फरक कुरा हो। यी फरक मार्गहरू हुन्। गैरविश्‍वासीहरूले आफ्‍नो काममा, कसरी थोरै काम गरेर धेरै पैसा कमाउने, अझै धेरै कमाउन कसरी शङ्कास्पद चालहरू चल्न सकिन्छ भनेर सोच्छन्। तिनीहरू कसरी धनी बन्‍ने र आफ्‍नो परिवारको लागि सम्पत्ति कमाउने भनेर दिनभरि सोच्छन्, र आफ्‍नो उद्देश्य हासिल गर्न तिनीहरू बेइमान उपायहरूसमेत निकाल्छन्। यो दुष्टको मार्ग, शैतानको मार्ग हो, र यो गैरविश्‍वासीहरू हिँड्ने मार्ग हो। परमेश्‍वरका विश्वासीहरू हिँड्ने मार्ग भनेको सत्यता पछ्याउने र जीवन प्राप्त गर्ने मार्ग हो; यो परमेश्‍वरलाई पछ्याउने र सत्यता प्राप्त गर्ने मार्ग हो” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। इमानदार भएर मात्र एक व्यक्ति वास्तविक मानवीय स्वरूपमा जिउन सक्छ)। मैले परमेश्‍वरका वचनहरूबाट के देखेँ भने गैरविश्‍वासीहरू कर्मचारीको मानसिकताले काम गर्छन्। उनीहरू थोरै काम गरेर धेरै पैसा चाहन्छन्, वा त्यो भन्दा बढी त, हातै नचलाई पैसा पाउन चाहन्छन्। कोही उनीहरूको जाँच गर्न आउँदा, उनीहरू अभिनय गर्दै केही काम गर्छन्, तर कसैले नहेर्दा भने उनीहरू चिप्ले र छली हुन्छन्। आफूले समयमै तलब पाउँदासम्म काम जस्तोसुकै भइरहेको भए पनि, उनीहरूलाई कुनै ठूलो जरुरीपन महसुस हुँदैन। मैले के बुझेँ भने म ठ्याक्कै उस्तै थिएँ। आफ्नो कर्तव्यमा कुनै दबाब वा कठिनाइ भएन, आफूले कष्ट भोग्नु वा मूल्य चुकाउनु परेन भने, मलाई त्यो कर्तव्य वास्तवमा नराम्रो छैन भन्ने लाग्थ्यो। मैले के सोचेँ भने जबसम्म म काम नगरी बस्दिनँ र केही कामहरू पूरा गर्न सक्छु, मलाई हटाइनेछैन, म मण्डलीमा बस्न योग्य हुनेछु र अन्तमा मैले मुक्ति पाउनेछु, यसरी एउटै ढुङ्गाले दुई चरा मार्नेछु। म खासै अल्छी देखिइनँ र अरूले कुनै समस्या देखेनन्, तर मैले आफ्नो सम्पूर्ण शक्ति लगाइरहेकी थिइनँ—म थोरै काममा गरेरै सन्तुष्ट थिएँ। मैले आफ्नो बाँकी समय अति सामान्य सन्देशहरूको जवाफ दिएर, इन्टरनेटमा अप्रासंगिक सामग्रीहरू खोजी गरेर, केही नयाँ कुराहरू थाहा पाउन महत्त्वहीन कुराहरू पढेर बर्बाद गरेँ। म निरन्तर अलमल गरिरहन्थेँ। जब हाम्रो काममा ढिलाइ भयो, मैले यो कुनै ठूलो कुरा नभए झैँ व्यवहार गर्दै अघिपछि जस्तै शान्त भएर काम गरिरहेँ। जब मलाई काटछाँट गरियो र मेरो खुलासा गरियो, मैले आफ्नो लाज बचाउन र बर्खास्त हुनबाट जोगिन अलिकति बढी प्रयास गरेँ, तर जब मापदण्डहरू बढाइए, मैले प्रतिरोध गरेँ र गुनासो गरेँ, र अझ सजिलो, आरामदायी कर्तव्यमा जान चाहेँ। मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहे जस्तो त देखिन्थ्यो, तर म केवल सुपरभाइजरलाई देखाउनका लागि कुनै काम पूरा गरिरहेकी हुन्थेँ। आफ्नो कर्तव्यप्रति वा परमेश्‍वरप्रति ममा कुनै इमानदारी थिएन। म स्वर्गको राज्यको आशिष्‌को बदलामा सानो मूल्य चुकाउन चाहन्थेँ। त्यो त परमेश्‍वरसँग लेनदेन गर्ने प्रयास गर्नु थियो। मैले म यस्तो चिप्ले, धूर्त व्यक्ति रहेछु भन्ने कहिल्यै महसुस गरिनँ। मैले परमेश्‍वरले मलाई दिनुभएका सबै कुरा र उहाँका वचनहरूको भरणपोषणको आनन्द लिएकी थिएँ, तर मैले आफ्नो कर्तव्यमा केवल सहजता र आराम मात्र खोजेँ, मण्डलीको काम वा परमेश्‍वरको जरुरी इच्छालाई बिलकुलै विचार नगरी कष्ट भोग्नबाट जोगाउने खालका काम मात्र गरेँ। ममा परमेश्‍वरको डर थिएन। त्यो कर्तव्य निर्वाह गर्नु कसरी भयो त? म स्पष्ट रूपमा मण्डलीको काममा ढिलाइ गरिरहेकी थिएँ, र म मण्डलीमा सित्तैमा खान पल्केकी मौकापरस्त व्यक्ति थिएँ। आफ्नो चिन्तनमा मैले के बुझेँ भने म यति धेरै स्वार्थी र घृणित भएकी त मैले “अरूको होइन, आफ्नो दुनो सोझ्याउनुपर्छ,” “खान र लाउनका लागि पद प्राप्त गर्न अथक प्रयास गर्नु,” र “मद्यको स्वाद लिँदै र सङ्गीतको आनन्द लिँदै, जीवनले साँच्चै कति समय प्रदान गर्छ र?” जस्ता शैतानी दर्शनहरूलाई पालन गरिरहेका कारणले पो रहेछ। यी कुराहरू मेरो प्रकृति बनिसकेका थिए। यी कुराहरूअनुसार जिउँदा, मैले आफ्ना कार्यहरूमा केवल आफ्नै दैहिक स्वार्थहरूलाई मात्र विचार गरेँ। मलाई लाग्यो हाम्रो जीवनमा, हामी आफैप्रति दयालु हुनुपर्छ, आफूलाई थकाउनु र धेरै कडा मेहनत गर्नु आवश्यक छैन। स्वतन्त्र र सहज हुनु राम्रो हो, र चिन्ता गर्नु र थाक्नु त घाटाको स्थिति हो। आफ्नो कर्तव्यप्रति मेरो सधैँ झाराटारुवा र अल्छी मनोवृत्ति थियो, जसले अन्ततः मण्डलीको काममा ढिलाइ गर्‍यो र मेरो आफ्नै चरित्रलाई बर्बाद गर्‍यो। म एक विश्‍वासी थिएँ, तर परमेश्‍वरका वचनहरू अभ्यास गरिरहेकी थिइनँ, बरु शैतानका दुष्ट वचनहरूअनुसार जिउँदै, र झन्-झन् स्वार्थी, धूर्त र पतित हुँदै गएँ। ममा कुनै चरित्र वा स्वाभिमान थिएन र म भरोसाको योग्य थिइनँ। काममा भएको कुनै गैरविश्‍वासीले पनि, यदि त्यस्तो मौकापरस्त मानसिकताले काम गर्‍यो भने, केही समयको लागि त उम्कन सक्ला तर अन्ततः ऊ पत्ता लाग्नेछ। अझ महत्त्वपूर्ण कुरा, म मण्डलीमा कर्तव्य निर्वाह गरिरहेकी थिएँ, र परमेश्‍वरले मेरा खेल र चालहरूलाई स्पष्ट रूपमा छानबिन गर्नुभएको थियो। उहाँले म साँचो रूपमा उहाँका लागि आफूलाई समर्पित गरिरहेकी थिइनँ, बरु केवल काम चलाउ मात्र गरिरहेकी थिएँ भन्ने देख्नुभयो। त्यस बिन्दुमा मलाई अचानक मेरो मनमा— त्यसैले पो म काम गर्दा सधैँ निदाउने, अल्छी हुने, र परमेश्‍वरको उपस्थिति अनुभूति गर्न नसक्ने रहेछु भन्ने लाग्यो। यो त म चिप्ले र छली भइरहेकीले रहेछ, जुन परमेश्‍वरका लागि घृणित र दिक्कलाग्दो कुरा थियो। उहाँले धेरै पहिले नै मबाट आफ्नो मुहार लुकाउनुभएको रहेछ। पवित्र आत्माको कामविना, म एकदम चेतनाविहीन भएँ, त्यसैले आफूले जतिसुकै राम्रोसँग पेसागत सीपहरू जानेकी भए पनि वा आफू जतिसुकै अनुभवी भए पनि, म राम्रो काम गर्न सक्दिनथेँ।

पछि मैले परमेश्‍वरका थप वचनहरू पढेँ जसले कर्तव्यमा झाराटारुवा हुनुको प्रकृति मलाई स्पष्ट पारिदिए, र मैले परमेश्‍वरको स्वभाव उल्लङ्घन गर्न नसकिने रहेछ भन्ने पनि बुझेँ। परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “तैँले परमेश्‍वरका आज्ञाहरूलाई कसरी व्यवहार गर्नुपर्छ भन्‍ने कुरा अत्यन्तै महत्त्वपूर्ण छ। यो एकदमै गम्भीर कुरा हो! यदि परमेश्‍वरले तँलाई सुम्‍पनुभएको कुरा तँ पूरा गर्न सक्दैनस् भने, तँ उहाँको उपस्थितिमा जिउन लायक छैनस् र तैँले आफ्नो दण्ड स्विकार्नुपर्छ। परमेश्‍वरले सुम्पनुभएका आज्ञाहरूलाई मानिसहरूले पूरा गर्नु पूर्ण रूपमा प्राकृतिक र न्यायोचित हो। यो मानिसको सर्वोच्च जिम्मेवारी हो, र यो उसको जीवनजत्तिकै नै महत्त्वपूर्ण छ। यदि तैँले परमेश्‍वरका आज्ञाहरूलाई हल्का रूपमा लिन्छस् भने, यो परमेश्‍वरलाई दिइएको सबैभन्दा गम्भीर धोका हो। यसमा, तँ यहूदाभन्दा पनि बढी निन्दनीय हुन्छस्, र तँ श्रापित हुनुपर्छ। मानिसहरूले परमेश्‍वरका आज्ञाहरूलाई कसरी व्यवहार गर्ने भन्‍नेबारेमा स्पष्ट बुझाइ प्राप्त गर्नैपर्छ र, कम्तीमा पनि, तिनीहरूले यो बुझ्नैपर्छ: परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई आज्ञाहरू सुम्पनु भनेको उहाँले मानिसलाई उच्च पार्नुभएको हो, र उहाँले मानिसलाई देखाउनुभएको विशेष अनुग्रह, यो सबैभन्दा महिमामयी कुरा हो, र अरू सबै कुरा—आफ्नै जीवन समेत—त्याग्न सकिन्छ—तर परमेश्‍वरका आज्ञाहरू पूरा गरिनैपर्छ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। मानिसको प्रकृति कसरी चिन्ने)। “एकपटक, मैले कसैलाई काम गर्न जिम्‍मा दिएँ। मैले तिनलाई कामबारे बताउँदा, तिनले ध्यान दिएर आफ्‍नो कपीमा लेखे। त्यो लेख्‍न तिनी कति ध्यान दिइरहेका छन् भनेर मैले देखेँ—तिनमा कामप्रति बोझको बोध रहेछ, र तिनमा होसियार र जिम्‍मेवार मनोवृत्ति रहेछ भन्‍ने देखिन्थ्यो। तिनलाई कामबारे बताएपछि, म तिनीबाट नयाँ खबर पाउने प्रतीक्षामा बसेँ; दुई हप्ता बित्यो, र पनि तिनले खबर पठाएनन्। त्यसकारण, म आफै गएर तिनलाई भेटेँ, र मैले तिनलाई दिएको काम कस्तो भइरहेको छ भनेर सोधेँ। तिनले भने, ‘अहो—मैले त भुसुक्‍कै बिर्सेछु! के पो थियो, फेरि भन्‍नुहोस् त।’ तिनको उत्तर तिमीहरूलाई कस्तो लाग्यो? काम गर्दा तिनको त्यस्तो मनोवृत्ति थियो। मैले सोचेँ, ‘यो व्यक्ति साँच्‍चै भरपर्दो रहेनछ। तुरुन्तै गइहाल्! म तँलाई फेरि हेर्न चाहन्‍नँ!’ मलाई त्यस्तो लाग्यो। त्यसकारण, म तिमीहरूलाई एउटा तथ्य बताउनेछु: तिमीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरूलाई कहिल्यै ठगका झूटहरूसँग जोड्नु हुँदैन—त्यसो गर्नु परमेश्‍वरको लागि घृणास्पद कुरा हो। कतिपय मानिसहरू बोलेको कुरा पुऱ्याउँछु, र बोली नै मेरो तमसुक हो भनी भन्छन्। यदि त्यसो हो भने, परमेश्‍वरका वचनहरूको हकमा, के तिनीहरू ती वचन सुनेपछि ती वचनले भनेअनुसार गर्न सक्छन्? के तिनीहरू ती वचनहरूलाई आफ्‍ना व्यक्तिगत मामिलाहरूलाई जस्तै होसियारीका साथ लागु गर्न सक्छन्? परमेश्‍वरको हरेक वाक्य महत्त्वपूर्ण हुन्छ। उहाँले ठट्टा कुरा गर्नुहुन्‍न। उहाँले जे भन्‍नुहुन्छ, त्यसलाई मानिसहरूले लागु गरेर काममा उतार्नैपर्छ। जब परमेश्‍वर बोल्‍नुहुन्छ, के उहाँ मानिसहरूसँग परामर्श लिइरहनुभएको हुन्छ? अवश्य नै हुँदैन। के उहाँले तँलाई बहु-वैकल्‍पिक प्रश्‍नहरू सोधिरहनुभएको हुन्छ? अवश्य नै हुँदैन। यदि तैँले परमेश्‍वरका वचन र आज्ञाहरू आदेश हुन्, मानिसले ती वचनमा भनिएअनुसार गर्नैपर्छ र तिनलाई लागु गर्नैपर्छ भन्‍ने महसुस गर्न सक्छस् भने, तँसित तिनलाई लागु गरेर काममा उतार्ने दायित्व हुन्छ। यदि तँ परमेश्‍वरका वचनहरू ठट्टा मात्र हुन्, आफूलाई मन परे गर्न सकिने नत्र नगर्ने सामान्य टिप्पणी मात्र हुन् भनेर सोच्छस्, र तिनलाई त्यसरी लिन्छस् भने, तँमा समझको निकै कमी छ र तँ व्यक्ति कहलिन लायक छैनस्। परमेश्‍वर तँसँग फेरि कहिल्यै बोल्‍नुहुनेछैन। परमेश्‍वरका मागहरू, उहाँका आदेश र आज्ञाहरूको विषयमा व्यक्तिले सधैँ आफ्‍नै छनौटहरू गरिरहेको हुन्छ, र ती कुराप्रति झाराटारुवा मनोवृत्ति राखिरहेको हुन्छ भने, ऊ परमेश्‍वरले तिरस्कार गर्ने खालको व्यक्ति हो। मैले तँलाई सिधै अह्राउने र सुम्पने कुराहरूमा, यदि तँलाई सधैँ मेरो सुपरिवेक्षण र प्रोत्साहन चाहिन्छ, मैले अनुगमन गर्नुपर्छ, मैले सधैँ चिन्ता गर्नुपर्छ र सोधखोज गर्नुपर्छ, हरेक मोडमा तेरो निम्ति सबथोक जाँच्नुपर्छ भने, तँलाई हटाइनुपर्छ” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। परिशिष्ट तीन: नोआ र अब्राहामले कसरी परमेश्‍वरका वचनहरू पालना गरे र उहाँप्रति समर्पित भए (भाग दुई))। मैले परमेश्‍वरका वचनहरूबाट के सिकेँ भने उहाँ जे भन्नुहुन्छ, उहाँ जे माग गर्नुहुन्छ, एउटा सृजित प्राणीद्वारा त्यसलाई अवश्य पूरा गरिनुपर्छ, त्यसको पालना गरिनुपर्छ। यदि हामी परमेश्‍वरका वचनहरूलाई गम्भीर रूपमा लिँदैनौँ, केवल हामीलाई काममा सधैँ अरूले निगरानी गर्ने र सम्झाउने गर्नुपर्छ, वा कसैले हामीलाई बाध्य पार्दा मात्र हामी अनिच्छापूर्वक थोरै काम गर्छौँ भने, त्यो सारमा परमेश्‍वरलाई धोका दिनु र छल्नु हो, जुन उहाँको लागि घृणित र दिक्कलाग्दो हुन्छ। त्यस्तो व्यक्ति परमेश्‍वरका वचनहरू सुन्न वा मण्डलीमा बस्न योग्य हुँदैन, बरु उसलाई हटाइनुपर्छ। मैले परमेश्‍वरका वचनहरूमाथि र विशेष गरी उहाँले यसो भन्नुभएको खण्डमाथि विचार गर्दा, मलाई साह्रै डर लाग्यो: “यो व्यक्ति साँच्‍चै भरपर्दो रहेनछ। तुरुन्तै गइहाल्! म तँलाई फेरि हेर्न चाहन्‍नँ!” कर्तव्य पूरा गर्दा गरेका विगतका अपराधहरूका लागि म पश्चात्तापी र दोषी थिएँ, र मेरा आँखाबाट आँसु झरिरहे। आफ्नो कर्तव्यप्रतिको मेरो मनोवृत्तिलाई फर्केर हेर्दा, यो ठ्याक्कै परमेश्‍वरले खुलासा गर्नुभएजस्तै थियो; यो अविश्वसनीय रूपमा गैरजिम्मेवार थियो। यो राज्यको सुसमाचार फैलाउने महत्त्वपूर्ण अवधि हो र अरू ब्रदर-सिस्टरहरू सबै कर्तव्य निर्वाह गर्न मरिहत्ते गरिरहेका छन्। तर म भने आफ्नो दैहिक सुखभोगमा लिप्त थिएँ, आफ्नो कर्तव्यमा सुस्त र झाराटारुवा बन्थेँ, र कुशल हुन प्रयास नगरी केवल श्रम गर्नमा सन्तुष्ट थिएँ, जसले मेरो कामको परिणाममा असर पार्‍यो। म एउटी कामचोर, आफ्नो कर्तव्यमा लापरवाह, यताउता बरालिएर बस्ने, केवल आराममा लिप्त हुने व्यक्ति थिएँ। मण्डलीले मलाई एउटा महत्त्वपूर्ण काम सुम्पेको थियो र मैले त्यसमा आफूले बुताले भ्याएजति गर्नुपर्थ्यो, मैले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्नुपर्थ्यो। बरु, मैले त्यसलाई पुँजीको रूपमा, मण्डलीको भरमा बाँच्न प्रयोग गर्न सक्ने मोलतोलको माध्यमको रूपमा व्यवहार गरेँ, र कुनै कष्ट भोग्ने वा मूल्य चुकाउने वा आफ्नो काम कसरी सुधार्ने भनेर सोच्ने काम गरिनँ। मैले केवल न्यूनतम काम मात्रै गरिरहेकी थिएँ। मलाई आफ्नो कार्यप्रगति कति ढिलो छ वा परमेश्‍वर कति चिन्तित हुनुहुन्छ भन्ने मतलब थिएन। मैले केवल आफूलाई नथकाउने कुराको मात्र वास्ता गरेँ। म आफ्नो कर्तव्यमा केवल जसोतसो टार्न चाहने, र जहाँ सम्भव हुन्छ त्यहाँ ढिलासुस्ती गर्ने, लापरवाह र असावधान थिएँ। मेरो हृदयमा परमेश्‍वरका लागि कुनै स्थान थिएन, र ममा परमेश्‍वरको डर मान्‍ने हृदय बिलकुलै थिएन। आफ्नो कर्तव्यप्रति यति लापरवाह हुनुले के मलाई कुकुरभन्दा पनि तुच्छ बनाएन र? कुकुरहरू आफ्ना मालिकप्रति बफादार हुन्छन्। तिनीहरूको मालिक छेउमा होस् वा नहोस्, तिनीहरू आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्छन् र आफ्नो मालिकको घरको हेरचाह गर्छन्। मैले गरेको व्यवहारको आधारमा, म कर्तव्य निर्वाह गरिरहन योग्य थिइनँ। मैले, त्यस दिनदेखि म पश्चात्ताप गर्नेछु र आफूले तिर्नुपर्ने सबै चुक्ता गर्नेछु भनेर आफैसँग कसम खाएँ।

त्यसपछि आफ्नो आत्मिक भक्तिको समयमा, मैले परमेश्‍वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ जसले मलाई भविष्यमा कसरी आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने भन्ने बाटो देखायो। परमेश्‍वरका वचनहरूले भन्छन्: “परमेश्‍वरले जहाज बनाउने आदेश दिइसक्नुभएपछि नोआले मनमा के सोचे? तिनले सोचे, ‘आजदेखि, ठूलो जहाज बनाउनु जत्तिको अर्थपूर्ण कुरा अरू हुनेछैन, योभन्दा महत्त्वपूर्ण र अत्यावश्यक अरू कुनै कुरा हुनेछैन। मैले सृष्टिकर्ताको हृदयका वचनहरू सुनेको छु, मैले उहाँको जरुरी अभिप्राय थाहा पाएको छु, त्यसकारण मैले ढिलाइ गर्नु हुँदैन; परमेश्‍वरले भन्‍नुभएको र बनाउन लगाउनुभएको ठूलो जहाज मैले हतारोसाथ निर्माण गर्नुपर्छ।’ नोआको मनोवृत्ति कस्तो थियो? लापरवाह हुन आँट नगर्ने मनोवृत्ति। अनि, उनले जहाज निर्माण गर्ने काम कसरी पूरा गरे? ढिलाइ नगरीकन पूरा गरे। उनले परमेश्‍वरले भन्‍नुभएको र निर्देशन दिनुभएको हरेक विवरणलाई लापरवाह वा झाराटारुवा नबनी कुनै ढिलासुस्ती नगरी, र आफ्‍नो सारा शक्तिले पालन गरेर पूरा गरे। समग्रमा भन्दा, नोआले सृष्टिकर्ताको आज्ञाप्रति समर्पणको मनोवृत्ति राखेका थिए। यसबारे तिनी बेपरवाह थिएनन्, र तिनको हृदयमा प्रतिरोध थिएन, न त उदासीनता नै थियो। बरु, उनले हरेक कुरालाई याद गर्ने क्रममा लगनशील भई सृष्टिकर्ताको अभिप्रायलाई बुझ्‍ने प्रयास गरे। उनले परमेश्‍वरको जरुरी अभिप्रायलाई बुझेपछि चाँडो अघि बढ्ने, परमेश्‍वरले उनलाई भन्नुभएको काम तुरुन्तातुरुन्ती पूरा गरिहाल्ने निर्णय गरे। ‘तुरुन्तातुरुन्तै’ भन्नुको अर्थ के हो? यसको अर्थ पहिले एक महिना लाग्‍ने कामलाई जतिसक्दो कम समयमा पूरा गर्नु, फिटिक्कै लसकमसक नगरी वा अलिकति पनि आलटाल नगरी, पूरै परियोजनालाई सकेजति अघि बढाएर तोकिएको मितिभन्दा तीन वा पाँच दिनपहिले नै पूरा गर्नु हो। स्वभाविकतः, तिनी हरेक काम गर्दा, हानि र गल्तीहरूलाई कम गर्न र दोहोर्‍याउनुपर्ने गरी कुनै काम नगर्न सक्दो प्रयास गर्थे; तिनले हरेक काम र प्रक्रियालाई गुणस्तर सुनिश्‍चित गरेर तोकिएको समयमा नै राम्ररी पूरा गर्थे। यो लसकमसक नगर्ने कार्यको साँचो प्रकटीकरण थियो। त्यसोभए, तिनले लसकमसक नगरी काम गर्न सक्नुको पूर्व शर्त के थियो? (तिनले परमेश्‍वरको आज्ञा सुनेका थिए।) हो, यसको पूर्वसर्त र प्रसङ्ग त्यही थियो। अब, नोआले किन लसकमसक नगरी काम गर्न सके? कतिपय मानिसहरू नोआमा साँचो समर्पण थियो भनेर भन्छन्। त्यसकारण तिनमा त्यस्तो के थियो जसले गर्दा तिनले त्यस्तो साँचो समर्पण हासिल गर्न सके? (उनले परमेश्‍वरको हृदयबारे सोच्थे।) सही हो! हृदय हुनु भनेको यही हो! हृदय भएका मानिसहरूले परमेश्‍वरको हृदयबारे सोच्न सक्छन्; हृदय नभएका मानिसहरू रित्तो खबटा, मूर्ख हुन्, तिनीहरू परमेश्‍वरको हृदयबारे सोच्न जान्दैनन्। तिनीहरूको मानसिकता यस्तो हुन्छ: ‘परमेश्‍वरका लागि यो जति नै आतुरी भए पनि, म वास्ता गर्दिनँ, म जसरी मन लाग्छ त्यसरी नै गर्नेछु—आखिर, म जाँगरमरुवा वा अल्छी होइन।’ यस्तो मनोवृत्ति, यस्तो नकारात्मकता, सक्रियताको पूर्ण अभाव—यो परमेश्‍वरको हृदयबारे विचार गर्ने व्यक्ति होइन, न त उसले परमेश्‍वरको हृदयबारे सोच्ने तरिका नै बुझ्छ। त्यस्तो अवस्थामा, के तिनीहरूमा साँचो विश्‍वास हुन्छ? अवश्य नै हुँदैन। नोआले परमेश्‍वरको हृदयबारे सोच्थे, तिनमा साँचो विश्‍वास थियो, त्यसकारण तिनले परमेश्‍वरको आज्ञा पूरा गर्न सके। त्यसैले, परमेश्‍वरको आज्ञा स्वीकार गरेर केही प्रयास गर्न इच्‍छुक हुनु मात्रै पर्याप्त हुँदैन। तैँले परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूबारे पनि सोचविचार गर्नैपर्छ, आफ्‍नो सर्वस्व सुम्पनुपर्छ र बफादार हुनैपर्छ—जसको लागि तँसँग विवेक र समझ हुनुपर्छ; मानिसहरूमा हुनुपर्ने कुरा यही हो, र नोआमा यही कुरा थियो” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। परिशिष्ट तीन: नोआ र अब्राहामले कसरी परमेश्‍वरका वचनहरू पालना गरे र उहाँप्रति समर्पित भए (भाग दुई))। मैले परमेश्‍वरका वचनहरूबाट, नोहले परमेश्‍वरको अनुमोदन प्राप्त गरेको त उनको परमेश्‍वरमाथि साँचो आस्था रहेको र उनी उहाँको इच्छाप्रति विचारशील रहेका कारणले पो रहेछ भन्ने बुझेँ। उनले परमेश्‍वरको आज्ञा प्राप्त गरेपछि, जहाज बनाउनुलाई आफ्नो प्राथमिकता बनाए। उनले आफ्नो शारीरिक कष्ट वा यो कति गाह्रो होला भनेर सोचेनन्। त्यो पूर्व-औद्योगिक युगमा, यति ठूलो जहाज बनाउन पक्कै धेरै शारीरिक र मानसिक प्रयास आवश्यक पऱ्याे होला, साथै उनले अरूको उपहास पनि सहनुपरेको थियो। यी परिस्थितिहरूमा, नोह परमेश्‍वरको आज्ञा पूरा गर्न १२० वर्षसम्म दृढ रहे, र अन्ततः परमेश्‍वरको हृदयलाई सान्त्वना दिए। नोहले साँचो रूपमा परमेश्‍वरका लागि आफूलाई समर्पित गरे र परमेश्‍वरको भरोसाको योग्य भए। तर म भने, आफूलाई कसैले बाध्य नपार्दा र निरीक्षण नगर्दा, अल्छी र धूर्त हुन पाउने मौकाको फाइदा उठाउँथेँ, आफ्नो दैहिक सुखभोगमा लिप्त हुन्थेँ, आफ्नो काममा ढिलासुस्ती गर्थेँ, र मैले कति धेरै काम रोकिरहेकी छु भन्नेबारे कहिल्यै चिन्तित भइनँ। ममा साँच्चै कुनै मानवता थिएन र म परमेश्‍वरको मुक्तिको योग्य थिइनँ। अब मैले के थाहा पाएँ भने कर्तव्य निर्वाह गर्नु भनेको नोहले जहाज बनाएजस्तै हुनुपर्छ, त्यसमा साँचो कार्यको आवश्यकता पर्छ। अगाडि बढ्नको लागि, अझ बढी कुशलतापूर्वक काम गर्नको लागि मैले हरेक सेकेन्डको सदुपयोग गर्नुपर्छ। कसैले मलाई बाध्य पार्दै वा जाँच गर्दै नगरे पनि, म जिम्मेवार हुनुपर्छ र आफूले गर्नसक्ने सबैकुरा गर्नुपर्छ। विवेक र मानवतापूर्ण आचरण गर्ने यही मात्र एउटा तरिका हो।

त्यसपछि मैले आफ्नो समय तालिका बनाउन थालेँ। आफू डिजाइनको काम गरिरहेकी नभएमा, म आफ्नो खाली समयलाई अर्को कर्तव्यमा मद्दत गर्न सदुपयोग गर्थेँ र मैले आफ्नो स्थितिलाई नजिकबाट नियालिरहेँ। मेरो तालिका हरेक दिन एकदमै व्यस्त हुन्थ्यो, तर म निकै शान्त महसुस गर्थेँ, र म आफ्नो कर्तव्यमा पहिलेभन्दा बढी लागि पर्थेँ। कहिलेकाहीँ कुनै काम सकिनै लाग्दा र आफूलाई फेरि अल्छी गर्ने इच्छा हुँदा, वा आफूले आफ्नो समय तालिका राम्ररी मिलाउन नसक्दा चित्र कोर्ने काममा ढिलाइ हुँदा, म आफैलाई छुट दिने चाह गर्थेँ, र सोच्थेँ, म टोलीको सदस्य होइन र कसैले मलाई अगाडि बाध्य पारिरहेको छैन, साथै म अर्को काममा पनि मद्दत गरिरहेकी छु, त्यसैले डिजाइनको काममा अलिकति ढिलो हुनु उचित नै होला। त्यसो सोच्दा, म आफ्नो स्थिति सही छैन भन्ने महसुस गर्थेँ र त्यसलाई समाधान गर्न हतार-हतार सत्यता खोज्थेँ। मैले परमेश्‍वरका वचनहरूमा यो पढेँ: “जब मानिसहरूले आफ्‍नो कर्तव्य पूरा गर्छन्, तब तिनीहरूले वास्तवमा आफूले जे गर्नुपर्ने हो त्यही गरिरहेका हुन्छन्। यदि तैँले यो कार्य परमेश्‍वरको अघि गर्छस् भने, यदि तैँले आफ्‍नो कर्तव्य इमानदारिताको मनोवृत्तिसहित हृदयबाटै गर्छस् र तँ परमेश्‍वरमा समर्पित हुन्छस् भने, के यो मनोवृत्ति धेरै नै सही हुँदैन र? त्यसो भए, तैँले यो मनोवृत्तिलाई कसरी तेरो दैनिक जीवनमा लागू गर्नुपर्छ त? तैँले ‘परमेश्‍वरलाई हृदय र इमानदारिताका साथ आराधना गर्ने’ कार्यलाई तेरो वास्तविकता बनाउनुपर्छ। जब-जब तँ सुस्त हुन र झारा टार्न चाहन्छस्, जब-जब तँ अल्याङटल्याङ गर्न र अल्छी बन्‍न चाहन्छस्, र जब-जब तेरो ध्यान भड्किन्छ वा तैँले आफै मस्ती गरिरहेको हुन्छस्, तैँले यो सोच्नुपर्छ: ‘यस्तो व्यवहार गर्दा, के म अविश्‍वसनीय भइरहेको छु? के यसले मेरो हृदयलाई कर्तव्य पूरा गर्नमा लगाइरहेको छ? यसो गरेर, के म अर्पित हुन असफल भइरहेको छु? के म परमेश्‍वरले मलाई सुम्‍पनुभएको आज्ञा पूरा गर्नमा खरो उत्रन असफल भइरहेको छु?’ तैँले यसरी नै आफ्‍नो बारेमा मनन गर्नुपर्छ। यदि तैँले आफू कर्तव्यमा सधैँ झाराटारुवा भएको, अर्पित नभएको, र आफूले परमेश्‍वरलाई चोट पुर्‍याएको थाहा पाइस् भने, तैँले के गर्नुपर्छ? तैँले यसो भन्‍नुपर्छ, ‘मलाई त्यो बेला केही गलत छ भन्‍ने लागेको थियो, तर मैले यसलाई समस्याको रूपमा लिइनँ; मैले यसलाई लापरवाहीसाथ ढाकछोप गर्न खोजेँ। अहिले मात्रै मलाई म साँच्‍चै झाराटारुवा बनेँ, र आफ्‍नो जिम्‍मेवारीको स्तरमा जिइनँ भन्‍ने थाहा भयो। ममा साँच्‍चै नै विवेक र समझको कमी रहेछ!’ तैँले समस्या पत्ता लगाएको छस् र आफ्नो बारेमा थोरै भए नि थाहा पाएको छस्—त्यसकारण अब, तैँले आफूलाई परिवर्तन गर्नुपर्छ! कर्तव्य निभाउनेबारे तेरो मनोवृत्ति गलत थियो। अतिरिक्त काम गरेजस्तै तँ यो काममा लापरवाह थिइस्, र तैँले यसमा आफ्‍नो मन लगाइनस्। यदि तँ यसरी नै फेरि पनि झाराटारुवा भइस् भने, तैँले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गर्नुपर्छ र आफूलाई अनुशासनमा राख्‍न र ताडना दिन लगाउनुपर्छ। आफ्‍नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा तँमा यस्तो सङ्कल्प हुनैपर्छ। त्यसपछि मात्रै तैँले साँचो रूपमा पश्‍चात्ताप गर्न सक्छस्। तेरो विवेक सफा छ र कर्तव्य निभाउनेबारे तेरो मनोवृत्ति रूपान्तरित हुन्छ भने मात्रै तैँले आफूलाई परिवर्तन गर्न सक्छस्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। परमेश्‍वरका वचनहरू बारम्बार पढेर अनि सत्यता मनन गरेर मात्र पछ्याउने मार्ग प्राप्त गर्न सकिन्छ)। परमेश्‍वरका वचनहरू पढेर मैले अभ्यासको मार्गबारे थप स्पष्टता पाएँ। कर्तव्य भनेको हामीलाई परमेश्‍वरद्वारा दिइएको एउटा आज्ञा हो। कसैले हाम्रो निगरानी गरिरहेको होस् वा नहोस्, हामीले परमेश्‍वरको छानबिन स्वीकार गर्नुपर्छ र त्यसमा आफ्नो सम्पूर्ण शक्ति लगाउनुपर्छ। थोरै काम गर्नका लागि पनि सधैँ कसैले बाध्य पार्नु पर्ने आवश्यकता हुनु भनेको बफादारीको कमी हुनु थियो, र अरूलाई पनि त्यो अपमानजनक हुन्थ्यो। मैले त्यसरी आचरण गरिरहन मिल्दैनथ्यो, बरु ममा परमेश्‍वरको डर मान्‍ने हृदय हुनुपर्थ्यो र उहाँको छानबिन स्वीकार गर्नुपर्थ्यो। अरूले मलाई आग्रह गर्नुपर्ने आवश्यकताविना नै म आफ्नो कर्तव्यमा सक्रिय हुनुपर्थ्यो। जब दुवै काममा व्यस्तता हुन्थ्यो र मैले मूल्य चुकाउनुपर्ने हुन्थ्यो, म आफ्नो समय तालिका पहिल्यै मिलाउँथेँ र आफ्नो काममा झाराटारुवा नबन्ने कोशिस गर्दै आफ्नो पूर्ण प्रयास लगाउँथेँ। जब मैले त्यसरी काम गर्न थालेँ, केही समयपछि मैले आफ्नो कर्तव्यमा केही परिणामहरू देख्न थालेँ। म पहिलेभन्दा बढी लगनशील हुनुपर्थ्यो र म केही ऊर्जा खर्च गर्थेँ, तर मलाई बिलकुलै थकित महसुस हुँदैनथ्यो—म शान्त र आनन्दित महसुस गर्थेँ। आफ्नो कर्तव्यमा कठिनाइहरूको सामना गर्दा, म सत्यता खोजेर, थप लाभहरू प्राप्त गर्थेँ। मैले आफ्नो पेसागत सीपहरूका साथै आफ्नो जीवन प्रवेशमा प्रगति गरेँ।

सन् २०२१ को जुन महिनाको एक दिन, अगुवा मसँग कुरा गर्न आइन् र मलाई टोलीमा फेरि खटाउन लागेको बताइन्। म यति उत्साहित भएँ कि मैले के भन्ने नै थाहा पाइनँ, र मैले हृदयदेखि नै परमेश्‍वरलाई धन्यवाद दिएँ। त्यो अनुभवले म कति अल्छी, स्वार्थी र नीच रहेछु भन्ने देखाएको थियो। मैले साँच्चै आफैलाई घृणा गरेँ, र अब कर्तव्य निर्वाह गर्ने अवसरको कदर गर्न जानेँ। ममा अलिकति परमेश्‍वरको डर मान्‍ने हृदय पनि थियो। मलाई अझै पनि कहिलेकाहीँ अल्छी लाग्थ्यो, तर त्यतिबेला म परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गर्थेँ र उहाँलाई मेरो हृदयको छानबिन गर्न बिन्ती गर्थेँ। जब म झाराटारुवा, धूर्त र चलाख बन्थेँ, म परमेश्‍वरलाई तुरुन्तै मेरो खुलासा गरिदिनुहोस्, मलाई ताडना र अनुशासन दिनुहोस् भनी बिन्ती गर्थेँ। त्यस्तो अभ्यासमा गरेदेखि म पहिलेभन्दा धेरै कम छली र कामचोर भएकी थिएँ, र आफ्नो कर्तव्यमा अझ राम्रो परिणामहरू हासिल गरेकी थिएँ, जसले मलाई साँच्चै सन्तुष्ट महसुस गरायो। पछि अगुवाले मलाई मैले पहिलेभन्दा धेरै राम्रोसँग आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको कुरा बताइन्। यो सुनेर म धेरै प्रभावित र उत्साहित भएँ। मलाई मैले अझै पर्याप्त मिहीनेत गरिरहेकी छैन र मैले कडा मेहनत गरिरहनुपर्छ भन्ने थाहा थियो। मलाई परमेश्‍वरले ताडना र अनुशासन दिनुभएकोमा म आभारी छु, जसले मलाई आफ्नो कर्तव्यप्रतिको मेरो मनोवृत्ति परिवर्तन गर्न मद्दत गरेको छ।