सत्यता कसरी पछ्याउने (३) भाग तीन
२. आफ्ना जन्मजात अवस्थाहरूलाई कसरी सही रूपमा लिने
मानिसहरूले परमेश्वरको कामका पात्रहरू र त्यसको साँचो महत्त्व बुझेपछि, तिनीहरूले आफ्नो अन्तर्निहित अवस्थाहरूलाई सही रूपमा लिनका लागि कसरी व्यवहार गर्नुपर्छ? कति वटा सिद्धान्तहरू छन्? (मलाई याद आएका सिद्धान्तहरू के हुन् भने मानिसहरूले आफ्नो व्यक्तित्व, क्षमता, र अरू अवस्थाहरूलाई सही रूपमा हेर्नुपर्छ, अलौकिक कुराहरू पछ्याउन र अतिमानव बन्ने प्रयास गर्न छोड्नुपर्छ, तिनीहरूले गर्न सक्ने कुरा सक्दो गर्नुपर्छ, र तिनीहरूको पहुँचभन्दा बाहिरको कुरा हासिल गर्न जबरजस्ती गर्नु हुँदैन। त्यसरी, तिनीहरूको जीवन अझै स्वतन्त्र हुनेछ, र तिनीहरूको मानवता झन्-झन् सामान्य बन्दै जानेछ।) सर्वप्रथम, यदि तँ मूर्ख वा अबुझ कुराहरू गर्नबाट जोगिन चाहन्छस् भने, तैँले सुरुमा आफ्ना अवस्थाहरू बुझ्नैपर्छ: तेरो क्षमता कस्तो छ, तेरा सबल पक्षहरू के-के हुन्, तँ के कुरामा सिपालु छस्, र तँ के कुरामा सिपालु छैनस्, साथै तेरो उमेर, लिङ्ग, तँसँग भएको ज्ञान, र तेरा अन्तर्ज्ञान र तेरो जीवन अनुभवका आधारमा तैँले के-कस्ता कुराहरू गर्न सक्छस् र गर्न सक्दैनस् भन्ने कुराहरू बुझ्नुपर्छ। अर्थात्, तैँले पूरा गर्ने कर्तव्य र तैँले गर्ने काममा तेरा सबल पक्ष र कमजोरीहरू के-के हुन्, र तेरो आफ्नै व्यक्तित्वका कमीकमजोरी र असल गुणहरू के-के हुन् भन्ने बारेमा तँ स्पष्ट हुनुपर्छ। तँ आफ्ना अवस्थाहरू, असल गुण, र कमीकमजोरीहरूका बारेमा स्पष्ट भएपछि, तैँले कुन-कुन असल गुण र सबल पक्षहरूलाई कायम राख्नुपर्छ, कुन-कुन कमीकमजोरी र त्रुटिहरूलाई जित्न सकिन्छ, र कुन-कुनलाई पटक्कै जित्न सकिँदैन भन्ने कुरा हेर्नुपर्छ—तँ यी कुराहरूका बारेमा स्पष्ट हुनैपर्छ। यो स्पष्टता हासिल गर्नका लागि, एक हिसाबमा, तैँले सत्यता खोजी गर्नुपर्छ, परमेश्वरका वचनहरूलाई आफ्नो वास्तविक परिस्थितिसँग तुलना गरेर यी कुराहरूका बारेमा मनन गर्नुपर्छ र ज्ञान प्राप्त गर्नुपर्छ, यसको साथै, परमेश्वरलाई यी कुराहरू प्रकट गरिदिन प्रार्थना गर्नुपर्छ। अर्को हिसाबमा, तैँले आफ्नो वरिपरिका दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई पनि सोध्न सक्छस् र तिनीहरूलाई तँलाई सुझाव र सङ्केतकहरू दिन लगाउन सक्छस्। त्यसरी, तँसँग आफ्नो बारेमा अझै गहन बुझाइ हुनेछ, र आफूलाई चिन्ने विषयमा तँसँग अझै धेरै विचार र सुरागहरू हुनेछन्। मानिसहरूले समाधान गर्न नसक्ने केही समस्याहरू छन्। उदाहरणका लागि, तँसँग अरूसँग कुरा गर्दा नर्भस हुने प्रवृत्ति हुन सक्छ; जब तैँले परिस्थितिहरू सामना गर्छस्, तब तँसँग आफ्नै विचार र दृष्टिकोणहरू हुन सक्छन् तर तिनलाई स्पष्ट रूपमा व्यक्त गर्न सक्दैनस्। धेरै मानिसहरू उपस्थित हुँदा तँ निकै नर्भस हुन्छस्; तैँले अस्पष्ट रूपमा बोल्छस् र तेरो मुख काँप्छ। कतिपय मानिसहरू त भकभक समेत गर्छन्; अरूका हकमा, यदि विपरीत लिङ्गी सदस्यहरू उपस्थित छन् भने, तिनीहरूको कुरा झनै बुझ्न सकिँदैन, र के भन्ने वा के गर्ने भन्ने तिनीहरूलाई बस थाहा नै हुँदैन। के यसलाई जित्न सजिलो छ? (छैन।) कम्तीमा पनि छोटो अवधिमा, तँलाई यो कमजोरीलाई जित्न सजिलो हुँदैन किनभने यो तेरो जन्मजात अवस्थाको भाग हो। यदि कैयौँ महिना अभ्यास गरेपछि पनि तँ अझै पनि नर्भस हुन्छस् भने, त्यो नर्भसपन दबाबमा परिणत हुनेछ, जसले तँलाई बोल्न, मानिसहरूलाई भेट्न, भेलाहरूमा सहभागी हुन, वा प्रवचनहरू दिन डर मान्ने बनाएर नकारात्मक रूपमा असर गर्नेछ, र यी डरहरूले तँलाई ध्वस्त पार्नेछन्। त्यसोभए तैँले के गर्नुपर्छ? तैँले यो समस्याबारे मनन गर्न र अरूसँग यसबारे कुरा गर्न सक्छस्; अरूले यो समस्या सामना गर्दा कस्तो मानसिकता राख्छन्, र तिनीहरूले यसलाई कसरी समाधान गर्छन् हेर्, त्यसपछि तैँले आफै पनि त्यसरी अभ्यास गर्नुपर्छ। मानौँ आजको भेला दौरान तँ निकै राम्रो स्थितिमा छस्; तँ हर्षपूर्ण मुडमा छस्, र अझ के भने, तँलाई परमेश्वरका वचनहरू पढाइले उत्प्रेरित पनि गर्छ, र तँलाई आफूलाई व्यक्त गर्ने निकै इच्छा हुन्छ। यो त संयोगवश थोरै मानिसहरू भएको समूह भेला हो, त्यसकारण तैँले केही शब्दहरू सङ्गति गर्ने प्रयास गर्छस् र तँलाई त्यसबारे निकै राम्रो लाग्छ, र तँ नर्भस हुँदैनस्। यस परिस्थितिमा, जब तँ कुनै दबाबमा हुँदैनस् र तैँले पटक्कै तयारी गरेको हुँदैनस्, तब तैँले स्वतन्त्र रूपमा आफ्नो कुरा राम्ररी व्यक्त गर्छस्, र सबैले यसद्वारा साँच्चै नै उत्प्रेरित भएको र आत्मिक उन्नति गरिएको महसुस गर्छन्। के यो प्रगति होइन र? सानो समूह भेलाहरूमा, जहाँ थोरै मानिसहरू हुन्छन्, त्यहाँ बोल्ने र सङ्गति गर्ने अभ्यास गर्न थाल्, र बिस्तारै तैँले सामान्य रूपमा बोल्न सक्नेछस्, र तेरो डर अलि-अलि गर्दै हराउनेछ। यसरी अभ्यास गर्दा सबैभन्दा राम्रा नतिजाहरू हासिल हुनेछन्। सुरुमा, तेरो यो कमजोरीलाई जित्नका लागि यसलाई अभ्यास गर्न थोरै मानिसहरू भएको सानो समूह भेला वा अनौपचारिक वातावरण छनौट गर्, बातचित गरिरहेको जसरी बिनायोजना कुराकानी र सङ्गति गर्। कहिलेकहीँ, एक मिनेटसम्म बोलेपछि तँलाई अलिक नर्भस महसुस हुन सक्छ, तँ जति बोल्छस् तँलाई त्यति नै आत्मविश्वासको कमी भएको महसुस हुन सक्छ, र तँ जति बोल्छस् तैँले त्यति नै कम कुरा भन्न सक्लास्; त्यस्ता परिस्थितिहरूमा, थप कुरा नबोल्—तुरुन्तै कुरा समाप्त गरेर रोक्। कहिलेकहीँ, तैँले केही समयसम्म बोलेपछि, सबै जना सुन्न इच्छुक हुन सक्छन् र तिनीहरूलाई निकै स्वतन्त्र महसुस हुन सक्छ; यस्तो वातावरणमा, तैँले थाहै नपाई तेरा डर र तनावहरू हराउनेछन्। त्यस्ता परिस्थितिहरूमा मात्रै तेरो यो कमजोरीलाई बिस्तारै सुधार गर्न सकिन्छ—तर यसलाई जितिनेछैन। यदि तँलाई एक महिना तालिम गरेपछि, तेरो स्थिति त्यति सुधार भएको छैन, र तेरो हृदयमा एक प्रकारको दबाब समेत पैदा हुन्छ, जसले गर्दा तँ झन्-झन् नर्भस हुन्छस्, जसले तेरो सामान्य काम, जीवन, र कर्तव्य निर्वाहमा असर गर्छ भने, तैँले तालिमलाई जारी राख्नु पर्दैन। तैँले आफ्नो कर्तव्य सामान्य रूपमा पूरा गर्न सक्नु नै पर्याप्त हुन्छ। केवल आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्ने कार्यमा ध्यान दे—यो सही कुरा हो। त्यो खराबी, त्यो कमजोरीलाई हृदयमा राख्, मनमनै परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्, त्यसपछि मानिसहरूसँग बोल्न र सङ्गत गर्नका लागि उपयुक्त अवसरहरू खोज्, हरेक शब्दलाई स्पष्ट रूपमा बताएर आफूले भन्न चाहेको कुरा व्यक्त गर्, संरचना र स्पष्टताका साथ बोल्। यसरी, तेरो खराबी, यो कमजोरी बिस्तारै सुधार हुनेछ। एक-दुई वर्षपछि, तँ उमेरसँगै अझै परिपक्व हुन सक्छस् र तँ वरिपरिका मानिसहरूसँग अझै परिचित हुन सक्छस्, र सबै जना सँगै हुँदा तिनीहरूको हेराइ, राय, र सिर्जना हुने वातावरणले उप्रान्त तेरा लागि दबाब, रोकावट, वा बन्धन पैदा गर्नेछैन—त्यसपछि सायद यी मानिसहरूका बीचमा तेरो कमीकमजोरीलाई जितेर समाधान गर्न सकिन्छ। यो कमजोरी सबैभन्दा गम्भीर रूपमा हुने व्यक्ति यस्तै हुन्छ; उसले यस्तो वातावरणमा लामो समयसम्म भोगेर अनि तालिम लिएर मात्रै यसलाई जित्न सक्छ। अवश्य नै, कतिपय मानिसहरू यो कमजोरीलाई तीनदेखि पाँच महिनाको छोटो अवधिमा बिस्तारै समाधान गर्छन्। ठूला अवसरहरू सामना गर्दा बाहेक, साधारण परिस्थितिहरूमा अरूसँग अन्तरक्रिया गर्दा र कुरा गर्दा तिनीहरू नर्भस हुँदैनन्। त्यसकारण, यदि तँ छोटो अवधिमा यो खराबी, यो कमजोरीलाई जित्न सक्छस् भने, जित्। यदि यसलाई जित्न गाह्रो छ भने, यसको झमेला नलिई, यसविरुद्ध सङ्घर्ष नगर्, र आफूलाई चुनौती नदे। अवश्य नै, यदि तँ यसलाई जित्न सक्दैनस् भने, तँलाई नकारात्मक महसुस हुनु हुँदैन। तैँले आफ्नो जीवनकालमा यसलाई कहिल्यै जित्न नसके पनि, परमेश्वरले तँलाई दोषी ठहराउनुहुनेछैन, किनभने यो तेरो भ्रष्ट स्वभाव होइन। मञ्चमा बोल्ने तेरो डर, तेरो नर्भसपन र डर—यी प्रकटीकरणहरूले तेरो भ्रष्ट स्वभाव प्रतिबिम्बित गर्दैनन्; ती जन्मजात भए पनि वा जीवनमा पछि वातावरणले पैदा गरेका भए पनि, बढीमा, ती तेरो मानवताको खराबी, कमजोरी हुन्। यदि तँ यसलाई दीर्घकालमा, वा आफ्नो जीवनकालमा समेत परिवर्तन गर्न सक्दैनस् भने, यसमा एकोहोरो भई नबस्, तँलाई बन्धनमा पार्न नदे, र तँ यसको कारण नकारात्मक बन्नु पनि हुँदैन, किनभने यो तेरो भ्रष्ट स्वभाव होइन; यसलाई परिवर्तन गर्ने प्रयास गर्नु वा यसविरुद्ध सङ्घर्ष गर्नुको कुनै अर्थ हुँदैन। यदि तँ यसलाई परिवर्तन गर्न सक्दैनस् भने, यसलाई स्वीकार गर्, अस्तित्वमा रहन दे, र यसलाई सही रूपमा लिई, किनभने तँ यो खराबी, यो कमजोरीसँग सह-अस्तित्वमा रहन सक्छस्—तँसँग यो हुनुले परमेश्वरलाई पछ्याउने र आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने तेरो कार्यमा असर गर्दैन। तैँले सत्यतालाई स्वीकार गर्न र आफ्नो क्षमताले भ्याए अनुसार आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सके सम्म, तैँले अझै पनि मुक्ति पाउन सक्छस्; यसले तेरो सत्यताको स्वीकारमा असर गर्दैन र तेरो मुक्ति प्राप्तिमा असर गर्दैन। त्यसकारण, तँ प्रायजसो तेरो मानवताको निश्चित खराबी वा कमजोरीको बन्धनमा पर्नु हुँदैन, न त तँ प्रायजसो नकारात्मक र निरुत्साहित नै हुनुपर्छ, न त तैँले आफ्नो कर्तव्य त्याग्नुपर्छ र मुक्ति पाउने मौका गुमाउँदै, सत्यता पछ्याउन समेत त्याग्नुपर्छ। यो पटक्कै सार्थक हुँदैन; मूर्ख र अज्ञानी व्यक्तिले त्यही गर्नेथियो।
कतिपय मानिसहरू गाउँदा मध्यम स्वरमा मात्रै पुग्न सक्छन् र तिनीहरूले यसमा जति नै धेरै तालिम लिए पनि तार स्वरमा पुग्न सक्दैनन्। त्यसोभए, यसको बारेमा के गर्न सकिन्छ? मध्य र मन्द्र स्वरहरू मात्रै गाऊ; ती स्वरहरू नै राम्ररी गाउनु आफैमा राम्रो हो। यदि तँ निरन्तर “म मध्यम स्वरहरू गाउन सिपालु छु। म आफूलाई तार स्वरमा गाउने चुनौती लिन चाहन्छु” भन्दै आफूलाई निरन्तर चुनौती दिन्छस् भने, तँ यो चुनौतीमा सफल भए पनि, यो व्यर्थ हुनेछ, र यसको अर्थ तैँले सत्यता प्राप्त गरेको छस् भन्ने हुनेछैन। बढीमा, यसको अर्थ तैँले थप सीप हासिल गरेको छस्, तैँले थप कर्तव्य पूरा गर्न सक्छस्, तैँले अझै धेरै गीतहरू गाउन सक्छस्, र तँ अलिक बढी चर्चामा आउन सक्छस् भन्ने मात्रै हुनेछ। तर के भयो त? के चर्चामा आउनुको अर्थ तैँले अझै बढी सत्यताको अभ्यास गरिरहेको छस् भन्ने हुन्छ? के यी दुई कुराहरूका बीचमा कुनै सम्बन्ध छ? (छैन।) यदि तँ मध्यम स्वरहरू गाउन सक्छस् भने, ती राम्ररी गा। यदि तँ तार स्वरहरू राम्ररी गाउन सक्दैनस्, तर तिनलाई गाउने बल गर्न जिद्दी गर्छस्, र तँ तिनलाई सही रूपमा गाउन सक्दैनस्, र थकानले आफैलाई बिरामी पनि बनाउँछस् भने, परमेश्वरले यो कुरा याद गर्नुहुनेछैन। यदि तँ झाराटारुवा नबनी, वा धूर्त नभई र ढिलासुस्ती नगरी, वा जथाभावी दुष्कर्म नगरी, वा उच्च सुनिने कुराहरू नफलाकी, राम्ररी गाउन, र अर्पित भएर आफ्नो कर्तव्यमा आफ्नो सबथोक लगाउन सक्छस् भने, तैँले तार स्वरहरू गाउन सक्छस् कि मध्यम स्वरहरू गाउन सक्छस् भन्ने कुराले फरक पार्दैन, र तँ—प्रविधिका हिसाबमा होस्, संवेगका हिसाबमा होस्, स्वर गुणस्तरका हिसाबमा होस्, र स्वर स्तरहरूका हिसाबमा होस्—मानकअनुसार, हृदय छुने गरी सुन्दर तरिकाले गाउन, र मानिसहरूलाई उत्प्रेरित गर्न, परमेश्वरको अघि मानिसहरूको हृदय शान्त पार्न, र मानिसहरूले तँलाई सुन्दा तिनीहरूको आत्मिक उन्नति गराउन सक्ने तरिकाले गाउन लागिपर्छस् भने, यो मानकअनुरूप तरिकाले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु हो। यदि तँ सधैँ आफ्ना सीमाहरूलाई चुनौती दिन चाहन्छस्, र सधैँ व्यक्तिगत सफलताहरू हासिल गर्न र आफूलाई जित्न चाहन्छस् भने, यो तेरो शैतानी भ्रष्ट स्वभाव प्रकाश गर्नु हो, र यो आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नु होइन। तैँले आफ्नो काम उचित रूपमा पूरा गरेपछि, र आफूले हासिल गर्न सक्ने कुरा उचित रूपमा पूरा गरेपछि, तैँले खाली समयमा आफ्नो कर्तव्यका लागि उपयोगी कुरा सिक्नु ठीकै हुन्छ, तर यो परमेश्वरले माग गर्नुहुने कुरा होइन। मानौँ तैँले मध्यम स्वरहरू राम्ररी गाउँछस्, र खाली समयमा तार स्वरहरू गाउने अभ्यास गर्छस्। केही समयपछि, तैँले सफलता प्राप्त गर्छस्, र दुई-तीन वर्षको कठोर परिश्रमपछि तैँले तार स्वर पनि गाउन सक्छस्। तैँले मध्यम र तार दुवै स्वर गाउन सक्छस्, र यी दुवै कर्तव्य पूरा गर्न सक्छस्; तैँले झाराटारुवा नबनी, धूर्त नबनी वा सुस्त नबनी, वा उच्च सुनिने कुराहरू नफलाकी यी दुवै कर्तव्य सत्यतासिद्धान्तहरू अनुसार पूरा गर्न, र आफ्नो सारा हृदयले गाउन सक्छस्। यो अझै राम्रो कुरा हो, यो असल कार्य हो, र परमेश्वरले यसलाई याद गर्नुहुनेछ। तर मानौँ तँ यो कुरा हासिल गर्न सक्दैनस्, र अझै पनि सधैँ यस्तो सोच्छस्, “परमेश्वरले मबाट उच्च अपेक्षाहरू राख्नुभएको छ, के मैले मध्यम स्वर मात्रै गाएँ भने म धूर्त र सुस्त भइरहेको हुँदिनँ र? परमेश्वर सन्तुष्ट हुनुहुन्न!” त्यो तेरो आफ्नै कल्पना हो। तैँले परमेश्वरबारे अनुमान गरिरहेको छस्, र तँ “महान् व्यक्तिलाई अज्ञानीको मानकअनुसार मूल्याङ्कन गर्ने” अभ्यासमा संलग्न भइरहेको छस्। परमेश्वरले तँबाट त्यस्ता कुनै मागहरू गर्नुभएको छैन। परमेश्वरले तँबाट माग गर्नुहुने कुरा भनेको तैँले आफ्नो अन्तर्निहित क्षमता र सक्षमताको दायराभित्र गर्नुपर्ने कुरा राम्ररी गर्नुपर्छ भन्ने हो, र यदि तैँले परमेश्वरले माग गर्नुहुने सिद्धान्तहरू अनुसार त्यो काम राम्ररी पूरा गरिस् भने, परमेश्वरले तँलाई पहिले नै पूर्णाङ्क दिनुभएको हुनेछ। तर यदि तैँले हासिल गर्न सक्ने कुरा राम्ररी गर्ने प्रयास गर्दैनस्, र तैँले सिद्धान्तहरू अनुसार त्यसो गर्दैनस्, र तँ सधैँ धूर्त र सुस्त हुन्छस् र सधैँ उच्च सुनिने कुराहरू फलाक्न चाहन्छस्, र तैँले विभिन्न गायन विधिहरूको अभ्यास गर्दैनस्, तर अझै पनि आफ्ना सीमाहरूलाई चुनौती दिन चाहन्छस् भने, तैँले यस्तो व्यवहार गर्नु समझहीन कार्य हो, यो अहङ्कार र अज्ञानताको प्रकटीकरण हो, र परमेश्वर प्रसन्न हुनुहुनेछैन। उहाँले यसो पटक्कै भन्नुहुनेछैन, “यो व्यक्तिले मध्यम स्वरहरू गाउन सक्छ र उसले तार स्वरहरू पनि गाउने प्रयास गरिरहेको छ। उसले तार स्वर राम्ररी गाउन नसक्ने भए पनि, यो उसको निकै लगनशील व्यवहार हो, र त्यो नै पर्याप्त हो।” परमेश्वरले तँलाई त्यसरी हेर्नुहुनेछैन, त्यसकारण आफूसँग मक्ख नपर्। तैँले आफ्नो स्थान अनुरूप आफूलाई आचरणमा ढाल्छस् कि ढाल्दैनस्, र तँ सृजित प्राणीको कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्ने व्यक्ति होस् कि होइनस् भन्ने कुरालाई मात्रै परमेश्वरले अवलोकन गर्नुहुन्छ। तैँले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा, परमेश्वरले तँलाई दिनुभएका अन्तर्निहित अवस्थाहरूअनुसार यसमा आफ्नो सारा हृदय र सामर्थ्य लगाउँछस् कि लगाउँदैनस्, र तैँले सिद्धान्तहरूअनुसार काम गर्छस् कि गर्दैनस् र परमेश्वरले चाहनुहुने नतिजाहरू हासिल गर्छस् कि गर्दैनस् भन्ने कुरा उहाँले अवलोकन गर्नुहुन्छ। यदि तँ यी सबै कुरा हासिल गर्न सक्छस् भने, परमेश्वरले तँलाई पूर्णाङ्क दिनुहुन्छ। मानौँ तैँले परमेश्वरका मागहरूअनुसार कामकुरा गर्दैनस्, र तैँले धेरै परिश्रम गरे पनि र मेहनत गरे पनि, तैँले आफ्नो धाक लगाउने र प्रदर्शन गर्ने काम मात्रै गर्छस्, र तँ सत्यता सिद्धान्तहरू अनुसार कार्य गर्दैनस् वा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्न आफ्नो सारा हृदय र सामर्थ्य लगाउँदैनस्। त्यो अवस्थामा, तेरा प्रकटीकरण र व्यवहार परमेश्वरका लागि घृणित हुन्छन्। परमेश्वर किन तिनलाई घृणा गर्नुहुन्छ? तैँले उचित कार्यहरूमा ध्यान दिइरहेको छैनस्, तैँले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नमा आफ्नो सारा हृदय, सामर्थ्य, वा मन लगाएको छैनस्, र तँ सही मार्गमा हिँडिरहेको छैनस् भनेर परमेश्वरले भन्नुहुन्छ। परमेश्वरले तँलाई दिनुभएका क्षमता, वरदान, र प्रतिभाहरू पहिले नै पर्याप्त छन्—यति मात्र हो कि तँ सन्तुष्ट छैनस्, तँ आफ्नो कर्तव्यमा अर्पित हुँदैनस्, तँलाई आफ्नो स्थान कहिल्यै थाहा हुँदैन, सधैँ उच्च सुनिने कुराहरू फलाक्न र धाक लगाउन चाहन्छस्, जसले गर्दा अन्ततः तैँले आफ्नो कर्तव्य अस्तव्यस्त बनाउँछस्। तैँले परमेश्वरले तँलाई दिनुभएका क्षमता, वरदान, र प्रतिभालाई उपयोग गरेको छैनस्, तैँले पूर्ण प्रयास गरेको छैनस्, र तैँले कुनै नतिजा हासिल गरेको छैनस्। तँ निकै व्यस्त भए पनि, परमेश्वरले तँ स्वाङ्गे जस्तै छस् भनेर भन्नुहुन्छ, जो आफ्नो स्थान जानेको र आफ्नो उचित कार्यमा केन्द्रित व्यक्ति होइन। परमेश्वरले त्यस्ता मानिसहरूलाई मन पराउनुहुन्न। त्यसकारण, तेरा योजना र उद्देश्यहरू जेसुकै भए पनि, यदि तँ परमेश्वरले तँलाई दिनुभएका अन्तर्निहित क्षमता, वरदान, प्रतिभा, सक्षमता, र अरू अवस्थाहरूका आधारमा, परमेश्वरले माग गर्नुहुने सिद्धान्तहरू अनुसार अन्ततः आफ्नो सारा हृदय, सारा मन, र सारा सामर्थ्यले कर्तव्य पूरा गर्दैनस् भने, परमेश्वरले तैँले के गरेको छस् भन्ने कुरा याद गर्नुहुनेछैन, र तैँले आफ्नो कर्तव्य पूरा गरिरहेको हुनेछैनस्, बरु, तैँले त दुष्कर्म गरिरहेको हुनेछस्।
के तैँले आफ्ना जन्मजात अवस्थाहरूलाई कसरी सही रूपमा लिने भन्ने बारेमा अभ्यासको सिद्धान्त—अर्थात्, तेरा आफ्ना अवस्था, असल गुण, र कमीकमजोरीहरू बुझेको छस्? (छु।) पहिलो कदम के हो? सुरुमा, परमेश्वरले तँलाई दिनुभएका अन्तर्निहित र विद्यमान वरदान, क्षमता, र सबल पक्षहरू, साथै तैँले प्राप्त गर्न र हासिल गर्न सक्ने प्राविधिक वा पेसागत सीपहरूलाई पूर्ण रूपमा उपयोग गर्, र कुनै कसर बाँकी नराख्। यदि तँ यी सबै कामकुराहरूका हिसाबमा परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्न पुगेको छस् र तँलाई अझै पनि अझै ठूला उचाइहरूमा पुग्न सक्छु भन्ने लाग्छ भने, आफ्नो क्षमताले हासिल गर्न सक्ने कुराको दायराभित्र, तैँले कुन-कुन प्राविधिक वा पेसागत सीपहरूमा सुधार गर्न वा फड्को मार्न सक्छस् हेर्। तैँले आफ्नो क्षमताले हासिल गर्न सक्ने कुराका आधारमा सिकिरहन र सुधार भइरहन सक्छस्। त्यसोभए, परमेश्वरको कामबारे रहेका आफ्ना धारणा र कल्पनाहरूलाई त्याग्ने अभ्यास कसरी गर्नुपर्छ? सर्वप्रथम, तैँले तेरा जन्मजात अवस्थाहरू के-के हुन्, परमेश्वरले तँलाई के दिनुभएको छ, तैँले यी कुराहरूलाई कसरी उपयोग गर्नुपर्छ, र तिनको पूर्ण सम्भावनालाई कसरी प्रयोग गर्ने र तीबाट पूर्ण रूपमा कसरी फाइदा लिने, र तिनलाई व्यवधानहरू नभई आधारभूत अवस्थाहरूमा परिणत गरेर कसरी आफ्नो कर्तव्य अर्पित रूपमा पूरा गर्ने भन्ने कुरा बुझ्नुपर्छ। आफ्ना सबल पक्षहरू बुझ् र तिनलाई लागू हुन दे। आफ्ना कमीकमजोरी र खराबीहरूलाई बुझ् र यदि तैँले तिनलाई छोटो अवधिमा परिवर्तन गर्न सक्छस् भने, त्यसो गर्; यदि ती कुराहरू परिवर्तन गर्न सजिलो छैन भने, तिनलाई आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने प्रक्रियामा ठेस लाग्ने ढुङ्गा वा व्यवधानहरू बन्न नदे, तिनको बन्धनमा वा प्रभावमा नपर्, र तीद्वारा ग्रसित हुने वा हात-खुट्टा बाँधिने अवस्थामा नपर्। उदाहरणका लागि, मानौँ, तँ कमजोर स्वास्थ्य र कमजोर संरचना लिएर जन्मेको छस्, र तँलाई निरन्तर यो कुरालाई जित्न मन लाग्छ, र तँ सामान्य व्यक्तिले जस्तै खान, पिउन, र राती अबेरसम्म बस्न चाहन्छस्, तर परमेश्वरले तँलाई त्यो पुँजी दिनुभएको छैन। त्यसोभए तैँले हरेक दिनलाई आफ्ना अवस्थाहरूका आधारमा सम्हाल्नुपर्छ, र परमेश्वरले माग गर्नुभएका सिद्धान्तहरू अनुसार काम गर्नुपर्छ। आफूलाई चुनौती नदे, र आफ्ना कमीकमजोरी र खराबीहरूलाई परमेश्वरलाई पछ्याउने मार्गमा, आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने, र सत्यता पछ्याउने मार्गमा ठेस लाग्ने ढुङ्गा र व्यवधानहरू बन्न नदे; ती कुराहरूलाई तँ नकारात्मक बन्ने कारण नबना, र त्योभन्दा पनि बढी, तँसँग निश्चित खराबी, कमीकमजोरी, र अपर्याप्तताहरू छन् भन्दैमा तैँले सत्यता पछ्याउन वा आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न नछाड्, वा अरूप्रति डाहा र घृणा महसुस नगर्—यीमध्ये कुनै पनि कुरा हुनु हुँदैन। तैँले आफ्ना खराबी र कमीकमजोरीहरूलाई सही रूपमा लिनुपर्छ; यदि तँ तिनलाई परिवर्तन गर्न सक्दैनस् भने, तैँले तिनलाई अस्तित्वमा रहन दिनुपर्छ, र त्यसपछि परमेश्वरका अभिप्रायहरू बुझ्न सत्यता खोजी गर्नुपर्छ, र तिनलाई सही रूपमा लिन सक्नुपर्छ, र तँ तिनको बन्धनमा पर्नु हुँदैन। तैँले किन त्यसो गर्नुपर्छ? सामान्य मानवतामा हुनुपर्ने समझ यही हो। यदि तेरो मानवताको समझ सामान्य छ भने, तैँले आफ्ना खराबी र कमी कमजोरीहरूलाई सही तरिकाले सामना गर्नुपर्छ; तैँले तिनलाई मानिलिनुपर्छ र स्वीकार गर्नुपर्छ। यो तेरा लागि फाइदाजनक हुन्छ। ती स्वीकार गर्नुको अर्थ तिनको बन्धनमा पर्नु होइन, न त तिनका कारण प्रायजसो नकारात्मक बन्नु नै हो, बरु यसको अर्थ त तिनको बन्धनमा नपर्नु, तँ भ्रष्ट मानवजातिको साधारण सदस्य मात्र होस्, तँसँग आफ्नै कमीकमजोरी र खराबीहरू छन्, तँसँग घमण्ड गर्ने केही कुरा छैन, मानिसहरूलाई तिनीहरूको कर्तव्य पूरा गर्न उत्थान गर्ने परमेश्वर नै हुनुहुन्छ, र परमेश्वरले तिनीहरूमा आफ्नो वचन र जीवन ढाल्ने अभिप्राय राख्नुहुन्छ, जसले तिनीहरूलाई मुक्ति हासिल गर्ने र शैतानको प्रभावबाट उम्कने तुल्याउँछ—यो पूर्ण रूपमा परमेश्वरले मानिसहरूलाई उत्थान गरिरहनु भएको हो भन्ने कुरा पहिचान गर्नु हो। हरेकको खराबी र कमीकमजोरी हुन्छ। तैँले आफ्ना कमीकमजोरी र खराबीहरूलाई आफूसँग सह-अस्तित्वमा रहन दिनुपर्छ; ती कुराहरूबाट जोगिने वा तिनलाई ढाकछोप गर्ने नगर्, र तिनका कारण बारम्बार भित्री रूपमा दमन महसुस नगर् वा सधैँ आफू निकृष्ट छु भन्ने समेत महसुस नगर्। तँ निकृष्ट छैनस्; यदि तँ आफ्नो सारा हृदय, सारा शक्ति, र सारा मनले, अनि आफ्नो क्षमताले सके जति, आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सक्छस्, र तँसँग निष्कपट हृदय छ भने, तँ परमेश्वरको अघि सुन जस्तै बहुमूल्य हुन्छस्। यदि तँ आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्दा मूल्य चुकाउन सक्दैनस् र तँमा बफादारीको कमी छ भने, तेरा जन्मजात अवस्थाहरू औसत व्यक्तिको भन्दा असल भए पनि, तँ परमेश्वरको अघि बहुमूल्य छैनस्, तँ एउटा बालुवाको कणको मूल्य जति समेत छैनस्। बुझिस्? (बुझेँ।) चाहे यो तेरो प्राकृतिक रूप होस्, तेरो प्राकृतिक क्षमता र प्रतिभा होस्, वा तेरो मानवताको कुनै पक्षका खराबी र अपर्याप्तताहरू होस्, त्यसलाई तँलाई बन्धनमा पार्न र परमेश्वरप्रतिको तेरो बफादारी र समर्पणमा असर गर्न नदे, सत्यता पछ्याउने तेरो कार्यमा यसलाई असर गर्न नदे, र अवश्य नै, त्यो भन्दा पनि बढी, त्यसलाई तेरो मुक्तिको महान् मामलामा असर गर्न नदे। तैँले आफ्ना खराबी र अपर्याप्तताहरूलाई सही रूपमा लिनुपर्छ र तिनलाई आफूसँग सह-अस्तित्वमा रहन दिनुपर्छ, जसको अर्थ तैँले उप्रान्त तिनलाई परिवर्तन गर्ने प्रयास गर्नुहुँदैन, किनभने तिनले तेरो सारा हृदय, मन, र सामर्थ्यले कर्तव्य निर्वाह गर्ने तेरो कार्यमा अलिकति पनि असर गर्नेछैनन्, र अवश्य नै, तिनले सिद्धान्तहरूअनुसार कर्तव्य पूरा गर्ने तेरो कार्यमा पनि असर गर्नेछैनन्, र तिनले परमेश्वरमाथिको तेरो विश्वासमा रहेको सत्यता पछ्याउने तेरो जीवनभरिको कार्यमा असर गर्नु त परको कुरा हो, वा तैँले मानिसहरू वा कामकुराहरूलाई कसरी हेर्छस् र सत्यता पछ्याउने प्रक्रियामा तैँले आफूलाई कसरी आचरणमा ढाल्छस् र व्यवहार गर्छस् भन्ने कुरामा असर गर्नु त परको कुरा हो। अवश्य नै, तैँले सधैँ “यो कमजोरी नदेखा, आफ्ना खराबी अरूलाई देख्न नदे, र मलाई हेयको दृष्टिले हेर्न अरूलाई नदे!” भन्ने सोच्दै आफूबाट मागहरू गर्नु हुँदैन। यदि तैँले त्यसो गरिस् भने, तैँले अत्यन्तै थकाइलाग्दो जीवन जिउनेछस्। यदि तैँले आफ्ना खराबी र कमीकमजोरीहरूलाई साथमा रहन दिन्छस् भने, तिनलाई अस्तित्वमा रहन दे, र अरूले तेरा खराबीहरू देखे पनि, यो तेरा लागि फाइदाजनक समेत हुन सक्छ, र सुरक्षा पनि हुन सक्छ, जसले तँलाई अहङ्कारी र अभिमानी बन्नबाट रोक्छ। अवश्य नै, धेरै मानिसहरूलाई आफ्नै खराबी र कमीकमजोरीहरू प्रकाश गर्नका लागि साहस चाहिन्छ। कतिपय मानिसहरू भन्छन्, “हरेकले आफ्नै सबल पक्ष र असल गुणहरू प्रकाश गर्छ। कसलेचाहिँ जानी-जानी आफ्ना कमजोर पक्ष र खराबीहरू प्रकाश गर्छ र?” तैँले जानी-जानी ती कुराहरू प्रकाश गर्ने होइन, तर तैँले तिनलाई प्रकाश हुन दिन्छस्। उदाहरणका लागि, यदि तँ डरपोक हुन्छस् र धेरै मानिसहरूको बीचमा बोल्दा तँ प्रायजसो नर्भस हुन्छस् भने, तैँले अरूलाई यसो भन्ने पहल गर्न सक्छस्, “बोल्दा म सजिलै नर्भस हुन्छु; म सबैलाई यो बुझेर ममा गल्ती नखोज्न अनुरोध मात्रै गर्छु।” तैँले सबैसामु आफ्ना खराबी र कमीकमजोरीहरू प्रकट गर्ने पहल गर्छस्, ताकि तिनीहरूले तँलाई बुझ्न र सहन सकून्, र सबैले तँलाई चिन्न सकून्। सबैले तँलाई जति चिन्छन्, तेरो हृदय त्यति नै सहज हुनेछ, र तँ आफ्ना खराबी र कमीकमजोरीहरूको बन्धनमा त्यति नै कम हुनेछस्। यो वास्तवमा तेरा लागि फाइदाजनक र उपयोगी हुनेछ। सधैँ आफ्ना खराबी र कमीकमजोरीहरूलाई ढाकछोप गर्नुले तँ ती कुरासँग सह-अस्तित्वमा रहन चाहँदैनस् भन्ने कुरालाई प्रमाणित गर्छ। यदि तैँले तिनलाई तँसँग सह-अस्तित्वमा रहन दिइस् भने, तैँले ती प्रकाश गर्नुपर्छ; लज्जित वा निरुत्साहित नबन्, र अरूभन्दा निकृष्ट महसुस नगर्, वा तँ असल छैनस् र तँसँग मुक्ति पाउने कुनै आशा छैन भन्ने नसोच्। तैँले सत्यता पछ्याउन, र सिद्धान्तहरू अनुसार आफ्नो सारा हृदय, सारा सामर्थ्य, र सारा मनले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सके सम्म, र तेरो हृदय निष्कपट भएसम्म, र तैँले परमेश्वरप्रति झाराटारुवा व्यवहार नगरेसम्म, तँसँग मुक्ति पाउने आशा हुन्छ। यदि कसैले “हेर त तिमी कति व्यर्थ र डरपोक छौ। तिमी केही शब्द बोल्दा मात्रै यति नर्भस हुन्छौ, र तिम्रो पूरै अनुहार रातो हुन्छ” भन्यो भने, तैँले यसो भन्नुपर्छ, “मेरो क्षमता कमजोर छ र म बोल्न सिपालु छैनँ। यदि तिमीहरूले मलाई प्रोत्साहन दियौ भने, मलाई बोल्ने अभ्यास गर्ने साहस हुनेछ।” तँ असल छैनस्, वा तँ लाजमर्दो छस् भन्ने नसोच्। तेरो मानवतामा भएका तेरा खराबी र समस्याहरू यी हुन् भन्ने तँलाई थाहा भएको हुनाले, तैँले तिनलाई सामना गर्नुपर्छ र स्वीकार गर्नुपर्छ। ती कुराहरूले गर्दा कुनै पनि रूपमा प्रभावित नबन्। यी खराबी र कमीकमजोरीहरू कहिले परिवर्तन हुनेछन् भन्ने कुराका हकमा भन्दा, यसको बारेमा चिन्ता नगर्। यसरी सामान्य रूपमा जिउने र आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने कार्यमा ध्यान दे। तैँले यो कुरा मात्रै याद गर्नुपर्छ: मानवताका यी खराबी र कमीकमजोरीहरू नकारात्मक कुराहरू वा भ्रष्ट स्वभावहरू होइनन्, र ती भ्रष्ट स्वभावहरू नभएसम्म, तिनले तेरो कर्तव्य निर्वाह वा सत्यता पछ्याइमा असर गर्नेछैनन्, र तिनले तेरो मुक्ति प्राप्तिमा असर गर्नु त परको कुरा हो; अवश्य नै, अझै महत्त्वपूर्ण कुरा के हो भने, तिनले परमेश्वरले तँलाई हेर्नुहुने तरिकामा असर गर्नेछैनन्। के त्यसले तेरो मनलाई ढुक्क तुल्याउँदैन र? (तुल्याउँछ।) यदि तँलाई अझै पनि अरूले हेयको दृष्टिले हेर्नेछन् भन्ने चिन्ता लाग्छ भने, त्यो तेरो अहङ्कारी स्वभावको समस्या हो, र तैँले त्यो अहङ्कारी स्वभाव समाधान गर्नुपर्छ। आफ्नै खराबी र कमीकमजोरीहरूलाई सही रूपमा लिने अभ्यासको मार्ग यही हो। के यसरी अभ्यास गर्दा तँलाई यी कुराहरूलाई त्याग्न र उप्रान्त तिनको बन्धनमा नपर्न सजिलो हुँदैन र? (हुन्छ।)
के व्यक्तिको सामान्य कर्तव्य निर्वाह र उसको मानवताका खराबी र कमीकमजोरीहरूले एक-अर्कालाई असर गर्नेछन्? (परमेश्वरको सङ्गतिमार्फत, मैले अब मानवताका खराबी र कमजोरीहरू भ्रष्ट स्वभावहरू होइनन्, र तिनले मानिसहरूले आफ्नो कर्तव्य सामान्य रूपमा निर्वाह गर्ने कार्यमा असर गर्नेछैनन् भन्ने बुझेकी छु। मानिसहरूले सत्यता सिद्धान्तहरूअनुसार आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेसम्म, तिनीहरूले राम्रा नतिजाहरू प्राप्त गर्नेछन्। मानवताका खराबी र अपर्याप्तताहरूका हकमा भन्दा, यदि हामी तिनलाई जित्न सक्छौँ भने, हामी त्यसो गर्न सक्छौँ। यदि हामी तिनलाई छोटो अवधिमा जित्न सक्दैनौँ भने, हामीले तिनलाई अस्तित्वमा रहन दिनुपर्छ, र तिनलाई सही रूपमा लिन सक्नुपर्छ।) यदि तँसँग कम स्तरको शिक्षा छ, तर तैँले आफ्नो कर्तव्यमा शैक्षिक ज्ञान प्रयोग गर्नुपर्छ भने, के यो एक प्रकारको कमजोरी होइन र? (हो।) त्यसोभए यो कठिनाइलाई कसरी समाधान गर्न सकिन्छ? (बरु मैले आफ्नो शिक्षाको स्तरका आधारमा आफ्ना लागि उपयुक्त हुने कर्तव्य पूरा गर्न सक्छु। वा, यदि यो कर्तव्य मेरो लागि उपयुक्त छ, तर यसका लागि निश्चित मात्रामा शैक्षिक ज्ञान चाहिन्छ भने, मसँग सहकार्य गर्न केही शिक्षित दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई म खोज्न सक्छु—हामीले हाम्रा कमजोरीहरूलाई पूर्ति गर्न, र सँगै यो कर्तव्य पूरा गर्न एक-अर्काका सबल पक्षहरू प्रयोग गर्न सक्छौँ।) के सत्यताले कम स्तरको शिक्षाको पूर्ति गर्न सक्छ? (सक्छ, किनभने जब कुनै व्यक्तिमा सत्यता हुन्छ, तब उसले कामकुराहरूलाई छर्लङ्ग देख्न सक्छ।) शिक्षा ज्ञानको स्तरमा पर्ने कुरा हो। तँ जति नै ज्ञानवान् भए पनि, यदि तँ सत्यता बुझ्दैनस् भने, जब तँ बोल्छस् वा तैँले लेखहरू लेख्छस्, तब तैँले सही व्याकरण मात्रै प्रयोग गर्न सक्नेछस्, तैँले स्पष्ट रूपमा व्याख्या गर्न वा सत्यतासँग सम्बन्धित समस्याहरू समाधान गर्न सक्नेछैनस्। त्यसकारण, शिक्षा महत्त्वपूर्ण हुँदैन; शिक्षाभन्दा सत्यता महत्त्वपूर्ण हुन्छ। अवश्य नै, यदि तँसँग शिक्षाको जग छैन, र यदि तैँले पूरा गर्ने कर्तव्यमा शैक्षिक ज्ञान समावेश हुन्छ भने, तँ यसमा दक्ष हुनेछैनस्। तर, यदि तँ सत्यता बुझ्छस् भने, तैँले अरूलाई मार्गदर्शन गर्न सक्छस्—तैँले सत्यता सिद्धान्तहरूका हिसाबमा जाँचको कार्य गर्न सक्छस्। यदि तेरो शिक्षाको स्तर कम छ र तँमा आफ्नो कुरा व्यक्त गर्ने क्षमताको कमी छ, र तँ प्रवचनहरू प्रचार गर्न वा सत्यताबारे सङ्गति गर्न चाहन्छस् भने, तैँले आफ्नो मस्यौदालाई राम्रो बनाउनका लागि सहयोग गर्न शिक्षित व्यक्ति खोज्न सक्छस्। त्यसपछि तैँले सङ्गति गर्दा वा प्रचार गर्दा नतिजाहरू हासिल गर्न तँलाई सहज हुनेछ। तर, कम्तीमा पनि, तैँले सत्यता बुझ्नैपर्छ। यदि तँ सत्यता बुझ्दैनस्, र तँ अशिक्षित पनि छस् भने, तैँले शैक्षिक ज्ञानसँग सम्बन्धित कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न सक्नेछैनस्, त्यसकारण तैँले आफ्नो शिक्षा स्तर अनुरूपको कर्तव्य पूरा गर्नुपर्छ। के यसले समस्या समाधान गर्दैन र? (गर्छ।) त्यसकारण, तैँले यसलाई जुनसुकै दृष्टिकोणबाट हेरे पनि, सत्यता पछ्याउनु नै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो। तँ मानवताका खराबी र कमीहरूबाट जोगिन सक्छस्, तर तँ सत्यता पछ्याउने मार्गलाई कहिल्यै छल्न सक्दैनस्। तेरो मानवता जति नै सिद्ध वा भद्र भए पनि, वा तँसँग अरू मानिसहरूभन्दा कम कमीकमजोरीहरू र खराबीहरू भए पनि, र तँसँग अझै धेरै सबल पक्षहरू भए पनि, यसले तैँले सत्यता बुझ्छस् भन्ने सङ्केत गर्दैन, न त यसले सत्यताको तेरो पछ्याइलाई नै प्रतिस्थापन गर्न सक्छ। यसविपरीत, यदि तँ सत्यता पछ्याउँछस्, धेरै सत्यता बुझ्छस्, र तँसँग यसबारे पर्याप्त रूपमा गहन र व्यावहारिक बुझाइ छ भने, यसले तेरो मानवताका धेरै खराबी र समस्याहरूको पूर्ति गर्नेछ। उदाहरणका लागि, मानौँ तँ डरपोक र अन्तर्मुखी व्यक्ति होस्, तँसँग भकभकाउने बानी छ, र तँ त्यति शिक्षित छैनस्—अर्थात्, तँसँग धेरै खराबी र अपर्याप्तताहरू छन्—तर तँसँग व्यावहारिक अनुभव छ, र तैँले बोल्दा भकभकाए पनि, तैँले स्पष्ट रूपमा सत्यताबारे सङ्गति गर्न सक्छस्, र यो सङ्गतिले सबैको आत्मिक उत्थान गर्छ, यसले समस्याहरू समाधान गर्छ, मानिसहरूलाई नकारात्मकताबाट बाहिर निस्कन सक्षम तुल्याउँछ, र परमेश्वरबारे रहेका तिनीहरूका गुनासा र गलतफहमीहरूलाई हटाउँछ। हेर् त, तँ आफ्ना शब्दहरूमा भकभकाए पनि, तिनले समस्याहरू समाधान गर्न सक्छन्—यी शब्दहरू कति महत्त्वपूर्ण छन्! जब साधारण मानिसहरूले ती कुरा सुन्छन्, तब तिनीहरूले तँ अशिक्षित व्यक्ति होस्, र तैँले बोल्दा व्याकरणका नियमहरू पालन गर्दैनस्, र कहिलेकहीँ तैँले प्रयोग गर्ने शब्दहरू पनि साँच्चै सुहाउँदो हुँदैनन् भनेर भन्छन्। सायद तैँले कुनै क्षेत्रको बोल्ने शैली प्रयोग गर्छस्, वा दैनिक जीवनको भाषा प्रयोग गर्छस्, र तेरा शब्दहरूमा बोल्न अत्यन्तै सिपालु उच्च शिक्षा पाएका मानिसहरूको स्तर र शैलीको कमी हुन्छ होला। तर, तेरो सङ्गतिमा सत्यता वास्तविकता समावेश हुन्छ, यसले मानिसहरूका कठिनाइहरू समाधान गर्न सक्छ, र मानिसहरूले ती सुनेपछि, तिनीहरूवरिपरिका सबै अँध्यारा बादल हराउँछन्, र तिनीहरूका सबै समस्याहरू समाधान हुन्छन्। देखिस्, के सत्यता बुझ्नु महत्त्वपूर्ण छैन र? (छ।) मानौँ तँ सत्यता बुझ्दैनस्, र तँसँग केही शैक्षिक ज्ञान भए पनि र तँ कुशल वक्ता भए पनि, जब सबैले तेरो कुरा सुन्छन्, तब तिनीहरूले सोच्छन्, “तिम्रा शब्दहरू धर्मसिद्धान्तहरू मात्रै हुन्, तिनमा अलिकति पनि सत्यता वास्तविकता छैन, र तिनले वास्तविक समस्याहरू पटक्कै समाधान गर्न सक्दैनन्, त्यसकारण के तिम्रा यी शब्दहरू सबै रित्ता छैनन् र? तिमी सत्यता बुझ्दैनौ। के तिमी फरिसी मात्रै होइनौ र?” तैँले धेरै धर्मसिद्धान्त बोले पनि, समस्याहरू ज्युँका त्युँ रहन्छन्, र तँ मनमनै सोच्छस्, “म निकै निष्कपटताका साथ र साँचो रूपमा कुरा गरिरहेको थिएँ। मैले भनेको कुरा तिमीहरूले किन बुझेका छैनौ?” तैँले अत्यन्तै धेरै धर्मसिद्धान्तहरू बोलिस्, तर नकारात्मक मानिसहरू नकारात्मक नै रहे, र परमेश्वरबारे गलतफहमी भएका मानिसहरूमा अझै पनि ती गलतफहमीहरू रहिरहे, र तिनीहरूले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा देखा परेका कुनै पनि कठिनाइहरू समाधान भएनन्—यसको अर्थ तैँले बोलेका शब्दहरू व्यर्थ मात्रै थिए। तेरो मानवतामा जति धेरै खराबी र कमीकमजोरीहरू भए पनि, यदि तैँले बोल्ने शब्दहरूमा सत्यता वास्तविकता समावेश छ भने, तेरो सङ्गतिले समस्याहरू समाधान गर्न सक्छ; यदि तैँले बोल्ने शब्दहरू धर्मसिद्धान्तहरू हुन्, र तिनमा अलिकति पनि व्यावहारिक ज्ञान छैन भने, तैँले जति नै धेरै कुरा गरे पनि, तैँले मानिसहरूका वास्तविक समस्याहरू समाधान गर्न सक्नेछैनस्। मानिसहरूले तँलाई जसरी हेरे पनि, तैँले भन्ने कुराहरू सत्यता अनुरूप नभएसम्म, र तिनले मानिसहरूको स्थितिलाई सम्बोधन गर्न, वा मानिसहरूका कठिनाइहरूलाई समाधान गर्न नसकेसम्म, मानिसहरूले ती कुरा सुन्न चाहनेछैनन्। त्यसोभए, कुन कुरा बढी महत्त्वपूर्ण छ: सत्यता कि मानिसहरूका आफ्नै अवस्थाहरू? (सत्यता अझै महत्त्वपूर्ण छ।) सत्यता पछ्याउनु र सत्यता बुझ्नु नै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुराहरू हुन्। त्यसकारण, तेरो मानवता वा तेरा जन्मजात अवस्थाहरूका हिसाबमा, तँमा जेसुकै खराबीहरू भए पनि, तँ ती कुराहरूको बन्धनमा पर्नु हुँदैन। बरु, तैँले सत्यता पछ्याउनुपर्छ, र सत्यता बुझेर आफ्ना विभिन्न खराबीहरूको पूर्ति गर्नुपर्छ, र यदि तैँले आफूमा केही कमीहरू पत्ता लगाइस् भने, तैँले ती कुरालाई तुरुन्तै सच्याउनुपर्छ। कतिपय मानिसहरूले सत्यता पछ्याउने कार्यमा ध्यान दिँदैनन्, बरु सधैँ आफ्नो मानवताका कठिनाइ, कमीकमजोरी, र खराबीहरू समाधान गर्नमा, र आफ्नो मानवताका समस्याहरूलाई सच्याउनमा ध्यान दिन्छन्, र तिनीहरूले स्पष्ट नतिजाहरू प्राप्त नगरी कैयौँ वर्ष मेहनत गर्छन्, र परिणाम स्वरूप तिनीहरूलाई आफूप्रति निराशा महसुस हुन्छ, र तिनीहरू, तिनीहरूको मानवता अत्यन्तै कमजोर छ र तिनीहरू अपरिवर्तनीय छन् भन्ने सोच्छन्। के यो अत्यन्तै मूर्खतापूर्ण कुरा होइन र?
सेयर गर्नुहोस्
