वेन्याको आमाबुबा तिनी दुई वर्षको हुँदा छुट्टिए, त्यसपछि तिनी तिनको बुबा र कान्छी आमासँग बसिन्। उनकी कान्छी आमाले उनलाई देख्‍नै सक्दिनथिइन् र सधैँ उनको बुबासँग झगडा गरिरहन्थिन्। उसँग केही विकल्‍प थिएन—उसले वेन्यालाई उनकी आमाको घरमा पठाउनुपर्‍यो, तर उनकी आमा आफ्‍नो व्यापार-व्यवसाय चलाउनुमा नै व्यस्त थिइन् र वेन्यालाई हेरचाह गर्ने कुनै समय थिएन, त्यसकारण उनलाई हेरचाह गर्नको निम्ति सधैँ उनका आफन्त र इष्टमित्रको घरमा पठाइन्थ्यो। अरूको हेरचाहमा धेरै वर्ष बिताएपछि, सानी वेन्यालाई एकलो र विवश महसुस हुन्थ्यो, र उनलाई परिवारको न्यानो मायाको तृष्णा थियो। उनको बुबा र कान्छी आमाको सम्बन्ध-विच्‍छेद भएपछि मात्रै तिनी बुबाकहाँ फर्केर आइन्, त्यसपछि राम्रो वा नराम्रो जे भए पनि उनको एउटा परिवार थियो।

वेन्या ठूली भएपछि, तिनी अत्यन्तै होशियार र आज्ञाकारी भइन्, अनि तिनले पढाइमा धेरै मेहनत गर्थिन्। तर उनले कलेज प्रवेश परीक्षाको लागि तयारी गर्न कठिन परिश्रम गरिरहेकी बेला, तिनीमाथि दुर्दशा आइलाग्यो: उनकी आमालाई मष्तिष्क-घात भयो र पक्षाघात भएर ओछ्यान परिन्। उनको कान्छा बुबाले उनकी आमालाई त्यागे र उनका सबै सम्पत्तिसमेत हडपे, अनि उनको बुबा पनि कलेजोको क्यान्सर भएर अस्पताल भर्ना भए…। वेन्याले परिवारको बोझ लिन सक्दिनथिइन्, त्यसकारण उनले गर्न सक्‍ने भनेको आफन्त र इष्टमित्रलाई बिन्ती गर्नु मात्रै थियो, तर उनलाई कसैले साथ दिएन। …

कुनै सहारा नपाई वेन्याले कष्ट भोगिरहेकी बेला, सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरको मण्डलीका दुई जना सिस्टरले वेन्या, उनकी आमा र बहिनीलाई सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरको आखिरी दिनहरूको कामको बारेमा गवाही दिए। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरका वचनहरूबाट तिनीहरूले मानिसहरूको जीवनको पीडाको स्रोत के हो सो बुझ्‍न पुगे, र मानिसहरू परमेश्‍वरको सामुन्ने आए भने मात्रै तिनीहरूले परमेश्‍वरको सुरक्षा पाउन सक्छन् र खुसीमा जीवन बिताउन सक्छन् भन्‍ने बुझे। परमेश्‍वरका वचनहरूको सान्त्वनाद्वारा मात्रै आमा र छोरीहरू तिनीहरूको पीडा र विवशताबाट मुक्त हुन सके। वेन्याले परमेश्‍वरको प्रेम र कृपालाई सच्‍चा रूपमा अनुभव गरिन्; उनले अन्त्यमा परिवारको न्यानो माया अनुभव गरिन्, अनि उनी साँचो घरमा फर्केर आइन्। …